III SA/Wa 2611/20

III SA/Wa 2611/20 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2021-07-16
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2020-12-30
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Agnieszka Baran /sprawozdawca/
Jacek Kaute
Matylda Arnold-Rogiewicz /przewodniczący/
Symbol z opisem
6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne
Podatek dochodowy od osób fizycznych
Sygn. powiązane
II FSK 38/22 - Wyrok NSA z 2024-10-09
Skarżony organ
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2019 poz 900
art. 208 § 1, art. 62 § 4, art. 247 § 1 pkt 4, art. 219
Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jedn.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Matylda Arnold – Rogiewicz, Sędziowie sędzia del. SO Agnieszka Baran (sprawozdawca), sędzia WSA Jacek Kaute, , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 16 lipca 2021 r. sprawy ze skargi D.M. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] października 2020 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania podatkowego w sprawie zwrotu nadpłaty z tytułu odsetek za zwłokę od zaległości podatkowych w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2003 r. oddala skargę.
Uzasadnienie
W dniu 11 marca 2020 r. wpłynął do Naczelnika Urzędu Skarbowego w O. (dalej jako: "naczelnik", "organ pierwszej instancji") wniosek D. M. (dalej jako: "strona", "skarżący) o zwrot nadpłaty z tytułu odsetek za zwłokę od zaległości podatkowej w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2003 rok, pobranych nienależnie, za okres postępowania kontrolnego trwającego dłużej niż sześć miesięcy, wraz z należnym oprocentowaniem.
Jak wynika z uzasadnienia powyższego wniosku, Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w W. wydał wobec strony decyzję z dnia [...] września 2011 r. w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2003 r., stwierdzając, że zobowiązanie podatkowe zostało zaniżone o kwotę 399.155,80 zł. Decyzja ta została następnie utrzymana w mocy decyzją Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] kwietnia 2012 roku. Następnie, wyrokiem z dnia 30 kwietnia 2013 r., sygn. akt III SA/Wa 2099/12, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę na ww. decyzję organu odwoławczego. W związku z powyższym, wynikająca z decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w W. z dnia [...] września 2011 r. zaległość podatkowa w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2003 r. w kwocie 399.155,80 zł została uiszczona w całości wraz z odsetkami za zwlokę, które naliczono bez uwzględnienia przerwy w ich naliczaniu, wynikającej z art. 24 ust. 3 ustawy o kontroli skarbowej (j.t. Dz. U. z 2016 r., poz. 720 ze zm. - w brzmieniu obowiązującym w okresie od 1 do 29 lipca 2010 r.). Wydanie przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w W. decyzji z dnia [...] września 2011 r. w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2003 r., było poprzedzone prowadzeniem postępowania kontrolnego, które trwało przez ponad 23 miesiące. Przedmiotowe postępowanie kontrolne zostało wszczęte w dniu 23 października 2009 r., w którym doręczono postanowienie Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w W. z dnia 20 października 2009 r. o wszczęciu postępowania kontrolnego w zakresie rzetelności deklarowanych podstaw opodatkowania oraz prawidłowości obliczania i wpłacania podatku dochodowego od osób fizycznych za 2003 rok. Natomiast zakończone zostało w dniu 27 września 2011 r., w którym została doręczona decyzja Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w W.
W wyniku dokonanych ustaleń organ pierwszej instancji stwierdził, że w obrocie prawnym nadal funkcjonują postanowienia ostateczne wydane przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w O. w przedmiocie zaliczenia dokonanych przez D. M. wpłat oraz zajęć egzekucyjnych tytułem zaległości w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2003 rok, tj.:
- postanowienie nr [...] z dnia 28 czerwca 2012 r. (doręczone w trybie art. 149 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2019 r., poz. 900 ze zm., dalej także "ordynacja podatkowa."), dotyczące wpłaty w kwocie 212.000 zł,
- postanowienie nr [...] z dnia 28 czerwca 2012 r. (doręczone w trybie art. 149 ordynacji podatkowej), dotyczące wpłaty w kwocie 191.000 zł,
- postanowienie nr [...] z dnia 29 czerwca 2012 r. (doręczone w trybie art. 149 ordynacji podatkowej), dotyczące wpłaty w kwocie 195.000 zł.
- postanowienie nr [...] z dnia 2 lipca 2012 r. (doręczone w trybie art. 149 ordynacji podatkowej), dotyczące wpłaty w kwocie 42.753,88 zł,
- postanowienie nr [...] z dnia 17 lipca 2012 r. (doręczone w trybie art. 149 ordynacji podatkowej), dotyczące wpłaty w kwocie 99.000 zł,
- postanowienie nr [...] z dnia 23 lipca 2012 r. (doręczone w trybie art. 149 ordynacji podatkowej), dotyczące wpłaty w kwocie 48.401,32 zł.
