III SA/Wa 522/07

III SA/Wa 522/07 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2007-06-29
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2007-02-19
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Ewa Radziszewska-Krupa
Krystyna Kleiber /przewodniczący/
Sylwester Golec /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6110 Podatek od towarów i usług
Skarżony organ
Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Krystyna Kleiber, Sędziowie Sędzia WSA Sylwester Golec (spr.), Sędzia WSA Ewa Radziszewska-Krupa, Protokolant Monika Kawa-Ogorzałek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 czerwca 2007 r. spraw ze skarg C. sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzje Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] grudnia 2006 r. nr[...], [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług oddala skargi
Uzasadnienie
III SA/Wa 522/07
Uzasadnienie
Zaskarżonymi do Sądu decyzjami z dnia [...] grudnia 2006 r. nr [...] i[...] Dyrektor Izby Celnej w W. utrzymał w mocy decyzje Naczelnika Urzędu Celnego [...] z dnia [...] listopada 2006 r. nr [...] i[...], którymi organ określił skarżącej spółce zobowiązania w podatku od towarów i usług z tytułu importu towarów.
Z akt sprawy wynika, że skarżąca spółka zgłoszeniami celnymi nr: [...] z dnia [...] kwietnia 2001 r. i [...] z dnia [...] maja 2001 r., zgłosiła do procedury dopuszczenia do obrotu min. sprzęt stomijny (worki stomijne, urostomijne) i opatrunki hydrokoloidalnye, które zaklasyfikowała do kodu tatryty celnej[...]. Do towarów tych miała zastosowanie zerowa obniżona stawką celną i stawka podatku od towarów i usług 7%.
Po przeprowadzeniu na wniosek strony skarżącej postępowania celnego organ w dniu [...] sierpnia 2003 r. wydał dwie decyzje, którymi dokonał prawidłowej klasyfikacji wymienionych worków stomijnych do kodu [...] i[...]. Przy tej klasyfikacji do towarów tych miała zastosowanie zerowa stawka celna. Organ podwyższył również wartość celną opatrunków.
Następnie w dniu [...] listopada 2006 r organ wydał decyzje nr [...] i [...], którymi określił skarżącej spółce wysokość zobowiązań w podatku od towarów i usług z tytułu importu wymienionych towarów. W uzasadnieniu decyzji organ stwierdził, że zgodnie z treścią art. 6 ust. 7 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 11, poz. 50, ze zm. w dalszej części uzasadnienia powoływanej jako ustawa o VAT z 1993 r.) obowiązek podatkowy z tytułu importu towarów powstaje z chwilą powstania długu celnego. Organ pierwszej instancji do sprzętu stomijnego zastosował stawkę podatku 22% oraz obliczył podatek od podwyższonej wartości celnej opatrunków. Organ wskazał, że zgodnie z treścią art. 33 ust. 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm., w dalszej części uzasadnienia powoływanej jako ustawa o VAT z 2004 r.) w sytuacji, gdy organ stwierdzi, że w zgłoszeniu celnym kwota podatku została wykazana nieprawidłowo, naczelnik urzędu celnego wydaje decyzję określającą podatek w prawidłowej wysokości. Dalej organ wskazał, że podatnik jest obowiązany do zapłaty odsetek od zaległości podatkowej liczonych od dnia 1 września 2003 r. to jest od dnia wejście w życie ustawy z dnia 27 czerwca 2003 r. o utworzeniu Wojewódzkich Kolegiów Skarbowych oraz o zmianie niektórych ustaw regulujących zadania i kompetencje organów oraz organizację jednostek organizacyjnych podległych ministrowi właściwemu do spraw finansów publicznych (Dz. U. Nr 137, poz. 1302, w dalszej części uzasadnienia powoływanej jako u.WKS ), na mocy której organy celne stały się organami podatkowymi właściwymi w sprawie podatku od towarów i usług należnego z tytułu importu.
Od decyzji organu pierwszej instancji skarżąca spółka wniosła odwołania do Dyrektora Izby Celnej w W.. W odwołaniach spółka podniosła, że decyzje w przedmiocie podatku od towarów i usług należnego z tytułu importu towarów do zmiany art. 11c ust. 2 ustawy o VAT z 1993 r. dokonanej przez u.WKS miała charakter konstytutywny. Zdaniem strony skarżącej w niniejszej sprawie nastąpiło przedawnienie prawa do wydania decyzji ustalającej zobowiązania podatkowe, których dotyczyły zaskarżone decyzje. Na poparcie tej tezy spółka powołała wyrok NSA z dnia 16 maja 2001 r. sygn. akt III SA 502/00 opublikowany w Przeglądzie Podatkowym 2001/12/63.
