III SA/Wa 2892/13

III SA/Wa 2892/13 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2014-03-18
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2013-11-22
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Barbara Kołodziejczak-Osetek
Dariusz Kurkiewicz
Marek Kraus /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne
Podatkowe postępowanie
Sygn. powiązane
II FSK 2445/14 - Wyrok NSA z 2017-05-15
Skarżony organ
Minister Pracy i Polityki Społecznej
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2012 poz 749
art. 233 par. 1 pkt. 1, art. 21 par. 3
Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jednolity.
Dz.U. 2012 poz 361
art. 38 ust. 1, art. 31
Ustawa z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych - tekst jednolity
Dz.U. 2011 nr 127 poz 721
art. 49 ust. 1, art. 49 ust. 2, art. 31 ust 3 pkt 1, art. 33 ust. 4
Ustawa z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych - tekst jednolity.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA del. Marek Kraus (sprawozdawca), Sędziowie sędzia WSA Barbara Kołodziejczak-Osetek, sędzia WSA Dariusz Kurkiewicz, Protokolant st. sekretarz sądowy Iwona Mazek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 marca 2014 r. sprawy ze skargi Zakładów "R." S.A. z siedzibą w M. na decyzję Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] października 2013 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania z tytułu wpłat na Państwowy Fundusz Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych za październik 2012 r. oddala skargę
Uzasadnienie
1. Decyzją z [...] lutego 2013 r. znak: [...]Prezes Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych (dalej: "Prezes Zarządu PFRON") określił Skarżącemu, Zakładom [...]S.A. z siedzibą w M. ( dalej ,,Skarżący", ,,Spółka") wysokość zobowiązania z tytułu wpłat na PFRON, w związku z nieterminowym przekazaniem środków zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych (dalej: "zfron") za październik 2012 r., w łącznej wysokości 89 810,00 zł.
W uzasadnieniu organ pierwszej instancji wyjaśnił, że w dniach od 1 do 3, od 8 do 12, od 15 do 18 października 2012 r. u Skarżącej przeprowadzona została przez Urząd Skarbowy w R. kontrola podatkowa, w zakresie prawidłowości realizacji przepisów ustawy o rehabilitacji za okres od 1 grudnia 2006 r. do 31 lipca 2012 r. Z kontroli został sporządzony protokół, doręczony Skarżącej w dniu [...]października 2012 r., a który wpłynął do organu pierwszej instancji w dniu 25 października 2012 r.
Ponieważ kontrola wykazała nieprawidłowości w terminowym odprowadzaniu na rachunek bankowy zfron środków uzyskanych z części zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych, organ pismem z [...] listopada 2012 r. znak: [...]wezwał Skarżącą do złożenia deklaracji DEK-Il-a za październik 2012 r.
Pismem z 30 listopada 2012 r. Spółka poinformowała, iż nie ma obowiązku sporządzania deklaracji DEK-lI-a (z wyjątkiem tej za grudzień 2012 r.), chyba że wystąpi któreś ze zdarzeń powodujących obowiązek wpłaty. Jego zdaniem, obowiązek o którym mowa w art. 33 ust. 4a ustawy o rehabilitacji występuje w przypadku jednoczesnego spełnienia dwóch przesłanek tj. nieprzekazania środków na konto zfron oraz niezgodnego z ustawą przeznaczenia środków funduszu.
Postanowieniem z [...] grudnia 2012 r. znak: [...]Prezes Zarządu PFRON wszczął postępowanie wobec Skarżącej, mające na celu określenie wysokości zobowiązań z tytułu wpłat na PFRON w związku z niezgodnym z ustawą wykorzystaniem i nieterminowym przekazaniem środków zfron za październik 2012 r.
Organ pierwszej instancji wskazując na naruszenie przepisu art. 33 ust. 3 pkt 3 ustawy o rehabilitacji z powodu nieterminowego przekazywania na rachunek zfron środków z tytułu zwolnień z obowiązku odprowadzania zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych oraz zwolnień z podatku od nieruchomości określił na podstawie art. 33 ust. 4a pkt 2 ustawy o rehabilitacji wysokość sankcji w wysokości 30% nieprzekazanych w terminie środków na rachunek bankowy zfron.
