III SA/Wa 2608/18

III SA/Wa 2608/18 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2019-11-22
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2018-11-06
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Alojzy Skrodzki /przewodniczący sprawozdawca/
Anna Zaorska
Monika Barszcz
Symbol z opisem
6110 Podatek od towarów i usług
Sygn. powiązane
III FSK 1876/21 - Wyrok NSA z 2023-03-09
Skarżony organ
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Alojzy Skrodzki (spr.), Sędziowie sędzia WSA Monika Barszcz, sędzia WSA Anna Zaorska, Protokolant ref. Katarzyna Dorota Wielgosz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 listopada 2019 r. sprawy ze skargi S.T. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] sierpnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia po wznowieniu postępowania decyzji w sprawie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności członka zarządu wraz ze spółką za zaległości podatkowe spółki w podatku od towarów i usług za poszczególne okresy rozliczeniowe 2011 r. i 2012 r. oddala skargę
Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z [...] sierpnia 2018 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w W. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w W. z [...] kwietnia 2018 r. wydaną wobec S. T. odmawiającą uchylenia, po wznowieniu postępowania, decyzji ostatecznej tego organu z [...] sierpnia 2016 r. orzekającej o solidarnej odpowiedzialności podatkowej Skarżącego za zaległości podatkowe A. sp. z o.o. w podatku od towarów i usług za IV kwartał 2010 r., I, II, III i IV kwartał 2011 r. oraz I kwartał 2012 r. wraz z odsetkami za zwlokę i kosztami postępowania egzekucyjnego.
Jak wynika z akt sprawy Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w W. orzekł o solidarnej odpowiedzialności podatkowej Skarżącego za zaległości podatkowe A. sp. z o.o. w podatku od towarów i usług. Od decyzji tej nie wniesiono odwołania, w związku z czym stała się ostateczna.
Pismem z 11 sierpnia 2017 r. Skarżący wniósł o wznowienie postępowania zakończonego powyższą decyzją. W swoim wniosku powołał się na art. 240 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r., poz. 613 ze zm., dalej jako: "O.p."). Wskazał, iż w sprawie wyszły na jaw nowe, istotne okoliczności faktyczne, a mianowicie fakt wygaśnięcia mandatu Skarżącego jako członka zarządu spółki we wrześniu 2010 r., wskutek osobistego złożenia przez niego pisemnej rezygnacji prezesowi zarządu – D. P.
Organ I instancji najpierw wznowił postępowanie, a następnie wydał decyzję z [...] kwietnia 2018 r., w której odmówił uchylenia decyzji z [...] sierpnia 2016 r. Stwierdził, że w sprawie nie wystąpiła przesłanka, o której mowa w art. 240 § 1 pkt 5 O.p. W ocenie organu I instancji za nową okoliczność nie może być uznane złożenie przez Skarżącego rezygnacji z funkcji w zarządzie spółki, gdyż:
a) nie potwierdziły tej czynności zeznania przesłuchanego świadka – J. R. S.,
b) osoba, której podpis jako przyjmującej oświadczenie, widnieje na okazanym dokumencie rezygnacji datowanej na 11 września 2010 r. (D. P.) nie podjęła kierowanej przez organ podatkowy korespondencji wzywającej do złożenia wyjaśnień w tym zakresie (podobnie jak i wskazany przez Skarżącego kolejny świadek – Z. R.). Nie potwierdzono zatem konkretnych okoliczności złożenia ww. dokumentu (gdzie to miało nastąpić), jak i daty w jakiej miałoby to nastąpić,
c) w aktach sprawy zakończonej ostateczną decyzją znajduje się uchwała z udzielenia Skarżącemu absolutorium z prac jako członka zarządu za 2011 r. podjęta w dniu 26 kwietnia 2012 r., przecząca wcześniejszej rezygnacji Skarżącego z funkcji w zarządzie.
Odnosząc się do podnoszonej przez Skarżącego argumentacji dotyczącej braku rzeczywistego działania w spółce po wrześniu 2010 r., organ I instancji wskazał, że nie jest ona istotna w świetle art. 116 O.p., gdyż uregulowana w tym przepisie odpowiedzialność członków zarządu jest niezależna od faktycznego wykonywania przez nich powierzonych obowiązków.
Od tej decyzji Skarżący odwołał się.
Utrzymując w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji Dyrektor przypomniał, że wznowienie postępowania podatkowego jest instytucją stwarzającą możliwość ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy podatkowej zakończonej decyzją ostateczną, która nie może być wzruszona w zwykłym trybie instancyjnym, jeżeli postępowanie, w którym została wydana, było dotknięte jedną z kwalifikowanych wad procesowych, tj. przesłanek wznowienia wymienionych w art. 240 § 1 pkt 1-11 O.p. Dalej zauważył, że w niniejszej sprawie wniosek Skarżącego oparty został na przesłance określonej w art. 240 § 1 pkt 5 O.p., tj. na nowych i istotnych okolicznościach faktycznych i nowych dowodach ujawnionych po wydaniu decyzji ostatecznej.
