III SA/Wa 2817/06

III SA/Wa 2817/06 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2006-11-29
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2006-08-31
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Ewa Radziszewska-Krupa /sprawozdawca/
Hanna Kamińska /przewodniczący/
Jakub Pinkowski
Symbol z opisem
6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Sygn. powiązane
II FSK 655/07 - Wyrok NSA z 2008-01-22
Skarżony organ
Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Hanna Kamińska, Sędziowie Sędzia WSA Jakub Pinkowski, Sędzia WSA Ewa Radziszewska-Krupa (sprawozdawca), Protokolant Robert Powojski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 listopada 2006 r. sprawy ze skargi J. W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] lipca 2006 r. nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2000 rok oddala skargę
Uzasadnienie
Dyrektor Izby Skarbowej w W. decyzją z [...] kwietnia 2004r. utrzymał w mocy decyzję Urzędu Kontroli Skarbowej w W. z [...] grudnia 2003r., w której określono J. W. należny zwrot podatku dochodowego od osób fizycznych za 2000r. w wysokości [...] zł.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 30 maja 2005r., sygn. akt III SA/Wa 1082/04, uchylił w całości decyzję organu odwoławczego, uznając, iż w sytuacji, gdy zakwestionowano wysokość podatku wynikającego z zeznania podatnika należało wydać decyzję określającą wysokość podatku, a nie określać wysokość należnego zwrotu podatku. Wskazał, iż organy podatkowe powinny wyjaśnić kwestię wydatków, które nie zostały uznane za koszty uzyskania przychodów oraz wątpliwości związane z charakterem wydatków budowlano-wykończeniowych, szczególnie w świetle przychodów osiąganych przez skarżącego od [...] stycznia 2000r. z tytułu najmu wydzielonej części lokalu. Sąd uznał, iż o ile wywody organów, co do tego, iż w 1999r. skarżący ponosił wydatki mające na celu dostosowanie lokalu mieszkalnego na potrzeby działalności gospodarczej (adaptacja), o tyle nie były one przekonujące w odniesieniu do 2000r., gdy część lokalu została wynajęta na potrzeby pozarolniczej działalności gospodarczej innego podmiotu. Nie ustalono kiedy rozpoczęto wynajem i kiedy zakończyła się adaptacja lokalu na potrzeby działalności gospodarczej, jednocześnie pomijając w sposób arbitralny wyjaśnienia podatnika. Służyć temu mógł choćby dowód z oględzin lokalu, zeznań świadków i strony lub inne dowody, które należało zgromadzić w trakcie kontroli skarbowej i postępowania podatkowego. Wbrew zasadom logicznego rozumowania i zdrowego rozsądku zakwestionowano zasadność zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów wszystkich wydatków o charakterze budowlano – wykończeniowym. Sąd zwrócił uwagę, iż w aktach sprawy brak jest dowodów świadczących, że lokal nie był przystosowany do potrzeb działalności gospodarczej choćby z dniem [...] stycznia 2000r. Organy nie dołożyły należytej staranności w celu wykazania, że wszystkie wydatki, których zasadność zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów podważyły, rzeczywiście nie mogły być do tych kosztów zaliczone. Skoro nie zakwestionowano sposobu wykorzystania przez stronę lokalu mieszkalnego nabytego [...] lipca 1999r. (w całości bądź w części), a skarżący konsekwentnie podnosił, że wszystkie poniesione wydatki związane były z przystosowaniem lokalu na potrzeby działalności gospodarczej, także te związane z jego wyposażeniem, nie było podstaw do przyjęcia, że prace o charakterze adaptacyjnym prowadzone były również w 2000r., kiedy skarżący osiągał przychody z tytułu najmu wydzielonej części tego lokalu i twierdził, że pozostała część służyła prowadzonej przez niego działalności. Zdaniem Sądu do kosztów uzyskania przychodów należało zaliczyć wydatki związane wyposażeniem lokalu biurowego (radioodtwarzacz, termometr zaokienny, narzędzia i urządzenia techniczne, meble biurowe), jeżeli służyły na potrzeby działalności gospodarczej i miały związek z osiąganymi przez podatnika przychodami.
