III SA/Wa 546/04

III SA/Wa 546/04 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2005-01-19
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2004-04-16
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Andrzej Jagiełło /przewodniczący sprawozdawca/
Jakub Pinkowski
Jolanta Sokołowska
Symbol z opisem
6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Skarżony organ
Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku
Uchylono zaskarżoną decyzję
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Jagiełło (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Jakub Pinkowski, Asesor WSA Jolanta Sokołowska, Protokolant Ewa Rutkowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 stycznia 2005 r. sprawy ze skargi B.S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia ... lutego 2004 r. Nr ... w przedmiocie przerwy w prowadzeniu działalności gospodarczej w sprawie o zryczałtowany podatek dochodowy 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana w całości, 3. zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej w W. na rzecz skarżącego kwotę 100 zł (sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Uzasadnienie
I I I SA/Wa 546/04
U Z A S A D N I E N I E
Zaskarżoną decyzją z dnia ... lutego 2004 r. Nr ... Dyrektor Izby Skarbowej w W. po rozpatrzeniu odwołania B.S. od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego W. z dnia ... grudnia 2002r. odmawiającej uwzględnienia zgłoszonych przerw w działalności gospodarczej: usługi stolarskie z wyjątkiem wyrobu trumien, w okresach: 31 grudzień 2001 r. – 30 wrzesień 2002 r., 29 listopad 2002 r. – 19 marzec 2003 r. oraz 14 kwiecień 2003 r. – 31 maj 2003 r.- uchylił decyzję tego organu w części dotyczącej nieuznania okresu zgłoszonej przerwy w terminie od 31 grudnia 2001 r. do 30 września 2002 r. i uznał przerwę w terminie od 31 grudnia 2001 r. do 28 kwietnia 2002 r., a w pozostałej części utrzymał ją w mocy.
B.S. prowadzący działalność gospodarczą w zakresie usług stolarskich opodatkowaną, w trybie przepisów ustawy z dnia 20 listopada 1998 r. o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne (Dz.U. Nr 144 poz. 930 z późn. zm), w formie karty podatkowej, zgłosił przerwę w jej prowadzeniu we wskazanych okresach. W toku czynności kontrolnych przeprowadzonych u niego w dniach 4 – 5 czerwca 2003 r. ustalono, że w okresie zawieszenia działalności w kwietniu 2002 r. dokonał pomiarów na wykonanie szafki i drzwi oraz pobrał od klientki zadatek w kwocie 500 zł, a w sierpniu zrealizował usługę. Skarżący twierdził natomiast, że zadatek pobrał w sierpniu a usługę wykonał po podjęciu działalności gospodarczej. Zdaniem organu niezależnie od tych różnic podjął czynności związane z działalnością w okresie jej zawieszenia.
W kolejnym zgłoszonym okresie zawieszenia działalności w dniu 8 marca 2003r. pobrał, udokumentowany rachunkiem, zadatek na wykonanie usługi w kwocie 500 zł. Także w dniu 14 kwietnia 2003 r., od której to daty zgłosił przerwę w działalności, osiągnął przychód w kwocie 350 zł, co wynika z wystawionego rachunku. W tej sytuacji organ uznał, że zgłoszone przerwy nie odpowiadają stanowi faktycznemu i brak jest podstaw do ich uwzględnienia.
