III SA/Wa 2652/23

III SA/Wa 2652/23 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2024-03-07
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2023-12-06
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Aneta Trochim-Tuchorska
Anna Zaorska /przewodniczący sprawozdawca/
Hanna Filipczyk
Symbol z opisem
6110 Podatek od towarów i usług
6560
Hasła tematyczne
Podatek od towarów i usług
Skarżony organ
Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Treść wyniku
Uchylono zaskarżoną interpretację
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 1570
art. 106 b ust. 1 pkt 1, art. 106a pkt 2 , at. 106 e ust. 1 pkt 7
Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j.)
Dz.U. 2023 poz 1634
art.146 par 1 , art. 145 par 1 pkt 1  lit. a , art. 200, art. 205 par 2 i 4
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Anna Zaorska (sprawozdawca), Sędziowie sędzia WSA Hanna Filipczyk, sędzia WSA Aneta Trochim-Tuchorska, Protokolant referent stażysta Kamila Lewikowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 marca 2024 r. sprawy ze skargi P. sp. z o.o. z siedzibą w W. na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia [...] października 2023 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług 1) uchyla zaskarżoną interpretację indywidualną, 2) zasądza od Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej na rzecz P. sp. z o.o. z siedzibą w W. kwotę 697 zł (słownie: sześćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Uzasadnienie
1.1. Przedmiotem skargi jest interpretacja indywidualna Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej (dalej: "DKIS") z [...] października 2023 r. wydana na wniosek "P." sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej: "Wnioskodawca", "Skarżąca", "Spółka") w zakresie podatku od towarów i usług dotycząca wyodrębnienia na fakturze z tytułu świadczenia usług najmu poszczególnych elementów kalkulacyjnych, kompleksowej umowy najmu.
1.2. We wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej uzupełnionym pismem z 14 sierpnia 2023 r. Wnioskodawca przedstawił następujący stan faktyczny.
Spółka prowadzi działalność gospodarczą polegającą na wynajmie
i zarządzaniu nieruchomościami własnymi lub dzierżawionymi. Działalność Spółki w zakresie wynajmu i zarządzania nieruchomościami podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Spółka jest czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług. Z tytułu świadczenia usług najmu, Spółka wystawia na rzecz najemców faktury VAT, na podstawie art. 106b oraz 106e ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz.U. z 2023 r., poz. 1570 ze zm., dalej: "ustawa o VAT").
Zgodnie z umowami zawartymi przez Spółkę, w zamian za możliwość korzystania z wynajmowanej powierzchni (kompleksową usługę najmu), najemcy są zobowiązani do uiszczania na rzecz Spółki wynagrodzenia obejmującego różne elementy kalkulacyjne, m.in. czynsz najmu, opłaty eksploatacyjne, opłatę za zarządzanie, element kalkulacyjny czynszu najmu (podatki), opłatę ryczałtową (media).
W ramach kompleksowego świadczenia usługi najmu, o której mowa powyżej, świadczeniem głównym wykonywanym przez Spółkę na rzecz najemców jest wynajem powierzchni za wynagrodzeniem.
Poszczególne opłaty wskazane powyżej stanowią elementy kalkulacyjne wynagrodzenia za najem powierzchni przez Spółkę na rzecz najemców i nie stanowią odrębnych od najmu usług wykonywanych na rzecz najemców.
Wnioskodawca opodatkowuje kompleksowe świadczenie usługi najmu według stawki właściwej dla świadczenia głównego tj. najmu powierzchni, stawką 23% VAT.
Spółka wyodrębnia na fakturze poszczególne elementy kalkulacyjne wynagrodzenia wymienione powyżej takie jak: czynsz najmu, opłata eksploatacyjna, opłata za zarządzanie, opłata za media, element kalkulacyjny czynszu najmu (podatki), itp. Wynika to z następujących przyczyn:
- z zarządczego oraz kontrolingowego punktu widzenia wyodrębnienie powyższych elementów na fakturze umożliwia lepszą kontrolę przychodów i kosztów, zarządzanie finansami oraz konsolidację wyników na poziomie grupy;
- z technicznego punktu widzenia, system informatyczny do wystawiania faktur wykorzystywany przez Spółkę został skonfigurowany w taki sposób, aby na fakturach sprzedaży były wyszczególniane poszczególne elementy kalkulacyjne usługi najmu, co utrudnia potencjalną zmianę w tym zakresie;
- wyszczególnienie poszczególnych pozycji na fakturze ma również umożliwić najemcom łatwiejszą kontrolę kosztów.