Skarżąca spółka nie zgadzała się z określonym w decyzjach sposobem naliczenia odsetek od zaległości podatkowych tj. od dnia wejścia w życie u.WKS. W odwołaniach podnoszono, że opisany w decyzjach organu pierwszej instancji sposób obliczania odsetek od zaległości podatkowych nie znajduje oparcia w przepisach prawa. Zdaniem spółki uzależnienie obowiązku zapłaty odsetek od istnienia organu wydającego decyzję w przedmiocie wymiaru podatku przeczy treści art. 53 § 1 i 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926 ze zm., w dalszej części uzasadnienia powoływanej jako O.p.).
W odwołaniach podnoszono, że na podstawie art. 31 ust. 3 u.WKS organ miał obowiązek zastosować przepis art. 11c ustawy o VAT z 1993 r. w brzmieniu obowiązującym w dacie przyjęcia zgłoszenia celnego. Rozwijając ten zarzut spółka wykazywała, że zastosowanie przez organ przepisu art. 11c ustawy o VAT z 1993 r. w brzmieniu ustalonym po dokonaniu przez spółkę zgłoszeń celnych, stanowiło naruszenie zakazu lex retro non agit a także działanie z naruszeniem zasady lex benignor.
Spółka decyzjom organu pierwszej instancji zarzucała naruszenie przepisów art. 120, art. 121 i art. 122 O.p. Wskazywała, że uzasadnienia decyzji zostały sporządzono z naruszeniem art. 210 § 4 i 124 O.p. oraz że nie została powiadomiona o wszczęciu postępowania podatkowego czym naruszony został przepis art. 165 § 4 O.p. Spółka podnosiła, że w decyzji powołano nieprawidłową podstawę prawną czym naruszono przepis art. 210 § 1pkt 6 O.p.
Dyrektor Izby Celnej w W. wskazanymi na wstępie decyzjami utrzymał w mocy decyzje organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu decyzji organ stwierdził, że dokonana decyzjach dotyczących wartości celnej zmiana klasyfikacji worków stomijnych do właściwego kodu PCN skutkowała obowiązkiem zastosowania do importu tych worków, wynikającej z przepisów rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 29 grudnia 1999 r. z dnia 29 grudnia 1999 r. w sprawie wykazu towarów do celów poboru podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowego w imporcie (Dz. U. Nr 111, poz. 1290 ze zm.) stawki podatku w wysokości 22 %. Do importu opatrunków zastosowanie miała stawka 7%. Organ powołując się na orzecznictwo NSA i Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wskazywał, że zobowiązanie w podatku od towarów i usług z tytułu importu towarów powstaje z mocy prawa w dniu powstania długu celnego. Z tego powodu decyzje wymiarowe wydawane w zakresie tego podatku mają charakter deklaratoryjny. Zatem strona skarżąca bezzasadnie twierdziła, że charakter deklaratoryjny mają decyzje organów celnych wydawane w przedmiocie podatku VAT należnego od importu dotyczące zgłoszeń celnych przyjętych od dnia 1 września 2003 r., natomiast decyzje dotyczące zgłoszeń sprzed tej daty mają charakter konstytutywny. Organ wskazał, że zgodnie z art. 6 ust. 7 ustawy o VAT z 1993 r. obowiązek podatkowy w imporcie towarów powstaje z chwilą powstania długu celnego. Zgodnie z art. 21 § 1 pkt 1 O.p. zobowiązanie podatkowe powstaje z chwilą zaistnienia zdarzenia, z którym ustawa podatkowa wiąże powstanie takiego zobowiązania. Na podstawie powołanych przepisów zobowiązanie z tytułu podatku od towarów i usług powstaję z chwilą powstania długu celnego to jest w chwili przyjęcia zgłoszenia celnego - art. 209 § 2 K.cel. Organ stwierdził, że podstawą prawa procesowego do wydania decyzji w niniejszej sprawie przez organ pierwszej instancji były przepisy art. 33 i 34 ustawy o VAT z 2004 r. Przepis art. 33 ust. 2 ustawy o VAT z 2004 r. jest odpowiednikiem art. 11 ust. 2 ustawy o VAT z 1993 r., który na podstawie przepisu art. 175 utracił moc z dniem 1 maja 2004 r. Powołane przepisy mają charakter procesowy i w związku z tym organy miały obowiązek zastosować przepisy obowiązujące w dniu wydania decyzji tj. przepisy art. 33 i 34 ustawy o VAT z 2004 r., natomiast podstawę do określenia obowiązku podatkowego stanowił przepis art. 6 ust. 7 ustawy o VAT, który jako przepis prawa materialnego należało zastosować w treści obowiązującej w dacie powstania zdarzenia skutkującego powstaniem obowiązku podatkowego. Bezzasadny był zarzut naruszenia art. 31 ust. 3 u.WKS, gdyż przepis ten swym zakresem obejmował