III SA/Wa 291/21

III SA/Wa 291/21 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2021-04-13
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2021-02-01
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Beata Sobocha
Jacek Kaute
Maciej Kurasz /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne
Podatek od nieruchomości
Sygn. powiązane
III FSK 4574/21 - Wyrok NSA z 2024-03-20
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2020 poz 1325
art. 240 § 1 pkt 5, art. 127, art. 122, art. 187 § 1, art. 191
Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - t.j.
Dz.U. 2019 poz 1170
art. 1a ust. 2a
Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - t.j.
Dz.U. 2019 poz 725
art. 21 ust. 1
Ustawa z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne - tekst jedn.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Maciej Kurasz (sprawozdawca), Sędziowie sędzia WSA Jacek Kaute, sędzia WSA Beata Sobocha, , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 13 kwietnia 2021 r. sprawy ze skargi K.R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] listopada 2020 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia po wznowieniu postępowania zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości na 2017 r. oddala skargę.
Uzasadnienie
1. Decyzja z dnia [...] sierpnia 2017 r. Prezydent W. (Prezydent, Organ pierwszej instancji) ustalił w stosunku do K. R. (Skarżący, Strona, Podatnik) wysokość zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od nieruchomości na rok 2017 za nieruchomość położoną w W. przy ul. [...] w kwocie 11.372 zł. Do opodatkowania podatkiem od nieruchomości przyjęto budynki mieszkalne o powierzchni użytkowej 294,70 m2, budynki związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o pow. 429,25 m2, budowle związane z działalnością gospodarczą o wartości 35.376 zł, grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o pow. 595 m2 oraz grunty pozostałe o pow. 413 m2 .
2. W dniach od 13 listopada 2018 roku do 3 grudnia 2018 roku organ pierwszej instancji przeprowadził kontrolę podatkową u K. R. zam. przy ul. [...] w W. w zakresie ustalenia stanu własności, stanu posiadania oraz podstaw opodatkowania gruntów, budynków i budowli położonych na terenie W. w okresie od 1 stycznia 2014 roku do 31 października 2018 roku będących własnością K. R.. W toku kontroli ustalono, że K. R. od 20 października 2003 r. prowadzi działalność gospodarczą pod nazwą K. R., adres głównego miejsca wykonywania działalności gospodarczej to: ul. [...]. Adres dodatkowych miejsc wykonywania działalności gospodarczej: W., ul. [...], ul. [...], ul. [...], ul. [...], ul. [...], ul. [...], przeważająca działalność gospodarcza - sprzedaż hurtowa sprzętu elektronicznego i telekomunikacyjnego oraz części do niego. Ustalono także, że Skarżący jest m.in. właścicielem nieruchomości położonej na terenie Dzielnicy B. przy ul. [...] działki nr ew. [...] z obrębu [...] o powierzchni 1008 m2 zabudowanej budynkiem o powierzchni 723,80 m2.
3. Postanowieniem z dnia [...] lutego 2019 r. organ wznowił z urzędu postępowanie podatkowe w sprawie ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od nieruchomości za 2017 rok za nieruchomości położone na terenie W. przy ul. [...] w związku z ujawnieniem nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów istniejących w dniu wydania decyzji, nieznanych organowi który wydał decyzję. Pismem z dnia 25 marca 2019 r. organ podatkowy pierwszej instancji wezwał K. R. do złożenia wyjaśnień:
- dotyczących wyjaśnienia rozbieżności w zakresie: powierzchni użytkowej części mieszkalnej oraz części zajętej na prowadzenie działalności gospodarczej budynku położonego przy ul. [...], wskazanej w informacji o nieruchomościach i obiektach budowlanych IN-15 złożonej w dniu 13 lipca 2016 r. (łączna powierzchnia 723,95 m2), a łączną powierzchnią użytkową przedmiotowego budynku ustaloną w protokole kontroli podatkowej w dniu 3 grudnia 2018 r.,
- wskazania powierzchni użytkowej części mieszkalnej oraz części zajętej na prowadzenie działalności gospodarczej ww. budynku przy ul. [...] oraz sposobu wykorzystywania gruntu dz. nr ew. [...] z obrębu [...] w okresach: od 1 sierpnia 2016 do 31 grudnia 2016 r., od 1 stycznia 2017 r. do 31 grudnia 2017 r., od 1 stycznia 2018 r. do 31 grudnia 2018 r. i od 1 stycznia 2019 r.