Sąd podniósł, iż nie uzasadniono należycie, że do kosztów uzyskania przychodów skarżący nie mógł zaliczać w 2000r. wydatków związanych z utrzymaniem lokalu (opłaty czynszowe i inne, tj. wpłaty na fundusz remontowy, opłaty za zużycie energii elektrycznej i opłaty za "media komunalne") oraz odpisów amortyzacyjnych w wysokości wskazanej przez organ I instancji. Wyjaśnił też, że ustalenie daty przekazania lokalu mieszkalnego na potrzeby działalności gospodarczej pozwoli na określenie: jego wartości początkowej, wysokości odpisów amortyzacyjnych, które mogą być zaliczane do kosztów uzyskania przychodów, wysokości tych kosztów w 2000r. Stwierdził, że zgłoszenie aktualizacyjne (NIP-1) złożone przez skarżącego [...] kwietnia 2000r., nie przesądza o terminie przyjęcia do używania lokalu mieszkalnego na potrzeby działalności gospodarczej. Stanowiło jednak dowód w sprawie, podlegający ocenie zgodnie z art. 180–181, art. 187 i art. 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. - Ordynacji podatkowej (Dz. U. z 2005r., Nr 8, poz. 60 ze zm., dalej powoływana jako O.p.).
Sąd wyraził przekonanie, iż słusznie organy zwróciły uwagę na wydatki poniesione przez skarżącego poza W., ale jednocześnie uznał, iż nie wykazano, że nie były one związane z prowadzoną działalności gospodarczą. Przypuszczenia z tym związane nie mogą zastąpić materiału dowodowego oraz rzetelnej jego oceny.
Skład orzekający nie podzielił natomiast zarzutów skarżącego w zakresie ustalenia wysokości przychodów z tytułu otrzymanych przez niego nieodpłatnych świadczeń (korzystanie z telefonu komórkowego i samochodu Peugeot spółki z o.o. ZU D.) oraz wyjaśnił, iż ustalenia organów w tym zakresie nie budzą wątpliwości i potwierdza je materiał dowodowy sprawy, w szczególności zeznania świadków poparte dokumentami źródłowymi (faktury). Organy w tym zakresie dokonały rzetelnej oceny materiału dowodowego, a wskazanie w decyzji organu pierwszej instancji art. 11, zamiast art. 14 ust. 2 pkt 8 ustawy z dnia 26 lipca 1991r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2000r. Nr 14, poz. 176 ze zm., zwanej dalej u.p.d.f.) nie powodowało konieczności wyeliminowania jej z obrotu prawnego. Sąd stwierdził również, że oświadczenie skarżącego, iż zmiana umowy nastąpiła w formie ustnego porozumienia z prezesem Spółki, nie mogło mieć wpływu na wynik sprawy, gdyż w świetle § 11 umowy z 16 marca 1998r. zmiany umowy wymagały dla swej ważności formy pisemnej w postaci aneksu.
Dyrektor Izby Skarbowej w W., w wyniku ww. orzeczenia Sądu, decyzją z [...] października 2005r. uchylił w całości ww. decyzję organu pierwszej instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia.
Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w W. decyzją z [...] maja 2006r. określił J. W. zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2000r. w wysokości [...] zł. W podstawie prawnej wskazano art. 8 ust. 1 pkt 3, art. 11 ust. 2 pkt 3a, art. 24 ust. 1 pkt 1 lit. a, art. 31 ust. 1 i ust. 2 ustawy z 28 września 1991 r. o kontroli skarbowej (Dz. U. z 2004r., Nr 8, poz. 65 ze zm., dalej powoływana jako u.k.s.), art. 21 § 1 pkt 1, § 3 O.p., art. 9 ust. 1, art. 12 ust. 3 pkt 2, art. 14 ust. 2 pkt 8, art. 22 ust. 1, art. 26 ust. 1 pkt 1 i pkt 2, art. 27 ust. 1, art. 27 ust. 1 pkt c i g, art. 45 ust. 6 u.p.d.f.
W uzasadnieniu stwierdzono, iż strona w 2000r. osiągnęła przychody z nieodpłatnych świadczeń uzyskanych wskutek nieodpłatnego użytkowania telefonu komórkowego oraz samochodu osobowego marki Peugeot, należących do ZU D sp. z o.o. w W. Na potwierdzenie tego faktu załączono dowody z przesłuchań świadków – pracowników ZU D (H. O., S. R., M. R., S. R.), z których wynikało, że stronie były zwracane wydatki z tytułu użytkowania ww. telefonu komórkowego i samochodu osobowego, a ZU D. zaliczało je bezpośrednio w koszty uzyskania przychodów. Wskazano wartość nieodpłatnych świadczeń w 2000r. wyniosła [...] zł ([...] zł - faktury VAT wystawione przez PK C oraz [...] zł - faktury wystawione przez stronę ZU D, włączone do postępowania w oparciu o opinię biegłego sądowego).