2. W odwołaniu od tej decyzji Skarżący wniósł o jej uchylenie w całości i umorzenie postępowania lub ewentualnie o uchylenie decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez Prezesa Zarządu PFRON.
Skarżący zarzucił decyzji naruszenie:
1) art. 33 ust. 4a pkt 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz.U. z 2011 r., Nr 127, poz. 721 ze zm.) – dalej: "ustawa o rehabilitacji" - przez jego błędną wykładnię i nieuprawnione przyjęcie, że samo naruszenie terminu przekazywania środków funduszu rehabilitacji na rachunek bankowy zfron skutkuje sankcją w postaci wpłaty w wysokości 30% tych środków na PFRON;
2) art. 21 § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.) - dalej: "O.p." - przez wydanie decyzji w sprawie określenia wysokości zobowiązania z tytułu wpłat na PFRON; pomimo braku podstaw organ bezzasadnie przyjął, iż Skarżący zobowiązany był do zapłaty zobowiązania w wysokości 30% środków przekazanych na zfron na rzecz PFRON;
3) art. 53 § 2 w zw. z art. 21 § 1 i 3 O.p. - przez ustalenie zaległości w zapłacie zobowiązania i nałożenie obowiązku opłaty odsetek za zwłokę;
4) art. 70 § 1 O.p. - przez nieuwzględnienie przedawnienia zobowiązania za okres od sierpnia 2007 r. do lutego 2008 r.;
5) art. 21 § 1 pkt 1 i 3 O.p. oraz przepisu art. 49 ustawy o rehabilitacji - przez błędne wskazanie w sentencji decyzji, że określa ono zobowiązanie za okres październik 2012 r. podczas, gdy decyzja dotyczy w rzeczywistości zobowiązania za okres od sierpnia 2007 r. do października 2012 r., przy czym kwota 73 219.04 zł dotyczy okresu w jakim zobowiązanie uległo przedawnieniu. Zatem bezzasadnie organ przyjął, że zobowiązanie powstało z dniem podpisania protokołu kontroli podatkowej z [...] października 2012 r. w sytuacji, gdy protokół ten nie wykazał niezgodnego z ustawą przekazania środków funduszu.
W ocenie Skarżącego, aby zastosować sankcję z art. 33 ust. 4a pkt 2 ustawy o rehabilitacji, musi zaistnieć przesłanka niezgodnego przeznaczania środków przez pracodawcę, a w przedmiotowej sprawie taka okoliczność nie wystąpiła.
3. Decyzją z [...]października 2013 r. nr [...]Minister Pracy i Polityki Społecznej utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
Organ odwoławczy w kontekście treści przepisów art. 33 ust. 1, 2, 3, 4, 4a ustawy o rehabilitacji zauważył, że za niezgodne z przeznaczenie środków zfron pracodawca jest zobowiązany do zwrotu 100% kwoty środków na ten fundusz oraz dokonania wpłaty 30% tych środków na PFRON w terminie do 20 dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym nastąpiło ujawnienie niezgodnego z ustawą przeznaczenia środków zfron. Tymczasem za nieterminowe przekazanie środków na rachunek zfron pracodawca jest zobowiązany jedynie do wpłaty na PFRON sankcji w wysokości 30% środków nieprzekazanych w sposób terminowy.
Użycie w art. 33 ust. 4a pkt 2 sformułowania "a także niedotrzymanie terminu, o którym mowa w ust. 3 pkt 3" nie oznacza, że zobowiązanie do dokonania wpłaty 30% środków na zfron powstaje tylko w razie łącznego zaistnienia okoliczności nieterminowego przekazywania środków na rachunek zfron jak i niezgodnego ich przeznaczania. W związku z tym, w ocenie organu odwoławczego, na uwzględnienie nie zasługują argumenty dotyczące tego, że tylko spełnienie przesłanki niezgodnego przeznaczania środków zfron uzasadnia żądanie wpłaty w wysokości 30% tych środków na fundusz rehabilitacji, a zarzut Skarżącego dotyczący naruszenia przepisu art. 33 ust. 4a pkt 2 ustawy o rehabilitacji jest bezzasadny.
