III SA/Wa 2318/04

III SA/Wa 2318/04 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2005-04-15
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2004-12-13
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Bożena Dziełak /przewodniczący/
Ewa Radziszewska-Krupa
Jerzy Płusa /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6536 Ulgi w spłacaniu należności pieniężnych, do których nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej (art. 34 i 34a  ustaw
Skarżony organ
Prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych/ZUS
Treść wyniku
Uchylono zaskarżoną decyzję
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożena Dziełak, Sędzia NSA Bogdan Lubiński (spr.), Asesor WSA Ewa Radziszewska-Krupa, Protokolant Urszula Hoduń, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7.04.2005 r. sprawy ze skargi K. G. na decyzję Prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] września 2004 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy umorzeni zaległości z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne, ubezpieczenie zdrowotne, Fundusz Pracy i Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych 1) uchylona zaskarżoną decyzję, 2) stwierdza, że uchylona decyzja nie podlega wykonaniu w całości.
Uzasadnienie
III SA/Wa 2318/04
Uzasadnienie
Z akt sprawy wynika, że Pan K.G. prowadząc działalność gospodarczą zalegał z opłatą składek na rzecz ZUS za okres marzec 2001- styczeń 2003 w łącznej kwocie 14.433,03 zł. W dniu 11 maja 2004 r. wniósł o umorzenie w/w należności. W uzasadnianiu powołując się na treść art. 28 ust. 3 a ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz.U.Nr 137, poz. 887 ze zm.) podał, iż od lutego 2003 r. znajduje się w bardzo trudnej sytuacji materialnej bowiem zawiesił działalność gospodarczą. Jest bez pracy a jego żona zarabia 800 zl. Ma na utrzymaniu troje dzieci. Wraz z rodziną mieszka u teściowej. Dodał, że jego trudna sytuacja wywołana jest zapaścią na rynku usług motoryzacyjnych. Decyzja o zawieszeniu działalności został podjęta późno, bowiem liczył się z poprawą koniunktury.
Decyzją z dnia [...] lipca 2004 r. Nr [...] wydaną na podstawie art. 83 ust. 1 pkt 3. w związku z art. 28 oraz art. 32 cytowanej ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych Prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych odmówił umorzenia zaległości z tytułu składek na ubezpieczenie za okres: marzec 2001 r. – styczeń 2003 r. wraz z odsetkami naliczonymi na dzień 11.05.2004 r. i kosztami upomnienia egzekucyjnego. Prezes wskazał, iż wzięto pod uwagę wysokość zarobków żony oraz świadczenie emerytalne teściowej w kwocie 656,37 zł. (netto), z którą dłużnik wraz z rodziną prowadzi wspólne gospodarstwo domowe.
Podzielił zdanie wnioskodawcy, że jego aktualna sytuacja materialna jest trudna, jednocześnie dostrzegając szanse jej poprawy w przyszłości, zakładając iż problemy finansowe zobowiązanego mają charakter przejściowy, na co wskazuje fakt, że płatnik nie zlikwidował działalności, a jedynie ją zawiesił. Ewentualnie pozytywne efekty mogą przynieść starania zobowiązanego o uzyskanie zatrudnienia. Z chwilą osiągnięcia stabilizacji finansowej dłużnik będzie mógł stopniowo spłacać zadłużenie w systemie ratalnym, który niewątpliwie jest dobrodziejstwem ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych z uwagi na fakt, że podpisanie układu ratalnego na warunkach ustalonych przez wierzyciela oraz terminowa spłata całości zadłużenia gwarantuje wstrzymanie dalszego biegu odsetek.
Zaskarżoną do Sądu decyzją z dnia [...] września 2004 r. Prezes Zakładu Ubezpieczeń utrzymał w mocy w/w decyzję. Stwierdził, że rozstrzygniecie decyzji mieści się w granicach uznania organu rentowego w zakresie umarzania należności z tytułu składek na ubezpieczenie, o którym mowa w art. 28 ust. 1 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych.
