III SA/Wa 3441/15

III SA/Wa 3441/15 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2017-01-31
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2015-12-17
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Agnieszka Góra-Błaszczykowska /sprawozdawca/
Agnieszka Krawczyk /przewodniczący/
Grzegorz Nowecki
Symbol z opisem
6115 Podatki od nieruchomości
6561
Hasła tematyczne
Interpretacje podatkowe
Sygn. powiązane
II FSK 1332/17 - Wyrok NSA z 2017-10-05
Skarżony organ
Prezydent Miasta
Treść wyniku
Uchylono zaskarżoną interpretację
Powołane przepisy
Dz.U. 2015 poz 613
art. 14d par. 1, art. 139 par. 4
Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - t.j.
Dz.U. 2016 poz 716
art. 3 ust. 5
Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Agnieszka Krawczyk, Sędziowie sędzia WSA Agnieszka Góra-Błaszczykowska (sprawozdawca), sędzia WSA Grzegorz Nowecki, Protokolant sekretarz sądowy Karol Kodym, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 31 stycznia 2017 r. sprawy ze skargi F.S.A. z siedzibą w W. na interpretację indywidualną Prezydenta W. z dnia 25 września 2015 r. nr PE-OP.3120.135.2015.GWA BPE-2-OP/31101/2605/GW/15 w przedmiocie podatku od nieruchomości 1) uchyla zaskarżoną interpretację indywidualną, 2) zasądza od Prezydenta W. na rzecz F.S.A. z siedzibą w W. kwotę 457 zł (słownie: czterysta pięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Uzasadnienie
F. S.A. z siedzibą w W. (zwana dalej: "Skarżącą") wniosła o wydanie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od nieruchomości. W przedmiotowym wniosku Skarżąca przedstawiła opisane poniżej zdarzenie przyszłe.
Skarżąca jest użytkownikiem wieczystym nieruchomości gruntowej zabudowanej, położonej na terenie W. . Przedmiotowa nieruchomość składa się z działki ewidencyjnej ujętej w jednej księdze wieczystej. Na nieruchomości posadowionych jest kilka budynków. Skarżąca planuje ustanowienie odrębnej własności lokali, w co najmniej jednym z tych budynków, spełniających wymóg samodzielności w rozumieniu ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (Dz. U. z 2000r., Nr 80, poz. 903 ze zm.).
Skarżąca przedstawiając opisane powyżej zdarzenie przyszłe zadała następujące pytania:
1) czy w przypadku, gdy na nieruchomości posadowionych jest wiele budynków i w jednym z tych budynków ustanowiona zostanie odrębna własność jednego lub więcej lokali, spełniających wymóg samodzielności w rozumieniu ustawy o własności lokali, a po wyodrębnieniu tych lokali, w budynkach nie zostaną żadne inne lokale, a wszystkie pozostałe powierzchnie będą we współwłasności nieruchomości wspólnej, to podatek od nieruchomości od części budynków stanowiących współwłasność (części wspólnych) oraz od gruntu powinien zostać ustalony według proporcji w jakiej powierzchnia użytkowa każdego z lokali stanowiących odrębne nieruchomości (będące własnością Skarżącej) pozostawać będzie do całkowitej powierzchni użytkowej budynków, a w konsekwencji - zgodnie z art. 3 ust. 5 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2014r., poz. 849 ze zm.) – zwanej dalej: "u.p.o.l." - podstawę opodatkowania w podatku od nieruchomości powinna stanowić łączna powierzchnia użytkowa wyodrębnionych w danym budynku lokali będących własnością Skarżącej oraz udział w częściach wspólnych budynków i w powierzchni gruntu obliczony przy zastosowaniu powyższej proporcji ?
2) czy w przypadku, gdy na nieruchomości posadowionych jest wiele budynków i w każdym z tych budynków ustanowiona zostanie odrębna własność jednego lub więcej lokali, spełniających wymóg samodzielności w rozumieniu ustawy o własności lokali, a po wyodrębnieniu tych lokali, w budynkach nie zostaną żadne inne lokale, a wszystkie pozostałe powierzchnie będą we współwłasności nieruchomości wspólnej, to podatek od nieruchomości od części budynków stanowiących współwłasność (części wspólnych) oraz od gruntu powinien zostać ustalony według proporcji w jakiej powierzchnia użytkowa każdego z lokali stanowiących odrębne nieruchomości (będące własnością Skarżącej) pozostawać będzie do całkowitej powierzchni użytkowej budynków, a w konsekwencji - zgodnie z art. 3 ust. 5 u.p.o.l. - podstawę opodatkowania w podatku od nieruchomości powinna stanowić łączna powierzchnia użytkowa wyodrębnionych w danym budynku lokali będących własnością Skarżącej oraz udział w częściach wspólnych budynków i w powierzchni gruntu obliczony przy zastosowaniu powyższej proporcji ?
