III SA/Wa 391/11

III SA/Wa 391/11 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2011-10-28
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2011-01-31
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Beata Sobocha
Krystyna Kleiber /przewodniczący sprawozdawca/
Marek Krawczak
Symbol z opisem
6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
6560
Hasła tematyczne
Podatek dochodowy od osób fizycznych
Skarżony organ
Minister Finansów
Treść wyniku
Uchylono zaskarżoną interpretację
Powołane przepisy
Dz.U. 2000 nr 14 poz 176
art. 21 ust. 1 pkt 83
Ustawa z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych - tekst jednolity
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Krystyna Kleiber (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Marek Krawczak, Sędzia WSA Beata Sobocha, Protokolant st. sekretarz sądowy Iwona Mazek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 października 2011 r. sprawy ze skargi J. W. na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia [...] października 2010 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych 1) uchyla zaskarżoną interpretację indywidualną, 2) stwierdza, że uchylona interpretacja indywidualna nie może być wykonana w całości, 3) zasądza od Ministra Finansów na rzecz J. W. kwotę 200 zł (słownie: dwieście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Uzasadnienie
J. W., zwany dalej "Skarżącym", wnioskiem z dnia 10 sierpnia 2010 r. wystąpił do Ministra Finansów o udzielenie interpretacji przepisu art. 21 ust 1 pkt 83 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2000 r., Nr 14, poz. 176 ze zm.), dalej jako "u.p.d.o.f.".
Skarżący wskazał, iż jest żołnierzem pełniącym służbę poza granicami państwa w strukturach organizacji międzynarodowych i międzynarodowych strukturach wojskowych, gdyż na mocy rozkazu Szefa Sztabu Generalnego Wojska Polskiego Nr [...] z dnia 15.06.2005 r. został wyznaczony na stanowisko [...] w Strategicznym Dowództwie Transformacyjnym (ACT) Organizacji Traktatu Północnoatlantyckiego (NATO) w N. w USA na okres od lipca 2005 r. do 31 sierpnia 2008 r. Strategiczne Dowództwo Transformacyjne jest organizacją o strukturze międzynarodowej, w której służą żołnierze państw sojuszniczych NATO. Jedną z wielu funkcji jaką Dowództwo wówczas spełniało było wydzielanie sił do Misji Szkoleniowej NATO w Iraku (NATO Training Mission In Iraq - NTMI) i dowodzenie nią. Misja ta, umiejscowiona w Bagdadzie, organizowała i realizowała szkolenie Irackich Sił Bezpieczeństwa (ISB) do walki z terroryzmem zakupy i darowizny sprzętu i wyposażenia wojskowego krajów NATO i współpracujących dla ISB. Wkrótce po przybyciu do Dowództwa Skarżący został skierowany do objęcia stanowiska służbowego, które było ulokowane w komórce organizacyjnej w Dowództwie w N. w USA której zadaniem, z racji zwierzchnictwa nad NTMI była organizacja, nadzór i koordynacja działań NTMI w B.. Zakres jego obowiązków obejmował planowanie, koordynację, nadzór i wsparcie działań NTMI w zakresie szkolenia przedstawicieli ISB poza granicami Iraku oraz koordynowanie i realizację działań NTMI w zakresie przekazywania darowizn sprzętu i wyposażenia wojskowego dla nowotworzonych ISB. W związku z faktem iż przeważająca część stanowisk NTMI była obsadzana krótkoterminowo (6-miesięczne tury) żołnierzami wydzielanymi z Dowództwa (ACT) lub dowództw podległych, jego stanowisko wymagało ciągłej gotowości do użycia w ramach misji NTMI - wsparcia Irackich Sił Bezpieczeństwa w zakresie szkolenia i dozbrojenia/wyposażenia do walki z terroryzmem. Poza wykonywaniem ww. zadań w N. w USA, wielokrotnie uczestniczył w szkoleniu grup irackich realizowanym przez NTMI (kursy, w tym również jako instruktor - lektor) w krajach NATO w Europie, które wcześniej zainicjowano w komórce ACT. W ramach wykonywanych obowiązków Skarżący uczestniczył w wielu przedsięwzięciach