- czy na terenie nieruchomości położonej przy ul. [...] po dniu 31 października 2018 r. były prowadzone jakiekolwiek prace budowlane mające na celu budowę nowych lub ulepszenie bądź rozbiórkę już istniejących na nieruchomości budowli,
- czy po dniu 31 października 2018 r. dokonywano zmian w zakresie zajęcia powierzchni budynków i gruntów na prowadzenie działalności gospodarczej.
W odpowiedzi na wezwanie w piśmie z dnia 8 kwietna 2019 r. Podatnik wyjaśnił, że powierzchnia 723,85 m2 pochodzi z decyzji podatkowej za rok 2016, którą Podatnik otrzymał od poprzedniego właściciela. K. R. wskazał, że "Według moich oględzin wykonanych w dniu dzisiejszym Pani z kontroli użyła do określenia wielkości powierzchni budynku dokument, który zawierał jedną nieścisłość, mianowicie na powierzchni parteru są dwie łazienki, ale jedna z łazienek nie ma zaznaczonej wielkości. W protokole spisanym przez Panią z kontroli na parterze oznaczona jest tylko jedna łazienka i myślę, że w tym miejscu wynikła różnica. Druga z łazienek położona na parterze ma powierzchnię 3,7 m2, co po dodaniu zgadzałoby się z wersją podaną przeze mnie, oraz wcześniej opisywaną w decyzjach podatkowych. (...)". Podatnik wyjaśnił także: "powierzchnia użytkowa przeznaczona na działalność gospodarcza w latach 2016-2017: działalność gospodarcza 429,25, budynki mieszkalne 294,7, latem 2018 roku część pomieszczeń mieszkalnych przeznaczyłem na działalność gospodarczą, na koniec roku 2018 dane: działalność gospodarcza – 645, budynki mieszkalne - 78,9 w roku 2019 działalność gospodarcza – 645, budynki mieszkalne - 78,9". Co do gruntu Podatnik wskazał, że "(...) grunt był użytkowany proporcjonalnie w stosunku do wielkości działalności gospodarczej do wielkości całego lokalu (...) od momentu zakupu nie robiłem żadnych zmian na działce wokół budynku, ani żadnych remontów ogrodzeń czy chodników. (...) po 31 października 2018 roku nie prowadzono żadnych prac budowlanych mających na celu budowę ani rozbiórkę budowli
4. Prezydent W. decyzją z dnia [...] czerwca 2019 r. orzekł w przedmiocie uchylenia w całości decyzji Prezydenta W. z dnia [...] sierpnia 2017 r. ustalającej wysokość zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od nieruchomości na rok 2017 i ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od nieruchomości na 2017 r. w kwocie 18.006 zł. Do opodatkowania podatkiem od nieruchomości przyjęto budowle o wartości 35.376 zł, budynki związane z prowadzeniem działalności gospodarczej (o wysokości powyżej 2,20 m) o powierzchni użytkowej 723,80 m2 oraz grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o powierzchni 1008 m2.
5. Skarżący wniósł odwołanie od ww. decyzji i zarzucił wydanie jej bez podstawy prawnej. Wskazał, że organ nie odniósł się do rzeczywistego stanu budynku przy ul. [...] w W. oraz oparł swoje stanowisko na podstawie błędnego dokumentu. Strona odwołująca podniosła, że lokal przy ul. [...] został zakupiony jako lokal mieszkalno-usługowy.