- postanowienie nr [...] (doręczone w dniu 2 kwietnia 2013 r. w trybie art. 149 ordynacji podatkowej), dotyczące wpłaty w kwocie 5.545,80 zł,
- postanowienie nr [...] (doręczone w dniu 2 kwietnia 2013 r. w trybie art. 149 ordynacji podatkowej), dotyczące wpłaty w kwocie 3.800 zł,
- postanowienie nr [...] (doręczone w dniu 2 kwietnia 2013 r. w trybie art. 149 ordynacji podatkowej), dotyczące wpłaty w kwocie 11.000 zł.
W związku z powyższym decyzją z dnia [...] lipca 2020 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w O., na podstawie art. 208 ordynacji podatkowej, umorzył postępowanie podatkowe wszczęte z wniosku D. M. w dniu 1 marca 2020 r. o zwrot nadpłaty odsetek za zwłokę od zaległości podatkowej w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2003 rok, pobranych nienależnie za okres prowadzenia postępowania kontrolnego trwającego dłużej niż sześć miesięcy, wraz z należnym oprocentowaniem jako bezprzedmiotowe. Decyzja została doręczona w dniu 8 lipca 2020 roku.
Pismem z dnia 20 lipca 2020 r. Strona odwołała się od ww. decyzji organu pierwszej instancji z dnia 2 lipca 2020 r., zarzucając jej naruszenie przepisów art. 208 § 1 w zw. z art. 62 § 4, art. 72 § 2 pkt 1, art. 78 § 1 i 4, art. 79 § 2 oraz art. 80 § 1 i 3 ordynacji podatkowej, poprzez bezpodstawne umorzenie postępowania podatkowego w sprawie zwrotu nadpłaty, w odniesieniu do którego nie zaistniała przesłanka bezprzedmiotowości, którą to przesłankę organ pierwszej instancji błędnie wywiódł z faktu pozostawania w obrocie prawnym ostatecznych postanowień o zaliczeniu wpłat na poczet zaległości podatkowej w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2003 r. wraz z odsetkami za zwłokę. W związku z tak postawionymi zarzutami strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji.
Decyzją z dnia [...] października 2020 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w W. (dalej jako: "organ odwoławczy", "dyrektor") utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.
W uzasadnieniu ww. decyzji, dyrektor wskazał, że niezasadne jest twierdzenie strony dotyczące tego, iż postanowienia wydawane przez organy podatkowe w przedmiocie zaliczenia dokonanych przez podatników wpłat tytułem zaległości podatkowych są jedynie dokumentem "technicznym", gdyż przed wydaniem takiego postanowienia prowadzone jest stosowne (uproszczone) postępowanie, które kończy się wydawaniem postanowienia, na które służy zażalenie. W ramach "uproszczonego" postępowania organ analizuje czy w danej sprawie zachodzą przesłanki do zastosowania przerw w naliczaniu odsetek od zaległości podatkowej wynikające z art. 54 ordynacji podatkowej oraz art. 24 ust. 5 ustawy o kontroli skarbowej. Dyrektor wskazał, że organ pierwszej instancji, w ramach analizy poprzedzającej wydanie ww. postanowień o zaliczeniu wpłaty, nie uznał za zasadne uwzględnienie przy obliczaniu odsetek od zaległości podatkowej w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2003 rok, przerwy w naliczaniu odsetek za okres od dnia 23 października 2009 r. do dnia 27 września 2011 r., tj. za okres prowadzenia wobec strony postępowania kontrolnego, w którym doszło do wydania decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w W. z dnia [...] września 2011 r., w terminie późniejszym niż 6 miesięcy, tj. za okres, za który według Strony przysługuje nadpłata z tytułu odsetek za zwłokę od zaległości podatkowej w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2003 rok, pobranych nienależnie za okres postępowania kontrolnego trwającego dłużej niż 6 miesięcy wraz z należnym oprocentowaniem. Jak wynika z uzasadnienia zawartego w postanowieniach Naczelnika Urzędu Skarbowego w O. z dnia 18 marca 2013 r., w powyższej sprawie nie ma zastosowania przerwa w naliczaniu odsetek za zwłokę, o której mowa w art. 24 ust. 5 ustawy o kontroli skarbowej (Dz. U. Nr 41 z 2011 r.), zgodnie z którym - jeżeli decyzja, o której mowa w ust. 1 pkt 1 i ust. 2, nie została doręczona w terminie 6 miesięcy od dnia wszczęcia postępowania kontrolnego, nie nalicza się odsetek za zwłokę za okres od dnia wszczęcia postępowania kontrolnego do dnia doręczenia decyzji. Artykuł 24 ust. 6 ww. ustawy stanowi, że przepisu ust. 5 nie stosuje się, jeżeli do opóźnienia