W ocenie Ministra Pracy i Polityki Społecznej, organ pierwszej instancji w sposób prawidłowy określił zatem wysokość zobowiązania Skarżącego z tytułu wpłat na PFRON w związku nieterminowym przekazaniem środków zfron za październik 2012 r.
Argumentował, że Skarżący w sposób nieterminowy przekazał w okresie od sierpnia 2007 r. do lutego 2008 r. oraz za październik 2010 r. środki na rachunek zfron z tytułu zwolnienia z podatku dochodowego od osób fizycznych w łącznej kwocie 293 278,50 zł, co stanowi naruszenie art. 33 ust. 3 pkt 3 ustawy o rehabilitacji i skutkuje obowiązkiem wpłaty 30% równowartości tych środków na PFRON, tj. kwoty 87 983,55 zł. Z akt sprawy wynika, że w opisie przelewu Skarżący podawał okres, w którym uzyskał zwolnienie tj. miesiąc wypłaty wynagrodzenia, natomiast po 17 marca 2008 r. podawał okres, za który było wypłacane wynagrodzenie. W związku z powyższym organ w celu ujednolicenia i zgodności ze stanem faktycznym za "okres" przyjął miesiąc uzyskania zwolnienia z podatku od osób fizycznych.
W ocenie organu odwoławczego, Skarżący niezgodnie z art. 33 ust. 3 pkt 3 ustawy o rehabilitacji przekazał również środki z tytułu zwolnienia z podatku od nieruchomości za październik 2007 r., w wysokości 6 088,50 zł, co skutkuje obowiązkiem dokonania wpłaty 30% równowartości tych środków na PFRON, tj. kwoty 1 826,55 zł., w związku z art. 6 ust. 9 pkt 1-3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2010 r. Nr 95, poz. 613 ze zm.) – dalej: "u.p.o.l." w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2011 r.
Odnosząc się kolejno do zarzutu naruszenia przepisu art. 70 § 1 O.p. przez nieuwzględnienie przedawnienia zobowiązania za okres od sierpnia 2007 r. do lutego 2008 r., organ wyjaśnił, że w niniejszej sprawie termin przedawnienia, o którym mowa w art. 70 § 1 O.p. biegł od momentu powzięcia wiadomości o niewłaściwym wykorzystaniu środków przez organ administracji, tj. od 25 października 2012 r., w związku z czym termin przedawnienia nie upłynął.
Za bezzasadny uznał także zarzut naruszenia przepisów art. 21 § 1 pkt 1 i 3 O.p. oraz przepisu art. 49 ustawy o rehabilitacji przez błędne wskazanie w sentencji decyzji, że określa ono zobowiązanie za okres październik 2012 r. podczas, gdy decyzja dotyczy w rzeczywistości zobowiązania za okres od sierpnia 2007 r. do października 2012 r.
Wyjaśnił, że zgodnie z art. 21 ust. 1 pkt 1 O.p. zobowiązanie podatkowe powstaje z dniem zaistnienia zdarzenia, z którym ustawa podatkowa wiąże powstanie takiego zobowiązania. Dniem zaistnienia takiego zdarzenia jest dzień w którym nastąpiło ujawnienie m.in. niedotrzymania terminu, o którym mowa w art. 33 ust. 3 pkt 3 ustawy o rehabilitacji tj. w przedmiotowej sprawie data doręczenia pracodawcy protokołu kontroli.
Ww. protokół został doręczony Skarżącemu w dniu 18 października 2012 r., co nakłada na niego obowiązek złożenia deklaracji DEK- II-A w terminie do 20 dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym nastąpiło ujawnienie niezgodności. Wobec powyższego uznał za prawidłowe przyjęcie, w zakresie określenia wysokości zobowiązania z tytułu nieprzekazania środków zfron zgodnie z art. 33 ust. 3 pkt 3 ustawy o rehabilitacji, za okres powstania zobowiązania październik 2012 r.