koordynujących szkolenie żołnierzy strony irackiej poprzez NTMI, zarówno w Europie, jak i w Iraku (np. Bagdad, styczeń 2008 r. - za pobyt w Iraku czyli w strefie działań wojennych otrzymywał wówczas dodatek wojenny, co wynikało z § 3 pkt 2 i § 13 pkt 3 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 16 czerwca 2004 r. w sprawie należności pieniężnych żołnierzy zawodowych pełniących służbę poza granicami państwa). W czasie pełnienia służby w Dowództwie w N. od lipca 2005 roku do sierpnia 2008 r. Skarżący mieszkał czasowo w USA i otrzymywał uposażenie, nagrodę roczną gratyfikację urlopową wypłacane w złotówkach (przelewane na konto w Polsce) oraz należność zagraniczną wypłacaną w USD (przelewana na konto w USA) opodatkowane podatkiem dochodowym. Należności te otrzymywał na podstawie rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 5 grudnia 2000 r. w sprawie uposażenia i innych należności pieniężnych otrzymywanych przez żołnierzy wyznaczonych do pełnienia służby poza granicami państwa (Dz. U. Nr 115, poz. 1198 ze zm.) oraz rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 16 czerwca 2004 r. w sprawie należności pieniężnych żołnierzy zawodowych pełniących służbę poza granicami państwa (Dz. U. Nr 162, poz. 1698). Od wynagrodzenia w złotych i od należności zagranicznej w USD, jak również od pozostałych należności finansowych (nagroda roczna, nagrody uznaniowe) pobierane były zaliczki na poczet podatku dochodowego od osób fizycznych zgodnie z obowiązującymi stawkami i progami podatkowymi. Skarżący nie był wówczas członkiem służby zagranicznej. Zarówno wynagrodzenie w polskich złotych jak i należność zagraniczną w USD wypłacał płatnik - Centrala Wojskowe Misje Pokojowe z siedzibą w W..
Skarżący zapytał czy w świetle przedstawionego stanu faktycznego podatek od należności zagranicznej został pobrany słusznie. W jego opinii opisany stan faktyczny wskazuje, iż był on uprawniony do zwolnienia otrzymanej należności zagranicznej od podatku dochodowego zgodnie z art. 21 ust 1 pkt 83 u.p.d.o.f.
Minister Finansów w interpretacji indywidualnej z dnia [...] października 2010 r. uznał stanowisko Skarżącego za nieprawidłowe. Wskazał, iż wyznaczenie Skarżącego do służby wojskowej w dowództwie Organizacji Traktatu Północnoatlantyckiego (NATO) w N. (USA) od lipca 2005 roku do sierpnia 2008 r., będącej międzynarodową strukturą wojskową, nie jest tożsame ze skierowaniem w charakterze obserwatora wojskowego, osoby posiadającej status obserwatora wojskowego do misji organizacji międzynarodowych i sił wielonarodowych lub do pełnienia służby w składzie jednostek wojskowych użytych poza granicami państwa w celu udziału w konflikcie zbrojnym lub dla wzmocnienia sił państwa albo państw sojuszniczych, misji pokojowej, akcji zapobieżenia aktom terroryzmu lub ich skutkom. Będąc w dowództwie operacji Skarżący nie posiadał statusu żołnierza w jednostce użytej poza granicami kraju w celu określonym powyżej, wobec tego nie był żołnierzem skierowanym, ale wyznaczonym w rozumieniu rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 16 czerwca 2004 r. w sprawie należności pieniężnych żołnierzy zawodowych pełniących służbę poza granicami państwa (Dz. U Nr 162, poz. 1698 ze zm.). Z § 2 ww. rozporządzenia wynika, iż nie wszystkie kategorie żołnierzy zawodowych wyznaczonych na stanowiska służbowe albo skierowanych poza granice państwa odpowiadają zakresowi art. 21 ust 1 pkt 83 u.p.d.o.f. Warunki określone w art. 21 ust 1 pkt 83 u.p.d.o.f spełniają jedynie żołnierze zawodowi wymienieni w § 2 pkt 2 lit. a) oraz lit. c) i tylko oni mogą korzystać z tego zwolnienia do których Skarżący się nie zalicza.
Skarżący, w dniu 14 listopada 2010 r. wezwał Ministra Finansów do usunięcia naruszenia prawa, zarzucając naruszenie art. 21 ust. 1 pkt 83 u.p.d.o.f., art. 32 ust. 1 Konstytucji RP oraz art. 32 pkt 1 Konstytucji RP.
