III SA/Wa 583/23

Spółka W. sp. z o.o. wystąpiła o wydanie indywidualnej interpretacji podatkowej w zakresie podatku dochodowego od osób prawnych, dotyczącą sytuacji, w której w celu spłaty zobowiązania wobec pożyczkodawcy (finansującego działalność spółki), zamierzała przenieść na niego wierzytelności własne (np. pożyczkowe, prowizyjne, przedawnione, wyłudzone) na podstawie umowy datio in solutum (art. 453 k.c.). Spółka pytała, czy w związku z tym dojdzie do uregulowania zobowiązania świadczeniem niepieniężnym i czy powinna rozpoznać przychód podatkowy, a także czy będzie uprawniona do rozpoznania kosztu uzyskania przychodu w wysokości wartości nominalnej przenoszonych wierzytelności. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej uznał, że powstanie przychodu jest prawidłowe, ale zastosowanie znajdzie art. 16 ust. 1 pkt 39 u.p.d.o.p. (nie zalicza się do kosztów strat z tytułu odpłatnego zbycia wierzytelności), co oznaczało, że spółka nie mogła zaliczyć wartości przenoszonych wierzytelności do kosztów uzyskania przychodów w zakresie, w jakim nie zostały one wcześniej zarachowane jako przychód należny. Spółka zaskarżyła interpretację, zarzucając organowi błędne zastosowanie art. 16 ust. 1 pkt 39 u.p.d.o.p., argumentując, że datio in solutum nie jest odpłatnym zbyciem wierzytelności, a jedynie sposobem wykonania istniejącego zobowiązania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie przyznał rację spółce, uchylając zaskarżoną interpretację. Sąd podkreślił, że instytucja datio in solutum służy wykonaniu zobowiązania i nie stanowi odpłatnego zbycia wierzytelności w rozumieniu art. 16 ust. 1 pkt 39 u.p.d.o.p., a contrario, przychód z tego tytułu jest regulowany przez art. 14a u.p.d.o.p. Sąd powołał się na liczne orzeczenia NSA, które konsekwentnie odrzucają utożsamianie datio in solutum z odpłatnym zbyciem.

Zagadnienia prawne (2)

Skład orzekający