W ocenie Ministra Pracy i Polityki Społecznej bezzasadny okazał się także zarzut naruszenia art. 53 § 2 w zw. z art. 21 § 1 i 3 O.p. Skarżący był zobowiązany do złożenia deklaracji DEK-II-A i dokonania wpłaty na rzecz PFRON w terminie do 20 dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym nastąpiło ujawnienie niezgodności, tj. licząc od dnia doręczenia protokołu kontroli Urzędu Skarbowego, co uczynił dopiero po wydaniu zaskarżonej decyzji, w dniu [...] marca 2013 r. W związku z niedokonaniem wpłaty w tym terminie powstała zaległość podatkowa i tym samym zgodnie z art. 53 § 4 O.p. odsetki za zwłokę musiały zostać naliczone.
4. Pismem z 5 listopada 2013 r. Skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na niniejszą decyzję zarzucając jej naruszenie:
- art. 33 pkt 3 ust 3 ustawy o rehabilitacji w zw. z art. 38 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2012 r. poz. 361 ze zm.) – dalej: "u.p.d.o.f." - przez ich błędną interpretację, polegającą na przyjęciu, że przekazanie środków funduszu rehabilitacji na rachunek bankowy zfron powinno nastąpić w terminie 7 dni od dnia pobrania zaliczki na podatek dochodowy, podczas gdy prawidłowa interpretacja tych przepisów winna wskazywać, że 7 dniowy termin na wpłatę tych środków winien być liczony od 20 dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym pobrano zaliczkę na podatek dochodowy;
- art. 33 ust. 4a pkt 2 ustawy o rehabilitacji - przez jego błędną wykładnię, polegającą na przyjęciu, że samo naruszenie terminu przekazywania środków funduszu rehabilitacji na rachunek bankowy zfron skutkuje sankcją w postaci wpłaty w wysokości 30% tych środków na PFRON;
- art. 21 § 3 O.p. - przez wydanie decyzji w sprawie określenia wysokości zobowiązania z tytułu wpłat na PFRON pomimo braku podstaw; organ I instancji bezzasadnie przyjął, iż Skarżący zobowiązany był do zapłaty zobowiązania w wysokości 30 % środków przekazanych na zfron na rzecz PFRON;
- art. 53 § 1 w zw. z art. 21 § 1 i 3 O.p. - przez ustalenie zaległości w zapłacie zobowiązania i nałożenie obowiązku opłaty odsetek za zwłokę;
- art. 70 § 1 O.p. - przez nieuwzględnienie przedawnienia zobowiązania za okres od sierpnia 2007 r. do lutego 2008 r.;
- art. 21 § ust. 1 pkt 1 i 3 O.p. oraz art. 49 ustawy o rehabilitacji - przez błędne wskazanie w sentencji decyzji, że określa ona zobowiązanie za okres październik 2012 r., podczas gdy decyzja dotyczy w rzeczywistości zobowiązania za okres od sierpnia 2007 r. do października 2012 r., przy czym kwota 73 219,04 zł dotyczy okresu, w jakim zobowiązanie uległo przedawnieniu. Bezzasadnie organ przyjął, że zobowiązanie powstało z dniem powstania protokołu kontroli podatkowej z [...] października 2012 r. w sytuacji, gdy protokół ten nie wykazał niezgodnego z ustawą przekazania środków funduszu.
W związku z powyższym, Skarżący wniósł o uchylenie decyzji organów obu instancji oraz zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania.
5. W odpowiedzi na skargę Minister Pracy i Polityki Społecznej z [...] listopada 2013 r. [...]podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
6.1. Skarga nie jest zasadna.
Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270 ), zwanej dalej w skrócie ,,p.p.s.a.’’, sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem.
W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.) lub stwierdzenia nieważności jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w art. 247 ustawy Ordynacja podatkowa (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Należy nadto wskazać, iż w myśl art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, jakkolwiek nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zobowiązany jest natomiast do wzięcia z urzędu pod uwagę wszelkich naruszeń prawa, w tym także tych nie podnoszonych w skardze, które są związane z materią zaskarżonych decyzji.