Minister Finansów w odpowiedzi na to wezwanie, stwierdził brak podstaw do zmiany wydanej interpretacji indywidualnej.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Skarżący wniósł o uchylenie interpretacji w całości, zarzucając jej naruszenie:
- art. 32 pkt 1 Konstytucji RP polegające na nierównym traktowaniu wnioskodawcy w stosunku do innych osób w aspekcie obowiązujących przepisów prawa, poprzez zastosowanie innego kryterium przy jego rozpatrywaniu. Wyraża się to tym, że korzystne dla wnioskodawcy orzeczenia sądów administracyjnych nie są brane pod uwagę przez Dyrektora Izby Skarbowej, występującego w imieniu Ministra Finansów przy kolejnych przypadkach spełniających identyczne warunki.
- obrazę przepisów postępowania, która miała istotny wpływ na decyzję i skutkowała błędnymi ustaleniami faktycznymi i w tym przypadku naruszeniem art. 7 k.p.a., które polegało na braku wszechstronnej oceny stanu faktycznego oraz niewłaściwym jego zinterpretowaniu.
- naruszenie w sposób rażący przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych zawartych w następujących artykułach:
art. 21 ust. 1 pkt 83 u.p.d.o.f. - szczegółowe udokumentowanie rodzaju i zakresu naruszenia zawarte jest w wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa z dn. 14 listopada 2010 r. - zał. nr 3;
art. 10 ust. 1 pkt 1 u.p.d.o.f. - pominięcie w analizie faktu, że przychody wynikające ze stosunku służbowego są traktowane jako przychody ze stosunku pracy;
art. 12 ust. 4 u.p.d.o.f. - który stwierdza, że pracownikiem jest też osoba pozostająca w stosunku służbowym. W kategorii tych osób uznanych za pracowników sytuuje się też żołnierz zawodowy (wyrok WSA z 4 sierpnia 2006 r., sygn. akt III SA/Wa 1505/06),
art. 9 ust. 1 u.p.d.o.f. - traktujący o wyjątku dochodów zwolnionych od podatku na podstawie odrębnych przepisów, w tym art. 21 ust. 1 pkt. 83 u.p.d.o.f.
W odpowiedzi na skargę Minister Finansów podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonej interpretacji i wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Takiej kontroli podlegają też pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach - art. 3 § 2 pkt 4a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej "p.p.s.a")
Interpretacja indywidualna z dnia [...] października 2010 r. narusza prawo i skarga od niej jest uzasadniona.
Kwestią do rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie jest – czy przepis art. 21 ust. 1 pkt 83 u.p.d.o.f. obejmuje zwolnieniem od podatku dochodowego od osób fizycznych żołnierza zawodowego, który jako żołnierz wyznaczony pełnił służbę wojskową w dowództwie Organizacji Traktatu Północnoatlantyckiego (NATO) w N. (USA).
Zdaniem Ministra jedynie żołnierze zawodowi, pełniący służbę w jednostce polskiej użytej poza granicami kraju, sklasyfikowani rozporządzeniem Ministra Obrony Narodowej z dnia 16 czerwca 2004 r. jako żołnierze skierowani, objęci są dyspozycją przepisu podatkowego. Ponieważ wnioskodawca był żołnierzem wyznaczonym poza taką jednostką – przywilej z art. 21 ust.1 pkt 83 u.p.d.o.f. - jemu nie przysługuje.