Organ uznał, iż w wyniku umowy najmu zawartej [...] stycznia 2000r. między stroną a [...] sp. z o.o., reprezentowaną przez jego brata, warunki najmu [...] m² powierzchni mieszkaniowej lokalu mieszkalnego strony zostały korzystniej określone (art. 24 ust. 4 pkt 2 u.p.d.f.) i odbiegały od ogólnie stosowanych w czasie i miejscu wykonywaniu świadczenia (na podstawie informacji z agencji nieruchomości oraz [...] Stowarzyszenia Pośredników w Obrocie Nieruchomościami). Określono więc przychód z tego tytułu w wysokości [...] zł, przyjmując, iż za m² lokalu na cele biurowe należało zapłacić [...] zł, a nie 10 zł.
W związku z tym organ przyjął, iż przychód z działalności gospodarczej strony powinien wynosić [...] zł, a nie jak wskazano w zeznaniu podatkowym [...] zł, przy czym organ wyjaśnił, że strona zaewidencjonowała przychód w wysokości [...] zł.
Za koszty uzyskania przychodów nie uznano wydatków, które ponosi każda osoba fizyczna, niezależnie od tego, czy prowadzi działalność gospodarczą czy też nie (np. na zakup wieży Pionieer, stylowej komody, zabudowy w przedpokoju, termometru zaokiennego, suszarki, kolejnego kompletu wypoczynkowego, poduszek aksamitnych, firanek, tapczanu, wiertarki Boscha, itp.) oraz wydatków na zakup materiałów budowlanych, które nie dotyczyły przychodów z prowadzonej pozarolniczej działalności gospodarczej. Podkreślono, że wydatki na zakup art. budowlanych (np. wanna, zlew, okna PCV, płytki czy też folia paroprzepuszczalna, itp.) dokonywano w S. - miejscowości, w której mieszkali rodzice i brat kontrolowanego oraz w Z. i Z. Zdaniem organu podatnik nie wykazał, iż ww. przedmioty miały bezpośredni wpływ na wielkość osiągniętych przez stronę przychodów.
Za koszty uznano natomiast, spośród zaewidencjonowanych, wydatki na zakup podstawowego wyposażenia biura - szafy w zabudowie stałej, kompletu wypoczynkowego, zestawu komputerowego, telewizora (służącego, zgodnie z wyjaśnieniem kontrolowanego, do śledzenia "informacji o tendencjach panujących na rynkach nieruchomości"), itp.
Organ, w związku z przesłuchaniem J. W., który wyjaśnił, że wykonywanie działalności gospodarczej w lokalu przy ul. P. w W. rozpoczął w IV kwartale 1999r., gdyż "prawdopodobnie w grudniu 1999r." zakończył prace remontowe w tym mieszkaniu, ustalił rzeczywistą datę przekazania do używania ww. lokalu na potrzeby działalności gospodarczej na 31 grudnia 1999r. Zaliczył zatem do kosztów uzyskania przychodów 2000r. amortyzację lokalu za okres od stycznia do grudnia 2000r. w wysokości [...] zł, a nie jak uczyniła to strona przy ewidencjonowaniu na [...] zł, podnosząc, iż w świetle § 9 umowy najmu, najemca miał pokrywać opłaty za energię elektryczną, energię cieplną, wodę, gaz, itp. w części równej 17/100.
Wskazał ponadto, iż strona zawyżyła koszty uzyskania przychodów o [...] zł, gdyż należało zwiększyć wartość zakupionego mieszkania przy ul. P. (środka trwałego) o wydatki adaptacyjne z 1999r. wskazane w decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w W. z [...] września 2003r. (włączona do akt sprawy), co dawało [...] zł. Organ wyjaśnił również, iż prawidłowa stawka amortyzacji wynosiła 1,5%, więc koszty z tytułu amortyzacji wynosiły [...], a strona zaewidencjonowała [...] zł. Organ uznał też, że podatnik wbrew art. 22 ust. 8 u.p.d.f. błędnie przyjął stawkę amortyzacyjną w odniesieniu do szafy w zabudowie stałej i "wypoczynku 3+2+1", powinno być 17-20%, a zastosowano 50%, oraz w odniesieniu do zestawu komputerowego (powinno być 30%, zastosowano 50%), co spowodowało zawyżenie kosztów uzyskania przychodów o [...] zł.