3) czy powyższe zasady ustalania podstawy opodatkowania w podatku od nieruchomości znajdą również zastosowanie w przypadku, gdy własność jednego z odrębnych lokali lub w jednym z lokali zostanie przeniesiony udział w nieruchomości na podmiot trzeci (nabywcę)?
Skarżąca przedstawiając następnie własne stanowisko w kwestii objętej powyższymi pytaniami wskazała, iż jej zdaniem w przypadku, gdy na nieruchomości posadowionych jest wiele budynków i w jednym z tych budynków ustanowiona zostanie odrębna własność dwóch lub więcej lokali spełniających wymóg samodzielności w rozumieniu ustawy o własności lokali, a po wyodrębnieniu tych lokali, w budynkach nie zostaną żadne inne lokale, a wszystkie pozostałe powierzchnie będą we współwłasności nieruchomości wspólnej, to podatek od nieruchomości od części budynku stanowiącego współwłasność (części wspólnych) oraz od gruntu powinien zostać ustalony według proporcji, w jakiej powierzchnia użytkowa wszystkich lokali stanowiących odrębną nieruchomość (będących własnością Skarżącej), pozostawać będzie do całkowitej powierzchni użytkowej budynków, a w konsekwencji - zgodnie z art. 3 ust. 5 u.p.o.l. - podstawę opodatkowania w podatku od nieruchomości powinna stanowić łączna powierzchnia użytkowa lokali wyodrębnionych będących własnością Skarżącej oraz udział w częściach wspólnych budynków i w powierzchni gruntu obliczony przy zastosowaniu powyższej proporcji.
Natomiast w przypadku, gdy na nieruchomości posadowionych jest wiele budynków i w jednym z tych budynków ustanowiona zostanie odrębna własność jednego lub więcej lokali spełniających wymóg samodzielności w rozumieniu ustawy o własności lokali, a po wyodrębnieniu tych lokali, w budynkach nie zostaną żadne inne lokale, a wszystkie pozostałe powierzchnie będą we współwłasności nieruchomości wspólnej, to podatek od nieruchomości od części budynku stanowiącego współwłasność (części wspólnych) oraz od gruntu powinien zostać ustalony według proporcji w jakiej powierzchnia użytkowa wszystkich lokali stanowiących odrębną nieruchomość (będących własnością Skarżącej), pozostawać będzie do całkowitej powierzchni użytkowej budynków, a w konsekwencji - zgodnie z art. 3 ust. 5 u.p.o.l. - podstawę opodatkowania w podatku od nieruchomości powinna stanowić łączna powierzchnia użytkowa lokali wyodrębnionych będących własnością Skarżącej oraz udział w częściach wspólnych budynków i w powierzchni gruntu obliczony przy zastosowaniu powyższej proporcji.
Skarżąca wskazała, że powyższe zasady ustalania podstawy opodatkowania w podatku od nieruchomości znajdą również zastosowanie w przypadku, gdy własność jednego z odrębnych lokali lub w jednym z lokali zostanie przeniesiony udział w nieruchomości na podmiot trzeci (nabywcę), przy czym w takim wypadku podatek od części wspólnych oraz lokali stanowiących współwłasność ciąży na wnioskodawcy oraz nabywcy solidarnie.
W interpretacji indywidualnej z dnia 25 września 2015 r. Prezydent W. uznał za nieprawidłowe przedstawione powyżej stanowisko Skarżącej w zakresie podatku od nieruchomości. W uzasadnieniu powołanej interpretacji wskazany organ podatkowy, powołał się na treść przepisu art. 3 ust. 5 u.p.o.l., zgodnie z którym w przypadku gdy wyodrębniono własność lokali, obowiązek podatkowy w zakresie podatku od nieruchomości od gruntu oraz części budynku stanowiących współwłasność ciąży na właścicielach lokali w zakresie odpowiadającym częściom ułamkowym wynikającym ze stosunku powierzchni użytkowej lokalu do powierzchni użytkowej całego budynku.
