I SA/OL 72/04

I SA/Ol 72/04 - Wyrok WSA w Olsztynie
Data orzeczenia
2004-10-06
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2004-03-24
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Sędziowie
Tadeusz Piskozub /sprawozdawca/
Wojciech Czajkowski
Zofia Skrzynecka /przewodniczący/
Symbol z opisem
6113 Podatek dochodowy od osób prawnych
Skarżony organ
Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Zofia Skrzynecka Sędzia WSA - Tadeusz Piskozub (spr.) Asesor WSA - Wojciech Czajkowski Protokolant - Paweł Guziur po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 października 2004r. sprawy ze skargi "A" SA na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia "[...]" Nr "[...]" w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych za 2001 rok oddala skargę.
Uzasadnienie
I SA/Ol 72/04
U Z A S A D N I E N I E
Zaskarżoną decyzja z dnia "[...]" Dyrektor Izby Skarbowej uchylił decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia 22 września 2003r. Nr "[...]" i określił zobowiązanie w podatku dochodowym od osób prawnych. W uzasadnieniu szczegółowo omówiono stan faktyczny przy czym spór dotyczy następujących kwestii:
1.Spółka w dniach 20.09.2001r. zorganizowała wyjazd Klientów –Partnerów oraz osób reprezentujących służby sprzedaży i marketingu do A. w H. Łączne koszty w kwocie 569.477,60 zł netto związane z tym wyjazdem zarachowała i przyjęła do kosztów uzyskania przychodów.
Z programu, planu spotkania i imprezy wynika, że wyjazdy miały na celu omówienie zagadnień związanych z Partnerstwem w Polsce, ewolucją rynku i dystrybucji.
Zgodnie z tematyką, przedmiotem spotkania było omówienie trendów rynkowych, akcji promocyjnych, rodzajów działań marketingowych. Podobny charakter miało spotkanie Partnerów zorganizowane w dniach 11-13.01.2001r. w J. Zgodnie z programem spotkania jego celem było przedstawienie partnerom planu działań prowadzonych na rzecz Partnerów w 2001r., nowości w umowie Partnerskiej na 2001r. oraz nowości w Programie "[...]". Ponadto przedstawiono trendy rynkowe, które wystąpiły w 2000r., a także plany Grupy "A" na 2001r., dotyczące rozwoju, marketingu oraz akcji promocyjnych. Do kosztów uzyskania przychodów Spółka przyjęła z tego tytułu wydatki w kwocie 364.627,71 zł netto. Wydatki obu spotkań w łącznej kwocie 934.105,31 zł netto Spółka zaewidencjonowała na koncie "pozostałe koszty reklamy" nie wykazując ich w zestawieniach reklamy limitowanej.
Organ kontroli skarbowej stwierdził, że charakter ww. spotkań nie ma charakteru publicznego, a znaczna część wydatków wiązała się z reprezentacją. Zatem wydatki poniesione z tego tytułu powinny zostać uznane za dotyczące reprezentacji i reklamy limitowanej.
W zaskarżonej decyzji, organ odwoławczy nie znalazł podstaw do uznania, że były to wydatki ponoszone na działania reklamowo-reprezentacyjne limitowane, ponieważ w przypadku szkoleń dla odbiorców hurtowych nie można mówić o chęci zareklamowania przed nimi swoich towarów, ani też zaprezentowania się w celu poprawy swojego wizerunku.
Koszty szkolenia osób, które sprzedawały towar dostarczony przez "B" S.A. związane były z przychodami uzyskiwanymi przez Spółkę, to zaś prowadzi do uznania, że istnieje więź między przychodami podatnika, a poniesionymi na zapewnienie prawidłowej sprzedaży wydatkami. Zatem powyższy wydatek w kwocie 443.992,82 zł (934105,31 zł:2 – 23.059,83 zł) stanowi koszt uzyskania przychodu w oparciu o art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, bez ograniczenia limitem.
Niemniej jednak organ odwoławczy przychylił się do stanowiska organu kontroli skarbowej, iż poniesione ww. wydatki tylko w połowie winny stanowić koszty uzyskania przychodów, z niżej podanych przyczyn.
Izba stwierdza, że umowy o współpracy partnerskiej określają łącznie zobowiązania obu spółek ("B" i "A") wobec Partnerów stąd powinny one (tj. Spółki ponieść koszty po 50 %.