Po rozpoznaniu odwołania strony Dyrektor Izby Skarbowej wskazał, że zgodnie z art. 34 ust. 1 ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne, w razie zgłoszenia przerwy przez podatnika w prowadzeniu działalności w danym roku podatkowym, nie pobiera się podatku w formie karty podatkowej za jej pełny okres trwający co najmniej 10 dni w wysokości 1/30 miesięcznej należności za każdy dzień przerwy. Warunkiem jest zawiadomienie o tej przerwie w terminie trzech dni od jej rozpoczęcia od dnia jej rozpoczęcia i dnia jej zakończenia. W 2003 r. podatnik miał obowiązek złożyć takie zawiadomienie najpóźniej w dniu rozpoczęcia przerwy i w dniu poprzedzającym dzień jej zakończenia. W okresie zgłoszonych przerw pobierał zaliczki na wykonanie usług dokumentowane rachunkami, jak również dokonywał pomiarów na wykonanie szafek i drzwi. Wykonanie tych czynności jest równoznaczne z wznowieniem działalności gospodarczej, o czym strona miała obowiązek powiadomić Urząd Skarbowy. Następstwem niedopełnienia tego obowiązku jest odmowa uznania przerw w działalności od dnia wskazującego na wznowienie działalności. W przypadku pierwszego okresu zgłoszonej przerwy, z daty wystawionego rachunku wynika, że wznowienie działalności nastąpiło w dniu 29 kwietnia 2002 r. Z tego też względu należało uchylić decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w tej części uściślając datę, od której strona jest zobowiązana do uregulowania przypisanego podatku.
W skardze z dnia 18 marca 2004 r. B.S., nie precyzując zarzutów, podniósł, że w czasie trwania zawieszenia działalności gospodarczej nie wykonywał żadnych prac, gdyż przebywał w szpitalu. Organ oparł się na fałszywych zeznaniach świadka ..., która na okazanym rachunku podrobiła datę. Posiadana przez niego kopia rachunku daty tej nie potwierdza. W rzeczywistości usługę na jej rzecz wykonał w październiku, a jej zeznania są formą zemsty, ponieważ nie zgodził się wystawić jej rachunku na fikcyjną kwotę, wyższą niż uiszczona.
Zaliczkę w dniu 8 marca 2003 r. przyjął na prośbę klienta, który w ten sposób chciał zapewnić sobie kolejność robót. Co do rachunku za szafkę na sumę 350 zł z dnia 14 kwietnia 2003 r., to w tym dniu w godzinach rannych wydał , wcześniej wykonaną, szafkę i przyjął należność za nią. Następnie trzy godziny później dostał ataku, został przewieziony do szpitala i wydano mu zwolnienie lekarskie, które złożył wraz z zawiadomieniem o zawieszeniu działalności.
Podniósł nadto, że w każdym przypadku zawieszenia działalności gospodarczej przyczyną był stan zdrowia, na dowód czego dołączył dokumentację lekarską.
Z treści skargi wynika, że zmierza ona w konkluzji do uchylenia zaskarżonej decyzji.
W odpowiedzi na skargę dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie podnosząc argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 – Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz.U. Nr 153, poz. 1269), sądy te sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Ocenie Sądu podlega, zatem zgodność aktów administracyjnych z przepisami prawa materialnego i procesowego. Kontrola ta ogranicza się, więc do badania, czy rozpoznając sprawę nie naruszyły one prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na jej wynik. Ocena dokonywana jest według stanu prawnego i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu.
Przechodząc do rozważań, nad tak określoną powinnością Sądu, należało stwierdzić naruszenia przepisów postępowania, a zwłaszcza art. 122 Ordynacji podatkowej –dalej ord. pod. Wyrażona w tym przepisie zasada prawdy obiektywnej oznacza dla organu podatkowego obowiązek ustalenia stanu faktycznego zgodnie ze stanem rzeczywistym. Zasadę tę realizuje szereg przepisów o postępowaniu dowodowym, spośród których zasadnicze znaczenie ma art. 187 § 1 nakładający powinność zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego. Organ podatkowy zobowiązany jest, więc zebrać materiał dowodowy dotyczący wszystkich okoliczności istotnych z punktu widzenia obowiązującego stanu prawnego. Nie może, zatem prowadzić postępowania w sposób jednostronny dla udowodnienia z góry założonej tezy. Celowe, dla dalszych rozważań, wydaje się przytoczenie poglądu wyrażonego przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 17 kwietnia 2000 r. sygn. akt I SA/Lu 28/99. W orzeczeniu tym zawarto tezę, że organ podatkowy dla realizacji zasady prawdy obiektywnej, powinien podjąć wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, oraz zobowiązany jest zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Powyższe obowiązki nałożone zostały nie tylko na organ rozstrzygający w pierwszej instancji, ale również na podatkowy organ odwoławczy.