1.3. W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie:
Czy w świetle art. 106b ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 106e ustawy o VAT ustawy o VAT Wnioskodawca jest uprawniony do wyodrębniania na fakturze z tytułu świadczenia usług najmu poszczególnych elementów kalkulacyjnych kompleksowej usługi najmu (np. czynszu najmu, opłaty eksploatacyjnej, opłaty za zarządzanie, elementu kalkulacyjnego czynszu najmu obejmującego podatki, opłaty za media, itp.)?
Zdaniem Wnioskodawcy, na powyższe pytanie należy odpowiedzieć twierdząco.
Spółka wyjaśniła, że w ramach wykonywanych przez nią usług opisanych w stanie faktycznym, świadczeniem głównym jest najem powierzchni, natomiast pozostałe usługi (zarządzenie powierzchnią, dostawa na rzecz najemcy mediów, utrzymanie powierzchni wspólnych) stanowią świadczenia pomocnicze, niezbędne do wykonania świadczenia głównego, czyli wynajmu powierzchni. W rezultacie, całe wynagrodzenie składające się z elementów kalkulacyjnych za wykonanie usługi głównej oraz usług pomocniczych, stanowi podstawę opodatkowania kompleksowej usługi najmu.
Zdaniem Skarżącej przepisy art. 106b ust. 1 pkt 1 oraz art. 106e ust. 1 ustawy o VAT nie wskazują na konieczność wykazywania usługi kompleksowej w ramach jednej pozycji na fakturze, ani nie wykluczają możliwości wykazania przez podatnika na fakturze, w osobnych pozycjach kilku różnych świadczeń składających się na usługę kompleksową lub wpływających na wycenę takiej usługi. W ocenie Wnioskodawcy, skoro przepisy nie zawierają expressis verbis zakazu wykazywania przez podatnika na fakturze w osobnych pozycjach kilku różnych świadczeń/ elementów kalkulacyjnych świadczenia kompleksowego ani nakazu ujmowania ich w jednej pozycji faktury, to jest on uprawniony do stosowania obecnej metodologii wystawiania faktur dotyczących świadczenia kompleksowej usługi najmu.
Spółka argumentowała, że prawidłowość materialnoprawna faktury zachodzi, jeżeli odzwierciedla ona w sposób prawidłowy zdarzenie gospodarcze. Wyodrębnienie poszczególnych pozycji na fakturze jest czynnością czysto techniczną mającą głównie znaczenie informacyjne dla Spółki oraz jej najemców. Czynność ta odbywa się bez ingerencji w zasady opodatkowania kompleksowego świadczenia usługi najmu, a wyodrębnienie poszczególnych świadczeń służy jako narzędzie statystyczne dla stron transakcji. Wystawiona w ten sposób faktura potwierdza zaistniałe zdarzenie gospodarcze, a jej elementy wymagane przez art. 106e ust. 1 ustawy o VAT pozostają na fakturze zachowane.
W ocenie Wnioskodawcy, wyodrębnienie poszczególnych elementów świadczenia na fakturze nie skutkuje zmianą ich kwalifikacji, np. uznaniem ich za odrębne świadczenia. Ocena czy dane świadczenie jest świadczeniem kompleksowym powinna zostać dokonana przez pryzmat charakteru danego świadczenia oraz wytycznych wypracowanych w orzecznictwie, a nie przez pryzmat opisu świadczenia znajdującego się na fakturze lub ewentualnego wskazania elementów składowych świadczenia.