postępowania podatkowe wszczęte i niezakończone w dniu wejścia w życie u.WKS. Postępowania podatkowe w niniejszych sprawach wszczęte zostały po tej dacie. Organ wskazał, że stronie skarżącej doręczono postanowienia o wszczęciu postępowań oraz postanowienia w sprawie wyznaczenia terminu określonego w art. 200 O.p. Organ wskazał, że do zobowiązań podatkowych których dotyczyła sprawa zastosowanie miał przepis art. 70 § 1 O.p. regulujący przedawnienie zobowiązań podatkowych powstających z mocy prawa, do których nie ma zastosowania powoływany przez skarżącą spółkę przepis art. 68 § 1 O.p. określający termin przedawnienia prawa do wydania decyzji ustalającej zobowiązanie podatkowe. Zdaniem organu drugiej instancji organ pierwszej instancji w wydanych decyzjach nie określił stronie skarżącej wysokości odsetek od zaległości. Organ ten w decyzjach jedynie wskazał sposób naliczenia tych odsetek, jednakże jeżeli strona nie zgadza się z tym sposobem to kwestia ta może stanowić przedmiot odrębnego postępowania. Organ nie zgodził się z zarzutem, iż w decyzjach powołano błędną podstawę prawną a także że wydano je z naruszeniem art. 120,121,122 i 124 O.p.
Na decyzje organu drugiej instancji skarżąca spółka wniosła skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W skargach powtórzono zarzuty podniesione w odwołaniach od decyzji organu pierwszej instancji. Ponadto w skargach zarzucono naruszenie art. 2 Konstytucji RP przez niezastosowanie w sprawie wynikającej z tego przepisu zasady uwzględniania z urzędu interesu społecznego i słusznego interesu strony. Spółka podnosiła, że organ nie doręczył jej postanowienia w przedmiocie wyznaczenia terminu określonego w art. 200 O.p., czym naruszony został także przepis art. 144 O.p. W skargach podnoszono, że decyzje zostały wydane z naruszeniem zasad ogólnych postępowania określonych w art. 120, 121,122, 123, i 124 O.p., a także przepisu art. 188 O.p.
Organ w odpowiedzi na skargi zarzuty w nich wywiedzione uznał za bezzasadne i wniósł o oddalenie skarg.
Na rozprawie w dniu 29 czerwca Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 111 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., w dalszej części uzasadnienia powoływanej jako p.p.s.a.) postanowił połączyć sprawy o sygnaturach III SA/Wa 522/07 i III SA/Wa 523/07 toczące się ze skarg na wymienione na wstępie decyzje, do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia i prowadzić je pod wspólną sygnaturą III SA/Wa 522/07.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: skargi są bezzasadne.
Strona skarżąca bezzasadnie wywodzi, że wydane w jej sprawie decyzje dotyczą zobowiązań podatkowych, które powstały w drodze wydania decyzji ustalających te zobowiązania. Charakter zobowiązania w podatku od towarów i usług określają między innymi przepisy art. 6, 10, 11, 19 i 26 ustawy o VAT z 1993 r. Z przepisów tych wynika, że zobowiązanie w tym podatku powstaje jako skutek okoliczności, z którymi prawo łączy powstanie takiego zobowiązania, czyli z mocy prawa (art. 6), a jego ustalenie następuje w drodze samoobliczenia podatkowego dokonanego przez podatnika (art. 10 ust. 1). Organ podatkowy natomiast może dokonać kontroli prawidłowości rozliczenia się z tego podatku przez podatnika (art. 21 § 1 pkt 1 i § 2 i 3 O.p.). Zgodnie z art. 10 ust. 2 ustawy o VAT z 1993 r. zobowiązanie podatkowe lub kwotę zwrotu różnicy podatku od towarów i usług przyjmuje się w wysokości wynikającej z deklaracji podatkowej, chyba że urząd skarbowy określi je w innej wysokości. Aby dokonać ustalenia zobowiązania podatkowego lub kwoty zwrotu różnicy podatku, należy za dany miesiąc ustalić wielkość podatku należnego oraz podatku naliczonego do odliczenia w danym miesiącu (art. 19 tej ustawy). Zgodnie z art. 26 ustawy o VAT z 1993 r. podatnicy zobowiązani są do obliczenia i płacenia podatku za okresy miesięczne w terminie do 25. dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym powstał obowiązek zapłaty. Z tych względów nie może budzić wątpliwości, że decyzja określająca zobowiązanie w podatku od towarów i usług na podstawie art. 10 ust. 2 ustawy o VAT z 1993 r. o ma charakter deklaratoryjny (wyrok SN z dnia 25 marca 1999 r. sygn. akt III RN 161/98, OSNAPiUS 2000, nr 3, poz. 88).
