III SA/Wa 358/24

III SA/Wa 358/24 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2024-06-25
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2024-02-08
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Hanna Filipczyk /przewodniczący sprawozdawca/
Piotr Wróbel
Radosław Teresiak
Symbol z opisem
6110 Podatek od towarów i usług
6560
Hasła tematyczne
Interpretacje podatkowe
Podatek od towarów i usług
Skarżony organ
Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Treść wyniku
Uchylono zaskarżoną interpretację
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 931
art.41 ust.6 i 6a
Ustawa z dnia 11 marca 2004 r o podatku od towarów i usług (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Hanna Filipczyk (sprawozdawca), Sędziowie sędzia WSA Radosław Teresiak, asesor WSA Piotr Wróbel, Protokolant sekretarz sądowy Cezary Ciwiński, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 czerwca 2024 r. sprawy ze skargi D. sp. z o.o. z siedzibą w W. na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia [...] grudnia 2023 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług 1) uchyla zaskarżoną interpretację indywidualną; 2) zasądza od Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej na rzecz D. sp. z o.o. z siedzibą w W. kwotę 697 zł (słownie: sześćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Uzasadnienie
1. Postępowanie interpretacyjne
1. W dniu 26 września 2023 r. D. sp. z o.o. (dalej: "Skarżąca" lub "Spółka") wniosła do Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej (dalej: "DKIS" lub "organ interpretacyjny") o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej możliwości zastosowania stawki podatku od towarów i usług (dalej także: "VAT") w wysokości 0% właściwej dla eksportu towarów w przypadku potwierdzenia wywozu towarów wskazanymi we wniosku dokumentami (innymi niż komunikat IE-599).
2. We wniosku Spółka wskazała, że jest czynnym podatnikiem VAT. Przedmiotem jej przeważającej działalności jest sprzedaż hurtowa sprzętu elektronicznego i telekomunikacyjnego oraz części do niego, klasyfikowana jako PKD 46.52.Z. Spółka specjalizuje się w sprzedaży systemów dronowych i elektroniki użytkowej.
W kwietniu i maju 2022 r. Spółka dokonała ośmiu (opisanych we wniosku) transakcji eksportu na rzecz nabywców w USA i Szwajcarii. Dostawy te zostały zrealizowane jako eksport pośredni, tj. towary zostały przetransportowane z terytorium kraju poza terytorium Unii Europejskiej przez nabywcę lub na jego rzecz. Spółka nie otrzymała komunikatu IE-599, natomiast uzyskała inne dokumenty potwierdzające dokonanie dostawy i wywóz towarów poza terytorium Unii Europejskiej. Spółka wskazała we wniosku szczegółowo dokumenty, które (oprócz faktur sprzedaży) posiada w związku z poszczególnymi dostawami. Grosso modo, były to każdorazowo:
- potwierdzenie wywozu i dostarczenia towarów własnym środkiem transportu (do C. i Z. w Ukrainie i M. w Szwajcarii) podpisane przez osobę upoważnioną do odbioru wskazaną w korespondencji handlowej dotyczącej dostawy lub przez osobę wskazaną z imienia i nazwiska; zawierające wskazanie numeru rejestracyjnego środka transportu;
- protokół odbioru dostawy ze wskazaniem m.in. miejsca dostawy i daty odbioru podpisany w imieniu nabywcy;
- potwierdzenie wpłat na rachunek bankowy Spółki dokonanych przez nabywcę na podstawie faktur pro forma.
W odniesieniu do tych dostaw Spółka wystąpiła z wnioskami do właściwego organu celnego o retrospektywne zgłoszenie wywozu oraz wydanie dokumentu potwierdzającego zakończenie (zamknięcie) procedury wywozu w oparciu o analizę dokumentów alternatywnych. Do wniosków zostały dołączone te dokumenty. Organ celny odmówił przyjęcia retrospektywnego zgłoszenia do wywozu z mocą wsteczną; odmowę uzasadnił faktem, że Spółka nie dostarczyła na dzień wydania decyzji żądanego przez organ dokumentu w postaci ukraińskiej deklaracji celnej. W opinii organu dokumenty dołączone do wniosku nie pozwalają na potwierdzenie faktu wyprowadzenia towaru poza obszar celny Unii Europejskiej.