6. Decyzją z dnia [...] listopada 2020 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. (Organ drugiej instancji, SKO, Kolegium) utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu SKO wskazało, że w momencie nabycia przez Podatnika przedmiotowej nieruchomości, zlokalizowany na niej budynek ujawniony był w kartotece budynków prowadzonej przez Prezydenta W. jako budynek o funkcji użytkowej - budynki biurowe. W toku prowadzonej kontroli podatkowej stwierdzono, że w okresie objętym kontrolą Podatnik był (i nadal jest) przedsiębiorcą zarejestrowanym w Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej, posiadał zatem status przedsiębiorcy w rozumieniu przepisów prawa. Ponadto w złożonych do protokołu kontroli wyjaśnieniach (pkt 5) Podatnik wskazał, że koszty związane z eksploatacją budynku przy ul. [...] (opłaty eksploatacyjne, podatek od nieruchomości) w całości zaliczane były do kosztów uzyskania przychodów w działalności gospodarczej. SKO wskazało, że zasadnie Organ pierwszej instancji wskazał w uzasadnieniu skarżonej decyzji, że nie jest znacząca klasyfikacja budynku dokonana przez Wydział Architektury Urzędu W. (budynek mieszkalny z pomieszczeniami handlowo - magazynowymi), lecz jedynie klasyfikacja wynikająca z ewidencji gruntów i budynków prowadzonej przez Prezydenta W., w której przedmiotowy budynek został ujawniony jako budynek biurowy (bez oznaczenia innych funkcji budynku). Na podstawie danych z rejestru gruntów, prowadzonego przez Prezydenta W. ustalono, że działka gruntu nr ew. [...], obręb [...] przy ul. [...] sklasyfikowana jest jako inne tereny zabudowane (Bi), a budynek znajdujący się na ww. nieruchomości został sklasyfikowany w kartotece budynków jako biurowy. Organ podatkowy w ramach prowadzonego postępowania podatkowego nie miał podstaw do pomijania tych danych przy ustalaniu podstaw opodatkowania, w związku z czym przyjęto, że w okresie od 1 stycznia 2017 r. do dnia 31 grudnia 2017 r. grunt jak i budynek związane były z prowadzeniem działalności gospodarczej. Kolegium zaznaczyło również, że w Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej jako dodatkowe miejsce wykonywania działalności gospodarczej Podatnika wskazano ul. [...] w W.. Zmian tych dokonano w dniu 21 lipca 2016 r., a zatem niecałe 14 dni od chwili zakupu przedmiotowej nieruchomości. Nadto w toku postępowania kontrolnego na pytanie organu, czy w okresie objętym kontrolą koszty związane z eksploatacją budynku (opłaty eksploatacyjne, podatek od nieruchomości) zaliczane były w całości do kosztów uzyskania przychodów w działalności gospodarczej, w piśmie z dnia 26 listopada 2018 r. Podatnik oświadczył: "Tak, koszty eksploatacji były zaliczane do kosztów uzyskania przychodów". Biorąc pod uwagę powyższe, zdaniem Kolegium nie budzi wątpliwości, że w sprawie zaszła przesłanka wskazana w art. 240 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2020 r., poz. 1325 ze zm., dalej także "O.p."). Organ podatkowy pierwszej instancji prawidłowo wznowił postępowania podatkowe w sprawie ustalenia wymiaru podatku od nieruchomości na rok 2017 i mając na uwadze ustalenia w toku kontroli podatkowej, prawidłowo ustalił podstawy opodatkowania, zgodnie z zasadą praworządności jak i zasadą zaufania.
7. Pismem z dnia 30 grudnia 2020 r. Strona wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję SKO zaskarżając ją w całości i zarzucając naruszenie:
- art. 240 § 1 pkt 5 O.p. poprzez przyjęcie, że znajduje on zastosowanie w przedmiotowej sprawie, podczas gdy w sprawie nie wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję,
- art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2018 r., poz. 2220 ze zm., dalej także "u.p.o.l.") poprzez błędne uznanie, że:
a. sam fakt wykorzystywania nieruchomości przez przedsiębiorcę skutkuje tym, że przedsiębiorca staje się posiadaczem tejże nieruchomości, a w związku z tym staje się ona związana z prowadzeniem działalności gospodarczej,
b. budynki i grunty objęte postępowaniem spełniają w całości przesłanki "związane z prowadzeniem działalności gospodarczej" i są objęte podatkiem od nieruchomości na zasadach określonych dla budynków i gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, podczas gdy w części są one wykorzystywane na cele mieszkaniowe, a nie na cele prowadzenie działalności gospodarczej,
- art. 122, art. 187 § 1 oraz art. 191 Ordynacji Podatkowej poprzez zaniechanie obowiązku wyczerpującego zgromadzenia i rozpatrzenia pełnego materiału dowodowego w sprawie w szczególności poprzez brak odniesienia do dowodów dołączonych przez Skarżącego do odwołania złożonego w dniu 12 lipca 2019 roku, niedokonanie ocen istotnych dla sprawy okoliczności, w tym w jakiej części budynek przy ul. [...] jest faktycznie zajęty na prowadzenie działalności gospodarczej,
- art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 roku - Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz.U. z 2020 r., poz. 2052 ze zm., dalej także "u.p.g.k.") poprzez jego błędną interpretację polegającą na przyjęciu, że organy ustalające wysokość zobowiązań w podatku od nieruchomości nie są uprawnione do przyjęcia innej podstawy wymiaru podatku niż dane wskazane w ewidencji gruntów i budynków, co stoi w sprzeczności z poglądami prezentowanymi w doktrynie i orzecznictwie. Uwzględniając powyższe zarzuty Strona wniosła o uwzględnienie skargi i stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] listopada 2020 roku, a także decyzji Prezydenta W. z dnia [...] czerwca 2019 roku r., ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] listopada 2020, a także decyzji Prezydenta [...] W. z dnia [...] czerwca 2019 roku r. oraz o zasądzenie od Organu na rzecz Skarżącego zwrotu kosztów postępowania zgodnie z normami przepisanymi.