Ponadto w postępowaniu, uruchomionym wnioskiem płatnika o ponowne rozpatrzenie sprawy, strona nie przedłożyła dodatkowych dowodów i nie powołała nowych istotnych dla sprawy okoliczności, które mogłyby wpłynąć na zmianę rozstrzygnięcia sprawy.
W złożonej skardze skarżący podtrzymał swoją argumentację zawartą we wniosku o umorzenie zaległości. Zwrócił uwagę, iż w jego odczuciu ZUS nie interesuje się sytuacją rodzinną i majątkowa, która powstała w wyniku wejścia Polski do Unii Europejskiej i spadkiem zainteresowania usługami motoryzacyjnymi. Dodał, że jest bezrobotnym i nie może znaleźć żadnego zatrudniania.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Skarga zasługuje na uwzględnienie.
Na wstępie Sąd zauważył, iż zgodnie z art. 184 Konstytucji RP w związku z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) oraz w związku z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), zwanej dalej p.p.s.a. kontrola sądowa skarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art.3 § 2 p.p.s.a., sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny koniecznie jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.), a także, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte jest wadą nieważności ( art. 145§ 1 pkt 2p.p.s.a.).
Sąd zwraca także uwagę na art. 134 § 1 ustawy p.p.s.a., który stanowi, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Powołany przepis daje podstawę do uwzględnienia skargi także wtedy, gdy strona nie podnosi podczas toczącego się postępowania sądowoadministracyjnego zarzutów będących podstawa wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonego indywidualnego aktu administracyjnego.
W punkcie wyjścia należało podnieść, że Pan K. G. prowadził działalność gospodarczą w formie spółki cywilnej, a co wynika z akt sprawy. Ta okoliczność umknęła uwadze organom orzekającym, pomimo, że miała ona istotne znaczenie dla potrzeb rozpatrywanej sprawy.
Takie działanie organów stanowi naruszenie art. 107 § 3 kpa, który stanowi, iż uzasadnienia faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów na których się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodem odrzucił wiarygodności i mocy obowiązującej, zaś uzasadnienie prawa – wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa.
Naruszenie przepisów proceduralnych, wzięło się także z naruszenia przepisów prawa materialnego tj. art. 31 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych w związku z art. 108 i 115 ordynacji podatkowej
Z w/w przepisu art. 31 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych wynika, że do należności z tytułu składek stosuje się odpowiednio: art. 12, art. 29 § 1 i2, art. 33, art. 33a, art. 33b, art. 51 § 1, art. 55, art. 59 § 1 pkt. 1, 3,4,8 i 9, art. 60 § 1 art. 62 § 1, 3-5, art. 72 § 1 pkt 1i 4 I § 2, art. 73 §1 pkt 1 i 5, art. 77b § 1 i 2, art. 91, art. 93,art. 93a-93c, art. 93e, art. 94,art. 97 § 1,art. 98 § 1 1i 2 pkt 1,2,5 i 7, art. 100 § 1, art. 101 § 1, art. 105 § 1i 2, art. 106 § 1 i 2, art. 107 § 1, 1a i 2 pkt 2 i 4 art. 108 § 1 i4, art. 110 § 1, § 2 pkt 2, § 3, art., 111 § 1-4 i 5 pkt 1, art. 112, art. 113, art. 114, art. 115, art. 116, art. 116a, art. 117, art. 118 § 1 i 2 oraz art. 119 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa. W ramach tego unormowania do należności z tytułu składek należy stosować w sposób odpowiedni art. 108 § 1 art. 115 Ordynacji podatkowej. Ten ostatni stanowi, że wspólnik spółki cywilnej, jak również były wspólnik takiej spółki, ponosi solidarną odpowiedzialność za zobowiązania spółki, a także wspólników, wynikające z działalności spółki. O odpowiedzialności orzeka się w decyzji wydanej na podstawie art. 108 § 1 w związku z art. 115 § 1 Ordynacji podatkowej. Określenie wysokości zobowiązania – zgodnie z art. 115 § 4 Ordynacji podatkowej – następuje w jednej decyzji łącznie z orzeczeniem o odpowiedzialności wspólnika za zobowiązania spółki.