2. Spółka zaliczyła do kosztów uzyskania przychodów roku 2001 kwotę 113.101,58 zł dotyczącą wynagrodzeń członków Rady Nadzorczej wypłaconych w 2002roku (karta nr "[...]")
Zgodnie z art. 15 ust.1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1 ustawy.. Kwestię zaliczenia wydatków do poszczególnych okresów (lat) podatkowych regulują postanowienia art. 15 ust.4 ustawy. Zgodnie z tym przepisem, koszty uzyskania przychodów są potrącane tylko w tym roku podatkowym, którego dotyczą, tj. są potrącane także koszty uzyskania poniesione w latach poprzedzających rok podatkowy nie dotyczące przychodów roku podatkowego oraz określone co do rodzaju i kwoty koszty uzyskania, które zostały zarachowane, chociaż ich jeszcze nie poniesiono, jeżeli odnoszą się do przychodów danego roku podatkowego, chyba, że ich zarachowanie nie było możliwe: w tym przypadku są one potrącane w roku, w którym zostały poniesione.
Bezsporne w sprawie jest, ze Spółka dokonała wypłaty wynagrodzeń za pełnienie funkcji, art. 13 pkt 7 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych członkom Rady Nadzorczej w 2002r. stąd kwota 113.101,58 zł nie stanowi kosztu uzyskania przychodu w 2001r., a będzie je stanowić w 2002r.
3. Argumentacja Pełnomocnika spółki mająca uzasadnić związek poniesionych wydatków w kwocie 298.873 na likwidację magazynu w P. z kosztami uzyskania przychodów składa się z następujących elementów:
- likwidacja wiązała się z wprowadzeniem nowych zasad organizacji i logistyki mających na celu optymalizację kosztów i wobec tego wydatki na likwidację są w pełni uzasadnione
- zgodnie z zasadami gospodarki rynkowej, wydatki poniesione przez usługodawcę w związku z ze świadczonymi usługami na rzecz usługobiorcy są zwracane w formie przyjętej przez strony, a organ podatkowy nie może narzucać podatnikom sposobu prowadzenia działań gospodarczych, ani ich późniejszego rozliczenia,
- kwestionowane wydatki na likwidację magazynu miały skutkować obniżeniem kosztów działalności Spółki.
Pełnomocnik w swojej argumentacji nie odnosi się do związku ww. kosztów z przychodami i że zostały one poniesione w celu ich uzyskania. Fakt, że likwidacja magazynu związana była z wprowadzeniem nowych zasad logistyki, a wydatki na likwidację magazynu miały skutkować obniżeniem kosztów działalności nie przesądza o ich związku z przychodami. Dyrektor Izby Skarbowej zauważa, że aby określony wydatek można było uznać za koszt uzyskania przychodu musi zachodzić związek tego typu, że poniesienie wydatku ma wpływ na powstanie lub zwiększenie tego przychodu. Natomiast materiał dowodowy nie wykazuje aby istniał jakikolwiek związek poniesionego wydatku z przychodami Spółki. Jest to natomiast dodatkowy koszt, który nie powinien w ogóle obciążać Spółki.
Wydatki poniesione przez firmę C nie mogą obciążać kosztów uzyskania przychodów skarżącej Spółki, Dotyczyły innego podmiotu gospodarczego i zostały faktycznie poniesione przez ten podmiot. Zawarte między Skarżącą a firmą C porozumienie co do refundacji poniesionych wydatków nie wywiera skutków dla celów podatku dochodowego.
Refundacja poniesionych wydatków w związku ze świadczonymi przez usługodawcę usługami, nie może być uznana za koszt związany z przychodami usługobiorcy tylko dlatego, że strony tak uzgodniły, a organy podatkowe nie mogą ingerować w sferę wzajemnych stosunków między stronami.
Strony umowy cywilnoprawnej mogą ułożyć wzajemne stosunki gospodarcze w różny sposób, jednakże organy podatkowe oceniają je w oparciu o przepisy prawa podatkowego.
Bezpodstawne jest twierdzenie Pełnomocnika Spółki, że poniesione wcześniej przez Spółkę wydatki "D" na rzecz C i nie mają związku z poniesionymi przy zamknięciu magazynu w P. Należy zaznaczyć, że w związku z rozpoczęciem świadczenia usług logistycznych przez D od 01.04.1999r firma ta obciążyła "B" S.A. kosztami "C" związanymi z przygotowaniem D do Oświadczenia tych usług (karta nr 53-72 tom I akt)
Spółka wbrew regułom rynkowym i zupełnie bezzasadnie poniosła wszelkie koszty związane z likwidacją magazynu, które powinny obciążać usługodawcę, gdyż miały wyłączny związek z jego przychodami. Zatem poniesiony przez Spółkę wydatek związany z kosztami zamknięcia centrum dystrybucji zasadnie nie został uznany w zaskarżonej decyzji za koszt uzyskania przychodów w świetle przepisów art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.
