III SA/Wa 471/23

III SA/Wa 471/23 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2023-05-19
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2023-02-14
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Anna Zaorska
Katarzyna Owsiak /przewodniczący/
Radosław Teresiak /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6110 Podatek od towarów i usług
6560
Hasła tematyczne
Podatek od towarów i usług
Skarżony organ
Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Treść wyniku
Uchylono zaskarżoną interpretację
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 259
art. 145 § 1 pkt 1 lit. c
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Dz.U. 1997 nr 137 poz 926
art. 14c
Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Katarzyna Owsiak, Sędziowie sędzia WSA Radosław Teresiak (sprawozdawca), sędzia WSA Anna Zaorska, Protokolant sekretarz sądowy Krzysztof Durka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 maja 2023 r. sprawy ze skargi Przedsiębiorstwa Produkcyjno-Handlowego [...] sp.j. z siedzibą w Z. na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia [...] grudnia 2022 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług 1) uchyla zaskarżoną interpretację indywidualną, 2) zasądza od Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej na rzecz Przedsiębiorstwa Produkcyjno-Handlowego [...] sp.j. z siedzibą w Z. kwotę 697 zł (słownie: sześćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Uzasadnienie
Pismem z 8 stycznia 2023 r. Przedsiębiorstwo Produkcyjno-Handlowe H. Spółka Jawna z siedzibą w Z. (zwana dalej: "Skarżąca", "Wnioskodawczyni" lub "Strona"), wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na interpretację indywidualną z dnia [...] grudnia 2022 roku Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej (zwany dalej: "Dyrektor KIS", "DKIS", "Organ") w przedmiocie interpretacji indywidualnej w zakresie podatku od towarów i usług.
Opis stanu faktycznego:
Wnioskodawczyni jest spółką jawną osób fizycznych, zarejestrowanym czynnym podatnikiem VAT tylko w Polsce. Przeważającym przedmiotem działalności Wnioskodawcy jest "Sprzedaż hurtowa niewyspecjalizowana - 46.90.Z".
Strona w związku z rozwojem swojej działalności rozważa zawarcie umowy/umów ze swoimi kontrahentami w taki sposób aby z jednej strony ograniczyć swoje ryzyko, a z drugiej zwiększyć przewagę konkurencyjną względem innych pośredników. Podstawowe założenia rozważane przez Wnioskodawcę, które uregulowałby w umowie wyglądałyby następująco: Kontrahent Wnioskodawcy (odbiorca) składałby zamówienia na określone towary u Wnioskodawcy, które następnie byłyby potwierdzane przez Wnioskodawcę. Po potwierdzeniu zamówienia dostawca Wnioskodawcy (u którego zamawia towar, który jest zlokalizowany za granicą - wyłącznie w państwie członkowskim Unii Europejskiej) zorganizowałby transport i dostarczyłby towar do miejsca określonego przez Wnioskodawcę (znajdującego się wyłącznie terytorium Polski). Umowa może przewidywać, że tym miejscem może być magazyn kontrahenta Wnioskodawcy, który byłby przez Wnioskodawcę najmowany na potrzeby dokonywanych dostaw. W takiej sytuacji kontrahent świadczyłby Wnioskodawcy usługę magazynowania towaru w tym jego rozładunku i właściwego składowania, a także ponosiłby ewentualną odpowiedzialność za szkodę w tym zakresie.