Przy opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług towarów importowanych technika samoobliczenia jednak doznaje modyfikacjinie zmienia to jednak charakteru tego zobowiązania jako zobowiązania podatkowego powstającego z mocy prawa. Odnosi się bowiem jedynie do podatników, na których ciąży obowiązek uiszczenia cła, również w przypadku, gdy na podstawie odrębnych przepisów importowany towar jest zwolniony od cła albo cło na towar zostało zawieszone w części lub w całości albo zastosowano preferencyjną, obniżoną lub zerową stawkę celną, i podatników uprawnionych do korzystania z procedury celnej obejmującej uszlachetnianie czynne, odprawę czasową, przetwarzanie pod kontrolą celną, w tym również osoby, na które, zgodnie z odrębnymi przepisami, zostały przeniesione prawa i obowiązki związane z tymi procedurami (art. 5 ust. 1 pkt 3 i 3a ustawy o VAT z 1993 r.). Podatnicy ci są na podstawie art. 11 ust. 1 ustawy o VAT z 1993 r. są obowiązani do obliczenia i wykazania w zgłoszeniu celnym kwoty podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowego, z uwzględnieniem obowiązujących stawek.
Zgodnie z art. 11 ust. 2 ustawy o VAT z 1993 r. organ celny jest obowiązany do sprawdzenia kwoty podatków wykazanych przez podatnika w zgłoszeniu celnym. Jeżeli kwoty podatków zostały wykazane przez podatnika nieprawidłowo, organ celny oblicza te kwoty w prawidłowej wysokości i wykazuje je w zgłoszeniu celnym. Do należności podatkowych stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu celnego dotyczące powiadamiania dłużnika o wysokości należności wynikających z długu celnego. Podatnik jest obowiązany w terminie 7 dni, licząc od dnia jego powiadomienia przez organ celny o wysokości należności podatkowych, do wpłacenia kwot obliczonych podatków (art. 11 ust. 3 tej ustawy). Organ celny jest obowiązany do poboru podatków należnych z tytułu importu towarów oraz wpłaty kwoty tych podatków na rachunek urzędu skarbowego, właściwego ze względu na siedzibę organu celnego, za okresy pięciodniowe, w terminie 5 dni po upływie każdego okresu (art. 11 ust. 5 tej ustawy). Zgodnie z treścią art. 11 c ust. 1 ustawy o VAT z 1993 r., jeżeli organ celny nie pobrał podatku lub pobrał podatek w kwocie niższej od należnej, właściwy dla podatnika organ podatkowy wydaje decyzję ustalającą podatek w prawidłowej wysokości.
Wynika z tego, że zobowiązania podatkowe w podatku od towarów i usług z tytułu importu towarów w okresie, którego dotyczyły wydane w niniejszej sprawie decyzje organów podatkowych, również powstawało z mocy prawa wskutek zaistnienia zdarzeń określonych w art. 6 ust. 7 i 7a powyższej ustawy, z którymi ustawa łączy powstanie obowiązku podatkowego, a tym samym zobowiązania podatkowego. Podatnik zobowiązany był do samoobliczenia podatku pod nadzorem organu celnego, który miał prawo i obowiązek korygować wyliczenia podatnika i jako płatnik dokonać poboru i wpłaty podatku na rachunek urzędu skarbowego. Ten ostatni natomiast - stosownie do art. 11b i 11c ustawy - ingeruje jedynie w przedmiocie ustalenia wielkości powstałego już zobowiązania podatkowego lub uznania braku obowiązku podatkowego oraz w sprawie zwrotu niesłusznie pobranego podatku (por. uchwała NSA z dnia z dnia 25 kwietnia 2005 r. sygn. akt FPS 3/04).