w wydaniu decyzji przyczynił się kontrolowany lub jego przedstawiciel lub opóźnienie powstało z przyczyn niezależnych od organu. Po przeprowadzeniu badania w tym zakresie, uzyskano stanowisko Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w W. zawarte w piśmie z dnia 8 marca 2013 r., z którego wynika, że w sprawie wystąpiły przesłanki określone w art. 24 ust. 6 ustawy o kontroli skarbowej. Z uzyskanych informacji wynika, że przez okres około 5 miesięcy nie można było doręczyć podatnikowi upoważnienia do przeprowadzenia kontroli, ani też wezwań do osobistego stawiennictwa. Kontrolowany nie udostępnia! też organowi dokumentów związanych z przedmiotem kontroli. W efekcie organ kontrolny pozyskiwał dowody od organów ścigania i innych instytucji, które włączał do akt w okresie od 21 kwietnia 2010 r. do 28 czerwca 2011 r. Okoliczności te spowodowały, że kontrola była długotrwała, jednakże była ona niezależna od pracy organu kontrolującego, co uniemożliwia zastosowanie przerwy w naliczaniu odsetek za zwłokę na podstawie art. 24 ust. 5 ustawy o kontroli skarbowej.
W ocenie dyrektora, rozpatrzenie wniosku strony o stwierdzenie nadpłaty z 11 marca 2020 r. byłoby w istocie ponownym rozstrzyganiem co do zbieżnych okresów podatkowych i odsetkowych, analizowanych już w ww. postanowieniach. Dopiero eliminacja z obrotu prawnego, w trybie prawem przewidzianym, takiego rozstrzygnięcia otworzyłaby możliwość ponownego rozstrzygnięcia tej samej sprawy.
Pismem z dnia 24 listopada 2020 roku strona złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję organu odwoławczego zaskarżając ją w całości i zarzucając jej naruszenie przepisów art. 208 § 1 w zw. z art. 62 § 4, art. 72 § 2 pkt 1, art. 76 § 1, art. 78 § 1 i 4, art. 79 § 2 oraz art. 80 § 1 i 3 ordynacji podatkowej poprzez bezpodstawne umorzenie postępowania podatkowego w sprawie zwrotu nadpłaty, w odniesieniu do którego nie zaistniała przesłanka bezprzedmiotowości, którą to przesłankę organ pierwszej instancji błędnie wywiódł z faktu pozostawania w obrocie prawnym ostatecznych postanowień o zaliczeniu wpłat na poczet zaległości podatkowej w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2003 r. wraz z odsetkami za zwłokę.
Wskazując na powyższe naruszenie strona:
- na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji;
- na podstawie art. 200 i art. 210 § 1 ww. ustawy wniosła o zasądzenie na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania sądowego według norm przepisanych.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych, sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Ocenie sądu podlega zgodność aktów, w tym kończących postępowanie lub podlegających zaskarżeniu zażaleniem postanowień wydanych w postępowaniu administracyjnym lub egzekucyjnym, z prawem procesowym i materialnym, obowiązującym w dacie wydania postanowienia. Zgodnie natomiast z treścią art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej jako "ppsa") sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (...). Sąd nie może przy tym wydać orzeczenia na niekorzyść strony skarżącej, chyba że dopatrzy się naruszenia prawa skutkującego stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności. Wykładnia powołanego wyżej przepisu wskazuje, że sąd ma prawo, ale i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony.
Należy również wyjaśnić, że niniejsza sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym, w trybie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z 2 marca 2020 roku o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczeniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych, w brzmieniu obowiązującym od 3 lipca 2021 roku. Przyczyną rozpoznania sprawy na posiedzeniu niejawnym jest brak możliwości technicznych umożliwiających przeprowadzenie rozprawy na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Warszawie – jak to zostało wskazane w zarządzeniu z 5 lipca 2021 roku.
Skarga jest bezzasadna, a zaskarżona decyzja organu odwoławczego odpowiada prawu.
Zgodnie z treścią art. 208 § 1 ordynacji podatkowej, gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe, w szczególności w razie przedawnienia zobowiązania podatkowego, organ podatkowy wydaje decyzję o umorzeniu postępowania.