Zdaniem organu, zasada wyrażona w art. 3 ust. 5 u.p.o.l. ma zastosowanie tylko do tego budynku, w którym wyodrębniono przynajmniej dwa lokale, nie zaś do wszystkich budynków, znajdujących się na danej nieruchomości. Użycie w art. 3 ust. 5 u.p.o.l. słowa "budynku" oznacza, że zasada opodatkowania nieruchomości, opisana w tym przepisie, ma zastosowanie do jednego budynku (w którym wyodrębniono przynajmniej dwa lokale), nie zaś do wszystkich budynków, posadowionych na danej nieruchomości. Grunt będący w użytkowaniu wieczystym będzie stanowił odrębny przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości, którego podatkiem będzie, na podstawie art. 3 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l.
Odnośnie pytania drugiego organ wskazał, że użycie w powołanym przepisie słowa "lokali" oznacza, iż zasada opodatkowania nieruchomości, opisana w tym przepisie, ma zastosowanie do dwóch lub więcej lokali, nie zaś do jednego lokalu.
Odnośnie pytania trzeciego organ wskazał, ze zasada ustalania podstawy opodatkowania podatkiem od nieruchomości budynków (ich części), opisana w art. 3 ust. 5 u.p.o.l. będzie miała zastosowanie w sytuacji, kiedy w danym budynku zostały wyodrębnione minimum dwa lokale, a ponadto jedynie do tego budynku, w którym zostały one wyodrębnione, nie zaś do wszystkich budynków, znajdujących się na danej nieruchomości.
W odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa Prezydent W. stwierdził brak podstaw do zmiany stanowiska wyrażonego w powyższej interpretacji indywidualnej.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Skarżąca zarzuciła naruszenie:
1) prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, poprzez błędną wykładnię przepisu art. 3 ust. 5 u.p.o.l. polegającą na uznaniu, że jednym z warunków zastosowania powołanego przepisu jest wyodrębnienie przynajmniej dwóch lokali w budynku, co doprowadziło do wydania obarczonej błędem interpretacji,
2) przepisów postępowania:
- poprzez wydanie interpretacji po terminie przewidzianym na jej wydanie, tj. w sytuacji, w której obowiązywała interpretacja potwierdzająca stanowisko Skarżącej zgodnie z art. 14o § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749 z późn. zm.) – zwanej dalej: "O.p.", z pominięciem trybu przewidzianego w art. 14e § 1 i § 2 O.p.,
- art. 120 i art. 121 O.p., poprzez wydanie interpretacji niespójnej z innymi interpretacjami przepisów podatkowych, wydanych na rzecz Skarżącej w analogicznym stanie faktycznym.
Wskazując na powyższe zarzuty Skarżąca wniosła w swojej skardze o uchylenie zaskarżonej interpretacji indywidualnej oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych.
W uzasadnieniu skargi Skarżąca wskazała, że w związku z faktem otrzymania przez Prezydenta 18 lutego 2015 r. wniosku o wydanie interpretacji należy przyjąć, iż przewidziany w art. 14d O.p. trzymiesięczny termin na wydanie interpretacji indywidualnej upływał w dniu 19 maja 2015 r. Natomiast skutki braku wydania interpretacji indywidualnej w tym terminie (w tym również wydania interpretacji po tym terminie) ustawodawca uregulował w art. 14o § 1 O.p., który stanowi, że w razie niewydania interpretacji indywidualnej w terminie przewidzianym w art. 14d O.p. uznaje się, iż w dniu następującym po dniu, w którym upłynął termin wydania interpretacji, została wydana interpretacja stwierdzająca prawidłowość stanowiska wnioskodawcy w pełnym zakresie.
Skarżąca wskazała, że otrzymała szereg pozytywnych interpretacji potwierdzających zastosowanie art. 3 ust. 5 u.p.o.l. w odniesieniu do sytuacji analogicznych do wszystkich trzech zdarzeń przyszłych zaprezentowanych przez Spółkę we wniosku o wydanie interpretacji.
W odpowiedzi na skargę Prezydent W. podtrzymał zaprezentowane wcześniej stanowisko i wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Skargę należało uwzględnić.
Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1647 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem.
Na podstawie art. 3 § 1 p.p.s.a. stosownie do art. 3 § 2 pkt 4a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2016 r. poz. 718 z późn. zm.- dalej jako "p.p.s.a."), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach.
