III SA/Wa 3002/22

III SA/Wa 3002/22 - Postanowienie WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2023-02-22
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-12-30
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Agnieszka Sułkowska /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Sygn. powiązane
III FSK 724/23 - Postanowienie NSA z 2023-07-14
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Odrzucono skargę
Sentencja
Warszawa, dnia 22 lutego 2023 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca: Asesor WSA Agnieszka Sułkowska po rozpoznaniu w dniu 22 lutego 2023 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K.P. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] listopada 2022 r. nr [...] w przedmiocie pozostawienia podania bez rozpatrzenia postanawia: 1. odrzucić skargę; 2. zwrócić K.P. od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie kwotę 200 zł (słownie: dwieście złotych) tytułem uiszczonego wpisu sądowego od skargi.
Uzasadnienie
Przedmiotem skargi K.P. jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z [...] listopada 2022 r., w którym działając na podstawie art. 13 § 1 pkt 3, art. 248 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U z 2021, poz. 1540; dalej: o.p.), w związku z wnioskiem Pani K.P. o stwierdzenie nieważności decyzji Wójta Gminy N. nieznanej z daty ani numeru w sprawie ustalenia wysokości podatku od nieruchomości za rok 2006 jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa, organ na podstawie art. 169 § 4 Ordynacji podatkowej pozostawił podanie bez rozpatrzenia.
W zaskarżonym postanowieniu organ zawarł pouczenie, zgodnie z którym strona niezadowolona z postanowienia może wnieść zażalenie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. w terminie 7 dni od daty otrzymania niniejszego postanowienia.
Skarżąca wniosła na powyższe postanowienie skargę do tutejszego Sądu na podstawie art. 50 § 1 i 52 § 3 w zw. z art. 54 § 1 oraz art. 3 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r. poz. 329 ze zm.), dalej: "P.p.s.a.", zaskarżając je w całości.
Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie przepisów prawa procesowego mające wpływ na wynik sprawy, tj. art. 169 § 1 i § 4 o.p. przez pozostawienie podania K.P. z dnia 25 lipca 2022 r. bez rozpoznania wskutek uznania, że brak dostarczenia przez skarżącą oryginału decyzji Wójta Gminy N. (nieznanej z daty ani numeru) nie spełnia wymogów określonych przepisami prawa i stanowi brak formalny podania skarżącej, podczas gdy wymogi formalne podania określa art. 168 § 2 o.p. i w związku z tym za wymóg formalny podania nie może zostać uznane przedłożenie organowi oryginałów dokumentów stanowiących materiał dowodowy w sprawie, zwłaszcza że są one dołączone do akt sprawy innego postępowania.
Na tej podstawie skarżąca wniosła o uwzględnienie niniejszej skargi w całości i uchylenie zaskarżonego postanowienia organu w całości, a także o zasądzenie od Samorządowego Kolegium Odwoławczego niezbędnych kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm prawem przepisanych lub wg złożonego na rozprawie spisu kosztów.
W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej odrzucenie wskazując, że Skarżąca wniosła do sądu administracyjnego skargę na rozstrzygnięcie wydane przez organ podatkowy bez wyczerpania przysługującego środka zaskarżenia, co jest niedopuszczalne i winno skutkować odrzuceniem skargi, stosownie do art. 58 §1 pkt 6 p.p.s.a.
W piśmie z 18 stycznia 2023 r. pełnomocnik skarżącej nie zgodził się ze stanowiskiem organu; w jego przekonaniu stanowisko to nie uwzględnia treści art. 52 § 3 p.p.s.a., jak również przepisów k.p.a., w tym art. 127 § 3 k.p.a.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Stosownie do art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r., poz. 329, dalej: "p.p.s.a."), sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne.
Zgodnie z art. 52 § 1 p.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Z art. 52 § 2 p.p.s.a. wynika, że przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie. Na podstawie § 3 tego przepisu, jeżeli stronie przysługuje prawo do zwrócenia się do organu, który wydał decyzję z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy, strona może wnieść skargę na tę decyzję bez skorzystania z tego prawa. Prawo do wniesienia skargi bez zwrócenia się do organu, który wydał decyzję, z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy nie przysługuje stronie, gdy organem, który wydał decyzję, jest minister właściwy do spraw zagranicznych w zakresie spraw uregulowanych w ustawie z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach (Dz. U. z 2021 r. poz. 2354, z późn. zm.) albo konsul.
W niniejszej sprawie przedmiotem skargi jest postanowienie SKO pozostawiające bez rozpatrzenia podanie skarżącej o stwierdzenie nieważności decyzji Wójta Gminy N. w przedmiocie ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2006 r. Sporne między stronami jest to, czy skarżąca mogła wnieść do tutejszego Sądu skargę bez uprzedniego wniesienia zażalenia na postanowienie SKO z [...] listopada 2022 r.
Odnosząc się do zagadnienia spornego wskazać należy, że jak stanowi art. 2 ordynacji podatkowej:
§ 1. Przepisy ustawy stosuje się do:
1) podatków, opłat oraz niepodatkowych należności budżetu państwa oraz budżetów jednostek samorządu terytorialnego, do których ustalania lub określania uprawnione są organy podatkowe;
2) (uchylony);
3) opłaty skarbowej oraz opłat, o których mowa w przepisach o podatkach i opłatach lokalnych;
4) spraw z zakresu prawa podatkowego innych niż wymienione w pkt 1, należących do właściwości organów podatkowych.