8. W odpowiedzi na skargę Organ drugiej instancji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga jest niezasadna.
9. Na wstępie należy wskazać, że zgodnie z art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r., poz. 374 ze zm., zwanej "ustawą o covid"), przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów. Odpowiednie zastosowanie ma również zarządzenie nr 39 Prezesa NSA z dnia 16 października 2020 r. w sprawie odwołania rozpraw oraz wdrożenia w NSA działań profilaktycznych służących przeciwdziałaniu potencjalnemu zagrożeniu zakażenia wirusem SARS-CoV-2 w związku z objęciem Miasta W. obszarem czerwonym (§ 1 w zw. z § 3 tego rozporządzenia). Mając na uwadze powyższą regulację, a także brak technicznych możliwości przeprowadzenia zdalnie rozprawy z udziałem stron oraz konieczność pilnego rozpoznania skargi w sprawie niniejszej – Sąd rozpoznał tę skargę na posiedzeniu niejawnym w trybie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy o covid, o czym poinformowano strony postępowania na mocy zarządzenia z 11 marca 2021 r.
10. Spór w niniejszej sprawie sprowadza się do odpowiedzi na pytanie, czy zasadnym było wznowienie postępowania podatkowego w sprawie ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od nieruchomości za 2017 rok za nieruchomości położone na terenie W. przy ul. [...] w związku z ujawnieniem nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów istniejących w dniu wydania decyzji, nieznanych organowi który wydał decyzję i wydanie decyzji z dnia [...] czerwca 2019 r. uchylającej w całości decyzję Prezydenta W. z dnia [...] sierpnia 2017 r. ustalającą wysokość zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od nieruchomości na rok 2017 oraz ustalenie wysokości zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od nieruchomości na 2017 r. w kwocie 18.006 zł. Organ stoi na stanowisku, że w sprawie zaszła przesłanka wskazana w art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej, natomiast Strona twierdzi, że w sprawie nie wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję. Rację w tym sporze Sąd przyznał organom podatkowym.