Rozpoznając skargę we wskazanym wyżej zakresie Sąd nie dopatrzył się naruszenia przez Ministra Pracy i Polityki Społecznej przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, ani przepisów procedury, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
6.2. Należy zaznaczyć, że przedmiotem skargi jest decyzja wydana na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 O.p. utrzymująca w mocy decyzję Prezesa Zarządu PFRON z dnia [...] lutego 2013 r., którą określono Skarżącej wysokość zobowiązań z tytułu wpłat na Państwowy Fundusz Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych za miesiąc październik 2012r.
Skarżąca kwestionując stanowisko organów podniosła, iż właściwym terminem przekazania przez płatnika zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych jest termin wynikający z art. 38 ust. 1 u.p.d.o.f. tj. 20 dzień miesiąca następującego po miesiącu, w którym zaliczka została pobrana, w związku z tym właściwym momentem rozpoczęcia biegu terminu przekazania środków na zfron jest ten sam dzień, w którym winna być wpłacona do urzędu skarbowego zaliczka na podatek dochodowy od osób fizycznych.
Sąd pragnie podkreślić, że w sytuacji gdy z opisu dokonanych ustaleń faktycznych wynika, że pracodawca przeznaczył środki funduszu rehabilitacji niezgodnie z ustawą o rehabilitacji, a także uchybił terminowi, o którym mowa w art. 33 ust. 3 pkt 3 tej ustawy, to przy braku wpłaty przez pracodawcę 30 % tych środków na Fundusz Prezes Zarządu PFRON jest obowiązany wydać decyzję określającą to zobowiązanie stosownie do art. 21 § 3 O.p. w związku z art. 49 ust. 1 ustawy o rehabilitacji.
Należy wskazać także, iż zgodnie z art. 31 ust 3. pkt 1 ustawy o rehabilitacji prowadzący zakład pracy chronionej spełniający warunek, o którym mowa w art. 28 ust. 1 pkt 1 lit. b, przekazuje środki uzyskane: z tytułu zwolnień, o których mowa w ust. 1, na:
a) Fundusz - w wysokości 10%,
b) zakładowy fundusz rehabilitacji osób niepełnosprawnych - w wysokości 90%;
Zgodnie z art. 33 ust. 4 ustawy o rehabilitacji środki funduszu rehabilitacji są przeznaczane na finansowanie rehabilitacji zawodowej, społecznej i leczniczej, w tym na indywidualne programy rehabilitacji osób niepełnosprawnych opracowywane przez powołane przez pracodawców komisje rehabilitacyjne oraz ubezpieczenie osób niepełnosprawnych, zgodnie z zakładowym regulaminem wykorzystania tych środków.
Natomiast w myśl art. 33 ust. 4a ustawy o rehabilitacji w przypadku niezgodnego z ust. 4 przeznaczenia środków funduszu rehabilitacji, pracodawca jest obowiązany do dokonania:
1) zwrotu 100 % kwoty tych środków na fundusz rehabilitacji oraz
2) wpłaty w wysokości 30 % tych środków na Fundusz w terminie do 20. dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym nastąpiło ujawnienie niezgodnego z ustawą przeznaczenia środków funduszu rehabilitacji, a także niedotrzymanie terminu, o którym mowa w ust. 3 pkt 3.
Zdaniem Sądu przeznaczenie środków funduszu rehabilitacji niezgodnie z art. 33 ust. 4 ustawy o rehabilitacji oznacza nie tylko samą czynność przeznaczania tych środków niezgodnie z ustawą lecz także przekazywanie ich na rachunek funduszu rehabilitacji z uchybieniem terminu określonego w art. 33 ust. 3 pkt 3 ustawy o rehabilitacji. Jeżeli bowiem pracodawca nie przekazuje terminowo środków na fundusz rehabilitacji to uniemożliwia tym samym właściwe ich przeznaczenie, to jest zgodne z art. 33 ust. 4 ustawy o rehabilitacji.
A zatem jak w ocenie Sądu wynika z brzmienia art. 33 ust. 4a pkt 2 ustawy o rehabilitacji, obowiązek wpłaty przez pracodawcę swoistej 30% sankcji na rzecz Funduszu dotyczy również niedotrzymania terminu, o którym mowa w art. 33 ust. 3 pkt 3 ustawy o rehabilitacji.
