III SA/Wa 3522/08

III SA/Wa 3522/08 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2009-02-27
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2008-12-24
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Jerzy Płusa
Maciej Kurasz
Sylwester Golec /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6115 Podatki od nieruchomości
Hasła tematyczne
Podatek od nieruchomości
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Uchylono zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję
Powołane przepisy
Dz.U. 1997 nr 137 poz 926
art. 122, art. 187 par. 1,  art. 194 par. 1
Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 190, art.135
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sylwester Golec (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Jerzy Płusa, Asesor WSA Maciej Kurasz, Protokolant Ewa Chojnacka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 lutego 2009 r. sprawy ze skargi A. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] października 2006 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2006 r. 1) uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta L. z dnia [...] lutego 2006 r., nr [...], 2) określa, że uchylone decyzje nie mogą być wykonane w całości, 3) zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. na rzecz A. S. kwotę 160 zł (słownie: sto sześćdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Uzasadnienie
Prezydent Miasta L. decyzją z dnia [...] lutego 2006 r. ustalił A. S. (Skarżącej w niniejszej sprawie) wymiar podatku od nieruchomości za 2006 r. od nieruchomości położonej w L., [...] W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że podatnikami podatku do nieruchomości są osoby fizyczne, osoby prawne, jednostki organizacyjne, w tym spółki, nieposiadające osobowości prawnej, będące właścicielami nieruchomości lub obiektów budowlanych, posiadaczami samoistnymi nieruchomości lub obiektów budowlanych, użytkownikami wieczystymi gruntów, posiadaczami nieruchomości lub ich części albo obiektów budowlanych lub ich części, stanowiących własność Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego, jeżeli posiadanie wynika z umowy zawartej z właścicielem.
Organ podkreślił, że wysokość podatku od nieruchomości ustalono na podstawie złożonej przez Skarżącą informacji o nieruchomościach i obiektach budowlanych oraz zapisu w ewidencji gruntów i budynków.
W odwołaniu od powyższej decyzji Skarżąca podniosła, że pomimo braku zmian w ewidencji gruntów i budynków, poświadczonych przez starostę, kolejny raz dla potrzeb wymiaru podatku od nieruchomości, należąca do Skarżącej działka traktowana jest wg stawki "grunty pozostałe", a nie wg zapisów wynikających z ewidencji gruntów.
Wskazała również, że w decyzji organu I instancji nie oznaczono adresata, a decyzja została Skarżącej przekazana wyłącznie do wiadomości.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wydało decyzję, którą utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z art. 2 ust. l pkt 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2002 r. Nr 9, poz. 84 ze zm. dalej powoływanej jako "u.p.o.l"), opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają m.in. budynki lub ich części. Zgodnie zaś z art. 2 ust. 2, art. 5 ust. l pkt 1) lit. c) oraz art. 7a) u.p.o.l., organy podatkowe są związane danymi z ewidencji gruntów i budynków. Przedmiotowa działka jest sklasyfikowana w ewidencji gruntów i nieruchomości jako "B", czyli zgodnie z przepisami rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz.U. Nr 38, poz. 454; dalej powoływanego jako "rozporządzenie z 29 marca 2001 r." ), są to grunty przeznaczone na tereny mieszkaniowe. Tereny takie, w myśl art. 5 ust. l pkt 1) lit. c) u.p.o.l. podlegają opłatom jako grunty pozostałe. Powyższy przepis rozróżnia bowiem jedynie grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, pod jeziorami i pozostałe. Nie ma odrębnej kategorii gruntów mieszkaniowych.
SKO w W. podkreśliło ponadto, że sama Skarżąca wskazała przedmiotowy grunt jako "grunty pozostałe" w formularzu z dnia 27 kwietnia 2004 r. Wysokość stawek podatku od nieruchomości wynika zaś z uchwały Rady Miasta L. nr XL/519/2005 z dnia 30 listopada 2005 r. (Dz. Urz. Woj. Mazowieckiego z dnia 7 grudnia 2005 r. Nr 267, poz. 8729) w sprawie podatków i opłat lokalnych i nie narusza przepisów art. 5 ust. l pkt 1) i 2) u.p.o.l. Stawki za grunty pozostałe są najniższymi stawkami podatkowymi za grunty. Stawki za budynki zostały naliczone również zgodnie z ww. przepisami i stanowiskiem Skarżącej zawartym w formularzu z dnia 27 kwietnia 2004 r.
