III SA/Wa 3190/06

III SA/Wa 3190/06 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2006-11-30
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2006-10-02
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Ewa Radziszewska-Krupa /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6539 Inne o symbolu podstawowym 653
Skarżony organ
Prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych/ZUS
Treść wyniku
Stwierdzono nieważność zaskarżonej decyzji
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Ewa Radziszewska - Krupa po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 30 listopada 2006r. sprawy ze skargi R. Z. na decyzję Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] lipca 2006r., Nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne, ubezpieczenie zdrowotne oraz Fundusz Pracy 1) stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji, 2) określa, że decyzja wymieniona w pkt 1 wyroku nie może być wykonana w całości
Uzasadnienie
R. Z. wnioskiem z 23 maja 2006r., uzupełnionym 31 maja 2006r., wystąpił do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych (dalej: ZUS) Oddział w P. o umorzenie należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne, ubezpieczenie zdrowotne, Fundusz Pracy oraz Fundusz Gwarantowanych Świadczeni Pracowniczych. W uzasadnieniu oświadczył, że znajduje się w trudnej sytuacji materialnej, związanej z prowadzoną działalnością gospodarcza, która jest niskodochodowa. Wskazał na pogarszający się stan zdrowia, uniemożliwiający systematyczne prowadzenie działalności oraz wyjaśnił, iż uzyskiwane dochody pozwalają jedynie na pokrycie podstawowych kosztów utrzymania, zapłacenie zobowiązań alimentacyjnych wobec córki, bieżących składek ZUS, jak też rat związanych ze zwrotem zasiłku chorobowego. Nie wystarczają jednak na spłatę zaległości, które strona mogłaby spłacić z kredytu, ale ZUS nie wystawi jej zaświadczenia o nie zaleganiu z zobowiązaniami. Wnioskodawca stwierdził ponadto, iż wnosi o umorzenie odsetek, aczkolwiek w dniu 29 maja 2006r. cofnął wniosek w tym zakresie.
ZUS decyzją z [...] lipca 2006r., wydaną na podstawie art. 83 ust 1 pkt 3, art. 28 ust. 1, ust. 2, ust. 3 pkt 3, 5 i 6, ust. 4 oraz art. 32 ustawy z dnia 13 października 1998r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz. U. Nr 137 poz. 887 ze zm., zwaną dalej: u.s.u.s.), odmówił umorzenia należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne, ubezpieczenie zdrowotne, Fundusz Pracy w łącznej wysokości 13.141,57 zł.
W uzasadnieniu, po przytoczeniu przepisów art. art. 28 ust. 1, 2, 3 i art. 28 ust. 3a u.s.u.s. oraz ogólnym przywołaniu rozporządzenia Ministra Gospodarki Pracy i Polityki Społecznej z 21 lipca 2003r. w sprawie szczegółowych zasad umarzania należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne (Dz. U. Nr 141, poz. 1365), stwierdzono, iż zadłużenie jest dochodzone w trybie egzekucji administracyjnej. Strona w latach 2004, 2005, jak wynika z zeznań podatkowych osiągnęła przychody 34.142,44 zł i 32.520,22 zł, co daje średni miesięczny przychód 2.845, 20 zł – 2.710,02 zł. Tym samym brak jest przesłanki całkowitej nieściągalności, o której mowa w art. 28 ust. 3 u.s.u.s. Istnieje też możliwość spłaty zadłużenia w ramach układu ratalnego. Materiał dowodowy nie daje też podstaw do twierdzenia, że uregulowanie zaległych składek pociągnęłoby zbyt ciężkie skutku dla strony i rodziny, w szczególności pozbawiłoby możliwości zaspokojenia niezbędnych potrzeb życiowych.