Natomiast na podstawie art. 1 tej ustawy normuje ona:
1) zobowiązania podatkowe;
2) informacje podatkowe;
3) postępowanie podatkowe, kontrolę podatkową i czynności sprawdzające;
4) tajemnicę skarbową.
Jak wynika z art. 3 § 1 pkt 2 k.p.a., przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego nie stosuje się do spraw uregulowanych w ustawie z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2021 r. poz. 1540, z późn. zm.), z wyjątkiem przepisów działów IV i VIII.
W świetle przywołanych przepisów nie może budzić jakichkolwiek wątpliwości, że to przepisy ordynacji podatkowej, a nie kodeksu postępowania administracyjnego, regulują tryb postępowania w każdej sprawie podatkowej, w tym w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji ustalającej wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości.
Jak stanowi art. 169 § 1 o.p., jeżeli podanie nie spełnia wymogów określonych przepisami prawa, organ podatkowy wzywa wnoszącego podanie do usunięcia braków w terminie 7 dni, z pouczeniem, że niewypełnienie tego warunku spowoduje pozostawienie podania bez rozpatrzenia. Na podstawie § 4 tego przepisu organ podatkowy wydaje postanowienie o pozostawieniu podania bez rozpatrzenia, na które przysługuje zażalenie.
Zgodnie z art. 221 § 1 o.p. w przypadku wydania decyzji w pierwszej instancji przez Szefa Krajowej Administracji Skarbowej, dyrektora izby administracji skarbowej lub przez samorządowe kolegium odwoławcze odwołanie od decyzji rozpatruje ten sam organ podatkowy, stosując odpowiednio przepisy o postępowaniu odwoławczym.
Natomiast na mocy odesłania zawartego w art. 239 o.p. w sprawach nieuregulowanych w niniejszym rozdziale [rozdział 16 – zażalenia] do zażaleń mają odpowiednie zastosowanie przepisy dotyczące odwołań.
W świetle powyższych uregulowań, które stanowią wyczerpującą regulację dotyczącą spornego zagadnienia (tj. tego, czy skarżąca mogła wnieść na postanowienie SKO z [...] listopada 2022 r. skargę do tutejszego Sądu bez wyczerpania środka zaskarżenia, o którym została pouczona), nie może, w ocenie Sądu, budzić wątpliwości, że wniosek Kolegium o odrzucenie skargi jest zasadny. Z przytoczonych przepisów wynika bowiem, że na zaskarżone do Sądu postanowienie przysługiwało skarżącej prawo do wniesienia zażalenia, nie zaś wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, o którym mowa w art. 52 § 3 p.p.s.a.
Przepisy kodeksu postępowania administracyjnego, na które powołuje się w piśmie z 18 stycznia 2023 r. pełnomocnik skarżącej, w tym art. 127 § 3 (od decyzji wydanej w pierwszej instancji przez ministra lub samorządowe kolegium odwoławcze nie służy odwołanie, jednakże strona niezadowolona z decyzji może zwrócić się do tego organu z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy; do wniosku tego stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące odwołań od decyzji.) i art. 144 k.p.a. nie mają bowiem zastosowania w tej sprawie. Ordynacja podatkowa wyczerpująco i odmiennie od przepisów k.p.a. reguluje to, jakie środki odwoławcze przysługują stronie w przypadku wydania w pierwszej instancji decyzji czy postanowienia między innymi przez SKO. Ordynacja nie przewiduje w takim przypadku wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, lecz na zasadach ogólnych odwołanie/zażalenie, które rozpatruje na podstawie art. 221 o.p. ten sam organ podatkowy, stosując odpowiednio przepisy o postępowaniu odwoławczym. Są to zatem środki odwoławcze wskazane w art. 52 § 2 p.p.s.a., co do których nie przewidziano możliwości wyboru przez stronę, czy chce z nich skorzystać, czy też jej wolą jest złożenie skargi do sądu z pominięciem skorzystania z prawa do złożenia zażalenia czy odwołania, nawet jeśli postanowienie zostało wydane – tak jak w niniejszej sprawie – przez SKO. Na podstawie art. 52 § 1 p.p.s.a. skarżąca była więc obowiązana przed złożeniem skargi do sądu wyczerpać środek zaskarżenia, który przysługiwał jej od postanowienia SKO z [...] listopada 2022 r.
Jak wynika z treści zaskarżonego postanowienia, skarżąca została prawidłowo pouczona o prawie do wniesienia zażalenia od postanowienia z [...] listopada 2022 r. Skarżąca z prawa tego nie skorzystała, co oznacza, że nie wypełniła warunku do złożenia skargi do sądu administracyjnego określonego w art. 52 § 1 p.p.s.a.
W tych okolicznościach, na podstawie art. 52 § 1 i 2 p.p.s.a. w zw. z art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., orzeczono jak w punkcie pierwszym sentencji postanowienia. O kosztach rozstrzygnięto na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.