W ocenie sądu, jak słusznie wskazały organy podatkowe, z sytuacją wskazaną w powyższym przepisie (bezprzedmiotowością postępowania) mamy do czynienia w postępowaniu zainicjowanym wnioskiem skarżącego z 9 marca 2020 roku o zwrot nadpłaty.
W sprawie niniejszej decyzja z [...] września 2011 roku określająca zobowiązanie podatkowe skarżącego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2003 roku stała się ostateczna w toku instancji, zaś skarga wniesiona od decyzji organu drugiej instancji w tym przedmiocie została oddalona. Poza sporem pozostaje w niniejszej sprawie, że określone w powyższy sposób zobowiązanie podatkowe wraz z odsetkami zostało przez skarżącego uiszczone w całości.
Wpłaty dokonywane przez skarżącego były rozliczane przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w O., który wydawał – w odniesieniu do poszczególnych wpłat – postanowienia w trybie art. 62 § 4 ordynacji podatkowej. Zgodnie z treścią tego przepisu, w sprawie zaliczenia wpłaty na poczet zaległości podatkowych, odsetek za zwłokę oraz kosztów upomnienia wydaje się postanowienie, na które służy zażalenie, z zastrzeżeniem § 4a.
W ocenie sądu, prawidłowo zostało wskazane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że organ dokonujący zaliczenia wpłaty na zobowiązanie podatkowe, nie jest uprawniony do weryfikowania prawidłowości decyzji określających wysokość zobowiązania. Postanowienia wydane w tych sprawach informują podatnika o sposobie zaliczenia konkretnych kwot. Istotne jest przy tym, że z chwilą doręczenia takich postanowień organ podatkowy jest nimi związany, zaś ich ostateczność oznacza, że do czasu wyeliminowania w sposób przewidziany prawem, funkcjonują w obrocie prawnym.
W sprawie niniejszej postanowienia w trybie art. 62 § 4 ordynacji podatkowej zostały wydane w odniesieniu do dziewięciu wpłat dokonanych przez skarżącego. W przeważającej większości są to postanowienia ostateczne.
Istotne jest również – w okolicznościach niniejszej sprawy – że w znacznej części postępowań zakończonych wydaniem ww. ostatecznych postanowień, postępowania zostały wznowione. W tych postępowaniach, po ich wznowieniu, skarżący podnosił kwestie powoływane we wniosku o ustalenie nadpłaty, inicjującym postępowanie w niniejszej sprawie. Przykładowo, w skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na postanowienie organu odwoławczego wydane po wznowieniu postępowania (dotyczące wpłaty 3 800 zł) skarżący podnosił konieczność zastosowania w sprawie art. 24 ust. 3 ustawy o kontroli skarbowej, w brzmieniu obowiązującym od 1 do 29 lipca 2010 roku.
Z akt sprawy wynika, że wobec wznowienia postanowieniami z 20 sierpnia 2012 roku i uchyleniu postanowień organów obu instancji wydanych w tym postępowaniu, nadal trwają wznowione postępowania w sprawach zakończonych decyzjami: [...] (dot. wpłaty 212 000 zł), [...] (dot. 191 000 zł), [...] (dot. 195 000 ), [...] (dot. 42 753,88 ), [...] (dot. 99 000 ), [...] (48 401). W tych postępowaniach skarżący również podnosił konieczność zastosowania ww. przepisu ustawy o kontroli skarbowej.
Nadto, w odniesieniu do wpłaty na kwotę 3 800 zł - wobec uchylenia postanowienia organu II instancji - prawomocnym wyrokiem tut. sądu w sprawie III SA/Wa 475/20, pozostaje do rozpoznania zażalenie skarżącego na postanowienie [...] z 21 sierpnia 2012 roku w przedmiocie zaliczenia wpłaty w kwocie 3 800 zł.
W świetle powyższego, podnoszone przez skarżącego okoliczności są przedmiotem badania w innych przedstawionych wyżej sprawach. Słusznie zatem zostało podniesione w odpowiedzi na skargę, że rozpatrzenie wniosku skarżącego o zwrot nadpłaty (z 9 marca 2020 roku) byłoby w istocie ponownym rozstrzyganiem co do zbieżnych okresów podatkowych i odsetkowych, analizowanych w już w powyższych postanowieniach. Prawidłowo zatem uznały organy, że prowadzenie postępowania zainicjowanego wnioskiem z 9 marca 200 roku o zwrot nadpłaty, jest bezprzedmiotowe.