We wniosku z 17 lipca 2006r. strona wniosła o ponowne rozpatrzenie sprawy ze względu na błędne przyjęcie przez organ wysokości dochodu. Pominięto bowiem, iż strona jest opodatkowana zryczałtowanym podatkiem dochodowym, więc jej dochód wynosi 50% przychodu, i stanowił odpowiednio w 2004r. - 1422,60 zł, a w 2005r. - 1355 zł. Podkreśliła, iż opłaca bieżące miesięcznie składkami wobec ZUS w wysokości ok. 750 zł, alimenty w wysokości 400 zł oraz należności z tytułu układu ratalnego wobec ZUS w wysokości 200zł.
Prezes ZUS decyzją z [...] lipca 2006r., wydaną na podstawie art. 83 ust. 4 u.s.u.s., odmówił umorzenia należności z tytułu składek. W uzasadnieniu po podtrzymaniu ustaleń faktycznych organu pierwszej instancji, podniesiono, iż powtórna analiza dowodów sprawy oraz okoliczności przedstawione przez stronę nie pozwalają na zmianę stanowiska zawartego w decyzji z [...] lipca 2006r.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie strona wniosła o uchylenie decyzji organów obu instancji i umorzenie zaległości wraz z odsetkami oraz o uznanie, że decyzje wydane zostały z naruszeniem prawa materialnego przez błędną wykładnię przepisów ustawy z 20 listopada 1998r. o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne. W uzasadnieniu strona podniosła, że jest w trudnej sytuacji finansowej w związku z koniecznością spłaty zasiłku chorobowego w wysokości 7.147, 44 zł wraz z odsetkami, wypłaconego za okres od 2002r. do 2004r. Zadłużenie to zawyżono o 1760,36 zł w związku z wprowadzeniem w błąd co do okresu obejmującego korekty. Nie ma i nie miała możliwości spłaty zadłużenia w ZUS w związku z niewielkimi zarobkami oraz ze względu na przewlekłą chorobę.
W odpowiedzi na skargę Prezes ZUS podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Wskazał, iż strona dalej prowadzi działalność gospodarczą, i jak należy przypuszczać przychód z tej działalności jest podobny do lat poprzednich. Zarzucił ponadto, iż strona do kosztów działalności włączyła zakup towarów handlowych, które do takich kosztów nie należą. Podniesiono, iż stan zdrowia strony (objawy alergiczne leczone ambulatoryjnie) nie dają podstawy do uznania, że zachodzą szczególne okoliczności uzasadniające umorzenie należności z tytułu składek.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Skarga zasługuje na uwzględnienie, aczkolwiek z innych powodów niż w niej wskazane.
Stosownie do art. 184 Konstytucji RP w związku z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej P.p.s.a.), sprawowana jest na zasadzie kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albo przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 pkt 1 lub 2 P.p.s.a.).
Sąd – zgodnie z art. 135 P.p.s.a. - ma obowiązek zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów wydanych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga. Przepis art. 134 § 1 P.p.s.a. stanowi natomiast, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Przepis art. 180 § 1 K.p.a. stanowi, iż w sprawach z zakresu ubezpieczeń społecznych stosuje się przepisy kodeksu postępowania administracyjnego, chyba że przepisy dotyczące ubezpieczeń ustalają odmienne zasady postępowania w tych sprawach. Przez sprawy z zakresu ubezpieczeń społecznych natomiast rozumie się między innymi sprawy wynikające z przepisów o ubezpieczeniach społecznych (art. 180 § 2 K.p.a.).
Zgodnie z art. 1 pkt 1 K.p.a. przepisy tej ustawy normują postępowanie przed organami administracji publicznej w należących do właściwości tych organów sprawach indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji administracyjnych. Organami administracji publicznej, jak stanowi art. 5 § 2 pkt 3 K.p.a. są ministrowie, centralne organy administracji rządowej, wojewodowie, działające w ich lub własnym imieniu inne terenowe organy administracji rządowej (zespolonej, niezespolonej), organy jednostek samorządu terytorialnego oraz organy i podmioty wymienione w art. 1 pkt 2 K.p.a. (powołane z mocy prawa lub na podstawie porozumień do załatwiania spraw indywidualnych, rozstrzyganych w drodze decyzji administracyjnej). W związku z tym należy stwierdzić, iż Zakład Ubezpieczeń Społecznych, na mocy art. 83 ust. 1 pkt 3 u.s.u.s. w związku z art. 3 ust. 1 pkt 1, art. 66 ust. 3, art. 68 ust. 1 u.s.u.s., zakresie swojej działalności jest organem administracyjnym.