W odpowiedzi na wniosek Spółki dotyczący dostawy nr 5 oraz nr 6 organ celny powiadomił o nieprzyjęciu wniosku. Organ uzasadnił odmowę brakiem dostarczenia przez Spółkę wymaganych dokumentów.
Na dzień sporządzenia wniosku o indywidualną interpretację organ celny nie wydał decyzji w zakresie dostaw nr 7 i 8 objętych wnioskami Spółki.
3. Spółka zapytała, czy w związku z uzyskaniem wymienionych dokumentów potwierdzających wywóz towarów poza terytorium Unii Europejskiej (innych niż komunikat IE-599) będzie uprawniona do zastosowania stawki VAT w wysokości 0% w odniesieniu do dostaw eksportowych opisanych we wniosku.
4. Zdaniem Skarżącej poprawna jest twierdząca odpowiedź na to pytanie.
Wskazała, że art. 41 ust. 6a ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1570 ze zm.; dalej: "u.p.t.u.") określa niektóre z rodzajów dokumentów, które potwierdzają wywóz towaru poza terytorium Unii Europejskiej. W związku z użyciem określenia "w szczególności" stanowią one katalog otwarty; inne, niewymienione w tym przepisie dokumenty również mogą potwierdzać wywóz towarów poza terytorium Unii Europejskiej, o ile zawierają stosowną treść.
Spółka wskazała, że jej stanowisko znajduje potwierdzenie w orzecznictwie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (dalej: "TSUE" lub "Trybunał"), polskich sądów administracyjnych i indywidualnych interpretacji podatkowych wydawanych przez DKIS, w szczególności wyroku Trybunału z dnia 28 marca 2019 r. w sprawie C-275/18 Milan Vinś, ECLI:EU:C:2019:265, wyroku NSA z dnia 21 lipca 2020 r., sygn. akt I FSK 2005/17, a także interpretacjach indywidualnych DKIS nr 0113-KDIPT1-2.4012.873.2021.1.PRP z dnia 24 stycznia 2022 r., nr 0112-KDIL1-3.4012.232.2022.1.MR z dnia 3 sierpnia 2022 r.
Spółka wskazała, że na dokumentach potwierdzających wywóz towarów poza terytorium UE, tj. potwierdzeniach wywozu i dostarczenia towarów własnym środkiem transportu oraz protokołach odbioru dostawy, znajduje się szczegółowa specyfikacja dostawy odpowiadająca specyfikacji dostawy ujętej na fakturach sprzedaży. Tym samym jest możliwość potwierdzenia, że towar, który został wywieziony, jest tożsamy z towarem będącym przedmiotem dostawy.
5. W interpretacji indywidualnej z dnia 5 grudnia 2023 r. DKIS uznał stanowisko Spółki za nieprawidłowe.
Zdaniem DKIS zgodnie z art. 41 ust. 6 u.p.t.u. możliwość zastosowania stawki 0% do eksportu towarów uwarunkowana jest posiadaniem, przed upływem terminu do złożenia deklaracji podatkowej za dany okres rozliczeniowy, dokumentu potwierdzającego wywóz towarów poza terytorium Unii Europejskiej. Zatem aby Spółka mogła opodatkować sprzedaż stanowiącą eksport towarów stawką podatku w wysokości 0%, musi posiadać dokument, który w sposób jednoznaczny potwierdza, że wysyłane towary opuściły terytorium Unii Europejskiej. Przykładowy katalog takich dokumentów został wymieniony w art. 41 ust. 6a ustawy; chociaż katalog dokumentów wymienionych w tym przepisie ma charakter otwarty, nie można przyjąć, że mogą to być inne dowody niż dokumenty "urzędowe", w których właściwe organy (polskie lub z innych państw członkowskich UE) potwierdziły wywóz towarów poza terytorium UE.