Spółka podkreśliła, że za prawidłowością stosowanej przez nią metodologii wystawiania faktur, przemawia jednolita praktyka sądów administracyjnych, które wskazują na to, iż z przepisów ustawy o VAT nie wynika obowiązek wykazywania świadczeń kompleksowych w jednej pozycji, a w rezultacie wykazywanie poszczególnych świadczeń w kilku pozycjach nie wpływa na zmianę klasyfikacji usług z kompleksowego świadczenia na kilka odrębnych świadczeń.
1.4. W interpretacji indywidualnej z [...] października 2023 r. DKIS uznał stanowisko Wnioskodawcy za nieprawidłowe. Organ zauważył, że treść art. 106e ust. 1 ustawy o VAT określa, jakie elementy powinna zawierać faktura. Zaznaczył, że są to elementy obligatoryjne, których podanie ma przede wszystkim cel fiskalny. Służą one bowiem do prawidłowego zidentyfikowania dla celów podatkowych strony podmiotowej danej transakcji, rodzaju transakcji, jak również wartości służących do określenia w kwotach bezwzględnych wysokości zobowiązania podatkowego. Jak argumentował DKIS, podmiot zobowiązany do wystawienia faktury powinien precyzyjnie określić rodzaj "fakturowanej" czynności, tj. podać nazwę (rodzaj) towaru lub usługi. Źródłem tego obowiązku jest art. 106e ust. 1 pkt 7 ustawy o VAT. Z treści ww. przepisu wynika jednoznacznie, że faktura stwierdzająca dokonanie sprzedaży powinna zawierać m.in. nazwę (rodzaj) towaru lub usługi.
DKIS stwierdził, że na fakturze dokumentującej sprzedaż, o której mowa we wniosku powinna widnieć nazwa "kompleksowa usługa najmu", a nie poszczególne elementy tego świadczenia. Wskazał, że Ustawodawca nie zabrania umieszczania na fakturze dodatkowych informacji. Jednocześnie stwierdził, że skoro przepisy ustawy określają minimalny zakres danych, jakie powinna zawierać faktura i nie nakładają ograniczeń w zakresie umieszczania dodatkowych danych identyfikujących dostawców, nabywców, czy też innych danych, które wystawca uzna za stosowne, Spółka może zamieścić na wystawionych fakturach informacje dodatkowe, dotyczące rozliczenia transakcji.
Zdaniem DKIS, skoro przedmiotem sprzedaży jest wyłącznie kompleksowa usługa najmu to wyłącznie ta usługa powinna być wskazana na fakturze jako przedmiot sprzedaży. Natomiast poszczególne elementy kalkulacyjne składające się na wynagrodzenie mogą być umieszczone poza elementami obowiązkowymi faktury, jako elementy dodatkowe np. w części informacyjnej faktury lub w osobnym dokumencie np. w kosztorysie. Faktura jest dokumentem sformalizowanym mającym odzwierciedlać faktyczne zaistniałe zdarzenie gospodarcze i faktura nie może wprowadzać w błąd. Tym samym w ocenie Organu, na fakturze dokumentującej świadczenie usług nie powinny figurować jako przedmiot sprzedaży towary (usługi) zużyte przy jej świadczeniu, jeśli nie były one przedmiotem odrębnej sprzedaży tylko elementem świadczenia kompleksowego. Zaznaczył, że elementy formalne wymagane przez art. 106e ust. 1 ustawy o VAT mają znaczenie dowodowe. Według Organu umieszczenie zatem na fakturze w osobnych pozycjach jako przedmiot sprzedaży kilku różnych świadczeń może sugerować, że przedmiotem sprzedaży było kilka odrębnych świadczeń, a nie jedno kompleksowe. Tym samym umieszczenie dodatkowych zapisów na fakturze nie powinno naruszać jej czytelności.
W związku z powyższym DKIS uznał za nieprawidłowe stanowisko Spółki, dotyczące możliwości, zgodnie z art. 106b ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 106e ustawy o VAT, wyodrębniania na fakturze z tytułu świadczenia usług najmu poszczególnych elementów kalkulacyjnych kompleksowej usługi najmu.