Towar, do momentu przesłania przez kontrahenta do Wnioskodawcy dokumentu/e-maila potwierdzającego odbiór towaru z magazynu (które zasadniczo powinno zostać zrealizowane nie później niż 2 miesiące od dnia jego rozładunku), byłby cały czas własnością Wnioskodawcy ze wszystkimi wynikającymi z tego faktu konsekwencjami. W rezultacie, zgodnie z umową, do momentu odbioru towaru z magazynu przez kontrahenta, kontrahent nie miałby prawa w żaden sposób dysponować, rozporządzać, używać, przerabiać, ani dokonywać jakichkolwiek innych czynności na towarze z wyłączeniem tych dotyczących jego rozładunku, należytego składowania, kontroli ilościowej, czy reklamacji. Co więcej gdyby wykroczył poza zakres czynności do których byłby zobowiązany (rozładunek, należyte składowanie) np. zużył towar, lub go wykorzystał w inny sposób, to byłby zobowiązany do zapłaty kary umownej na rzecz Wnioskodawcy. Konsekwentnie, zgodnie z umową, dostarczenie towaru byłoby dokonane nie wcześniej niż z chwilą przejścia własności towaru na kontrahenta, tj. z momentem przesłania do Wnioskodawcy dokumentu/e-maila potwierdzającego jego odbiór przez kontrahenta. Dodatkowo w celu zabezpieczenia płynności finansowej Wnioskodawcy w umowie znalazłoby się postanowienie, że w przypadku złożenia zamówienia na towar przez kontrahenta i przyjęcia zamówienia przez
Wnioskodawcę, kontrahent niemiałby prawa odmówić odbioru towaru, w tym także uregulowania przelewu na rachunek Wnioskodawcy.
Podstawą do wystawienia faktury VAT byłby dokument zamówienia oraz dokument/e-mail potwierdzający odbiór towaru z magazynu przez kontrahenta.
Pytanie zadane we Wniosku:
Kiedy powstanie obowiązek podatkowy w myśl przepisów ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług, przy dokonaniu sprzedaży towaru na zasadach określonych w zdarzeniu przyszłym, czy będzie to moment przesłania do Wnioskodawcy dokumentu/e- maila potwierdzającego odbiór towaru z magazynu przez kontrahenta i tym samym w tym momencie powstanie obowiązek podatkowy VAT (zakładając, że nie dojdzie do wcześniejszego uregulowania należności z tego tytułu)?
Stanowisko Wnioskodawcy:
W ocenie Wnioskodawcy w opisanym zdarzeniu przyszłym przejście korzyści i ciężarów na kontrahenta nastąpi w momencie przesłania przez kontrahenta do Wnioskodawcy dokumentu/e-maila potwierdzającego odbiór towaru z magazynu, bowiem do tego momentu kontrahent nie miałby prawa w żaden sposób dysponować, rozporządzać, używać, przerabiać, ani dokonywać jakichkolwiek innych czynności na towarze z wyłączeniem tych dotyczących jego rozładunku, należytego składowania, kontroli ilościowej, czy reklamacji. Co więcej gdyby kontrahent wykroczył poza zakres czynności do których byłby zobowiązany (rozładunek, należyte składowanie) np. zużył towar, lub go wykorzystał w inny sposób, to byłby zobowiązany do zapłaty kary umownej na rzecz Wnioskodawcy. Konsekwentnie, według Wnioskodawcy, to w tym momencie dojdzie do dokonania dostawy, o której mowa w art. 19a ust. 1 ustawy co oznacza zatem faktyczne jej zrealizowanie.
W rezultacie obowiązek podatkowy w myśl przepisów ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług, przy dokonaniu sprzedaży towaru na zasadach określonych w zdarzeniu przyszłym, powstanie w momencie przesłania do Wnioskodawcy dokumentu / e-maila potwierdzającego odbiór towaru z magazynu przez kontrahenta (zakładając, że nie dojdzie do wcześniejszego uregulowania należności z tytułu zamówienia).
Stanowisko organu:
W ocenie DKIS, stanowisko Wnioskodawcy jest nieprawidłowe. Organ wskazał, że wątpliwości Strony w analizowanej sprawie dotyczą momentu powstania obowiązku podatkowego przy dokonaniu sprzedaży towaru na zasadach określonych w zdarzeniu przyszłym.
Dyrektor KIS przypomniał, że zdaniem Wnioskodawcy momentem powstania obowiązku podatkowy przy dokonaniu sprzedaży towaru na zasadach określonych w zdarzeniu przyszłym będzie moment przesłania do Spółki dokumentu/e-maila potwierdzającego odbiór towaru z magazynu przez kontrahenta. Dopiero wtedy nastąpi przeniesienie prawa do dysponowania / rozporządzania towarami jak właściciel na kontrahenta (nabywcy), bowiem do momentu (przesłania przez kontrahenta do Spółki dokumentu/e-maila potwierdzającego odbiór towaru z magazynu) kontrahent nie będzie miał prawa w żaden sposób dysponować, rozporządzać, używać, przerabiać, ani dokonywać jakichkolwiek innych czynności na towarze z wyłączeniem tych dotyczących jego rozładunku, należytego składowania, kontroli ilościowej, czy reklamacji. Co więcej, gdyby kontrahent, przed przesłaniem do Spółki dokumentu/e-maila potwierdzającego odbiór towaru z magazynu, zużył towar, lub go wykorzystał w inny sposób, to byłby zobowiązany do zapłaty kary umownej na rzecz Spółki.