Co do wyroku TSUE w sprawie C-275/18 – organ interpretacyjny wskazał, że zapadł w okolicznościach, w których podmiot wysyłał przedmioty kolekcjonerskie poza terytorium Unii Europejskiej pocztą i był w stanie wykazać ten fakt za pomocą dokumentów wydanych przez służby pocztowe. W takich okolicznościach TSUE stwierdził, że "(...) brak poszanowania formalnego wymogu objęcia towarów przeznaczonych do wywozu procedurą wywozu nie może prowadzić do tego, że eksporter traci prawo do zwolnienia w eksporcie, o ile zostało wykazane faktyczne wyprowadzenie danych towarów z terytorium Unii" (pkt 38 wyroku). Podobne były okoliczności sprawy rozpoznanej przez NSA wyrokiem z dnia 21 lipca 2020 r., sygn. akt I FSK 2005/17. Wyroki te zapadły w szczególnych okolicznościach związanych z wywozem towarów poza terytorium UE, który był wykonywany przez operatora pocztowego, tj. podmiot uprawniony do wykonywania działalności pocztowej na podstawie odrębnych przepisów. Zinstytucjonalizowany charakter działalności tych podmiotów pozwala na przyjęcie, że dokumenty wygenerowane przez operatora pocztowego, także w jego systemie elektronicznym, mają przymiot dokumentu "urzędowego", a tym samym jeżeli potwierdzają wywóz towarów poza terytorium UE mogą stanowić dokument, o którym mowa w art. 41 ust. 6a ustawy.
Dokumenty opisane we wniosku Spółki nie mają charakteru urzędowego – lecz tylko informacyjne. W konsekwencji na podstawie tych dokumentów Spółka nie ma prawa do zastosowania stawki VAT w wysokości 0% przewidzianej dla eksportu towarów.
Odnosząc się do tezy wynikającej z powołanego orzecznictwa, że dla zastosowania stawki VAT 0% w eksporcie towarów kluczowy jest fakt wywozu poza terytorium UE (przesłanka materialna), a nie zgromadzenie określonych dokumentów w konkretnej procedurze (przesłanka formalna), DKIS wskazał, że odnosi się to do sytuacji, w której okoliczność wywozu towaru poza terytorium UE nie była kwestionowana, tj. była ustalona w sposób bezsporny w ramach toczącego się postępowania podatkowego. Organ podatkowy stwierdził, że względu na to, że w toku postępowania interpretacyjnego nie wyjaśnia on stanu faktycznego (tj. nie przeprowadza postępowania dowodowego), lecz dokonuje oceny prawnej stanu faktycznego przedstawionego przez podatnika, nie mógł uznać, że przesłanka materialnoprawna dla zastosowania stawki 0% (tj. fakt wywozu) została rzeczywiście spełniona.
2. Postępowanie sądowoadministracyjne
1. W skardze na interpretację indywidualną Skarżąca zarzuciła jej naruszenie:
- art. 146 ust. 1 lit. a dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U UE L 347 z dnia 11 grudnia 2006 r. ze zm.; dalej: "dyrektywa 2006/112/WE") oraz art. 41 ust. 4 oraz art. 41 ust. 6 i 6a u.p.t.u. – przez błędną wykładnię, a w konsekwencji niewłaściwą ocenę co do ich zastosowania, które to naruszenie skutkowało uznaniem przez organ podatkowy, że w sytuacji gdy Skarżąca posiada wskazane we wniosku o indywidualną interpretację dokumenty potwierdzające wywóz towarów poza terytorium Unii Europejskiej, inne niż komunikat IE-599, nie jest uprawniona do zastosowania stawki VAT w wysokości 0% właściwej dla eksportu towarów;
- art. 2 pkt 8 lit. a w zw. z art. 41 ust. 4 u.p.t.u. przez ich błędną wykładnię prowadzącą do uznania, że dostawa realizowana przez Skarżącą na zasadach określonych w opisanym we wniosku stanie faktycznym nie spełnia kryteriów eksportu towarów, a w konsekwencji niezastosowanie art. 41 ust. 4 u.p.t.u. i uznanie, że nie podlega ona opodatkowaniu 0% stawką VAT;