Należy wyjaśnić, że zgodnie z art. 21 ust. 1 pkt 83 u.p.d.o.f. w brzmieniu nadanym przez art. 4 ustawy z dnia 22 kwietnia 2005 r. o zmianie ustawy o Straży Granicznej oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 90, poz. 757), obowiązującym w 2008 r. bo do 1 stycznia 2011 r., wolne od podatku dochodowego są należności pieniężne wypłacane policjantom, żołnierzom, funkcjonariuszom celnym, Straży Granicznej, pracownikom jednostek wojskowych, jednostek policyjnych i jednostek organizacyjnych Straży Granicznej użytych poza granicami państwa w celu udziału w konflikcie zbrojnym lub dla wzmocnienia sił państwa albo państw sojuszniczych, misji pokojowej, akcji zapobiegania aktom terroryzmu lub ich skutkom, organizowania i kontroli ruchu granicznego, organizowania ochrony granicy państwowej lub zapewnienia bezpieczeństwa w komunikacji międzynarodowej, a także należności pieniężne wypłacone policjantom, żołnierzom, funkcjonariuszom celnym, Straży Granicznej i pracownikom pełniącym funkcje obserwatorów w misjach pokojowych organizacji międzynarodowych i sił wielonarodowych; zwolnienie nie ma zastosowania do wynagrodzeń za pracę oraz uposażeń i innych należności pieniężnych przysługujących z tytułu pełnienia służby na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym. Należy też wskazać, iż fakt rozróżnienia dwóch grup żołnierzy pełniących służbę wojskową poza granicami państwa wynika przede wszystkim z art. 24 ust. 1 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 2008 r. Nr 141, poz. 892 ze zm.) zgodnie z którym żołnierz zawodowy może być wyznaczony lub skierowany do pełnienia służby wojskowej poza granicami państwa.
Istotne znaczenie dla wykładni przepisu art. 21 ust. 1 pkt 83 u.p.d.o.f. ma wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego, wydany w dniu 17 stycznia 2011 r. w składzie siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego w sprawie sygn. akt II FPS 5/10. W wyroku tym Naczelny Sąd Administracyjny przeanalizował zapis art. 24 ust. 1 ustawy o służbie zawodowej żołnierzy i stwierdził, że dla wykładni art. 21 ust. 1 pkt 83 u.p.d.o.f, wynika z niego taki wniosek, iż obie grupy żołnierzy zawodowych, skierowanych i wyznaczonych odnoszą się do żołnierzy, którzy mają wspólną cechę jaką jest pełnienie zawodowej służby wojskowej poza granicami państwa polskiego. Naczelny Sąd Administracyjny zwrócił przy tym uwagę na brzmienie językowe i gramatyczne art. 21 ust. 1 pkt 83 u.p.d.o.f. Jest w nim charakterystyczne to, że między wyrażeniem "żołnierzom", a wyrażeniem "jednostek wojskowych" nie ma żadnego łącznika gramatycznego, którego istnienie należałoby uznać za konieczne, aby można uznać, że w przepisie tym jest mowa o "żołnierzach jednostek wojskowych", a więc przynależnych do tych jednostek. Pojęcie "jednostek wojskowych" pozostaje w związku zgody wyłącznie z określeniem "pracownikom". Zdaniem Sądu tylko osoby, które nie są policjantami, żołnierzami, funkcjonariuszami celnymi lub Straży Granicznej, aby mogły skorzystać z tego zwolnienia, muszą być pracownikami jednostek wojskowych, jednostek policyjnych i jednostek organizacyjnych Straży Granicznej. W związku zgody pozostają także określenia "funkcjonariuszom" i "jednostek". Natomiast formy "policjantom, żołnierzom, funkcjonariuszom celnym, Straży Granicznej" nie są składniowo powiązane z formą "użytych". Żeby taki związek zgody zachodził, to imiesłów "użytych" powinien był mieć formę "użytym" a to kłóciłoby się z kolei z powiązaniami składniowymi formy "jednostek". Sąd wskazał również, że gdyby przyjąć, iż wszystkie osoby fizyczne (policjanci, żołnierze, funkcjonariusze), o których mowa w art. 21 ust. 1 pkt 83 u.p.d.o.f. mieliby przynależeć do jednostki organizacyjnej (wojskowej, policyjnej, Straży Granicznej) to wskazanie to nie mogłoby dotyczyć funkcjonariuszy celnych albowiem w ustawie z dnia 24 lipca 1999 r. o Służbie Celnej (j.t. Dz. U. z 2004 r. Nr 156, poz. 1641 ze zm.), ani w ustawie z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji ( Dz. U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277 ze zm.), Ustawodawca nie przewidział, podobnie jak i w ustawie o zasadach użycia lub pobytu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej poza granicami państwa ( ), ich użycia dla realizacji celów, o których tu mowa, w ramach jednostek organizacyjnych celnych, wojskowych, policyjnych.