Organ stwierdził ponadto, iż przeprowadzenia dowodu z oględzin lokalu nie zrealizował po sześciu latach jego użytkowania, ze względu na możliwość dokonania w nim zmian. Stwierdził też, że z oględzin dokonanych [...] lutego 2002r. przez kontrolujących i pracowników CBŚ wynikało, że lokal był zwykłym mieszkaniem, ale na tą okoliczność nie sporządzono protokołu, gdyż nie był znany fakt przekazania lokalu na cele działalności gospodarczej. Podniesiono również, że przeprowadzenie dowodu z zeznań świadków i strony na tą okoliczność było niemożliwe, gdyż podatnik odmówił składania zeznań i udzielania odpowiedzi na pytania związane z ZU D. Nie podał też danych dotyczących jego kontrahentów, którzy mogliby być przesłuchani jako świadkowie.
Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej podniósł też, że przedstawione przez stronę dowody (faktura z [...]września 2000r. [...] Przedsiębiorstwa Robót Instalacyjnych w Z. oraz dwie faktury "2+1" s.c. w S.) dotyczące wydatków poniesionych na remont i modernizację lokalu w P. nie mogły stanowić podstawy do odliczeń, gdyż kontrolowany nie przedstawił tytułu prawnego do tego lokalu. Podstawę do odliczeń wydatków mieszkaniowych w wysokości [...] zł. stanowiły natomiast faktury VAT na ogólną kwotę [...] zł wystawione przez [...] za III, IV, V ratę mieszkania oraz ich indeksację.
Zdaniem organu dochód z działalności gospodarczej wynosił [...] zł (według strony [...] zł), a zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych [...] zł (strona zeznała [...] zł).
Dyrektor Izby Skarbowej w W. decyzją z [...] lipca 2006r., w wyniku odwołania strony z [...] maja 2006r., w którym zarzucono jedynie błędną ocenę faktów, co spowodowało wadliwe zastosowanie art. 21 § 3 i 3a O.p. i brak zwrotu podatku, utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy podtrzymał stanowisko wyrażono przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w W. w decyzji z [...] września 2006r. oraz stwierdził, odnosząc się do zarzutu strony, iż w świetle przepisu art. 21 § 3 O.p. w sytuacji, gdy podatnik wskazał w deklaracji inną wysokość niż tak która wynika z ustaleń organu, konieczne jest określenie prawidłowej wysokości zobowiązania, a nie tak, jak twierdzi podatnik zwrotu podatku. Dyrektor Izby Skarbowej zwrócił też uwagę, że powołany przez skarżącego przepis art. 23 § 3a O.p. od 1 września 2005r. otrzymał nowe brzmienie, w związku z czym odnosi się jedynie do podatku od towarów i usług, a nie do podatku dochodowego od osób fizycznych. Wyjaśnił jednocześnie, że w związku z art. 25 § 1 ustawy z 30 czerwca 2005r. o zmianie ustawy Ordynacja podatkowa oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 143, poz. 1199), w sprawach wszczętych i niezakończonych przez organy podatkowe pierwszej instancji oraz organy kontroli skarbowej przed 1 września 2005r. ustawodawca nakazywał stosowanie przepisów w nowym brzmieniu.
Strona w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła uchylenie decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w W. z [...] lipca 2006r. oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu zarzuciła, iż zaskarżona decyzja jest sprzeczna z Ordynacją podatkową, w myśl której dowodem w sprawie mogą być tylko zeznania świadków w innej sprawie, w której zapadło już prawomocne orzeczenie. Wskazała, iż zaskarżona decyzja nie mogła zostać oparta na materiale dowodowym, który nie mógł być wykorzystany w tym postępowaniu. Decyzja jest zatem wadliwa i winna być wyeliminowania z obrotu prawnego.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w W. podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi.