Ponieważ wydatku w kwocie 298.873,00 zł nie uznano za koszt uzyskania przychodów, to kwota 149.436,50 zł stanowiąca połowę refakturowanego na Spółkę "A" wydatku nie może być uznana za przychód Spółki. Kwota ta stanowi zwrócony w części przez " A" wydatek poniesiony przez Spółkę, który zgodnie z ustaleniami niniejszej decyzji nie zalicza się do kosztów uzyskania przychodów, a więc stosownie do art. 12 ust. 4 pkt 6a ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych nie zalicza się do przychodów.
4. W zaskarżonej decyzji organ kontroli uznał, ze wydatki w kwocie łącznej 3.926,50 zł poniesione za pracownika p. P. P., a dotyczące usług telefonicznych prywatnych, parkingowych, pralniczych, gastronomicznych nie stanowią kosztów uzyskania przychodów Spółki, albowiem są to świadczenia osobiste pracownika i jako nie związane z przychodami Spółki, nie kogą stanowić kosztu uzyskania przychodu.
5. W zaskarżonej decyzji odmówiono uznania za koszt uzyskania przychodu kwoty 57.327,18 zł zarachowanej przez Spółkę w ciężar kosztów uzyskania przychodów związanej z najmowanymi mieszkaniami dla pracowników obcokrajowców.
Na tę kwotę składały się:
1. kwota 6273 zł dotyczyła wynajmu mieszkań które nie były używane
2. kwota 11.500 zł dotyczyła adaptacji mieszkania której dokonano na rzecz właściciela
3. kwota 39.533,35 zł dotyczyła zakupu wyposażenia mieszkań wynajmowanych przez Spółkę które służyło osobistym celom pracowników, nie związanych z przychodami Spółki
Na podstawie art. 16 ust. 1 pkt 52 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych nie uważa się ich za koszt uzyskania przychodów.
Organ odwoławczy zakwestionował w swojej decyzji zaliczenie wydatków w kwocie 34.179,32 zł do kosztów uzyskania przychodów. Spółka zarachowała do kosztów wydatki poniesione na zakup biletów dla pracowników-obcokrajowców i ich rodzin w związku z wyjazdami urlopowymi, świątecznymi itp. Do kraju z którego pochodzą. Spółka wydatki poniesione na zakup biletów dla członków rodzin tych pracowników uznała za niestanowiące kosztów uzyskania przychodów, natomiast dotyczące pracowników uznała za koszty uzyskania przychodów.
Na podstawie art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych nie uznano tego wydatku za koszt uzyskania przychodu, ze względu na to, ze miały one związek ze świadczeniem pracy na rzecz Spółki, a tym samym przychodem.
W złożonej skardze Pełnomocnik Strony wnosi:
- o uchylenie względnie stwierdzenie niezgodności z prawem decyzji,
- zasądzenie na rzecz "B" S.A. kosztów postępowania sądowego oraz kosztów zastępstwa procesowego.
W uzasadnieniu skargi powołał jako przyczynę żądania:
1. naruszenie przepisów prawa materialnego:
art. 12 ust. 4 pkt 6a, art. 15 ust. 1, art. 16 ust. 1 pkt 52, pkt 57, ustawy z dnia 15 lutego 1992r. o podatku dochodowym od osób prawnych, poprzez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie,
2. naruszenie:
- art. 120 ustawy — Ordynacja podatkowa (zasada praworządności) poprzez to, że decyzja została wydana z naruszeniem obowiązujących przepisów prawa,
- art. 121§ 1 ustawy — Ordynacja podatkowa (zasada bezstronności) poprzez to, że nie uwzględniono przy podejmowaniu decyzji niektórych rozstrzygnięć NSA,
- art. 122 ustawy — Ordynacja podatkowa (zasada prawdy obiektywnej) poprzez to, że Organ Kontroli Skarbowej nie podjął wszelkich możliwych działań w celu dokładnego wyjaśnienia sprawy.