2. W przywołanej na wstępie skardze Skarżąca zarzuciła naruszenie:
- art. 106b ust. 1 pkt 1 w związku z art. 106e ust. 1 pkt 7 o VAT, poprzez ich błędną wykładnię i uznanie, że Spółka nie jest uprawniona do wyodrębniania na fakturze z tytułu świadczenia usług najmu poszczególnych elementów kalkulacyjnych kompleksowej usługi najmu (np. czynszu najmu, opłaty eksploatacyjnej, opłaty za zarządzanie, elementu kalkulacyjnego czynszu najmu obejmującego podatki, opłaty za media, itp);
- art. 106e ust. 1 pkt 7 w związku z art. 29a ust. 1 ustawy o VAT, poprzez ich błędną wykładnię i uznanie, że w przypadku świadczenia kompleksowego (kompleksowa usługa najmu) na fakturze powinna zostać umieszczona tylko jedna pozycja - "kompleksowa usługa najmu", obejmująca zsumowaną wartość wszystkich elementów kalkulacyjnych, podczas gdy zgodnie z obowiązującymi regulacjami faktura może wskazywać w odrębnych pozycjach poszczególne elementy kalkulacyjne kompleksowej usługi najmu;
- art. 2a w zw. z art. 121 § 1 i 122 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2022 r., poz. 2651 ze zm.; dalej: "O.p."), poprzez brak zastosowania tych przepisów i działanie przez DKIS w sposób podważający zaufanie do organów podatkowych, polegający na wydawaniu interpretacji sprzecznych z wykładnią ustawy o VAT prezentowaną przez sądy administracyjne w wyrokach wydawanych w analogicznych stanach faktycznych i braku rozstrzygania wątpliwości na korzyść podatnika;
- art. 14e § 1 pkt 1, art. 14c § 2 w związku z art. 121 O.p., poprzez niepełne uzasadnienie, wyrażające się w szczególności brakiem odniesienia się do powołanego przez Skarżącą orzecznictwa sądów administracyjnych i praktyki organów podatkowych w analogicznych stanach faktycznych;
- art. 120 O.p. regulującego zasadę legalizmu poprzez rozszerzającą wykładnię i błędne wywodzenie z treści art. 106e ust. 1 pkt 7 ustawy o VAT zakazu umieszczania na fakturze dokumentującej dostawę kompleksowej usługi najmu poszczególnych elementów kalkulacyjnych tej usługi.
W związku z powyższymi zarzutami Skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej interpretacji oraz zasądzenie kosztów postępowania.
3. W odpowiedzi na skargę DKIS podtrzymał swoją argumentację wyrażoną w zaskarżonej interpretacji indywidualnej i wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
4.1. Skarga zasługiwała na uwzględnienie.
4.2. Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2022 r., poz. 2492), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Takiej kontroli, stosownie do art. 3 § 2 pkt 4a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r., poz. 1634, dalej: "P.p.s.a.") podlegają m.in. pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego w indywidualnych sprawach. Stosownie do art. 57a zdanie pierwsze P.p.s.a., skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie, może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. W tej kategorii spraw sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną, o czym stanowi zdanie drugie art. 57a P.p.s.a.
4.3. Zasadnicza istota sporu w sprawie dotyczy prawidłowości wskazywanego przez Skarżącą sposobu dokumentowania zdarzeń gospodarczych na fakturze.
Zdaniem Skarżącej, przepisy art. 106b ust. 1 pkt 1 oraz art. 106e ust. 1 ustawy o VAT nie wskazują na konieczność wykazywania usługi kompleksowej w ramach jednej pozycji na fakturze, ani nie wykluczają możliwości wykazania przez podatnika na fakturze, w osobnych pozycjach kilku różnych świadczeń składających się na usługę kompleksową. W ocenie Skarżącej, skoro przepisy nie zawierają zakazu wykazywania na fakturze w osobnych pozycjach kilku różnych elementów kalkulacyjnych świadczenia kompleksowego ani nakazu ujmowania ich w jednej pozycji faktury, to jest on uprawniona do stosowania obecnej metodologii wystawiania faktur. Jak argumentowała wyodrębnienie poszczególnych pozycji na fakturze jest czynnością czysto techniczną mającą głównie znaczenie informacyjne dla Spółki oraz jej najemców. Czynność ta odbywa się bez ingerencji w zasady opodatkowania kompleksowego świadczenia usługi najmu.