Zakres rozpoznania sprawy ze skargi na interpretację indywidualną normuje przepis art. 134 § 1p.p.s.a., który w stanie prawnym obowiązującym od dnia 15 sierpnia 2015 r. odsyła do art. 57a p.p.s.a. Ostatnio powołany przepis stanowi, że skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Dokonując kontroli zaskarżonej interpretacji indywidualnej Sąd orzekający w niniejszej sprawie stwierdził, że narusza ona prawo w zakresie powodującym konieczność wyeliminowania jej z obrotu prawnego.
W pierwszej kolejności należało rozpoznać zarzuty naruszenia przepisów postępowania. Według art. 14d O.p. interpretację indywidualną przepisów prawa podatkowego wydaje się bez zbędnej zwłoki, jednak nie później niż w terminie 3 miesięcy od dnia otrzymania wniosku. Do tego terminu nie wlicza się terminów i okresów, o których mowa w art. 139 § 4 ustawy. Przepis art. 139 § 4 O.p. stanowi, że do terminów określonych w § 1-3 nie wlicza się terminów przewidzianych w przepisach prawa podatkowego dla dokonania określonych czynności, okresów zawieszenia postępowania oraz okresów opóźnień spowodowanych z winy strony albo z przyczyn niezależnych od organu. W razie niewydania interpretacji indywidualnej w terminie określonym w art. 14d O.p. uznaje się, że w dniu następującym po dniu, w którym upłynął termin wydania interpretacji, została wydana interpretacja stwierdzająca prawidłowość stanowiska wnioskodawcy w pełnym zakresie.
Wniosek skarżącej spółki wpłynął do organu podatkowego w dniu 25 lutego 2015 r. i w ten sposób rozpoczął bieg trzymiesięczny termin do wydania przez organ podatkowy interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego.
W dniu [...] marca 2015 organ wydał postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie udzielenia indywidualnej interpretacji, które to postanowienie zostało uchylone przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem z dnia [...] czerwca 2015 jako wydane bez podstawy prawnej.
Ostatecznie w dniu 25 września 2015 r. organ podatkowy wydał zaskarżoną interpretację.
W okolicznościach rozpoznawanej sprawy nie budzi wątpliwości, że zaskarżona interpretacja indywidulana, została wydana z uchybieniem terminu, o którym mowa w art. 14d § 1 O.p. Z wniosku złożonego w dniu 25 lutego 2015 r. jednoznacznie wynika, że Skarżąca miała podstawę do żądania wydania interpretacji, a postanowienie o odmowie jej wydania okazało się być bezpodstawne.
Przechodząc do zarzutów, dotyczących meritum sprawy, Sąd nie podziela poglądu, zaprezentowanego w zaskarżonej interpretacji, co do wykładni art. 3 ust. 5 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Organ uznał, że użycie w w/w przepisie słowa "lokali" oznacza, iż zasada opodatkowania nieruchomości, opisana w tym przepisie, ma zastosowanie do dwóch lub więcej lokali, nie zaś do jednego lokalu.
Zdaniem Sądu, wyodrębnienie w budynku własności poszczególnych lokali powoduje, iż zastosowanie znajdzie art. 3 ust. 5 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, niezależnie od sposobu ustanowienia odrębnej własności lokali. Nie ma znaczenia, czy prawo własności do wyodrębnionych lokali należy do kilku podmiotów czy też do jednego podmiotu. Skoro istotą ustanowionej w art. 3 ust. 5 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych zasady jest odmienne traktowanie współwłasności powstałej w wyniku wyodrębnienia lokali, nie ma znaczenia jaki podmiot, czy też podmioty, są właścicielami wyodrębnionych lokali. Decydujące dla możliwości opodatkowania podatkiem od nieruchomości na zasadach proporcji określonej w tym przepisie jest jedynie wyodrębnienie własności lokali. Takie samo stanowisko zajął Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie (w wyroku z dnia 20 maja 2015 r., I SA/Ol 153/15) oraz Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi (w wyroku z dnia 28 września 2015 r., I SA/Łd 668/15)
Mając na uwadze wskazane wyżej uchybienia przepisom regulującym zasady wydawania interpretacji indywidualnych, a także wadliwą ocenę prawną przepisu art. 3 ust. 5 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, Sąd na podstawie art. 146 § 1 p.p.s.a. uchylił zaskarżoną interpretację indywidualną. Rozstrzygnięcie o kosztach postępowania wydano na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 i § 4 p.p.s.a.
15608709N: 015608709