11. Zgodnie z art. 240 § 1 pkt 5) Ordynacji podatkowej, w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję. Zwrócić należy uwagę, że aby możliwe było wznowienie postępowania na podstawie art. 240 § 1 pkt 5 O.p., muszą być łącznie spełnione trzy przesłanki: po pierwsze - ujawnione okoliczności faktyczne lub dowody, są nowe (nowo odkryte, jak również po raz pierwszy zgłoszone przez stronę) i istotne dla sprawy (muszą dotyczyć przedmiotu sprawy oraz mieć znaczenie prawne), po drugie - nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniały w dniu wydania decyzji ostatecznej, po trzecie - nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody nie były znane organowi, który wydał decyzję (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 czerwca 2017 r. sygn. akt I FSK 2007/15, Lex nr 2347654). W orzecznictwie NSA utrwalony jest pogląd, z którego wynika, że instytucja wznowienia postępowania stanowi szczególny tryb postępowania, przesłanki jej zastosowania należy interpretować ściśle (wąsko). Nie można w takiej sytuacji przypisywać przesłankom wznowieniowym szerszego znaczenia, niż wyrażone wprost w przepisie prawa. Zasada, zgodnie z którą przesłanki wznowienia postępowania podlegają ścisłej wykładni i nie mogą być interpretowane rozszerzająco, pełni również istotną funkcję gwarancyjną z punktu widzenia zasady dwuinstancyjności postępowania podatkowego (art. 127 O.p). Pozwala bowiem ograniczyć sytuacje, w których jedna sprawa będzie rozpoznawana kilkukrotnie, wyłącznie do przypadków kwalifikowanych wadliwości, wskazanych m.in. w art. 240 § 1 O.p." (zob. wyrok NSA z dnia z dnia 14 marca 2017 r., sygn. akt I FSK 1397/15). Wznowienie postępowania jest instytucją procesową, która umożliwia weryfikację ostatecznych decyzji podatkowych z powodu wad postępowania, natomiast nie może ono służyć, jako środek do kolejnego merytorycznego rozpoznania sprawy, zakończonej decyzją ostateczną. Podkreślić należy, że celem postępowania wznowieniowego nie jest ponowne rozpoznanie sprawy we wszystkich jej aspektach, a jedynie zbadanie, czy zaszły wyjątkowe okoliczności, ściśle wyliczone w art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej (zob. wyrok NSA z dnia 17 października 2014 r., sygn. akt II FSK 2448/12; wyrok NSA z dnia 19 grudnia 2013 r., sygn. akt II FSK 300/12). Za niedopuszczalne uznać należy wykorzystanie postępowania wznowieniowego do pełnej merytorycznej kontroli decyzji ostatecznej wydanej w postępowaniu zwykłym, bowiem nie jest to kontynuacja postępowania zwyczajnego (zob. S. Presnarowicz, Komentarz do art. 240 ustawy - Ordynacja podatkowa, Komentarz., LEX 2020). Sąd podziela ocenę organów obu instancji, że w niniejszej sprawie pojawiły się nowe okoliczności w rozumieniu art. 240 § 1 pkt 5 O.p., co jasno wynika z decyzji Prezydenta W. z dnia [...] czerwca 2019 r. Należy podnieść, że zgodnie z art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. użyte w ustawie określenia grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej – oznaczają grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z zastrzeżeniem ust. 2a. W świetle art. 1a ust. 2a u.p.o.l., do gruntów, budynków i budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej nie zalicza się: 1) budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami; 2) gruntów, o których mowa w art, 5 ust. 1 pkt 1 lit. b i d. Art. 2 ust. 1 u.p.o.l. stanowi, że opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają następujące nieruchomości lub obiekty budowlane: 1) grunty; 2) budynki lub ich części; 3) budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawie należy zaznaczyć, że kluczowe znaczenie ma związanie organu podatkowego zapisami ewidencji gruntów i budynków, z której wynika, że przedmiotowy budynek został ujawniony jako budynek biurowy (bez oznaczenia innych funkcji budynku). Zgodnie zaś z art. 21 ust. 1 u.p.g.k. dane z ewidencji stanowią m.in. podstawę wymiaru podatków. Faktem jest, że w orzecznictwie sądowym spotka się stany faktyczne, w których możliwe było odstępstwo od zapisów ewidencji gruntów i budynków. Takie działanie sądy uznawały za dopuszczalne m.in. w sytuacji, gdy dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków pozostawały w sprzeczności z danymi zamieszczonymi w innych rejestrach publicznych, których pierwszeństwo (przed danymi ewidencyjnymi) wynika z regulujących ich prowadzenie