Pełnomocnik podnosi, że decyzja, wydana. przez Dyrektora Izby Skarbowej nie znajduje oparcia w przepisach prawa oraz stanie faktycznym sprawy. Uważa, że wydatki zostały prawidłowo zaliczone do kosztów uzyskania przychodów podnosząc, co następuje:
- Koszty uzyskania przychodów za 2001r. nie zostały zawyżone o kwotę 113.101,58 zł z tytułu zaliczenia do kosztów tego roku wynagrodzeń członków Rady Nadzorczej wypłaconych w 2002r. Zgodnie bowiem z art. 41 ust. 4 pkt 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991r. o podatku dochodowym od osób fizycznych, od wypłaconych wynagrodzeń członkom Rady Nadzorczej pobrano podatek zryczałtowany w wysokości 20% przychodów. Ponadto, członkowie Rady Nadzorczej w świetle art. 4 .ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych podlegają ograniczonemu obowiązkowi podatkowemu, gdyż nie mają w Polsce miejsca zamieszkania i ich pobyt czasowy nie trwa dłużej niż 183 dni.
- Wydatki i przychody związane z zamknięciem Centrum Dystrybucji w P. zostały prawidłowo i we właściwej wysokości zakwalifikowane do kosztów i przychodów. Gdyby nie uzgodnienia ze Spółką D to i tak wydatki te zostałyby poniesione " tyle że w innej formie, np.: w postaci opłaty za świadczone usługi.
- Ustalenia kwestionujące wydatek poniesiony w związku z pobytem pracownika w hotelu nie są prawidłowe. Poza wynagrodzeniem za pracę, pracodawca ma obowiązek wypłacać pracownikom inne świadczenia związane z pracą. W B S.A. — spółce należącej do "A" obowiązują "Ogólne warunki ekspatriacji". Ekspatriacja oznacza zgodę na podjęcie pracy lub świadczenie usług i zamieszkanie poza granicami kraju. W jednym z punktów ww. Warunków — "Koszty "pobytu tymczasowego w trakcie oddelegowania lub tranzytu między dwoma przesiedleniami", Ekspatriantom zapewnione są na koszt Spółki pobyty w hotelu, śniadania, pranie i wyżywienie w ograniczonym zakresie. Z tych samych powodów Spółka nie zgadza się z ustaleniami w zakresie nie uznania za koszty uzyskania przychodów wydatków poniesionych na wynajem lokali mieszkalnych udostępnionych pracownikom – obcokrajowcom. Wydatki związane z zakupem biletów dla pracowników obcokrajowców na podróże roczne i podróże związane z wydarzeniami rodzinnymi stanowią koszty uzyskania przychodów w świetle ww. "Warunków"
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie jako nieuzasadnionej, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył co następuje:
Skarga nie jest zasadna, bowiem organy obu instancji przekonywująco i wszechstronnie wyjaśniły wszystkie aspekty sprawy, w tym dotyczące kwestii wskazanych w zarzutach skargi.
Spór w niniejszej sprawie sprowadza się do oceny zasadności zaliczenia konkretnych wydatków do kosztów uzyskania przychodów.
Konstrukcja prawna tych kosztów określona w art.15 ust.1 cytowanej ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych oparta jest na swoistej klauzuli generalnej, która stanowi, że kosztem uzyskania przychodów są wszelkie koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art.16. Decydującym czynnikiem pozwalającym zaliczyć dany wydatek do kosztów uzyskania przychodów jest zatem poniesienie go w celu osiągnięcia przychodu, przy czym każdy wydatek - poza wyraźnie wskazanym w ustawie - wymaga indywidualnej oceny pod kątem adekwatnego związku z przychodami i racjonalności działania dla osiągnięcia przychodu.
Jak wielokrotnie podkreślano w dotychczasowym orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego przy ustalaniu kosztów uzyskania przychodów, które mają decydujący wpływ na określenie zobowiązań podatkowych, nie można uznać za koszt wydatków, których charakter budzi wątpliwości. a podatnik wątpliwości tych nie wyjaśnia. Ciężar dowodu co do wskazania istnienia związku przyczynowego między konkretnym wydatkiem, a uzyskanym przychodem obciąża przy tym podatnika (por. wyrok NSA w Gdańsku 27.06.2001r. o sygn. akt I SA/Gd 45/99, NSA w Katowicach z 24.05.2000r. o sygn. akt I SA/Ka 2181/98).