Takim organem jest również Prezesa ZUS (art. 72, art. 73, art. 83 ust. 4 u.s.u.s.). Tym samym do decyzji Prezesa ZUS, w sprawach umarzania należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne, ma zastosowanie art. 127 § 3 K.p.a., który stanowi, że od decyzji wydanej w pierwszej instancji przez ministra lub samorządowe kolegium odwoławcze nie służy odwołanie, jednakże strona niezadowolona z decyzji może zwrócić się do tego organu z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy. Wniosek ten różni się od odwołania tym, że nie ma on konstrukcji względnie dewolutywnej, gdyż do jego istoty należy przede wszystkim to, że jest rozpatrywany przez ten sam organ, który wydał decyzję w pierwszej instancji.
Do wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące odwołań od decyzji, o czym stanowi art. 127 § 3 in fine K.p.a. W związku z tym postępowanie wszczęte tym wnioskiem kończy się rozstrzygnięciem (załatwieniem sprawy) przewidzianym w art. 138 § 1 K.p.a., który to przepis stosuje się wprost (por. wyroki NSA z 17 listopada 2000r., sygn. akt I SA 1543/99, LEX nr 57182 i z 27 listopada 2001r., sygn. akt I SA 1011/00, LEX nr 81760). Oznacza to, iż organ wydający decyzję na skutek prawidłowo złożonego wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy ma obowiązek wydać tylko i wyłącznie jedno z rozstrzygnięć przewidzianych w art. 138 § 1 K.p.a.
Wskazany przepis zawiera wyczerpujące wyliczenie rozstrzygnięć, jakie mogą być wydane przez organ rozpatrujący wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Według dyspozycji art. 138 § 1 K.p.a. w przypadku rozstrzygnięć merytorycznych organ odwoławczy (organ rozpatrujący wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy) albo utrzymuje w mocy zaskarżoną decyzję (§ 1 pkt 1) – gdy w wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy organ odwoławczy uznaje w całości rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji za prawidłowe, albo uchyla zaskarżoną decyzję w całości albo w części i w tym zakresie orzeka co do istoty sprawy (§ 1 pkt 2 ab initio) – gdy widzi potrzebę skorygowania wad prawnych decyzji pierwszej instancji, wad polegających na niewłaściwej ocenie okoliczności faktycznych, lub zmiany w toku postępowania tych okoliczności, mającej wpływ na rozstrzygnięcie istoty sprawy. Organ odwoławczy (organ rozpatrujący wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy) w ramach art. 138 § 1 K.p.a. może także uchylić zaskarżoną decyzję i umorzyć postępowanie pierwszej instancji (§ 1 pkt 2 in fine) albo umorzyć postępowanie odwoławcze (§ 1 pkt 3).
Każde inne rozstrzygnięcie, zapadłe w wyniku złożonego wniosku o ponowne rozstrzygnięcie sprawy, jako nieprzewidziane w omawianym przepisie jest niedopuszczalne.
Wskazany art. 138 § 1 K.p.a. jest jasny w swej treści, co do sposobów zakończenia administracyjnego postępowania odwoławczego (postępowania w przedmiocie wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy) i w tym zakresie nie budzi wątpliwości interpretacyjnych. Wobec tego, rozstrzygnięcie podjęte przez organ odwoławczy (organ rozpatrujący wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy), które nie zostało przewidziane w katalogu ujętym w art. 138 K.p.a. w sposób rażący narusza prawo.