Wyniki wykładni językowej i gramatycznej w odniesieniu do zakresu podmiotowego tego zwolnienia podatkowego nie dają jednoznacznych wyników. Jednakże, jak podkreślił Naczelny Sąd Administracyjny, nie budzi jakichkolwiek wątpliwości interpretacyjnych, że zarówno jedna grupa "żołnierze poza strukturą jednostek wojskowych wyznaczeni do pełnienia zawodowej służby wojskowej poza granicami państwa" jak i "żołnierze pełniący tę służbę wojskową w strukturach jednostek wojskowych" dla nabycia przedmiotowego zwolnienia podatkowego powinni być "użyci w celu udziału w konflikcie zbrojonym lub dla wzmożenia sił państwa albo państw sojuszniczych, misji pokojowej, akcji zapobiegania aktom terroryzmu lub ich skutkom". W odniesieniu do zakresu podmiotowego badanego przepisu Naczelny Sąd Administracyjny odwołał się do wykładni systemowej zewnętrznej - art. 24 ust. 1, ust. 5 - 6 i ust. 7 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych oraz rozporządzenia z dnia 25 maja 2004 r. w sprawie pełnienia zawodowej służby wojskowej poza granicami państwa (Dz. U. Nr 140, poz. 1479 ze zm.).
W jego ocenie, z dokonanej wykładni wynika zasadniczy wniosek, że ustawodawca w art. 21 ust. 1 pkt 83 u.p.d.o.f. wprost nie wyłączył żołnierzy wyznaczonych do pełnienia służby wojskowej poza granicami państwa, chyba że nie realizują w trakcie pełnienia zawodowej służby wojskowej celów, o których mowa w tym przepisie. Taka wykładnia art. 21 ust. 1 pkt 83 u.p.d.o.f. byłaby zgodna z art. 2 i art. 32 ust. 1 Konstytucji RP.
Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że Trybunał Konstytucyjny wielokrotnie (zob. np. wyrok z dnia 24 listopada 2009 r. SK 36/07, OTK-A 2009, nr 10, poz. 151; wyrok z dnia 24 kwietnia 2006 r. P 9/05, OTK-A 2006, nr 4, poz 46; wyrok z dnia 20 października 1998 r. K 7/98, OTK-ZU 1998, nr 6, poz. 96; wyrok z dnia 28 listopada 1995 r. K 17/95, OTK-ZU 1995, nr 3, poz. 18) podkreślał, że istotą zasady równości jest równe traktowanie wszystkich podmiotów charakteryzujących się w równym stopniu daną cechą istotną (relewantną). Cechą istotną (relewantną) żołnierzy wyznaczonych i skierowanych jest to, że pełnią oni służbę wojskową poza granicami państwa. Poza tym cechą istotną nakazującą ich równe traktowanie w zakresie zwolnienia podatkowego, o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 83 u.p.d.o.f. jest to czy realizują oni cele wyznaczone w tym przepisie. Brak bowiem ich realizacji uzasadnia ich zróżnicowanie mimo tego, że dwie te grupy żołnierzy "pełnią służbę wojskową poza granicami państwa". Żołnierze skierowani pełniący tę służbę w ramach jednostki wojskowej użytej poza granicami państwa cele określone w art. 21 ust. 1 pkt 83 u.p.d.o.f. realizują zawsze bo wskazuje na to wprost art. 2 ust. 1 ustawy o zasadach użycia lub pobytu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej poza granicami państwa. Naczelny Sąd Administracyjny zaznaczył, że wykładnia art. 24 ust. 1-7 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych jak również przepisów rozporządzenia w sprawie pełnienia zawodowej służby wojskowej poza granicami państwa, nie daje na to pytanie odpowiedzi wprost.
Natomiast nie budzi wątpliwości to, że wykładnia tak art. 21 ust. 1 pkt 83 u.p.d.o.f., art. 24 ust. 1-7 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, nie pozwala na przyjęcie poglądu, że istotną cechą relewantną różnicującą pozycję żołnierzy wyznaczonych jak i skierowanych jest to, że ci pierwsi nie pełnią służby w jednostce wojskowej, a ci drudzy ją pełnią. Emanacją pojęcia jednostki wojskowej na gruncie obu tych regulacji może być np. polskie przedstawicielstwo wojskowe, organizacja międzynarodowa, międzynarodowa struktura wojskowa, czy siły zbrojne albo inna struktura obronna państwa obcego o których mowa w § 3 rozporządzenia w sprawie pełnienia zawodowej służby wojskowej poza granicami państwa.