Przy kwalifikowaniu poniesionych wydatków trzeba brać pod uwagę ich celowość oraz potencjalną możliwość przyczynienia się wydatku do osiągnięcia przychodu. Okoliczności te należy oceniać indywidualnie, biorąc pod uwagę racjonalność wydatków, to znaczy ich adekwatność do rzeczywistych potrzeb i zakresu prowadzonej działalności oraz konieczność ich poniesienia dla osiągnięcia przychodu.
Z materiałów sprawy nie wynika aby skarżący w sposób przekonywujący wskazali istnienie związku przyczynowego w odniesieniu do wydatków związanych z kosztami wymienionymi w poszczególnych punktach decyzji organów obu instancji.
Podkreślić należy, iż w świetle art.15 ust.1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych nie można na organy podatkowe nakładać nieograniczonego obowiązku poszukiwania faktów, potwierdzających związek przyczynowy pomiędzy oznaczonymi wydatkami a uzyskanym przychodem, jeżeli dostatecznych dowodów w tym zakresie nie dostarczył sam podatnik, zaś z ustaleń organu podatkowego wynikają wnioski przeciwne do ogólnie sformułowanych twierdzeń podatnika.
Za słusznie zatem należy uznać stanowisko organów podatkowych w kwestii nieuznania za koszty uzyskania przychodów kwoty 443.992,82 zł stanowiącej połowę obciążających koszty Spółki wydatków związanych z wyjazdem do A. i J. Zasadnie przy tym organy przyjęły, iż skoro z programu spotkań objętych wyjazdem wynikało, że dotyczyły one zagadnień związanych z partenariatem w Polsce i w Europie, a także rynku w Europie Centralnej, to poniesiony koszt jako przynoszący korzyści obu spółkom nie może w całości stanowić kosztu uzyskania przychodu Strony Skarżącej. W ocenie Sądu, dokumenty sprawdzone przez kontrolującego były wystarczające dla rozstrzygnięcia tej kwestii i nie budziły wątpliwości. Z materiałów sprawy nie wynika natomiast, aby Strona Skarżąca w sposób przekonywujący wykazała, że zachodzi związek przyczynowy pomiędzy tymi wydatkami a uzyskanym przychodem, w odniesieniu do całej kwoty wydatku.
Odnosząc się do kolejnej spornej kwestii nie uznania za koszty uzyskania przychodów roku 2001 wynagrodzeń członków Rady Nadzorczej wypłaconych w 2002r. w wysokości 113.101.58 zł skład orzekający stwierdza, iż kwestią zaliczenia wydatków do poszczególnych lat podatkowych regulują postanowienia art. 15 ust.4 ustawy. Zgodnie z tym przepisem, koszty uzyskania przychodów są potrącane tylko w tym roku podatkowym, którego dotyczą. Skoro zatem Spółka dokonała wypłaty wynagrodzeń za pełnienie funkcji, art. 13 pkt 7 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych członkom Rady Nadzorczej w 2002r. stąd kwota 113.101,58 zł nie stanowi kosztu uzyskania przychodu w 2001r., a będzie je stanowić w roku następnym.
W pełni uzasadnione jest zakwestionowanie zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów wydatków związanych z likwidacją magazynu w P. Wnikliwa analiza akt podatkowych nie dała podstaw do stwierdzenia aby istniał związek pomiędzy tymi wydatkami a przychodami Spółki. Jest to jak zauważyły organy obu instancji dodatkowy koszt , który nie powinien obciążać Spółki. Wydatki, które faktycznie zostały poniesione ale przez inny podmiot gospodarczy nie mogą obciążać kosztów uzyskania Skarżącej pomimo zawartego w tym zakresie porozumienia o refundacji. Wydatki te miały związek z przychodami firmy D i bezzasadnie zdaniem Sądu zostały poniesione przez "B S.A."
Z tych samych przyczyn zasadnym było nieuznanie za koszty uzyskania przychodów Spółki osobistych wydatków pracownika P. P.