- art. 41 ust. 6 i ust. 6a w związku z art. 2 pkt 8 u.p.t.u. w zw. z art. 146 ust. 1 lit. a) dyrektywy 2006/112/WE, a także w związku z art. 335 ust. 4 Rozporządzenia Wykonawczego Komisji (UE) 2015/2447 z dnia 24 listopada 2015 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania niektórych przepisów rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013 ustanawiającego unijny kodeks celny (Dz.U. UE L z 2015 r. Nr 343 s. 558 ze zm.) przez ich nieprawidłową wykładnię i błędne przyjęcie, że jedynie dokument urzędowy może stanowić podstawę zastosowania 0% stawki VAT do eksportu, podczas gdy ani przepisy u.p.t.u. ani przypisy dyrektywy 2006/112/WE nie uzależniają zwolnienia (stawka 0%) od przesłanki posiadania przez podatnika dokumentów o charakterze urzędowym potwierdzających wywóz, w sytuacji, w której bezsporne jest, że zostały spełnione materialnoprawne przesłanki zwolnienia, w tym w szczególności przesłanka faktycznego wyprowadzenia towarów poza terytorium Unii Europejskiej, co jest dodatkowo potwierdzone w sposób jednoznaczny przez tzw. dokumenty alternatywne, wskazane w rozporządzeniu wykonawczym UE jako dozwolone i wystarczające, a w konsekwencji naruszenie art. 168 dyrektywy 2006/112/WE i wyrażonej w tym przepisie zasady neutralności VAT stanowiącej podstawową zasadę wspólnotowego systemu VAT ustanowionego przez przepisy wspólnotowe w tej dziedzinie przez błędne przyjęcie, że tylko dokumenty o charakterze urzędowym uprawniają do skorzystania z preferencyjnej stawki VAT;
- art. 14c § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 2383 ze zm.; dalej: "O.p.") przez brak sformułowania przez organ podatkowy prawidłowego uzasadnienia prawnego oceny stanowiska Skarżącej oraz nieuwzględnienie istotnych elementów stanu faktycznego powołanych przez Skarżącą we wniosku o interpretację, które zdaniem Skarżącej powinny doprowadzić organ do innej konkluzji niż zaprezentowana w spornej sprawie;
- art. 121 § 1 w zw. z art. 14h O.p. przez naruszenie zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych, przez nieuwzględnienie w wydanej interpretacji stanowiska DKIS przedstawionego w innych interpretacjach podatkowych wydanych w analogicznych stanach faktycznych, a także orzecznictwa sądów administracyjnych oraz TSUE, z których łącznie wynika odmienne niż zaprezentowane w skarżonej interpretacji rozumienie katalogu dokumentów potwierdzających wywóz towaru poza terytorium Unii Europejskiej, o którym mowa w art. 41 ust. 6 oraz ust. 6a u.p.t.u. oraz posługiwanie się w procesie wykładni prawa podatkowego regułą interpretacyjną in dubio pro fisco, przez dokonanie zawężającej wykładni pojęcia "dokument potwierdzający wywóz towaru poza terytorium Unii Europejskiej" i w konsekwencji, stwierdzenie, iż dokumenty wskazane przez Skarżącą nie stanowią "dokumentów potwierdzających wywóz towaru poza terytorium Unii Europejskiej";
- art. 121 § 1 w zw. z art. 14h w zw. z art. 14c § 1 i 2 O.p. przez nieodniesienie się do całości przedstawionego we wniosku stanowiska Skarżącej, niepoddanie analizie wszystkich regulacji prawnych mających wpływ na ocenę stanowiska wnioskodawcy, jak również nieprzedstawienie w sposób wyczerpujący swojego stanowiska co do oceny prawnej opisanego stanu faktycznego, a tym samym prowadzenie postępowania w sposób niebudzący zaufania do organu podatkowego;
- art. 2a ustawy O.p. statuującego zasadę in dubio pro tributario, a więc przepis nakazujący rozstrzyganie wątpliwości na korzyść podatnika.
2.2. W odpowiedzi na skargę organ interpretacyjny wniósł o jej oddalenie.
3. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
1. Skarga jest zasadna.
2. Strony spierają się o to, czy słusznie (zgodnie z prawem) DKIS uznał przedstawione przez Spółkę dokumenty za niewystarczające do potwierdzenia wywozu towarów.
DKIS uznał je za nieadekwatne (niepotwierdzające wywozu) ze względu na brak charakteru "urzędowego".
3. Stanowisko DKIS jest niepoprawne – narusza przez błędną wykładnię art. 41 ust. 6 i 6a u.p.t.u. w zw. z art. 146 ust. 1 lit. a) dyrektywy 2006/112/WE.
Sąd podąża w tym względzie za wyrokiem WSA w Warszawie z dnia 8 maja 2024 r., sygn. akt III SA/Wa 555/24, nieprawomocnym – z którego uzasadnienia mutatis mutandis czerpie poniżej.