Powyższe oznacza, że obciążenie wspólnika składkami, które ciążyły na spółce jest możliwe dopiero w wyniku wydania i doręczenia decyzji konstytutywnej na podstawie art. 108 i 115 Ordynacji podatkowej. Wtedy też, po powstaniu zobowiązania wspólnika do zapłaty składek istnieje możliwość zastosowania ulgi w postaci umorzenia składek na podstawie art. 28 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych.
Zasadność powyższego rozumowania poprzeć można orzecznictwem NSA, co prawda wydanym na gruncie podatku od towarów i usług i Ordynacji podatkowej, jedynak z uwagi na podobieństwo rozwiązań prawnych przyjętych przez ustawodawcę, adekwatnie do niniejszej sprawy. Przykładem takiego rozstrzygnięcia jest wyrok NSA z dnia 29 maja 2003 r. , syg. akt III SA 2669/01, M. Podat. 2003/11/42, w którym Sąd postawił tezę, że w przepadku rozwiązania spółki automatycznie przestaje istnieć podmiot zarejestrowany jako podatnik VAT korzystający z uprawnień i wypełniający opisane obowiązki określone w ustawie o VAT. Z tą datą do spółki cywilnej nie może zostać skierowana decyzja bowiem przestaje ona być stroną postępowania w rozumieniu art. 133 i 134 Ordynacji Podatkowej. Innym wartym przytoczenia orzeczeniem jest wyrok NSA z dnia 21 lutego 2003 r. , sygn. akt I SA/Wr 2499/00, POP 2003/5/132, w którym zauważono, iż w świetle przepisów Ordynacji podatkowej określenie zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług ciążącego na rozwiązanej spółce cywilnej może nastąpić tylko w ramach decyzji wydanej przeciwko byłym wspólnikom spółki w trybie art. 115 Ordynacji podatkowej orzekającej o odpowiedzialności wspólników spółki za jej zobowiązania.
Zwrócić uwagę także należy na to, że wspólnik spółki cywilnej odpowiada za niezapłacone składki na ubezpieczenie społeczne, natomiast nie ponosi odpowiedzialności za składki zdrowotne, na Fundusz Pracy i Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych. Wynika to z treści art. 32 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych. Przepis ten stanowi, iż do składek na Fundusz Pracy i Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych, na ubezpieczenie zdrowotne w zakresie: ich poboru, egzekucji, wymierzania odsetek za zwłokę i dodatkowej opłaty, przepisów karnych, dokonywania zabezpieczeń na wszystkich nieruchomościach, ruchomościach i prawach zbywalnych dłużnika oraz stosowania ulg i umorzeń stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące składek na ubezpieczenia społeczne. Z tego unormowania wynika jednoznacznie, że do tego rodzaju należności nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej regulujących odpowiedzialność osób trzecich, w tym wspólników spółek cywilnych. Oznacza to brak możliwości orzeczenia o odpowiedzialności wspólnika lub byłego wspólnika za nieuiszczone przez spółkę składki zdrowotne, składki na Fundusz Pracy, a także składki na Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych.
Niezależnie od powyższego podnieść także trzeba, iż w trakcie prowadzonego postępowania administracyjnego uchybiono treści art. 10 § 1 Kpa wyrażającego ogólną zasadę postępowania administracyjnego, tj. czynnego udziału strony w każdym stadium postępowania. Przepis ten stanowi, iż organy administracji publicznej obowiązane są zapewnić stronom czynny udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwić im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Z § 2 tego artykułu wynika, że organy administracji publicznej mogą odstąpić od zasady określonej w § 1 tylko w przypadkach, gdy załatwienie sprawy nie cierpi zwłoki ze względu na niebezpieczeństwo dla życia lub zdrowia ludzkiego albo ze względu na grożącą niepowetowaną szkodę materialną. Natomiast z jego § 3 wynika, iż organ administracji publicznej obowiązany jest utrwalić w aktach sprawy, w drodze adnotacji, przyczyny odstąpienia od zasady określonej w § 1. Zaprezentowana norma z § 1 omawianego artykułu w sposób jednoznaczny nakłada na organy administracji publicznej obowiązek zapewnienia stronom postępowania czynnego udziału w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwienia wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań.