W kwestii wydatków dotyczących zakupu biletów na wyjazdy urlopowe, świąteczne, okolicznościowe Sąd stwierdza, iż wydatki te nie mają związku z uzyskaniem przychodu przez Spółkę. Okoliczność, iż nie zostały one objęte działalnością zakładowego funduszu socjalnego oraz istnieniem obowiązku poniesienia tego rodzaju wydatków na rzecz pracowników – ekspatriantów nie przesądza o zaliczeniu tych wydatków do kosztów w świetle przepisu art. 15 ust.1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
Przechodząc do ostatniej spornej pozycji kosztowej podnieść należy, iż organy obu instancji nie naruszyły prawa materialnego, ani zasady swobodnej oceny dowodów nie uznając za koszt uzyskania przychodu wydatku w kwocie 57.327,10 zł poniesionego w związku z najmowanymi lokalami mieszkalnymi. Jak wynika z materiału dowodowego wydatki w kwocie 6.273 zł za dotyczą wynajmu mieszkania przy ulicy J., które w miesiącach VII i X-XII nie było używane, nie można przyjąć argumentacji, niewykorzystania mieszkania jako straty związanej z ryzykiem prowadzonej działalności gospodarczej. Również wydatki dotyczące prac adaptacyjnych, które miały obciążać właściciela mieszkania nie powinna zostać zarachowana w koszty uzyskania przychodu. Tak samo w wyniku braku związku pomiędzy wydatkami - w kwocie 39.553,35 zł na zakup wyposażenia do wynajmowanych mieszkań - a przychodem Spółki, nie można zaliczyć tych wydatków w ciężar kosztów. Zakupione wyposażenie służyło osobistym potrzebom osób zamieszkujących najmowane mieszkania oraz ich rodzinom i nie było wykorzystywane przez Spółkę dla celów prowadzonej działalności. Przepis art. 16 ust. 1 pkt 52 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych wyraźnie stanowi, że nie uważa się za koszt uzyskania przychodów wydatków poniesionych na zakup zużywających się stopniowo rzeczowych składników majątku podatnika, niezaliczanych zgodnie z odrębnymi przepisami do środków trwałych - w przypadku stwierdzenia, że składniki te nie są wykorzystywane dla celów działalności prowadzonej przez podatnika, lecz służą osobistym celom pracowników i innych osób albo znajdują się poza siedzibą podatnika.
Skoro skarżąca w sposób przekonywający nie wykazała, aby ww. rzeczowe składniki majątku były wykorzystywane dla celów prowadzonej przez podatnika działalności gospodarczej, a dodatkowo przy bezspornym ustaleniu, iż rzeczy te znajdowały się poza siedzibą Spółki i służyły pracownikom oraz ich rodzinom, tym samym zasadnie wyłączone zostały z kosztów uzyskania przychodu Spółki w omawianym roku podatkowym.
Wbrew zarzutom skargi brak jest podstaw do przyjęcia, aby organy podatkowe wydając zaskarżone decyzje naruszyły przepisy art. 120, 121 § 1, 122 Ordynacji podatkowej w sposób, który mógłby mieć wpływ na wynik sprawy. Spółka brała udział w prowadzonym postępowaniu podatkowym, mając przy tym możliwość przedstawienia wszystkich dowodów, związanych z prowadzoną przez nią działalnością i świadczących o prawidłowości jej postępowania. Organy podatkowe uwzględniły wszystkie zaoferowane przez spółkę dowody i dowody te oceniły w uzasadnieniu decyzji. Ocena ta opiera się na materiale dowodowym zebranym w sprawie i oparta jest na wszechstronnej ocenie całokształtu zebranego w sprawie materiału, jak i wszystkich dowodów we wzajemnej ze sobą łączności, a rozumowanie ustalające istnienie okoliczności faktycznych wypływa z prawideł logiki. Ocena dowodów została przeprowadzona z zachowaniem norm procesowych i nie przekroczyła granic swobodnej oceny dowodów. Okoliczność jednak, że ocena ta jest dla skarżącej spółki niekorzystna, nie jest równoznaczna z naruszeniem jakiegokolwiek przepisu proceduralnego. Skoro bowiem organ na podstawie art. 191 ordynacji podatkowej, korzystający z prawa do swobodnej oceny dowodów, własne ustalenia uczynił podstawą rozstrzygnięcia, a twierdzeniom strony odmówił waloru mocy dowodowej, to uczynił to zgodnie z prawem, zaś ocena tych dowodów nie budzi zastrzeżeń. Przede wszystkim trafnie organ odwoławczy ustalił, iż wyjaśnienia spółki w zakresie nie uznanych przez organy podatkowe kosztów uzyskania przychodu nie są poparte materiałem dowodowym.
W świetle powyższego skarga nie zasługuje na uwzględnienie i jako taka podlega oddaleniu. Na zasadzie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) należało orzec jak w sentencji.