Odmiennie kwestię tę postrzega DKIS wywodząc, na podstawie tych samych przepisów i zasad pojmowania świadczenia złożonego, że fakturowanie winno odzwierciedlać jednolitość transakcji. Pogląd ten wspiera charakterem i znaczeniem faktury jako dokumentu sformalizowanego mającego odzwierciedlać prawidłowo zdarzenia gospodarcze. Zdaniem DKIS, umieszczenie na fakturze w osobnych pozycjach jako przedmiot sprzedaży kilku różnych świadczeń może sugerować, że przedmiotem sprzedaży było kilka odrębnych świadczeń, a nie jedno kompleksowe.
Rozpoznając opisany spór, Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę, podziela pogląd Skarżącej, że w przedstawionym stanie faktycznym będzie ona uprawniona do wykazania na fakturze dokumentującej świadczenie kompleksowe elementów, które na to świadczenie się składają.
4.4. Na wstępie Sąd zauważa, że analogiczny problem prawny, tj. dotyczący wyodrębnienia na fakturze poszczególnych elementów kalkulacyjnych świadczenia kompleksowego był już przedmiotem wypowiedzi sądów administracyjnych (zob. m.in.: wyrok NSA z 5 czerwca 2019 r., sygn. akt I FSK 661/17, wyrok WSA w Lublinie z 14 kwietnia 2023 r., sygn. akt I SA/Lu 159/23, wyrok WSA w Poznaniu z 27 lipca 2022 r., sygn. akt I SA/Po 1048/21, wyrok WSA we Wrocławiu z 6 maja 2021 r., sygn. kat I SA/Wr 708/20). Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę stanowisko wyrażone w tych orzeczeniach podziela i posłuży się nim w niezbędnym zakresie w niniejszym uzasadnieniu.
4.5. Zgodnie z art. 106b ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT, podatnik jest obowiązany wystawić fakturę dokumentującą sprzedaż, a także dostawę towarów i świadczenie usług, o których mowa w art. 106a pkt 2, dokonywane przez niego na rzecz innego podatnika podatku, podatku od wartości dodanej lub podatku o podobnym charakterze lub na rzecz osoby prawnej niebędącej podatnikiem.
Art. 106e ust. 1 ustawy o VAT opisuje elementy, które winna zawierać faktura VAT, w pkt 7 stwierdzając, że powinna ona zawierać nazwę (rodzaj) towaru lub usługi.
Z treści ww. przepisów, powołanych również przez DKIS, nie wynika aby opisany przez Skarżąca sposób fakturowania usługi kompleksowej (kompleksowej usługi najmu), tj. w rozbiciu na wchodzące w jej skład elementy kalkulacyjne wynagrodzenia takie jak: czynsz najmu, opłata eksploatacyjna, opłata za zarządzanie, opłata za media, element kalkulacyjny czynszu najmu, był wykluczony. Co więcej zakazu takiego nie można wyprowadzić z innych przepisów ustawy powoływanych przez organ interpretacyjny. Postawy dla takich działań nie sposób wyprowadzić także z charakteru świadczenia kompleksowego.
Nie można również zaaprobować konkluzji organu podatkowego, że umieszczenie na fakturze w osobnych pozycjach kilku różnych świadczeń może sugerować, że przedmiotem sprzedaży było kilka odrębnych świadczeń, a nie jedno kompleksowe. Organ podatkowy nie poparł powołaniem adekwatnego przepisu ustawy podatkowej twierdzenia, że w przypadku świadczenia kompleksowego (kompleksowej usługi najmu, na którą składa się szereg świadczeń) na fakturze, w części zasadniczej przeznaczonej na wskazanie nazwy towaru lub usług, winna widnieć wyłącznie nazwa "kompleksowa usługa najmu" i to wyłącznie tak opisana usługa powinna być wskazana na fakturze jako przedmiot sprzedaży, a przyjęcie metodologii fakturowania zdarzeń gospodarczych proponowanej przez Skarżąca jest nieprawidłowe. Wniosek taki nie wynika z przepisów ustawy o VAT powołanych przez organ podatkowy w interpretacji indywidualnej, w szczególności z art. 106b ust. 1 pkt 1 i art. 106e ust. 1 pkt 7 ustawy o VAT.