Organ mając na uwadze przedstawiony stan prawny i opis sytuacji należy stwierdził, że w analizowanej sprawie do dostawy towarów będzie dochodziło już z chwilą wydania towaru kontrahentowi (nabywcy), gdyż w tym momencie towary te zostaną powierzone nabywcy oraz następuje formalne spełnienie świadczenia przez Wnioskodawcę jako sprzedawcę, a na nabywcę jako kupującego przechodzą korzyści i ciężary związane z towarami. Zatem wbrew stanowisku Wnioskodawcy, to bezpośrednio w momencie wydania nabywcy towarów z magazynu następuje dokonanie dostawy towarów w rozumieniu art. 7 ust. 1 ustawy, gdyż nabywca już od tego momentu może dysponować towarem i fizycznie nim rozporządzać jak właściciel. Należy bowiem zauważyć, że oczekiwanie na przesłanie do Spółki dokumentu / e-maila potwierdzającego odbiór towaru z magazynu przez kontrahenta, nie może prowadzić do przesunięcia w czasie momentu obowiązku podatkowego. W konsekwencji dokonanie dostawy towaru następuje z chwilą wydania towaru kontrahentowi (nabywcy) i z tą samą chwilą powstanie obowiązek podatkowy w podatku od towarów i usług na podstawie art. 19a ust. 1 ustawy, jednakże pod warunkiem, że płatność za dostarczane towary dokonywana jest po dostawie towarów. Natomiast w sytuacji, gdy przed dokonaniem dostawy towaru Wnioskodawca otrzyma całość lub część zapłaty, w szczególności: przedpłatę, zaliczkę, zadatek, ratę wówczas obowiązek podatkowy powstaje na zasadach określonych w art. 19a ust. 8 ustawy, czyli z chwilą jej otrzymania w odniesieniu do otrzymanej kwoty.
W przywołanej na wstępie skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Strona zaskarżyła interpretację DKSI w całości i wniosła o jej uchylenie oraz zasądzenie na rzecz Skarżącej zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych.
Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie:
1. art. 14b §1 w zw. z art. 14c §1 i §2 w zw. z art. 14h w zw. z art. 121 §1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U z 2022 r., poz. 2651, ze zm., dalej: o.p.) poprzez niewłaściwe zastosowanie, a tym samym doprowadzenie do naruszenia zaufania podatnika do organu podatkowego poprzez zignorowanie wskazanego przez Skarżącą opisu zdarzenia przyszłego, w którym Skarżąca wskazała od którego momentu zgodnie z postanowieniami umownymi kontrahent będzie miał prawo dysponowania nabywanym towarem, co w rezultacie doprowadziło do negatywnego rozstrzygnięcia interpretacji podatkowej. Organ pominął całkowicie wskazane przez Skarżącą istotne okoliczności postanowień umownych, że do momentu przesłania przez kontrahenta do Skarżącej dokumentu/e-maila potwierdzającego odbiór towaru z magazynu, kontrahent nie będzie miał prawa w żaden sposób dysponować, rozporządzać, używać, przerabiać, ani dokonywać jakichkolwiek innych czynności na towarze z wyłączeniem tych dotyczących jego rozładunku, należytego składowania, kontroli ilościowej, czy reklamacji. Organ przy ocenie pominął także to, że gdyby kontrahent, przed przesłaniem do Spółki dokumentu/e-maila potwierdzającego odbiór towaru z magazynu, zużył towar, lub go wykorzystał w inny sposób, to byłby zobowiązany do zapłaty kary umownej na rzecz Skarżącej. Mimo powyższego organ uznał, że do dostawy dojdzie bezpośrednio w momencie wydania towarów z magazynu, gdyż nabywca od tego momentu może dysponować towarem i fizycznie nim rozporządzać jak właściciel, co stoi w sprzeczności z okolicznościami powołanymi powyżej przez Skarżącą, bowiem wydanie towaru z magazynu może mieć miejsce dopiero po przesłaniu przez kontrahenta dokumentu/e-mail potwierdzającego odbiór towaru z magazynu, a w rezultacie to dopiero od tego momentu (przesłania dokumentu/e-mail) nabywca będzie miał prawo do dysponowania towarem i fizycznego nim rozporządzania jak właściciel (w tym może dojść właśnie do wydania towarów z magazynu). Wcześniejszy pobór towaru z magazynu (przed przesłaniem dokumentu/e-mail) przez nabywcę stoi w sprzeczności z postanowieniami umownymi i jest dodatkowo sankcjonowany karą umowną, która może zostać nałożona na kontrahenta przez Skarżącą,