Zauważyć należy, iż w niniejszej sprawie nie zachodziła żadna z przesłanek zawartych § 2 w/w artykułu. Prowadzi to do stwierdzenia, iż organy wydające decyzje winny przed ich wydaniem umożliwić stronie wypowiedzenie się co do zebranego materiału dowodowego. Obowiązkiem organu prowadzącego postępowanie jest pouczenie strony o prawie zapoznania się z aktami i złożenia końcowego oświadczenia. Brak w aktach sprawy końcowego oświadczenia strony oraz dowodu, że organ prowadzący postępowanie pouczył stronę o przysługującym jej prawie uzasadnia wniosek, że organ prowadzący postępowanie naruszył obowiązek ustalony wart. 10 § 1 kpa. Realizacja zasady ogólnej czynnego udziału strony w postępowaniu jest wprowadzenie warunku, od spełnienia którego uzależnione jest uznanie przez organ administracji publicznej okoliczności faktycznej za udowodnioną. Warunkiem tym jest stworzenie przez organ administracji publicznej przesłanek realizacji przez stronę prawa do wypowiedzenia się co do przeprowadzonych dowodów. Przeprowadzenie dowodu dopiero wtedy czyni wiarygodną okoliczność faktyczną, gdy strona mogła się wypowiedzieć co do tego dowodu (por. wyrok NSA z dnia 5 kwietnia 2001 r., syg. akt II SA 1095/00, LEX nr 53441).
Odpowiednikiem art. 10 kpa na gruncie przepisów prawa podatkowego jest art. 200 Ordynacji podatkowej. W oparciu o ten ostatni przepis w orzecznictwie NSA zarysowała się linia orzecznicza, w której przyjęto, że obowiązek zapewnienia wypowiedzenia się przez strony postępowania przed wydaniem decyzji ciąży także na organie drugiej instancji (por. wyrok NSA z 4 sierpnia 2004 r., sygn. akt FSK 156/04, M. Podat. 2004/9/2).
Reasumując, tę część argumentacji na tle zaistniałego stanu faktycznego skonstatować należy, iż brak zapewnienia skarżącemu prawa do wypowiedzenia się zarówno przed wydaniem decyzji w pierwszej, jak i drugiej instancji skutkowało naruszeniem prawa strony do czynnego udziału w tym postępowaniu, co stanowiło naruszenie zasady ogólnej procedury administracyjnej, wynikającej z art. 10 § 1 kpa. Naruszenie w/w przepisu w zestawieniu z podniesionym wcześniej uchybieniem art. 107 § 3 kpa, a także podjęcie decyzji wbrew treści art. 31 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych w związku z art. 108 § 1 i art. 115 Ordynacji podatkowej stanowiło podstawę do wyeliminowania zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego.
Na marginesie tej sprawy należy podnieść, że decyzje wydane na podstawie art. 28 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych, mają charakter uznaniowy. Organ może ale, nie musi umorzyć zaległości. Zależy to od jego uznania i ten typ decyzji w przypadku negatywnego załatwienia wniosku wymyka się spod kontroli Sądu. Kontroli tej podlega bowiem poprawność postępowania dowodowego wyjaśniającego i wynikających z niej konkluzji a nie ocena dokonana przez organy będąca zagadnieniem natury słusznościowej.
A zatem nie przesądzając o ostatecznym rozpatrzeniu sprawy stwierdzić należy, że zaistniały podstawy do uchylenia zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy p.p.s.a. W przedmiocie braku możliwości wykonania decyzji do czasu uprawomocnienia się wyroku orzeczono na podstawie art. 152 ustawy p.p.s.a.