W niniejszej sprawie w trakcie postępowania kontrolnego oraz postępowania podatkowego przeprowadzonego przez organ pierwszej instancji ustalono, iż Skarżąca środki pochodzące z tytułu zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych oraz z tytułu zwolnienia podatkowego z podatku od nieruchomości przekazywała na rachunek bankowy zfron nieterminowo tj. z naruszeniem art. 33 ust. 3 pkt 3 ustawy o rehabilitacji.
Zgodnie z art. 33 ust. 3 pkt 3 ustawy o rehabilitacji pracodawca prowadzący zakład pracy chronionej jest obowiązany do przekazywania środków funduszu rehabilitacji w terminie 7 dni od dnia, w którym środki te uzyskano.
W takim przypadku pracodawca prowadzący zakład pracy chronionej jest płatnikiem. Zgodnie z art. 8 O.p. płatnik obowiązany jest na podstawie przepisów prawa podatkowego do obliczenia i pobrania od podatnika podatku i wpłacenia go we właściwym terminie organowi podatkowemu.
Stosownie natomiast do art. 31 u.p.d.o.f. osoby fizyczne, osoby prawne oraz jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej, zwane dalej "zakładami pracy", są obowiązane jako płatnicy obliczać i pobierać w ciągu roku zaliczki na podatek dochodowy od osób, które uzyskują od tych zakładów przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej lub spółdzielczego stosunku pracy, zasiłki pieniężne z ubezpieczenia społecznego wypłacane przez zakłady pracy, a w spółdzielniach pracy - wypłaty z tytułu udziału w nadwyżce bilansowej.
Skoro zatem pracodawca - płatnik, będący w tym przypadku zakładem pracy chronionej jest obowiązany do poboru zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych, to terminem uzyskania tych środków jest moment pobrania ich od podatnika, a nie określony w art. 38 ust. 1 u.p.d.o.f. termin przekazania zaliczek na rachunek bankowy właściwego urzędu skarbowego określony dla płatników innych niż zakłady pracy chronionej. Pracodawca uzyskuje bowiem takie środki w momencie ich poboru od podatnika.
Tym samym Sąd orzekający w niniejszym składzie podziela stanowisko prezentowane w wyrokach WSA w Poznaniu z dnia 5 sierpnia 2010 r. sygn. akt I SA/Po 383/10, WSA w Warszawie z dnia 22 kwietnia 2013r. sygn. akt III SA/Wa 2653/12, z dnia 26 września 2013r. sygn. akt III SA/Wa 858/13 (dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych).
Również z akt sprawy wynika, że Skarżąca przekazała z naruszeniem terminu określonego w art. 33 ust. 3 pkt 3 ustawy o rehabilitacji na rachunek zfron środków z tytułu zwolnienia z podatku od nieruchomości.
Mając powyższe na uwadze w ocenie Sądu organ pierwszej instancji w rezultacie przeprowadzonego postępowania i w oparciu o zebrany materiał dowodowy był uprawniony do określenia wysokości zobowiązań z tytułu wpłat na Fundusz w związku z nieterminowym przekazaniem środków zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych.
Tym samym zarzuty skargi naruszenia art.33 ust. 3 pkt 3 ustawy o rehabilitacji w zw. z art. 38 ust. 1 u.p.d.o.f. oraz art. 33 ust.4a pkt.2 ustawy o rehabilitacji należy uznać za bezzasadne.
6.3. Sąd wskazuje, że zobowiązania z tytułu wpłat na Fundusz mają charakter zobowiązań powstających z chwilą zajścia określonego zdarzenia (art. 21 § 1 pkt 1 O.p.) – ujawnienia nieprawidłowości, które miały miejsce przed datą ich ujawnienia.
Prezes PFRON w tym przypadku nie wydaje decyzji ustalającej wysokość zobowiązania – 30% sankcji, za nieterminowe przekazywanie środków pieniężnych na fundusz rehabilitacji , lecz może tylko określić wysokość tegoż zobowiązania, stosownie do art. 21 § 3 O.p. – jeżeli w postępowaniu podatkowym zostanie stwierdzone, że podatnik, mimo ciążącego na nim obowiązku, nie zapłacił w całości lub w części podatku, nie złożył deklaracji albo że wysokość zobowiązania podatkowego jest inna niż wykazana w deklaracji.