2. art. 14h w zw. z art. 120 o.p. poprzez wydanie interpretacji nieuwzględniającej ustawowej definicji dostawy towarów zawartej w art. 7 ust. 1. Zdaniem Skarżącej przepisy art. 19a ust. 1 i art. 7 ust. 1 należy czytać łącznie, jako że art. 19a ust. 1 posługuje się terminem "dostawa towarów", zdefiniowanym w art. 7 ust. 1. Nieprawidłowe oraz niezgodne z regułami wykładni systemowej i językowej byłoby więc uznanie, że ten sam termin użyty w jednym akcie prawnym może mieć różne znaczenia, co mogłaby sugerować wykładnia przyjęta przez organ. Przepisy powyższe czytane łącznie, jednoznacznie wskazują, że momentem dokonania dostawy towarów (powstania obowiązku podatkowego) jest moment przeniesienia prawa do rozporządzania towarami jak właściciel. Tym samym nie sposób przyjąć, że doszło do dokonania dostawy towarów w sytuacji, gdy nabywca nie nabył jeszcze prawa do rozporządzania towarami jak właściciel tj. przed przesłaniem do Skarżącej dokumentu/e-mail potwierdzającego odbiór towaru z magazynu, tak jak to wskazał organ,
3. art. 14c §2, art. 14e §1 i art. 14h w zw. z art. 121 §1 o.p., poprzez nieuwzględnienie w wydanej interpretacji indywidualnej orzecznictwa sądów administracyjnych oraz Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, a tym samym prowadzenie postępowania w sposób nie budzący zaufania do organu podatkowego,
4. art. 14c §1, art. 14h w zw. z art. 121 §1 o.p. poprzez rozstrzygnięcie naruszające zasadę pogłębiania zaufania do Organu, a to ze względu na brak merytorycznej poprawności i staranności, albowiem Organ uznał stanowisko Skarżącej za nieprawidłowe, nie rozpatrując przy tym dokładnie stanowiska zaprezentowanego przez Skarżącą. Prawidłowe zastosowanie normy prawnej do opisanego zdarzenia przyszłego powinno skutkować przyjęciem poprawności ujętego we wniosku rozumowania podatnika, w efekcie czego naruszono zasadę legalizmu i zasadę zaufania,
5. art. 19a ust. 1 w zw. z art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz. U. z 2022 r., poz. 931, ze zm.; dalej ustawa VAT) poprzez ich błędną wykładnię i uznanie, że w okolicznościach wskazanych przez Skarżącą obowiązek podatkowy z tytułu dostawy towarów, będzie powstawał z chwilą wydania towaru kontrahentowi (nabywcy), a nie z chwilą przesłania przez kontrahenta do Skarżącej dokumentu potwierdzającego odbiór towaru z magazynu. Organ dokonał błędnej wykładni przepisów uznając, że na moment dostawy towarów, a tym samym ustalenia przez strony momentu przeniesienia prawa do rozporządzania towarami jak właściciel nie mają wpływu postanowienia umowne, które przyznają kontrahentowi prawo do dysponowania, rozporządzania, używania i przerabiania towaru. Ponadto, Organ całkowicie pominął to, że wcześniejsze (przed przesłaniem dokumentu) zużycie towaru lub jego wykorzystanie (np. wydanie towaru kontrahentowi przed przesłaniem dokumentu), będzie wiązało się z koniecznością zapłaty kary umownej przez kontrahenta na rzecz Skarżącej,
6. art. 19a ust. 1 w zw. z art. 7 ust. 1 ustawy VAT poprzez błędną wykładnię, że w okolicznościach wskazanych przez Skarżącą do dostawy towarów będzie dochodziło już z chwilą wydania towaru kontrahentowi (nabywcy), poprzez całkowite zignorowanie treści przedstawionych przez Skarżącą planowanych do zawarcia postanowień umownych, zgodnie z którymi przeniesienie prawa do dysponowania / rozporządzania towarami jak właściciel nastąpi w momencie przesłania przez kontrahenta do Skarżącej dokumentu / e-maila, a do tego czasu jakiekolwiek rozdysponowanie towaru przez kontrahenta (w tym jego pobranie z magazynu) może skutkować zapłatą kary umownej na rzecz Skarżącej.