Wymogom tym w przedmiotowej sprawie organy podatkowe nie sprostały. Przede wszystkim nie został rozpatrzony i oceniony zgromadzony w sprawie materiał dowodowy a uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie spełnia kryteriów określonych w art.210 § 4 ord. pod. Postępowanie kontrolne w stosunku do B.S. wszczęto na skutek skargi ..., która dołączyła kserokopię dowodu zapłaty zadatku z odciśniętą stemplem datą: "29-04-02", którą to datę, bez jakiegokolwiek uzasadnienia, organy przyjęły za datę rzeczywistego pobrania przez skarżącego zaliczki. Tymczasem w trakcie całego postępowania konsekwentnie utrzymywał on, że miało to miejsce w miesiącu sierpniu 2002 r., a usługa została wykonana po podjęciu działalności gospodarczej. Na zabezpieczonej u niego kopii tego rachunku brak jest daty. Do tych dowodów organy nie odniosły się w swoich rozważaniach, przyjmując za dzień wznowienia działalności przez skarżącego datę 29 kwietnia 2002 r. Przy istniejących rozbieżnościach pomiędzy jego zeznaniami i świadka ..., organy były zobligowane do szczególnie wnikliwej oceny tych dowodów, zwłaszcza, że skarżący wyraźnie wskazywał jakie, jego zdaniem, były motywy działania jego klientki. W tym kontekście nie uwzględniono również faktu, że wszystkie zabezpieczone u skarżącego kopie wystawionych rachunków wypełnione były pismem ręcznym, łącznie z datami.
Nie rozważono także, w zakresie ustalenia okresu rzeczywistej przerwy w działalności gospodarczej B.S., istotnych dla ustaleń faktycznych jego wyjaśnień dotyczących zdarzenia z dnia 14 kwietnia 2003 r. Organy podatkowe w żaden sposób nie odniosły się także do powoływanej przez niego dokumentacji lekarskiej, na udowodnienie braku możliwości powadzenia działalności gospodarczej z uwagi na stan zdrowia.
Stosownie do treści art. 34 ust. 1 ustawy z dnia 20 listopada 1998 r. o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne (Dz.U. Nr 144, poz. 930 z późn. zm.), w przypadku zgłoszenia przez podatnika przerwy w prowadzeniu działalności w danym roku podatkowym, nie pobiera się podatku opłacanego w formie karty podatkowej za cały okres przerwy, trwającej nieprzerwanie co najmniej 10 dni, w wysokości 1/30 miesięcznej należności za każdy dzień przerwy, jeżeli podatnik zawiadomił o tej przerwie w terminie trzech dni od dnia jej rozpoczęcia i od dnia jej zakończenia (po 1.01 2003 r.: najpóźniej w dniu jej rozpoczęcia i w dniu poprzedzającym dzień jej zakończenia). Skarżący w zakreślonym terminie wypełnił obowiązek powiadomienia organu podatkowego o rozpoczęciu przerw w prowadzonej działalności oraz o ich zakończeniu. Dla skutecznej zatem odmowy uznania zgłoszonych przez niego przerw konieczne jest wykazanie, iż podejmował czynności stanowiące realizację opodatkowanej w formie karty podatkowej działalności gospodarczej, oraz precyzyjne ustalenie daty tych czynności.
Wskazane wyżej uchybienia stanowią naruszenie przepisów o postępowaniu w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Z tych względów Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270), uchylił zaskarżoną decyzję, a na podstawie art. 152 stwierdził, że nie podlega ona wykonaniu w całości. Na podstawie zaś art. 200 tejże ustawy zasądził na rzecz skarżącego zwrot poniesionych przez niego kosztów postępowania sądowego.