W ocenie sądu, kontynuowanie postępowania w sprawie niniejszej powodowałoby niedopuszczalne "dwutorowe" badanie podnoszonych przez skarżącego okoliczności. Dodatkowo, w sytuacji zakończenia postępowania w sprawie w takich okolicznościach, byłoby podstawą do stwierdzenia nieważności wydanej decyzji w tej sprawie. Zgodnie bowiem z treścią art. 247 § 1 pkt 4) ordynacji podatkowej, organ podatkowy stwierdza nieważność decyzji ostatecznej, która dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną. Natomiast w myśl art. 219 ordynacji podatkowej, Do postanowień stosuje się odpowiednio przepisy art. 208, 210 § 2a i § 3-5 oraz art. 211-215, a do postanowień, na które przysługuje zażalenie, oraz postanowień, o których mowa w art. 228 § 1, stosuje się również art. 240-249 oraz art. 252, z tym że zamiast decyzji, o których mowa w art. 243 § 3, art. 245 § 1 i art. 248 § 3, wydaje się postanowienie. Zgodzić się zatem należy ze tezą wyrażoną w odpowiedzi na skargę, że w sytuacji gdy w zakresie tych samych zaległości podatkowych oraz pochodnych od nich odsetek zapadło już ostateczne rozstrzygnięcie, organ podatkowy nie jest uprawniony do ponownego orzekania w tym przedmiocie z pominięciem – w odniesieniu do tego ostatecznego postanowienia – trybu nadzwyczajnego.
Zdaniem sądu, w okolicznościach niniejszej sprawy istotne znaczenie ma również okoliczność, że wpłaty dokonywane na poczet zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych były dokonywane przez skarżącego w czerwcu i lipcu 2012 roku, kiedy to decyzja określająca ww. zobowiązanie podatkowe była już ostateczna. Decyzja organu pierwszej instancji w tym przedmiocie została bowiem utrzymana w mocy decyzją Dyrektora Izby Skarbowej w W. z [...] kwietnia 2012 roku. W konsekwencji, również postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego w O. w przedmiocie zaliczenia dokonanych przez skarżącego wpłat oraz zajęć egzekucyjnych, były wydawane także w warunkach ostateczności decyzji określającej zobowiązanie podatkowe. Należy zgodzić się ze skarżącym, że postanowienia te nie miały charakteru merytorycznego i nie rozstrzygały o istnieniu i wysokości zobowiązania podatkowego i odsetek za zwłokę. W dacie ich wydania wysokość zobowiązania podatkowego była już określona ww. ostateczną decyzją. Dodatkowo, ponieważ dokonane wpłaty "pokryły" również należne odsetki, nie istniało ryzyko zmian w tym zakresie – po wydaniu postanowień o zaliczeniu wpłat.
Jednocześnie z uwagi na powyższe, nie można zgodzić się ze stanowiskiem wyrażonym w skardze, o wyłącznie technicznym aspekcie wydanych postanowień o zaliczeniu wpłat. Przeczy temu już sama – podniesiona w odpowiedzi na skargę – zaskarżalność postanowień o zaliczeniu wpłat. Słusznie wskazał organ odwoławczy, że zawarta w tym postanowieniu informacja o dokonanym księgowo rozliczeniu wpłaty podlega kontroli instancyjnej i sądowej.
Wbrew stanowisku skarżącego, do okoliczności niniejszej sprawy nie znajdują również zastosowania orzeczenia powołane w skardze. Przykładowo w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z 4 marca 2009 roku w sprawie I SA/Ol 105/09. Jak wynika z jego treści – wpłata nie pokrywała w całości zaległości i odsetek, odsetki te biegły dalej. W powołanej sprawie – odmiennie od sprawy niniejszej – wysokość zaległości podatkowej mogła okazać się inna niż przyjęta przez organ w momencie dokonania zaliczenia wpłaty.
Mając na uwadze powyższe, zdaniem sądu, organy orzekające w niniejszej sprawie prawidłowo uznały, że prowadzenie odrębnego postępowania w przedmiocie stwierdzenia nadpłaty z tytułu odsetek za zwłokę od zaległości podatkowej w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2003 rok – na podstawie wniosku skarżącego z 9 marca 2020 roku – stało się bezprzedmiotowe. Zatem zaskarżona decyzja odpowiada prawu. W konsekwencji, skarga – jako bezzasadna – została oddalona na podstawie art. 151 ppsa, o czym sąd orzekł w sentencji wyroku.
Orzeczenia powołane w niniejszym uzasadnieniu są opublikowane w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych (CBOSA) pod adresem internetowym http://orzeczenia.nsa.gov.pl.