bezwzględnie obowiązujących przepisów, lub też w przypadku, gdy posłużenie się wyłącznie danymi ewidencyjnymi musiałoby się wiązać z pominięciem przepisów zawartych w ustawie podatkowej, mających wpływ na wymiar podatku (por. wyrok WSA we Wrocławiu z 12 marca 2020 r., I SA/Wr 914/19). Niemniej jednak odstąpienie od zapisów ewidencji należy traktować jak szczególny wyjątek od przyjętej w orzecznictwie zasady, że na podstawie danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków organ podatkowy wymierza odpowiedni podatek i tymi danymi jest związany (por. wyrok NSA z 17 kwietnia 2020 r., II FSK 1816/19). Zdaniem Sądu, w niniejszej sprawie nie sposób dostrzec jakichkolwiek przesłanek ku temu, by upatrywać naruszenia prawa w działaniu organu, który oparł się na danych z ewidencji. Skarżący nie przedstawił bowiem żadnego dokumentu, który skutecznie obalałby moc dowodową zapisów ewidencyjnych. Organy prawidłowo zatem zastosowały art. 21 ust. 1 u.p.g.k., dając prymat danym z ewidencji w zakresie określenia powierzchni przedmiotu opodatkowania podatkiem od nieruchomości. Na podstawie danych z rejestru gruntów, prowadzonego przez Prezydenta W. ustalono, że działka gruntu nr ew. [...], obręb [...] przy ul. [...] sklasyfikowana jest jako inne tereny zabudowane (Bi), a budynek znajdujący się na ww. nieruchomości został sklasyfikowany w kartotece budynków jako biurowy. Zgodnie zatem z prawem w zaskarżonej decyzji okoliczności istotne dla wymiaru podatku ustalono w oparciu o urzędowe dane. Powyższe przesądza również o tym, że w niniejszej sprawie prawidłowo wznowiono postępowanie stosując art. 240 § 1 pkt 5 O.p.
12. Za niezasadne należało uznać również zarzuty naruszenia art. 122, art. 187 § 1 oraz art. 191 Ordynacji Podatkowej. W myśl naczelnej zasady postępowania podatkowego – zasady prawdy obiektywnej (art. 122 Ordynacji podatkowej), organ podatkowy jest zobowiązany do podjęcia w toku postępowania wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym. Gwarantem realizacji tej zasady i jednocześnie wyznacznikiem granic postępowania podatkowego są kolejne przepisy działu IV Ordynacji podatkowej, w myśl których organ podatkowy jest obowiązany zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy (art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej). Zebrane według powyższych reguł dowody organ podatkowy powinien ocenić w kontekście całokształtu zebranego materiału dowodowego, pod kątem ustalenia, czy dana okoliczność została udowodniona (art. 191 Ordynacji podatkowej). Z powołanych uregulowań wynika także, że obowiązkiem organu podatkowego jest przeprowadzenie postępowania podatkowego w taki sposób, aby doszło do wydania prawidłowego rozstrzygnięcia. Stąd przeprowadzane postępowanie dowodowe musi mieć przymiot istotności i kompletności. Zdaniem Sądu postępowanie organów podatkowych odpowiadało ww. wymogom. Organ, wbrew zarzutom Skarżącego, prawidłowo przyjął (za danymi z ewidencji gruntów i budynków), że grunt i budynek przy ulicy [...] w W. były związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Organ podjął szereg czynności mających na celu ustalenie stanu faktycznego sprawy, w tym przeprowadził kontrolę podatkową w zakresie ustalenia stanu własności, stanu posiadania oraz podstaw opodatkowania gruntów, budynków i budowli położonych na terenie W. w okresie od 1 stycznia 2014 roku do 31 października 2018 roku będących własnością K. R. oraz wzywał Skarżącego do złożenia wyjaśnień dotyczących przedmiotowej nieruchomości. Mając na uwadze powyższe Sąd uznał, że postępowanie podatkowe przeprowadzone przez organy podatkowe w pełni odpowiadało zasadom określonym w przepisach prawa podatkowego. Zebrany materiał dowodowy jest całościowy i zupełny, zaś wnioski wyciągnięte na jego podstawie, przez organy są jasne, logiczne oraz zgodne z doświadczeniem życiowym. Zdaniem Sądu organy podatkowe oceniając zebrany w sprawie materiał dowodowy nie przekroczyły granic swobodnej oceny dowodów. Natomiast dokumenty załączone przez Skarżącego do odwołania z dnia 12 lipca 2019 r. nie mają znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Są to dokumenty (decyzje, zawiadomienia), które nie dotyczą aktualnego stanu nieruchomości oraz nie mają związku z koniecznym do ustalenia w niniejszej sprawie stanem faktycznym.
13. Mając powyższe na uwadze Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.).