Te okoliczności przesądzają, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego to, że nie ma żadnych okoliczności, które nakazywałyby odstąpienie przy wykładni art. 21 ust. 1 pkt 83 u.p.d.o.f. od konstytucyjnej zasady równości (art. 32 ust. 1) i sprawiedliwości podatkowej (art. 32 ust. 1 w zw. z art. 84 Konstytucji RP).
Sąd orzekający w niniejszej sprawie podziela zarówno stanowisko jak i argumentację zawartą w powołanym wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego.
Stanowisko to jednak nie pozwala przyjąć koncepcji prawnej zaprezentowanej w interpretacji indywidualnej Ministra Finansów z dnia [...] października 2010 r.
Skoro Skarżący, jak podał we wniosku, pełnił służbę wojskową w dowództwie Organizacji Traktatu Północnoatlantyckiego (NATO) w N. w Stanach Zjednoczonych Ameryki Płn. to znaczy, że pełnił ją w siłach sojuszniczych, w których Polska bierze udział jako członek tej organizacji. Był też żołnierzem wyznaczonym do pełnienia służby wojskowej poza granicami państwa, stosownym rozkazem osoby uprawnionej. Z opisu czynności wskazanych we wniosku o interpretację wynika, że cele przepisu spełniał osobiście, gdyż pełnił służbę w misji pokojowej dla wzmocnienia sił państwa i państw sojuszniczych. Traktat Północnoatlantycki został zawarty w 1949 r. w Waszyngtonie, a jego celem było utworzenie sił sojuszniczych członków tej organizacji, celem obrony wojskowej ich terytoriów, ale jednocześnie jak stanowi art. 1 Paktu, załatwiania wszelkich sporów międzynarodowych, w które mogłyby zostać zaangażowane, za pomocą środków pokojowych w taki sposób, aby pokój i bezpieczeństwo międzynarodowe oraz sprawiedliwość nie zostały narażone na niebezpieczeństwo, jak również powstrzymywać się w swych stosunkach międzynarodowych od użycia lub groźby użycia siły w jakikolwiek sposób niezgodny z celami Narodów Zjednoczonych. Polska jest stroną umowy między Państwami - Stronami Traktatu Północnoatlantyckiego, a innymi państwami uczestniczącymi w Partnerstwie dla Pokoju, dotyczącej statusu ich sił zbrojnych, oraz protokołu dodatkowego, sporządzonych w Brukseli dnia 19 czerwca 1995 r., którą w imieniu Rzeczypospolitej Polskiej podpisał Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej (Dz.U.98.97.605). Przepis punktu 83 został wprowadzony do art.21 ust.1 ustawy, ustawą z dnia 9 listopada 2000 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 104 poz. 1104) i obowiązywał w analogicznym brzmieniu w odniesieniu do sił sojuszniczych od 1 stycznia 2001 r. do 1 stycznia 2011 r. Wskazane elementy wskazują, że stanowisko Skarżącego zawarte we wniosku o interpretację było prawidłowe zaś Interpretacja Indywidualna naruszyła zasadną wykładnię art. 21 ust. 1 pkt 83 u.p.d.o.f.
Zaznaczyć przy tym należy, że przepis art. 14 b) § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa( Dz. U. z 2005 r. Nr 8 poz.60 ze zmianami) nakazuje, wnoszącemu o wydanie interpretacji, wskazanie stanu faktycznego, stanowiącego podstawę wątpliwości prawnych, a ten stan faktyczny, bez możliwości jego weryfikacji wraz ze stanowiskiem wnioskodawcy jest przedmiotem oceny dokonywanej przez Ministra Finansów – art. 14c) § 1 Ordynacji podatkowej. Z tych przyczyn, w tej sprawie, należy oprzeć się na stanie faktycznym wnioskodawcy i ten stan faktyczny przyjąć do dalszych rozważań. O ile w rzeczywistości nie będzie się pokrywać się z realiami – interpretacja nie będzie mogła być zastosowana.
Z tych przyczyn interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia [...] października 2010 r. należało uchylić, celem wydania w jej miejsce nowej, zgodnej z niniejszym wyrokiem, stosownie do art. 153 p.p.s.a. Podstawą prawna wyroku są przepisy art. 146§ 1 i 152 p.p.s.a., co do rozstrzygnięcia o kosztach – art. 200 p.p.s.a.