4. Stosownie do art. 3 § 2 pkt 4a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2022 r., poz. 329, ze zm., dalej: "p.p.s.a."), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach.
Zgodnie z art. 57a p.p.s.a. skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną, rozpoznanie sprawy w postępowaniu sądowoadministracyjnym następuje zatem wyłącznie we wskazanym w skardze zakresie.
5. Zgodnie z art. 41 ust. 6 u.p.t.u. stawkę podatku 0% stosuje się w eksporcie towarów, o którym mowa w ust. 4 i 5, pod warunkiem że podatnik przed upływem terminu do złożenia deklaracji podatkowej za dany okres rozliczeniowy otrzymał dokument potwierdzający wywóz towaru poza terytorium Unii Europejskiej.
Przepis art. 41 ust. 6a u.p.t.u. wymienia dokumenty, o których mowa w ust. 6 – jako przykładowe (na co wskazuje użycie wyrażenia "w szczególności").
6. W przepisach brak uzasadnienia dla stanowiska organu interpretacyjnego, wywodzącego z art. 41 ust. 6 i 6a u.p.t.u. wymóg posiadania dokumentu "urzędowego" (dokumentu celnego lub dokumentu innego, takiego jak wystawiony przez pocztę).
Takie stanowisko jest zawężające i – przede wszystkim – niezgodne ze stanowiskiem TSUE zajętym w wyroku z dnia 28 marca 2019 r. w sprawie C-275/18 Vinš, ECLI:EU:C:2019:265.
7. W wyroku tym Trybunał orzekł, że "[art. 146 ust. 1 lit. a) w związku z art. 131 dyrektywy 2006/112/WE] należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się on temu, aby przepis prawa krajowego uzależniał zwolnienie z podatku od wartości dodanej przewidziane dla towarów przeznaczonych do wywozu poza terytorium Unii Europejskiej od przesłanki, aby towary te zostały objęte procedurą celną wywozu, w sytuacji, w której jest bezsporne, że zostały spełnione materialnoprawne przesłanki zwolnienia, w tym w szczególności przesłanka faktycznego wyprowadzenia danych towarów z terytorium Unii".
Trybunał stwierdził, iż "[s]ama okoliczność, że eksporter nie objął danych towarów procedurą wywozu, nie oznacza, że taki wywóz faktycznie nie nastąpił" (pkt 31).
Trybunał uznał więc, że (przy założeniu braku udziału podatnika w oszustwie lub nadużyciu) prawo do zastosowania stawki podatku 0% przy eksporcie jest uzależnione od spełnienia przesłanek materialnoprawnych, nie formalnych.
8. Jest jasne, że zdaniem Trybunału zwolnienie z VAT w eksporcie nie zależy od objęcia towarów procedurą celną wywozu i dysponowanie przez podatnika dokumentem celnym: "zakwalifikowanie transakcji jako dostawy na eksport na podstawie art. 146 ust. 1 lit. a) dyrektywy [2006/112/WE] nie zależy od objęcia danych towarów procedurą celną wywozu, której nieprzestrzeganie skutkuje pozbawieniem podatnika prawa do zwolnienia w eksporcie (zob. analogicznie wyrok z dnia 19 grudnia 2013 r., BDV Hungary Trading (C-563/12, EU:C:2013:854, pkt 27)" – pkt 27.
Z wyroku tego – przeciwnie niż wywodzi DKIS – nie wynika również, by potwierdzenie wywozu musiało być oparte na innym dokumencie urzędowym.
TSUE wskazał, że "eksport towarów następuje, a zwolnienie dostawy na eksport ma zastosowanie, gdy prawo do rozporządzania tym towarem jak właściciel zostało przeniesione na nabywcę, a dostawca wykaże, że towar został wysłany lub przetransportowany poza terytorium Unii i że w następstwie tej wysyłki lub tego transportu opuścił fizycznie terytorium Unii (zob. podobnie wyrok z dnia 28 lutego 2018 r., Pieńkowski, C-307/16, EU:C:2018:124, pkt 25)" – pkt 24.
Dostawca ma więc to "wykazać" tout court – nie (niekoniecznie) wykazać przy pomocy dokumentu urzędowego.
