IV SA/Wa 2109/13

IV SA/Wa 2109/13 - Postanowienie WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2014-03-31
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2013-09-05
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Grzegorz Czerwiński /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
645  Sprawy nieobjęte symbolami podstawowymi 601644 oraz od 646-652
Hasła tematyczne
Odrzucenie skargi
Sygn. powiązane
I OSK 1485/14 - Postanowienie NSA z 2014-07-02
Skarżony organ
Minister Zdrowia
Treść wyniku
Odrzucono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2012 poz 270
art. 3 par. 1-3
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
Dz.U. 2010 nr 96 poz 618
art. 24 ust. 4
Ustawa z dnia 30 kwietnia 2010 r. o instytutach badawczych.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Grzegorz Czerwiński po rozpoznaniu w dniu 31 marca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. O. na pismo Ministra Zdrowia z dnia [...] czerwca 2013 r. znak [...] w przedmiocie konkursu na stanowisko dyrektora postanawia: 1. odrzucić skargę, 2. zwrócić skarżącemu kwotę 200 (dwieście) złotych uiszczoną tytułem wpisu od skargi.
Uzasadnienie
W piśmie z dnia 24 lipca 2013 r. A. O. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na pismo Ministra Zdrowia z dnia [...] czerwca 2013 r. znak [...], którym odmówiono powołania skarżącego na stanowisko [...], w związku z ustaleniem, że konkurs na to stanowisko został przeprowadzony z naruszeniem prawa.
Powyższe stanowisko zostało doręczone skarżącemu w dniu 2 lipca 2013 r.
W odpowiedzi na skargę Minister Zdrowia wniósł o jej odrzucenie, ewentualnie oddalenie.
W piśmie z dnia 22 listopada 2013 r. Sąd wezwał skarżącego do sprecyzowania, czy jego skarga wniesiona została na pismo Ministra Zdrowia z dnia [...] czerwca 2013 r., znak [...], czy też na czynność Ministra Zdrowia polegającą na odmowie powołania na stanowisko [...] w L.
Jak wynika z akt sprawy powyższe wezwanie zostało doręczone w sposób zastępczy (podwójne awizowanie) w dniu 12 grudnia 2013 r. Pozostało jednak bez odpowiedzi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Ze względu na brak doprecyzowania przedmiotu skargi, Sąd uznał ją za wniesioną na pismo Ministra Zdrowia [...] czerwca 2013 r. znak [...] w przedmiocie konkursu na stanowisko [...].
W ocenie Sądu zaskarżone pismo nie posiada cech decyzji administracyjnej ani innej władczej formy działania administracji publicznej. Jest ono odpowiedzią na wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy od pisma z dnia 16 maja 2013 r., którym Minister Zdrowia poinformował skarżącego, sekretarza komisji konkursowej oraz Przewodniczącego Rady Naukowej [...] z siedzibą w L., że konkurs na stanowisko [...] został przeprowadzony z naruszeniem prawa i odmówił powołania na dyrektora Instytutu A. O. Z racji tego, zaskarżone pismo nie może być przedmiotem kontroli sądu administracyjnego. Brak jest również przepisów szczególnych, które pozwalałyby objąć wniesioną skargę kognicją sądów administracyjnych.
Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. – zwaną dalej Ppsa), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, zaś zgodnie § 2 Ppsa kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg m.in. na: decyzje administracyjne; postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;
Ponadto zgodnie z art. 3 § 3 Ppsa, sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach.
W zaskarżonym piśmie Minister Zdrowia ponownie poinformował skarżącego, że konkurs na stanowisko [...] został przeprowadzony z naruszeniem prawa i odmówił powołania na [...] A. O. Minister poinformował także skarżącego, że pismo z dnia 16 maja 2013 r. nie stanowi decyzji administracyjnej.
Zaskarżone pismo, podobnie jak pismo z dnia 16 maja 2013 r., nie stanowiły decyzji administracyjnej ani innego aktu, na który przysługiwała skarga do Sądu.