W piśmie procesowym złożonym na rozprawie 29 listopada 2006r., nazwanym "uzupełnienie skargi", strona podniosła, że prowadzący postępowanie kontrolne zebrał niekompletny materiał dowodowy, co spowodowało, iż ustalenia faktyczne, szczególnie w zakresie ustalenia przychodów z tytułu korzystania z telefonu komórkowego i samochodu oraz nie zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów części wyposażenia biurowego (radio-odtwarzacz, zabudowa do przedpokoju – szafka dwudrzwiowa, komoda), które służyło do osiągania przychodów przy nabywaniu nieruchomości na rzecz ZU S.A. - nie stanowiły spójnej i logicznej całości. Zdaniem strony nieprawidłowe było ustalenie, iż korzystał on nieodpłatnie z telefonu komórkowego oraz samochodu stanowiących własność spółki ZU D. Faktury za korzystanie z telefonu, z których stronie skarżącej ustalono przychody były wystawione na ZU, a telefon był przydzielony pracownikowi ZU (p. R.), z akt sprawy nie wynika też, iż był przypisany wyłącznie stronie (korzystali z niego bracia W. – R.i J. - zeznania p. R.), podobnie samochód, był przypisany S. R. (pracownikowi ZU), choć głównym korzystającym był R. W.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Skarga nie jest zasadna.
Stosownie do art. 184 Konstytucji RP oraz art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), zwanej dalej P.p.s.a., sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia, np. przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 i 2 P.p.s.a.).
Sąd zwraca jednocześnie uwagę, że stosownie do art. 153 P.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Charakter wiążący ma wyłącznie ocena prawna sądu administracyjnego, pozostająca w związku i mieszcząca się w ramach kognicji tego sądu, a więc ocena, której logiczną konsekwencją było pozbawienie mocy wiążącej zaskarżonego aktu lub czynności i która zdeterminowała stanowisko sądu administracyjnego w rozpatrywanej sprawie (por. wyrok NSA z 30 stycznia 2002 r., sygn. akt II SA 2465/01 - T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska w: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2005 Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis - komentarz do art. 153 umieszczony w programie Lex Polonica). Związanie sądu administracyjnego oceną prawną oznacza, że nie może on formułować nowych ocen prawnych, sprzecznych z wyrażonym wcześniej poglądem, lecz zobowiązany jest do podporządkowania się tej ocenie w pełnym zakresie, jak również konsekwentnego reagowania przez treść nowego wyroku - w razie stwierdzenia braku zastosowania do wskazań w zakresie dalszego postępowania (por. wyrok NSA z 22 marca 1999r., sygn. akt IV SA 527/97).
W związku z tym skład rozpoznający niniejszą sprawę był związany zarówno oceną prawną (rozumianą jako wykładnia istotnych w sprawie przepisów i sposobu ich zastosowania w konkretnym wypadku w związku z rozpoznawaną sprawą), jak również wskazaniami co do dalszego postępowania (rozumianymi jako kierunek, w którym powinno zmierzać dalsze postępowanie), zawartymi w wyżej wskazanym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 30 maja 2005r., sygn. akt III SA/Wa 1082/04, uchylającym decyzję o określeniu stronie skarżącej wysokości należnego zwrotu podatku dochodowego za 2000r.
W orzeczeniu tym Sąd przesądził kwestię nieodpłatnego korzystania przez skarżącego z telefonu komórkowego oraz samochodu Peugeot, stanowiących własność spółki ZU D. oraz wyjaśnił, iż ustalenia organów w zakresie ustalenia wysokości przychodów z tytułu wyżej wskazanych i otrzymanych przez stronę nieodpłatnych świadczeń nie budzą wątpliwości. Potwierdza je bowiem materiał dowodowy sprawy, w szczególności zeznania świadków poparte dokumentami źródłowymi (faktury). Sąd podkreślił jednocześnie, iż organy podatkowe, wbrew zarzutom strony skarżącej, w tym zakresie korzystania z telefonu komórkowego i samochodu spółki z o.o. ZU, dokonały rzetelnej oceny materiału dowodowego.
Tym samym zarzuty skarżącego z tego zakresu, podnoszone w niniejszej sprawie, nie mogły być uwzględnione z uwagi po pierwsze na treść art. 153 P.p.s.a., a po drugie ze względu na powagę rzeczy osądzonej (res iudicata). Strona skarżąca nie kwestionowała bowiem wyroku WSA w Warszawie z 30 maja 2005r., sygn. akt III SA/Wa 1082/04 w drodze skargi kasacyjnej.