Następnie Dyrektor podzielił stanowisko organu I instancji, że – mimo podjętych czynności procesowych - okoliczność złożenia rezygnacji przez Skarżącego we wrześniu 2010 r. nie została potwierdzona. Prawidłowo zatem organ ten formalnie podszedł do kwestii okresu pełnienia przez Skarżącego obowiązków w zarządzie A. sp. z o.o. i słusznie odwołał się w tym zakresie do znajdujących się w aktach postępowania zakończonego decyzją ostateczną, dokumentów, czyli umowy spółki z 12 marca 2010 r., odpisu pełnego z KRS stan na dzień 29 września 2014 r. oraz uchwały nr 4 z 26 kwietnia 2012 r. w sprawie udzielenia Skarżącemu jako członkowi zarządu absolutorium z wykonania obowiązków w 2011 r.
Dyrektor zgodził się także z organem I instancji, że powołane we wniosku o wznowienie postępowania okoliczności faktyczne dotyczące niebrania przez Skarżącego udziału w zarządzaniu spółką po wrześniu 2010 r., nie stanowią okoliczności istotnych w rozumieniu art. 240 § 1 pkt 5 O.p., tj. takich które dotyczą przedmiotu sprawy i mogą mieć wpływ na treść decyzji.
Skarżący zaskarżył powyższą decyzję do Sądu, wnosząc o jej uchylenie oraz zwrot kosztów postępowania. Zarzucił naruszenie:
1) art. 116 § 1 oraz § 2 O.p. przez dokonanie błędnej wykładni polegającej na uznaniu, że Skarżący ponosi solidarną odpowiedzialność podatkową całym swoim majątkiem za zobowiązania podatkowe A. sp. z o.o., w sytuacji gdy 11 września 2010 r. dokonał skutecznej rezygnacji z pełnienia obowiązków członka zarządu spółki, co powinno skutkować przyjęciem, że ze względu na brak legitymacji do reprezentowania spółki oraz prowadzenia jej spraw, Skarżącego nie obejmuje odpowiedzialność za zobowiązania podatkowe spółki, gdyż nie powstały one w czasie pełnienia przez niego obowiązków członka zarządu,
2) art. 116 § 1 oraz § 2 w zw. z art. 124 O.p. przez brak dostatecznego oraz wyczerpującego wyjaśnienia Skarżącemu zasadności przyjęcia przez organ podatkowy, że nawet brak faktycznego zajmowania się sprawami spółki, przy formalnym umocowaniu do ich prowadzenia jako członek zarządu, nie wyłącza odpowiedzialności za zobowiązania podatkowe, w sytuacji gdy Skarżący nie tylko nie wykonywał w imieniu ani na rzecz spółki żadnych czynności faktycznych ani prawnych, ale również nie był z mocy prawa do tego umocowany ze względu na dokonanie 11 września 2010 r. rezygnacji z pełnienia obowiązków członka zarządu,
3) art. 122 w zw. z art. 187 § 1 w zw. z art. 191 O.p. przez brak rozpatrzenia całego materiału dowodowego w sposób wyczerpujący oraz przez przekroczenie zasady swobodnej oceny dowodów, co w konsekwencji spowodowało dowolne uznanie za nieudowodnioną okoliczność rezygnacji przez Skarżącego z pełnienia obowiązków członka zarządu A. sp. z o.o. oraz braku legitymacji Skarżącego do reprezentowania spółki i prowadzenia jej spraw, pomimo, że Skarżący przedstawił dowód z dokumentu na wskazaną okoliczność, a żaden z pozostałych w sprawie dowodów nie podważył jego mocy dowodowej oraz nie świadczył o tym, że Skarżący po chwili złożenia rezygnacji podjął jakiekolwiek czynności w imieniu lub na rzecz spółki,
4) art. 122 w zw. z art. 191 O.p. przez nieuzasadnione przyjęcie, w ślad za organem I instancji, że niepotwierdzenie w zeznaniach świadka J. R. S., że Skarżący nie miał legitymacji do reprezentowania spółki jest wystarczające dla uznania, iż wskazana okoliczność nie została udowodniona w sytuacji, gdy na daną okoliczność Skarżący przedłożył dowód z dokumentu z 11 września 2010 r.,
5) art. 187 § 1 w zw. z art. 191 w zw. z art. 240 § 1 pkt 5 O.p. przez błędne przyjęcie za okoliczność mającą dla sprawy istotne znaczenie fakt złożenia przez Skarżącego informacji do Krajowego Rejestru Sądowego o rezygnacji z pełnienia obowiązków członka zarządu A. sp. z o.o. dopiero 9 marca 2018 r., w sytuacji gdy ocenie powinny podlegać jedynie istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję, a okoliczność podjęcia przez Skarżącego czynności celem poinformowania Krajowego Rejestru Sądowego o zaistniałej sytuacji nie powinna pozostawać w zakresie oceny organu podatkowego, a tym bardziej nie powinna mieć wpływu na rozstrzygnięcie w sprawie, zwłaszcza, że o sprawie Skarżący dowiedział się w 2017 r.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie, a podniesione w niej zarzuty są całkowicie niezasadne.