W ocenie Sądu dla zobrazowania takiego stanowiska, należy odnieść się do pierwszego pisma wydanego w sprawie tj. z dnia 16 maja 2013 r.
Podstawę prawną działania Ministra stanowiły przepisy ustawy z dnia 30 kwietnia 2010 r. o instytutach badawczych (Dz. U. Nr 96 poz. 618). Zgodnie z art. 24 ust. 4 tej ustawy minister nadzorujący odmawia powołania na dyrektora kandydata wskazanego przez komisję konkursową, jeżeli konkurs został przeprowadzony z naruszeniem prawa lub kandydat nie spełnia kryteriów określonych w ust. 6. Odmowa powołania wymaga uzasadnienia. Postępowanie konkursowe prowadzone jest zaś w świetle przepisów rozporządzenia Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 28 października 2010 r. w sprawie sposobu i trybu przeprowadzania konkursu na stanowisko dyrektora instytutu badawczego (Dz.U z 2010 Nr 215 poz. 1412). Rozporządzenie to zgodnie z § 1, określa sposób i tryb przeprowadzania konkursu na stanowisko dyrektora instytutu badawczego oraz sposób udostępniania kandydatom informacji o konkursie i wynikach konkursu. Jedynie art. 25 ust. 5 cyt. ustawy stanowi, że od uchwały komisji konkursowej, o której mowa w ust. 4 pkt 3, kandydatowi przysługuje odwołanie do ministra nadzorującego w terminie 7 dni od dnia jej otrzymania. Stwierdzić zatem należy, że powołane akty prawne dopuszczają jedynie możliwość wnoszenia środków odwoławczych od postanowień komisji konkursowej. Brak jest natomiast regulacji dotyczących możliwości wnoszenia środków odwoławczych, czy działań dyscyplinujących w stosunku do Ministra Zdrowia. Oznacza to, że jedynie postępowanie przed komisją konkursową nosi znamiona postępowania quasi administracyjnego. Natomiast po zakończeniu postępowania konkursowego i "przeniesienia" sprawy do właściwego Ministra brak jest przepisów, które nakazywałyby Ministrowi powołanie na stanowisko wyłonionego w drodze konkursu kandydata. Wobec tego również korespondencji kierowanej przez Ministra do Przewodniczącego Rady Naukowej i sekretarza Komisji Konkursowej z informacją o odmowie powołania na stanowisko dyrektora i stwierdzeniu, że konkurs został przeprowadzony z naruszeniem prawa, nie można traktować jako władczej formy działania organu administracji publicznej. Minister nie rozstrzygał bowiem żadnej sprawy administracyjnej, zatem nie był obligowany do wydania rozstrzygnięcia przewidzianego w Kodeksie postępowania administracyjnego, czy w innej ustawie szczególnej. Skorzystał z uprawnienia, jakie dają mu przepisy ustawy o instytutach badawczych i odmówił powołania określonego kandydata na stanowisko dyrektora, uznając, że konkurs na stanowisko dyrektora został przeprowadzony z naruszeniem prawa. Należy bowiem mieć na względzie, że dokonując powołania danej osoby na stanowisko dyrektora nawiązuje stosunek prawny i zastosowanie mają przepisy Kodeksu pracy. Zgodnie bowiem z art. 68 § 1 Kp Stosunek pracy nawiązuje się na podstawie powołania w przypadkach określonych w odrębnych przepisach. Zgodnie zaś z art. 681 Kc powołanie może być poprzedzone konkursem, choćby przepisy szczególne nie przewidywały wymogu wyłonienia kandydata na stanowisko wyłącznie w wyniku konkursu.
Z tych wszystkich względów, nie można był uznać, że pismo Ministra Zdrowia z dnia 16 maja 2013 r. stanowiło rozstrzygnięcie, na które przysługiwała skarga do sądu administracyjnego. Również pisma z 19 czerwca 2013 r., stanowiącego odpowiedź na wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy od powyższego pisma z dnia 16 maja 2013 r. nie można uznać za takie rozstrzygniecie, na które przysługuje skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego.
W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 Ppsa, Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w pkt 1 sentencji.
W pkt 2 orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 Ppsa.