Skoro zobowiązania podatkowe, których dotyczyły zaskarżone decyzje powstały z mocy prawa, to do decyzji tych nie mógł mieć zastosowania przepis art. 68 § 1 O.p., gdyż przepis ten swym zakresem obejmuje prawo do wydania decyzji ustalającej zobowiązania podatkowe. Dlatego nie można było zgodzić się zarzutem strony skarżącej, że decyzje te zostały wydane po upływie określonego w powołanym przepisie terminu przedawnienia.
Przepis art. 11c ustawy o VAT z 1993 r. miał charakter normy procesowej, która przyznawała organowi celnemu uprawnienie do dokonania wymiaru kontrolnego zobowiązania podatkowego powstałego z mocy prawa. Przepis ten pełnił podobną rolę do przepisu art. 21 § 3 O.p., jednakże był on normą szczególną odnoszącą się wyłącznie do podatku należnego od importu towarów. Przepis ten jako norma kompetencyjna miał charakter normy procesowej. Z tego względu przepis ten przy wydawaniu decyzji podatkowych w niniejszej sprawie nie mógł być stosowany, gdyż utracił moc na podstawie art. 175 ustawy o VAT z 2004 r. z dniem 1 maja 2004 r. Przy wydawaniu decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego należy stosować przepisy prawa procesowego obowiązujące w dacie wydania decyzji, gdyż organ wydając decyzję nie może działać na podstawie nieobowiązującego przepisu prawa. Do kwestii materialnoprawnych będących przedmiotem decyzji należy stosować przepisy prawa materialnego obowiązujące w dacie zaistnienia zdarzenia, z którym ustawa wiąże powstanie obowiązku podatkowego. Dlatego należało uznać, że w rozpoznanej sprawie organy w sposób prawidłowy wydały decyzje wymiarowe na podstawie art. 33 ust. 2 i art. 34 ust. 4 ustawy o VAT z 2004 r. oceniając powstanie obowiązku podatkowego na podstawie art. 6 ust. 7 ustawy o VAT z 1993 r.
Organy obydwu instancji w wydanych w niniejszej sprawie decyzjach prawidłowo powołał podstawy prawne ich wydania, zatem bezzasadny był zarzut naruszenia art. 210 § 1 pkt 6 O.p., który strona skarżąca wiązała z, jak już Sąd wskazał, całkowicie błędnym przekonaniem o obowiązku zastosowania w jej sprawie art. 11c ustawy o VAT z 1993 r.
W świetle powyższych ustaleń za całkowicie bezzasadny należało uznać podnoszony w skardze zarzut naruszenia przepisu art. 11c ustawy o VAT z 1993 r. w związku z art. 31 ust. 3 u.WKS. Przepis art. 31 ust. 3 u.WKS miał charakter przepisu przejściowego i odnosił się do postępowań podatkowych wszczętych i niezakończonych ostatecznym rozstrzygnięciem przed dniem wejścia w życie tej ustawy tj. przed dniem 1 września 2003 r. Toczące się niniejszej sprawie postępowania podatkowe zostały wszczęte po tej dacie. Z tego względu cała argumentacja strony skarżąca związana z tym zarzutem była chybiona.
Słusznie strona skarżąca podnosi, że organ pierwszej instancji w uzasadnieniach swych decyzji bezzasadnie uznał, że obowiązek zapłaty przez stronę skarżącą odsetek od zaległości w zobowiązaniach podatkowych, których dotyczyły te decyzje powstał od dnia 1 września 2003 r. tj. od daty, w której organy celne uzyskały status organów podatkowych w zakresie podatku od towarów i usług od importu towarów. Z treści przepisów art. 51, 52 i art. 53 § 1 i § 4 O.p. wynika, że obowiązek zapłaty odsetek powstaje od dnia upływu terminu płatności podatku. Na istnienie tego obowiązku nie może mieć wpływu przyznanie organowi przez ustawodawcę uprawnień organu podatkowego. Jednakże należało zważyć, że w zaskarżonych decyzjach organ trafnie wskazał, że w decyzjach organu pierwszej instancji zgodnie z treścią art. 21 § 3 O.p. stronie skarżącej określono wysokość zobowiązań podatkowych bez określenia wysokości odsetek za zwłokę. Organ drugiej instancji w uzasadnieniu zaskarżonych decyzji prawidłowo wskazał, że decyzje wydane w niniejszej sprawie nie rozstrzygają w przedmiocie obowiązku zapłaty odsetek od zaległości podatkowych.