9. Także na gruncie unijnych przepisów celnych potwierdzenie wywozu towarów może się odbywać nie tylko przez uzyskanie komunikatu IE-599; dopuszczalne jest także powoływanie się na tzw. dowody alternatywne, których katalog nie jest zamknięty. Skoro przepisy celne nie ograniczają możliwości potwierdzenia wywozu towarów w inny sposób niż przy pomocy odpowiedniego komunikatu, wprowadzonego do systemu organów celnych, to tym bardziej możliwości tego rodzaju nie można wykluczyć na gruncie u.p.t.u. – w sytuacji, gdy art. 41 ust. 6a u.p.t.u. nie daje do tego podstaw.
10. Dla zastosowania stawki VAT 0% w eksporcie decydujący jest sam fakt wywozu poza terytorium UE (przesłanka materialna), nie zgromadzenie określonych dokumentów urzędowych (przesłanka formalna).
11. Dlatego zaskarżona interpretacja narusza wymienione przepisy przez błędną wykładnię.
12. Sąd zgadza się natomiast z DKIS, że "w toku postępowania interpretacyjnego organ nie wyjaśnia stanu faktycznego (tj. nie przeprowadza postępowania dowodowego), lecz dokonuje oceny prawnej stanu faktycznego przedstawionego przez podatnika" (s. 17 zaskarżonej interpretacji).
DKIS winien w związku z tym rozważyć, czy w ogóle może wydać interpretację indywidualną w przedmiocie oceny, że konkretny dokument stanowi wiarygodne potwierdzenie wywozu towaru: zastanowić się, czy jest w stanie w sposób definitywny i bezwarunkowy przyznać przedstawionym przez Skarżącą dokumentom przymiot dowodu potwierdzającego eksport (bez ich badania).
13. Zaskarżona interpretacja indywidualna narusza art. 41 ust. 6 i 6a u.p.t.u. w zw. z art. 146 ust. 1 lit. a) dyrektywy 2006/112/WE przez błędną wykładnię: nieuprawnione jest stanowisko organu interpretacyjnego, że tylko dokumenty urzędowe mogą potwierdzać wywóz towarów poza terytorium UE i dawać podstawę do zastosowania stawki VAT w wysokości 0% do eksportu towarów.
3.14. Interpretacja nie narusza wskazanych w skardze przepisów procesowych: stanowisko DKIS, jakkolwiek zdaniem Sądu błędne, jest oparte na treściwej i komunikatywnej argumentacji, zawiera także stosowne odniesienie się do argumentów Skarżącej i innych wydawanych przez DKIS interpretacji.
3.15. Sąd uchylił zaskarżoną interpretację indywidualną na podstawie art. 146 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a.
3.16. Na gruncie poprawnej wykładni tych przepisów DKIS ponownie rozważy, czy przedstawione przez Skarżącą dokumenty potwierdzają wywóz towarów.
Sąd obecnie nie rozstrzyga, czy tak jest w istocie.
Jeżeli organ interpretacyjny oceni, że dokumenty te są wystarczające do potwierdzenia wywozu, uzna stanowisko Spółki za prawidłowe.
Jeżeli oceni, że dokumenty te są niewystarczające do potwierdzenia wywozu, uzna stanowisko Spółki za nieprawidłowe.
Jeżeli DKIS uzna, że nie jest w stanie ocenić, czy dokumenty te są wystarczające do potwierdzenia wywozu w oparciu o sam ich opis (bez przeprowadzenia postępowania dowodowego w kontekście konkretnych, ustalonych w toku postępowania podatkowego, okoliczności sprawy – którego przeprowadzenie nie jest możliwe w postępowaniu interpretacyjnym), odmówi wszczęcia postępowania na podstawie art. 165a § 1 w zw. z art. 14h O.p.
W każdym przypadku ocena DKIS musi być oparta na przekonujących argumentach.
3.17. Na podstawie art. 200 i art. 205 § 1, § 2 i § 4 p.p.s.a. Sąd zasądził na rzecz Skarżącej zwrot kosztów postępowania sądowego w wysokości 697 zł, na którą składał się wpis wniesiony od skargi w kwocie 200 zł, koszty zastępstwa procesowego w kwocie 480 zł i opłata skarbowa od złożenia dokumentu pełnomocnictwa w kwocie 17 zł.