III SA/WA 411/04

III SA/Wa 411/04 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2004-12-01
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2004-04-02
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Alojzy Skrodzki /sprawozdawca/
Barbara Kołodziejczak-Osetek /przewodniczący/
Ewa Radziszewska-Krupa
Symbol z opisem
6116 Podatek od czynności cywilnoprawnych, opłata skarbowa oraz inne podatki i opłaty
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Uchylono decyzję I i II instancji
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Kołodziejczak-Osetek, Asesor WSA Ewa Radziszewska-Krupa, Asesor WSA Alojzy Skrodzki (spr.), Protokolant Ewa Rutkowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 grudnia 2004 r. sprawy ze skargi B. C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] stycznia 2004 r. Nr [...] w przedmiocie podatku od środków transportowych 1) uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta W. z dnia [...] maja 2003r. o nr [...], 2) stwierdza, że zaskarżone decyzje nie mogą być wykonane w całości, 3) zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. na rzecz skarżącego kwotę 100 zł (sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia [...] stycznia 2004 r. nr [...] wydaną na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. 1997 Nr 137 poz. 926 z p.zm.) zwaną dalej "ord. pod.", Samorządowe Kolegium Odwoławcze – zwane dalej "SKO" -utrzymało w mocy decyzję Prezydenta W. nr [...] z dnia [...] maja 2003 r.
Powołaną wyżej decyzją z dnia [...] maja 2003 r. Prezydent W. określił B. C. wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od środków transportowych za pojazd nr rej. [...] (samochód ciężarowy marki [...]) za okres I-XII 2002 r, i I-VI 2003 r. w kwocie 754,- zł. oraz wysokość odsetek za zwłokę na dzień wydania decyzji w kwocie 92,10 zł.
Od ww. decyzji skarżący wniósł odwołanie (uzupełnione pismem - wyjaśnieniem z dnia [...] stycznia 2004 r.), wskazując, iż zgodnie z przepisem art. 8 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, opodatkowaniu podatkiem od środków transportowych podlegają samochody ciężarowe o dopuszczalnej masie całkowitej od 3,5 tony i poniżej 12 ton. W ocenie skarżącego będąc właścicielem pojazdu o dopuszczalnej masie całkowitej 3,5 tony, nie miał, jak twierdzi, obowiązku uiszczenia za ten pojazd podatku, ponieważ jego pojazd nie mieścił się w kategorii pojazdów wspomnianych w art. 8 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t. j. Dz.U. z 2002 r. nr 9 poz. 84 z poź. zm.) zwana dalej "u.p.o.l"
W wyniku rozpoznania powyższego odwołania, SKO decyzją nr [...] z dnia [...] stycznia 2004 r nie podzieliło argumentacji strony i utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy.
Powyższa decyzja Kolegium została zaskarżona przez B. C. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W skardze skarżący podtrzymał swoje zarzuty zawarte w odwołaniu.
W odpowiedzi na skargę SKO podtrzymało stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i wniosło o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje,
Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) Sąd sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Ocenie Sądu podlegają zatem zgodność aktów administracyjnych (w tym przypadku decyzji) zarówno z przepisami prawa materialnego jak i procesowego. Kontrola sądów administracyjnych ogranicza się więc do zbadania czy organy administracji w toku rozpoznawanej sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu.
Oceniając zaskarżoną decyzję z punktu widzenia tego kryterium stwierdzić należy, że wydana została z naruszeniem przepisów prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania określoną w art. 240 § 1 pkt 4 ord. pod. Organ podatkowy drugiej instancji nie zapoznał podatnika ze zgromadzonym materiałem dowodowym czym naruszył art. 200 § 1 ord. pod. Zgodnie z powołanym przepisem organ podatkowy przed wydaniem decyzji wyznacza stronie siedmiodniowy termin do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego. Przepis ten jest urzeczywistnieniem bardzo ważnej zasady postępowania podatkowego zawartej w art. 121 ord. pod. nakazującej organom podatkowym zapewnić stronom postępowania czynny udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwić im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Jak widać z brzmienia powyższych przepisów ustawodawca w sposób szczególny zwrócił uwagę na znaczenie realizacji zasady czynnego udziału strony w postępowaniu podatkowym. W ocenie Sądu, art. 200 § 1 ord. pod. nakłada obowiązek na organy podatkowe zarówno pierwszej jak i drugiej instancji wyznaczenia stronie, przed wydaniem decyzji, siedmiodniowego terminu do wypowiedzenia się w sprawie materiału dowodowego. W niniejszej sprawie organy podatkowe pierwszej i drugiej instancji nie wyznaczyły stronie siedmiodniowego terminu. W ocenie Sądu nie można uznać za zapoznanie się z materiałem dowodowym, w przypadku kiedy strona przypadkowo przychodzi do organu podatkowego i przedstawia się jej akta do zapoznania. Ustawodawca wyraźnie wskazał 7 dniowy termin do zapoznania się z materiałem dowodowym, aby strona mogła się przygotować do tej czynności, ewentualnie skorzystać z fachowej pomocy prawnej i wyznaczyć pełnomocnika. W związku z powyższym brak zawiadomienia o wyznaczeniu terminu powoduje, iż nie można uznać, że strona zapoznała się ze materiałem dowodowym. Sąd zauważa, że wypowiedzenie się strony co do zebranego materiału dowodowego jest jej uprawnieniem a nie obowiązkiem. W związku z powyższym, jeżeli zostanie stronie wyznaczony 7 dniowy termin do zapoznania ale zainteresowany nie skorzysta z tej możliwości organ podatkowy może wydać decyzję nie naruszając art. 200 § 1 ord. pod.
Odnosząc się do merytorycznych zarzutów skarżącego skład orzekający nie podziela stanowiska skarżącego, iż samochód o dopuszczalnej masie całkowitej 3,5 tony nie spełnia przesłanek przepisu art. 8 pkt. 1 u.p.o.l. Sformułowanie przytoczonego wyżej przepisu wskazuje w sposób jednoznaczny, iż mowa w nim o samochodach od 3,5 tony (co oznacza - włącznie z tymi, których masa dopuszczalna jest równa 3,5 tony), nie zaś - powyżej 3,5 tony.
Ze względu na powyższe, Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja narusza prawo dające podstawy do wznowienia postępowania podatkowego, w związku z czym na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. b), art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. oraz art. 200 Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. nr 153 poz. 1270 z póź. zm.) orzekł jak w sentencji.