Zgodnie z treścią art. 53 § 3 O.p. organ w decyzji wymiarowej nie oblicza odsetek od zaległości, z wyjątkiem sytuacji opisanej w art. 53a O.p. - odsetki od zaliczek, która w niniejszej sprawie nie występowała. Zatem zawarte w uzasadnieniach decyzji organu pierwszej instancji wywody dotyczące daty od której należy naliczać odsetki za zwłokę należało uznać za naruszenie art. 210 § 4 O.p. w zakresie uzasadnienia prawnego i faktycznego decyzji. Zdaniem Sądu naruszenie to nie mogło mieć istotnego wpływu na wynik sprawy, gdyż przedmiotem tych decyzji był wymiar zobowiązań podatkowych z tytułu importu towarów i zobowiązania te w decyzjach organów obydwu instancji zostały określone w sposób prawidłowy. Strona skarżąca będzie mogła dochodzić swoich uprawnień w zakresie odsetek od zaległości w tych zobowiązaniach, w ewentualnym postępowaniu egzekucyjnym, jeżeli oczywiście dojdzie do poboru tych odsetek przez organ w drodze egzekucji w wysokości, która zdaniem strony skarżącej będzie nienależna. Wówczas strona skarżąca będzie mogła zgłosić zarzut określenia w tytule wykonawczym egzekwowanego od niej obowiązku w wysokości wyższej od wymaganej. Zatem należało stwierdzić, że pomimo nieprawidłowej interpretacji powołanych przepisów, organ pierwszej instancji w decyzjach nie określił obowiązków strony skarżącej z przekroczeniem zakresu określonego w art. 21 § 3 O.p. i art. 33 ust. 2 ustawy o VAT z 2004 r. Z tych wszystkich względów Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. a contrario uznał uznał, że zaistniałe w niniejszej sprawie naruszenie przepisu art. 210 § 4 O.p. nie dawało podstaw do uchylenia zaskarżonych decyzji, gdyż zgodnie z powołanym przepisem p.p.s.a. Sąd uchyla decyzję gdy stwierdzi naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
W aktach sprawy brak jest potwierdzenia odbioru przez stronę skarżącą postanowienia w przedmiocie wyznaczenia stronie skarżącej na podstawie art. 200 § 1 O.p. siedmiodniowego terminu do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego, dlatego zasadny był zarzut skargi iż organ naruszył ten przepis w związku z art. 144 O.p. Oceniając wagę tego uchybienia Sąd zważył, że organ drugiej instancji w postępowaniu odwoławczym nie zbierał materiału dowodowego i swoje decyzje oparł w całości na dowodach zebranych w toku postępowania przed organem pierwszej instancji, który w sposób prawidłowy zastosował przepis art. 200 § 1 O.p. Dodatkowo należy podkreślić, że w niniejszej sprawie stan faktyczny sprawy nie jest przedmiotem sporu strony skarżącej z organami podatkowymi. Z tego względu Sąd uznał, że zaistniałe w niniejszej sprawie naruszenie przez organ drugiej instancji przepisu art. 200 § 1 O.p., to nie mogło mieć istotnego wpływu na wynik sprawy i jako takie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. a contrario nie mogło stanowić podstawy do uchylenia zaskarżonych decyzji. Zdaniem Sądu, skoro uchybienie to nie mogło mieć istotnego wpływu na wynik sprawy, to nie mogło zostać uznane za naruszenie zasady postępowania podatkowego określonej w art. 123 O.p.
Mając na uwadze fakt, że jak już Sąd wskazał powyżej zaskarżone decyzje w sposób prawidłowy rozstrzygały w zakresie zobowiązań podatkowych skarżącej spółki a występujące w niniejszej sprawie naruszenia prawa nie mogły mieć istotnego wpływu na wynik sprawy, brak było podstaw do uznania za zasadny zarzutu naruszenia zaskarżonymi decyzjami przepisów art. 120,122,, 123, 124 i 188 O.p.
Skoro zaskarżone decyzje odpowiadały przepisom prawa w stopniu uzasadniającym utrzymanie ich w obrocie prawnym, to brak było podstaw do twierdzenia, że zostały one wydane z naruszeniem art. 2 Konstytucji RP. Zdaniem Sądu przepisy prawa na podstawie, których organ wydał zaskarżone decyzje nie budzą wątpliwości co do ich zgodności z art. 2 Konstytucji RP, a zatem wydane na ich podstawie decyzje należało uznać za działania administracji pozostające w zgodzie z tym przepisem Konstytucji.
Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.