W odpowiedzi na skargę, organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Skarga okazała się zasadna.
Przedmiotem sporu w niniejszej sprawie jest określenie momentu powstania obowiązku podatkowego w stanie faktycznym przedstawionym we Wniosku.
Zgodnie ze stanowiskiem Skarżącej, w momencie przesłania przez kontrahenta do Wnioskodawcy dokumentu/e-maila potwierdzającego odbiór towaru z magazynu dojdzie do dokonania dostawy, o której mowa w art. 19a ust. 1 ustawy o VAT, co oznacza zatem faktyczne jej zrealizowanie.
Zdaniem organu "do dostawy towarów będzie dochodziło już z chwilą wydania towaru kontrahentowi (nabywcy), gdyż w tym momencie towary te zostaną powierzone nabywcy oraz następuje formalne spełnienie świadczenia przez Państwa jako sprzedawcy, a na nabywcę jako kupującego przechodzą korzyści i ciężary związane z towarami".
W pierwszej kolejności należy zauważyć, że w świetle art. 14c § 1 O.p. ale również uwzględniając funkcję jaką pełni w obrocie prawnym interpretacja podatkowa jej uzasadnienie musi spełniać określone warunki. W szczególności uzasadnienie interpretacji podatkowej nie może budzić wątpliwości co do stanowiska organu. Jak słusznie podkreśla się w judykaturze, interpretacja indywidualna wywiera skutki w sferze rzeczywistych uprawnień materialnoprawnych wnioskodawcy, a zatem wyrażona w niej ocena stanowiska wnioskodawcy nie może budzić wątpliwości co do swojego znaczenia i zakresu, a rozstrzygnięcie i uzasadnienie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego musi stanowić logiczną całość.
Interpretacja podatkowa musi być więc na tyle konkretna i jednoznaczna, aby podatnik mógł się do niej zastosować. Interpretacja indywidualna, pełniąc funkcję informacyjną, powinna zatem udzielać odpowiedzi konkretnych, a nie warunkowych. Uzasadnienie interpretacji powinno być na tyle wyczerpujące, aby wynikało z niego, że organ ocenił wszystkie istotne dla sprawy elementy stanu faktycznego oraz argumenty wnioskodawcy. Interpretacja powinna zawierać ocenę stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny, co wynika z art. 14c § 1 O.p. Ocena ta musi być na tyle konkretna i jednoznaczna, aby podmiot żądający interpretacji mógł się do niej zastosować.
Sentencja i uzasadnienie interpretacji powinny stanowić zatem logiczną i spójną całość. Powyższe jest także uzasadnione ze względu na skutki ochronne, o których stanowi art. 14k O.p. Ocena "stanowiska wnioskodawcy" obejmować winna skonkretyzowaną, pełną odpowiedź na zadane we wniosku pytanie, wraz z ustosunkowaniem się do poglądu (stanowiska) prezentowanego w danej sprawie przez wnioskodawcę, natomiast uzasadnienie prawne musi stanowić rzetelną informację dla wnioskodawcy, dlaczego w jego sprawie znajdują zastosowanie określone przepisy, oraz dlaczego wyrażony przez wnioskodawcę pogląd nie zasługuje na uwzględnienie. (por. m.in. wyrok NSA z dnia 30 marca 2021 r. (II FSK 3248/18), wyrok WSA w Opolu z dnia 13 marca 2020 r. (I SA/Op 529/19).