Tę właśnie konstrukcję podatkową zastosowano w ustawie o rehabilitacji, o czym świadczy treść art. 49 ust. 2 ustawy, na mocy którego nałożono na pracodawców obowiązek samodzielnego deklarowania i wpłacania należności w okresach miesięcznych od momentu, w którym ujawniono nieprawidłowości. Zasada ta została powielona w mającym w sprawie zastosowanie, a cytowanym wyżej przepisie art. 33 ust. 4a ustawy o rehabilitacji.
Z wykładni literalnej przepisu art. 33 ust. 4a ustawy wynika, że zobowiązanie do zapłaty sankcji powstaje z mocy prawa i wynika z zaistnienia określonego zdarzenia, jakim jest ujawnienie niezgodnego z art. 33 ust. 4 ustawy o rehabilitacji przeznaczenia środków funduszu rehabilitacji albo niedotrzymanie terminu, o którym mowa w art. 33 ust. 3 pkt 3 ustawy.
Strona, która niezgodnie z ustawą przeznaczyła środki funduszu rehabilitacji lub nie dotrzymała terminu przekazania środków na rachunek funduszu rehabilitacji ma obowiązek zapłacić swoistego rodzaju sankcję w wysokości 30% tych środków w terminie do 20 dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym nastąpiło ujawnienie wskazanych wyżej uchybień.
Niewpłacenie na rzecz Funduszu w przewidzianym wyżej terminie, ww. sankcji – nazywanej zobowiązaniem – powoduje, że Prezes PFRON, stosownie do art. 21 § 3 O.p. w związku z art. 49 ust. 1 ustawy określa wysokość tegoż zobowiązania w decyzji.
W niniejszej sprawie w załącznikach do protokołu kontroli organ prowadzący kontrolę wykazał nieterminowość dokonywanych wpłat poprzez wskazanie dat przekazania środków na rachunek bankowy zfron.
W związku z powyższym skoro ujawnienie uchybień polegających na nieterminowych wpłatach środków na rachunek bankowy zfron miało miejsce poprzez doręczenie Spółce protokołu kontroli podatkowej w dniu [...]października 2012r. to organ pierwszej instancji prawidłowo określił wysokość zobowiązań z tytułu wpłat na Fundusz w związku z nieterminowym przekazaniem środków zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych za miesiąc październik 2012r.
W związku z powyższym nie zasługuje na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 21 § 1 pkt 1 oraz § 3 O.p. oraz art. 49 ust. 1 ustawy o rehabilitacji.
6.4. Również niezasadny jest zarzut naruszenia art. 70 § 1 O.p. poprzez nieuwzględnienie przedawnienia zobowiązania za okres od sierpnia 2007r. do lutego 2008r. Jak już powyżej zostało wskazane zobowiązanie do wpłaty w wysokości 30% środków na fundusz zgodnie z art. 33 ust. 4a pkt 2 powstało z datą ujawnienia niedotrzymania terminu, którym mowa w ust.3 pkt 3, a więc w dniu [...] października 2012r. dlatego też nie zasługuje na uwzględnienie argumentacja strony skarżącej opierająca się na twierdzeniu przedawnienia zobowiązania za okresy od sierpnia 2007r. do lutego 2008r. w których to okresach nie powstało zobowiązanie do wpłaty 30% sankcji z art. 33 ust. 4a pkt 2 ustawy o rehabilitacji.
6.5. Nie zasługuje na uwzględnienie również zarzut naruszenia art. 53 § 1 w zw. z art. 21 § 1 i 3 O.p. Brak wpłaty środków na fundusz w terminie określonym w art. 33 ust. 4a pkt 2 ustawy o rehabilitacji, a więc w terminie do 20 dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym nastąpiło ujawnienie niezgodnego z ustawą przeznaczenia środków funduszu rehabilitacji, a także niedotrzymania terminu, którym mowa w ust. 3 pkt 3 powoduje, iż powstała zaległość podatkowa w rozumieniu art. 51 § 1 O.p., od której nalicza się odsetki zgodnie z art. 53 § 1 O.p.
6.6. Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.