Odnosząc się do zarzutu skierowania decyzji do podmiotu niebędącego stroną postepowania, organ odwoławczy uznał go za niezasadny. Skarżąca została wskazana, jako adresat decyzji, czego nie zmienia umieszczenie przed jej nazwiskiem nic nie znaczącego z prawnego punktu widzenia symbolu (ww). Decyzja została zresztą doręczona Skarżącej za pokwitowaniem z podaniem daty dziennej.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Skarżąca podniosła, że SKO w W. nie ustosunkowało się do wszystkich, podniesionych w odwołaniu zarzutów, w szczególności dotyczących:
- niezgodnej z prawem ingerencji Urzędu Miasta L. w bazę danych o ewidencji gruntów (potwierdzoną przez M. Urząd Wojewódzki),
- niezachowania obowiązujących procedur administracyjnych przy dokonywaniu zmian w ewidencji gruntów,
- niezgodności zapisów w bazie danych z postanowieniami rozporządzenia z 29 marca 2001 r.,
- braku protokołu wykonania (przyjęcia prac wykonanych przez ABM). Ten przedstawiony jako koronny dowód na dokonanie zmian jest wyłącznie wewnętrzną notatką, podpisaną zarówno po stronie wykonawcy, jak i przyjmującego przez te samą osobę. Starosta L., jako jedyny uprawniony organ, nie potwierdził zakończenia i przyjęcia prac przygotowujących zmiany w ewidencji gruntów.
Skarżąca podkreśliła również, że organ odwoławczy, w trakcie prowadzonego postępowania, nie wykazał się wnikliwością w rozpatrywaniu dowodów.
W odpowiedzi na skargę SKO w W. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 27 marca 2007 r. Sygn. akt III SA/Wa 136/07 oddalił skargę. W uzasadnieniu wyroku Sąd stwierdził, że zgodnie z treścią art. 21 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz.U. Nr 100, poz. 1086 ze zm.), dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków stanowią podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych.
Ze znajdującego się w aktach sprawy wypisu z rejestru gruntów z dnia 13 marca 2006 r. wynika, iż sporna działka jest sklasyfikowana w ewidencji gruntów i nieruchomości jako "B", czyli zgodnie ww. przepisem rozporządzenia są to grunty przeznaczone na tereny mieszkaniowe. Tereny takie, jak słusznie zauważyło Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W., w myśl art. 5 ust. l pkt 1) lit. c) u.p.o.l. podlegają opłatom jako grunty pozostałe. Powyższy przepis rozróżnia bowiem jedynie grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, pod jeziorami i pozostałe. Wysokość stawek podatku od nieruchomości została ustalona w oparciu o treść uchwały Rady Miasta L. nr XL/519/2005 z dnia 30 listopada 2005 r.
Z tych względów Sąd pierwszej instancji oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami Administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), w dalszej części uzasadnienia powoływanej jako p.p.s.a.
Od wyroku Sądu pierwszej instancji skarżąca wniosła skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego, który wyrokiem z dnia 23 lipca 2007 r. sygn. akt II FSK 1106/07 uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie rozpoznając sprawę ponownie zważył, co następuje:
skarga jest zasadna.
Zgodnie z treścią art. 190 p.p.s.a. Sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Nie można oprzeć skargi kasacyjnej od orzeczenia wydanego po ponownym rozpoznaniu sprawy na podstawach sprzecznych z wykładnią prawa ustaloną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny.
Na podstawie przytoczonego przepisu Sąd, któremu sprawa została przekazana jest związany oceną prawną zarzutów dokonaną przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku uchylającym wyrok Sądu Pierwszej instancji. Jeżeli ocena ta odnosi się do oceny zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej w zakresie przepisów regulujących prowadzenie przez organy postępowania podatkowego, to należy uznać, że jest to wiążąca wykładnia mających zastosowanie w sprawie przepisów postępowania ( por. B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Kraków 2006, s. 480).
W rozpoznaje sprawie Sąd drugiej instancji dokonał wykładni przepisów procesowych mających zastosowanie w sprawie stwierdzając przy tym, że przepisy te zostały naruszone w sposób mogący mieć wpływ na wynik sprawy. Z wydanego w niniejszej sprawie wyroku Sądu drugiej instancji wynika, że główny dowód na którym oparto zaskarżoną decyzję oraz decyzję organu pierwszej instancji – wypis z ewidencji gruntów z dnia 13 marca 2006 r. został sporządzony bez zachowania wymogów określonych w ust. 1 pkt 18, 19 i 20 załącznika nr 5 do rozporządzenia z dnia 29 marca 2001 r. i z tego powodu nie mógł być uznany za dokument urzędowy w rozumieniu art. 194 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926 ze zm.) w dalszej części uzasadnienia powoływanej jako O.p. Ponadto data sporządzenia tego wypisu jest późniejsza niż data wydania decyzji przez organ pierwszej instancji. Okoliczność ta wskazuje, że organ pierwszej instancji nie dysponował przedmiotowym wypisem w dacie wydania decyzji. Z tego względu należało uznać, że twierdzenia organu zawarte w decyzji, iż od skarżącej należał się podatek od nieruchomości w wysokości ustalonej tą decyzją nie były oparte na dowodach, które nie budziły wątpliwości. Dlatego Wojewódzki Sąd Administracyjny, rozpoznając ponownie sprawę obowiązany był uznać, że w niniejszej sprawie decyzje organów obydwu instancji zostały wydane z naruszeniem art. 122 i art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy.
Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organy podatkowe obowiązane będą wydać decyzje z uwzględnieniem treści niniejszego wyroku na podstawie prawidłowych dowodów, zgodnych z treścią przepisów O.p.
Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 135, art.145 § 1 pkt 1 lit. c), art. 152 i art. 200 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.