W ocenie Sądu uzasadnienie niniejszej interpretacji nie jest jednoznaczne, w związku z czym organ naruszył przywołany art. 14c O.p.
Przede wszystkim należy zauważyć, że kontrahent (nabywca) Skarżącej w przedstawionym stanie faktyczny pełni dwie funkcja. Z jednej strony jest podmiotem, który na rzecz Skarżącej świadczyłby usługę magazynowania towaru w tym jego rozładunku i właściwego składowania a także ponosiłby ewentualną odpowiedzialność za szkodę w tym zakresie. Z drugiej strony kontrahent jest nabywcą towarów przez siebie magazynowanych. W konsekwencji "otrzymuje" towar niejako dwa razy, raz w ramach usługi magazynowania a drugi raz w ramach dostawy towaru.
W stosunkowo lakoniczny stanowisku organu zawartym na stronie 8 skarżonej interpretacji organ stwierdził: "Mając na uwadze przedstawiony stan prawny i opis sytuacji należy stwierdzić, że w analizowanej sprawie do dostawy towarów będzie dochodziło już z chwilą wydania towaru kontrahentowi (nabywcy), gdyż w tym momencie towary te zostaną powierzone nabywcy oraz następuje formalne spełnienie świadczenia przez Państwa jako sprzedawcy, a na nabywcę jako kupującego przechodzą korzyści i ciężary związane z towarami".
Kluczowe znaczenie ma użycie przez organ zwrotu "towary te zostaną powierzone nabywcy" towary zostaną "powierzone" nabywcy (przyszłemu) w ramach usługi magazynowania, co sugeruje, że organ wiąże moment powstania obowiązku podatkowego Skarżącej z momentem przekazania towarów kontrahentowi w ramach usługi magazynowej.
Natomiast kolejne zdanie sformułowane przez organ w skarżonej interpretacji – "Zatem wbrew Państwa stanowisku, to bezpośrednio w momencie wydania nabywcy towarów z magazynu następuje dokonanie dostawy towarów w rozumieniu art. 7 ust. 1 ustawy, gdyż nabywca już od tego momentu może dysponować towarem i fizycznie nim rozporządzać jak właściciel" sugeruje, że organ upatruje moment powstania zobowiązania podatkowego z chwilą wydania towaru z magazynu kontrahentowi Skarżącej będącym już nabywcą towarów.
Wskazana niejasność stanowiska organu skutkuje tym, że nie zależnie od poglądu Skarżącej, która upatrywania momentu powstania obowiązku podatkowego z chwilą przesłania przez kontrahenta do Skarżącej dokumentu potwierdzającego odbiór nie jest możliwe zastosowanie się do skarżonej interpretacji podatkowej. Nie jest bowiem dostatecznie jasno sformułowane stanowisko organu, czy momentem powstania obowiązku podatkowego jest chwila w której przyszłemu nabywcy powierzono towar tj. rozpoczęcie usługi magazynowe, czy też moment wydania towaru z magazynu kontrahentowi będącemu już nabywcą towaru.
Organ w ponownym postępowaniu powinien jednoznacznie określić moment powstania obowiązku podatkowego w przedstawionym w sposób wyczerpujący przez Skarżącą stanie faktycznym.
Przy czym słuszny jest pogląd organu, że w niniejszej sprawie określając moment powstania obowiązku podatkowego należy mieć na uwadze przede wszystkim treść art. 7 ust. 1 ustawy o VAT, gdyż opis stanu faktycznego wskazuje na dostawę towarów i w związku z tym nie zachodzi żadna analogia do sytuacji świadczenia usług w tym kwestii rozstrzygniętych w wyroku TSUE z 2 maja 2019 roku (C-224/18) w sprawie Budimex S.A.
Mając powyższe na uwadze, wobec uznania za naruszającą prawo zaskarżoną interpretację indywidualną Sąd na podstawie art. 146 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. uchylił powyższą interpretację indywidualną. Konsekwencją uwzględnienia skargi stało się orzeczenie o kosztach postępowania sądowego zgodnie z art. 200 p.p.s.a.