W odniesieniu do kolejnego zarzutu skarżącego, iż prowadzący postępowanie kontrolne zebrał niekompletny materiał dowodowy, co spowodowało, iż ustalenia faktyczne, szczególnie w zakresie nie zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów części wyposażenia biurowego (radio-odtwarzacz, zabudowa do przedpokoju – szafka dwudrzwiowa, komoda), które służyło do osiągania przychodów przy nabywaniu nieruchomości na rzecz ZU S.A. - nie stanowiły spójnej i logicznej całości - Sąd stwierdza, że akta sprawy wskazują, że w toku postępowania organy, a w szczególności organ pierwszej instancji, podjął wszelkie działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz zebrał i rozpatrzyły materiał dowodowy w sposób przewidziany w przepisach Ordynacji podatkowej (art. 122 i art. 187 § 1). Zastosował się również do zaleceń Sądu wskazanych w ww. wyroku z 30 maja 2005r. w zakresie, kwestionowanego także w niniejszej skardze, niezaliczenia do kosztów uzyskania przychodów części wyposażenia biurowego (radio-odtwarzacza, zabudowa do przedpokoju – szafki dwudrzwiowej, komody). Organ uznał, po wcześniejszym ustaleniu, kiedy lokal mieszkalny został przekazany na potrzeby działalności gospodarczej, że wydatki na zakup wyżej wskazanych przedmiotów służyły zaspokajaniu osobistych potrzeb podatnika, który nie wykazał, iż urządzenia te miały bezpośredni wpływ na osiągnięte przez niego przychody. Zdaniem Sądu wyżej przedstawiona ocena organów podatkowych nie narusza zasady swobodnej oceny dowodów zawartej w art. 191 O.p.
Sąd stwierdza również, iż wbrew twierdzeniom strony zawartym w skardze, prawidłowe i zgodne z dyspozycjami przepisów art. 181 O.p. i art. 180 § 1 O.p. w związku z art. 31 ust. 1 u.k.s., było włączenie do postępowania podatkowego, postanowieniem z [...] czerwca 2003r., materiałów zgromadzonych w toku postępowania karnego. W świetle powyższych przepisów – art. 180 § 1 i art. 181 O.p., w brzmieniu obowiązującym w 2003r. (w chwili gdy było wydawane powyższe postanowienie), jako dowód w sprawie należało dopuścić wszystko, co mogło przyczynić się do wyjaśnienia sprawy i nie było sprzeczne z prawem, a w szczególności dowodem mogły być materiały zgromadzone w toku postępowania karnego albo w toku postępowania w sprawach o przestępstwa skarbowe lub wykroczenia skarbowe.
Nowelizacja przywołanych wyżej przepisów, a w szczególności art. 181 O.p., w związku z którą dowodami w postępowaniu podatkowym mogły być tylko materiały zgromadzone w postępowaniu karnym prawomocnie zakończonym, zaczęła obowiązywać od 1 września 2005r., a więc przeszło dwa lata po wydaniu wyżej wskazanego postanowienia z [...] czerwca 2003r. o włączeniu do postępowania podatkowego materiału z postępowania karnego, przestała natomiast obowiązywać od 5 maja 2006r. Tym samym nowelizacja art. 181 O.p. nie miała wpływu na skuteczność czynności dowodowych dokonanych przed 1 września 2005r., w sposób zgodny z ówcześnie obowiązującym porządkiem prawnym.
Niezależnie od tego należy zauważyć, że dowody z zeznań świadków nie były jedynymi dowodami w sprawie, a cały zgromadzony materiał dowodowy – w tym także wyjaśnienia strony skarżącej do protokołu z kontroli skarbowej oraz zawarte w odwołaniu - zostały poddane ocenie organów podatkowych obu instancji w sposób zgodny z dyspozycją art. 191 O.p. Zostały również poddane ocenie prawnej Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w wiążącym w rozpoznawanej sprawie, co podkreślono wyżej, na mocy art. 153 P.p.s.a., wyroku z 30 maja 2005r., sygn. akt III SA/Wa 1082/04, który nie dopatrzył się naruszeń prawa, o których wspomina strona skarżąca w niniejszej skardze.
Z tych właśnie względów Sąd, na podstawie art. 151 P.p.s.a., był zobowiązany orzec, jak w sentencji.