Podobne stanowisko zostało przedstawione w komentarzach do Ordynacji podatkowej na gruncie art. 233 tego aktu, który przewiduje unormowanie analogiczne do art. 138 K.p.a. Autorzy komentarza stwierdzają, że art. 233 Ordynacji podatkowej zawiera wyczerpujące wyliczenie decyzji organu odwoławczego. W związku z tym wydanie przez ten organ decyzji nieprzewidzianej w tym przepisie stanowi rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 247 § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej (por. S. Babiarz, B. Dauter, B. Gruszczyński, R. Hauser, A. Kabat, M. Niezgódka - Medek: Ordynacja podatkowa. Komentarz, Warszawa 2004, s. 603 oraz B. Adamiak, w: B. Adamiak, J. Borkowski, R. Mastalski, J. Zubrzycki: Ordynacja podatkowa. Komentarz, s. 740).
Przenosząc powyższe uwagi ogólne na grunt rozpoznanej sprawy należy podkreślić, iż zaskarżona decyzja stanowi oczywiste i wyraźne zaprzeczenie niebudzących wątpliwości interpretacyjnych w zakresie mającym w sprawie zastosowanie (z uwagi na brzmienie art. 127 § 3 in fine K.p.a.) przepisu art. 138 § 1 K.p.a.
Prezes ZUS w sentencji zaskarżonej decyzji stwierdził: "w związku z Pana wnioskiem z dnia 17 lipca 2006r. o ponowne rozpatrzenie sprawy, na podstawie art. 83 ust. 4 ustawy z dnia 13 października 1998r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz. U. Nr 137, poz. 887 ze zm.) postanawiam odmówić umorzenia należności z tytułu składek ...".
Charakter zaskarżonej decyzji, jako wydanej z wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, a więc w warunkach odwoławczych, nie budzi wątpliwości, natomiast przytoczona treść sentencji ww. decyzji jednoznacznie wskazuje, że jest to rozstrzygnięcie nieprzewidziane w katalogu zamieszczonym w art. 138 § 1 K.p.a. Skoro Prezes ZUS rozpatrywał pismo skarżącego z 17 lipca 2006r., traktując je jako wniosek w przedmiocie ponownego rozpatrzenia sprawy, załatwionej wcześniejszą decyzją z [...] lipca 2006r., którą doręczono stronie 14 lipca 2006r., powinien zamieścić w nim jedną z sentencji przewidzianych w dyspozycji art. 138 § 1 K.p.a.
Należało również jako podstawę prawną decyzji wskazać art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. Intencją organu rozpatrującego wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy było bowiem, na co wskazuje analiza uzasadnienia zaskarżonej decyzji, utrzymanie w mocy zaskarżonego rozstrzygnięcia ZUS, niemniej jednak co innego wynika z sentencji, która ma decydujące znaczenie przy stwierdzaniu, jakie rozstrzygnięcie zapadło w sprawie.
Sąd dokonując oceny zgodności z prawem decyzji wydanej w postępowaniu odwoławczym (w postępowaniu z wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy), zobligowany jest brać pod uwagę zakres (treść) władczego rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej, które zostało wydane, a nie uwzględniać jakie rozstrzygnięcie zamierzano w istocie wydać. Rozstrzygnięcia organu nie można domniemywać na podstawie jego uzasadnienia. Innymi słowy decydującym jest to, o czym organ rozstrzygnął - jak ujął przedmiot swojego rozstrzygnięcia, a nie to, o czym zamierzał rozstrzygnąć, działając w błędnym przeświadczeniu, że to czyni.
Z sentencji zaskarżonej decyzji wynika, że sprawa została merytorycznie rozpoznana po raz drugi, mimo iż organ odwoławczy nie uchylił decyzji z [...] lipca 2006r. Sąd zwraca w tym miejscu uwagę, że jedynie uchylenie decyzji organu pierwszej instancji w całości lub w części, na mocy art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a., daje ponownie możliwość orzekania merytorycznego. Bez uchylenia wcześniej zapadłego rozstrzygnięcia organ odwoławczy nie może orzekać bezpośrednio, co do istoty sprawy, tak jak czyni to organ pierwszej instancji. Tym czasem Prezes ZUS, formułując sentencję zaskarżonej decyzji zachował się tak, jakby orzekał po raz pierwszy w sprawie (jak organ pierwszej instancji). Sąd podkreśla przy tym, że Prezes ZUS nie wypowiedział się, co do "losów" decyzji wydanej w pierwszej instancji – ani jej nie utrzymał w mocy, ani jej nie uchylił, orzekając odmiennie bądź umarzając postępowanie. Tym samym rażąco naruszył art. 138 § 1 K.p.a. w związku z art. 127 § 3 in fine K.p.a. Oczywiste naruszenie wskazanych wyżej reguł orzekania w postępowaniu z wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, jako rażące naruszenie prawa procesowego, stanowi podstawę do stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji, wskazaną w art. 156 § 1 pkt 2 in fine K.p.a., na mocy art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a.