Powołane przepisy nie wykluczają możliwości wykazania przez podatnika w fakturze w osobnych pozycjach kilku różnych świadczeń. Przekonanie organu podatkowego, że tego rodzaju postępowanie "może sugerować", że przedmiotem sprzedaży było kilka odrębnych świadczeń, a nie jedno kompleksowe, nie stanowi dostatecznego argumentu, by zakwestionować prawidłowość proponowanego przez Skarżącą sposobu dokumentowania zdarzeń na fakturze.
Uznanie przez organ podatkowy stanowiska Skarżącej za nieprawidłowe wymaga bowiem wskazania konkretnego przepisu ustawy podatkowej, który został naruszony w stanowisku przedstawionym przez Skarżącą we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej. Tego w sprawie nie wykazano, co narusza powołane w skardze przepisy art. 106b ust. 1 pkt 1 w związku z art. 106e ust. 1 pkt 7 ustawy o VAT w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy.
4.6. Jednocześnie Sąd nie podzielił zarzutów skargi dotyczących naruszenia przepisów postępowania, w tym zwłaszcza nie dopatrzył się w tym zakresie naruszeń mogących mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W ocenie Sądu, z faktu, że organ nie zgodził się ze stanowiskiem Skarżącej przedstawionym we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej i dokonał negatywnej oceny tego stanowiska nie można wnioskować, że zaskarżona interpretacja indywidualna wydana została z naruszeniem wskazanych w skardze przepisów procesowych. Wykładnia organu i ocena, co do zastosowania w sprawie adekwatnych przepisów prawa materialnego jest błędna, co Skarżąca skutecznie zakwestionowała stawiając zarzut naruszenia prawa materialnego. Chybione jest więc dodatkowe negowanie, błędnego na płaszczyźnie materialnoprawnej stanowiska organu, przez stawianie zarzutów naruszenia przepisów procesowych.
Skarżąca zasadnie jedynie podnosi, że DKIS w zaskarżonej interpretacji zupełnie pominął i w żaden sposób nie odniósł się do przywoływanego przez nią we wniosku orzecznictwa sądów administracyjnych i interpretacji indywidualnych. O ile zgodzić się można z organem, że nie jest on zobligowany do szczegółowego odnoszenia się do wszystkich argumentów strony zawartych we wniosku o interpretację, to jednak zasadnym byłoby odniesienie się do orzecznictwa wskazanego przez Skarżącą chociażby w takim zakresie w jakim ostatecznie uczynił to DKIS w odpowiedzi na skargę. Niemniej jednak powyższe uchybienie, w kontekście stwierdzonego przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego, nie miało istotnego znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy.
4.7. Ponownie wydając interpretację indywidualną organ podatkowy będzie zobowiązany uwzględnić przedstawioną wyżej ocenę Sądu, co do braku zgodności z prawem zaskarżonej interpretacji. DKIS winien w szczególności uwzględnić, że przepisy ustawy o VAT nie sprzeciwiają się wykazaniu na fakturze w osobnych pozycjach kilku różnych świadczeń składających się na usługę kompleksową.
4.8. Mając powyższe na uwadze, Sąd działając na podstawie art. 146 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a uchylił zaskarżoną interpretację. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 i § 4 P.p.s.a. Na zasądzone koszty składają się wpis sądowy w kwocie 200 zł, koszty zastępstwa procesowego w kwocie 480 zł oraz opłata skarbowa od udzielonego pełnomocnictwa w kwocie 17 zł.