O rażącym naruszeniu prawa można bowiem mówić w sytuacji wadliwości decyzji w wyniku naruszenia norm prawnych normujących działania administracji publicznej w indywidualnych sprawach, w szczególności przepisów prawa procesowego oraz materialnego, o szczególnym ciężarze gatunkowym. Tym samym rażące naruszenie prawa zachodzi w przypadku, gdy czynność zmierzająca do wydania decyzji administracyjnej oraz treść załatwienia sprawy w niej wyrażona stanowią zaprzeczenie stanu prawnego sprawy w całości lub w części. Nie chodzi przy tym o błędy w wykładni prawa, lecz o przekroczenie prawa w sposób jasny i niedwuznaczny (por. m.in. wyroki NSA z 21 sierpnia 2001r., sygn. akt II SA 1726/00, LEX nr 51233, z 26 września 2000r., sygn. akt V SA 2998/99, LEX nr 51249 oraz z 5 października 2000r., sygn. akt III SA 2244/99, LEX nr 47084).
W ocenie Sądu z takim przypadkiem naruszenia prawa mamy do czynienia w sprawie będącej przedmiotem skargi. Sąd zwraca jednocześnie uwagę, że stwierdzenie nieważności decyzji Prezesa ZUS nie oznacza, że wniosek skarżącego o umorzenie należności z tytuły ww. składek uznano za zasadny. Kwestia ta stanie się przedmiotem ponownej kompleksowej oceny w postępowaniu administracyjnym, prowadzonym przez Prezesa ZUS.
Sąd zaznacza ponadto, że stwierdzenie nieważności decyzji niemożliwym czyni wypowiedzenie się przez skład orzekający, co do zasadności zarzutów podniesionych w skardze. Nie możliwe jest również uczynienie zadość żądaniu strony zawartemu w skardze o umorzeniu należnych składek na ubezpieczenia społeczne, ubezpieczenie zdrowotne, Fundusz Pracy oraz Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych. Właściwym w tej sprawie jest organ administracyjny (ZUS, Prezes ZUS), który rozstrzyga o uprawnieniach i obowiązkach stron postępowania, wynikających z przepisów prawa materialnego, czyli także o tym czy ww. składki należy umorzyć, czy też nie. Sąd administracyjny natomiast, co podkreślono wyżej, zajmuje się kontrolą legalności zaskarżonych decyzji i w sytuacji, gdy dojdzie do przekonania, że doszło do naruszenia dyspozycji art. 145 § 1 P.p.s.a., eliminuje zaskarżony akt z obrotu prawnego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, uwzględniając przedstawiony stan faktyczny i prawny oraz działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a. w związku z art. 156 § 1 pkt 2 in fine K.p.a. orzekł jak w sentencji. Zakres, w jakim decyzja, której nieważność stwierdzono nie może być wykonana określono na mocy art. 152 P.p.s.a. Sąd nie zasądził na rzecz strony skarżącej kosztów postępowania na zasadzie art. 210 § 2 P.p.s.a., gdyż strona skarżąca nie była zobowiązana do uiszczenia wpisu, nie uczestniczyła też w rozprawie, więc nie poniosła kosztów związanych z dojazdem do sądu. Nie reprezentował jej również pełnomocnik, z którego udziałem łączył się obowiązek poniesienia kosztów zastępstwa procesowego.