W stosunku do Skarżącego zapadł już 13 września jeden wyrok przed WSA w Warszawie o sygn. akt III SA/Wa 2609/18 oddalający skargę na decyzję organu odwoławczego w przedmiocie orzeczenia o odpowiedzialności skarżącego za zaległości podatkowe spółki w podatku dochodowym od osób fizycznych za poszczególne okresy rozliczeniowe 2011 r. Wyrok ten zapadł w bardzo zbliżonym stanie faktycznym i prawnym w porównaniu z niniejsza sprawą.
Rozpoznając niniejsza skargę Sąd nie znalazł wystarczających podstaw, aby nie zgodzić się z wyrokiem w poprzedniej sprawie. Co więcej, Sąd rozpoznający niniejszą skargę podziela poglądy Sądu zawarte we wcześniejszym wyroku, odnośnie oceny materiału dowodowego oraz zastosowania właściwych przepisów prawa podatkowego.
W pierwszej kolejności należy przypomnieć, że zaskarżona decyzja Dyrektora IAS została wydana w trybie nadzwyczajnym, po wznowieniu postępowania postanowieniem z [...] września 2017 roku. Zgodnie z treścią art. 240 § 1 pkt 5 op, w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję. W myśl art. 243 § 1 op, w razie dopuszczalności wznowienia postępowania organ podatkowy wydaje postanowienie o wznowieniu postępowania. Natomiast zgodnie z treścią art. 243 § 2 op postanowienie stanowi podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania co do przesłanek wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy. Zarówno w literaturze, jak i orzecznictwie ugruntowany jest pogląd, że postępowanie wznowieniowe, jako postępowanie nadzwyczajne, nie może być wykorzystywane do pełnej merytorycznej kontroli decyzji wydanej w postępowaniu zwykłym, ponieważ nie jest to kontynuacja postępowania zwykłego. Toczy się ono tylko w zakresie oceny, czy zachodzą przesłanki wskazane w art. 240 op. To czy wskazane w tym przepisie podstawy wznowienia rzeczywiście występują, właściwy organ bada w postępowaniu wszczętym postanowieniem wydanym na podstawie art. 243 § 2 op, a wynik postępowania przedstawia w decyzji, o której mowa w art. 245 op (por. "Ordynacja podatkowa. Komentarz" Stefan Babiarz, Bogusław Dauter, Roman Hauser, Andrzej Kabat, Małgorzata Niezgódka – Medek, Jan Rudowski, Wolters Kluwer Warszawa 2017 s. 1250).
Zgodnie z treścią art. 245 § 1 O.p., organ podatkowy po przeprowadzeniu postępowania określonego w art. 243 § 2, wydaje decyzję, w której:
1)uchyla w całości lub w części decyzję dotychczasową, jeżeli stwierdzi istnienie przesłanek określonych w art. 240 § 1, i w tym zakresie orzeka co do istoty sprawy lub umarza postępowanie w sprawie;
2)odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej w całości lub w części, jeżeli nie stwierdzi istnienia przesłanek określonych w art. 240 § 1;
3)odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej w całości lub w części, jeżeli stwierdzi istnienie przesłanek określonych w art. 240 § 1, lecz:
a)w wyniku uchylenia mogłaby zostać wydana wyłącznie decyzja rozstrzygająca istotę sprawy tak jak decyzja dotychczasowa, albo
b)wydanie nowej decyzji orzekającej co do istoty sprawy nie mogłoby nastąpić z uwagi na upływ terminów przewidzianych w art. 68, art. 70 lub art. 118.
W myśl art. 245 § 2 O.p., odmawiając uchylenia decyzji w przypadkach wymienionych w § 1 pkt 3, organ podatkowy w rozstrzygnięciu stwierdza istnienie przesłanek określonych w art. 240 § 1 oraz wskazuje okoliczności uniemożliwiające uchylenie decyzji.
W niniejszej sprawie jako przesłankę wznowienia postępowania zakończonego decyzją z [...] listopada 2016 roku skarżący wskazał nową okoliczność, tj. wygaśnięcie mandatu skarżącego jako członka zarządu spółki w związku ze złożeniem przez niego rezygnacji prezesowi zarządu spółki we wrześniu 2010 roku. Zdaniem Sądu przeprowadzone w niniejszej sprawie postępowanie nie wykazało, że taka okoliczność rzeczywiście miała miejsce. Słuszne jest w tym zakresie stanowisko wyrażone przez organ odwoławczy w zaskarżonej decyzji, a sama decyzja odpowiada prawu.
Przypomnieć należy, że kluczowym dowodem potwierdzającym wskazaną przez skarżącego okoliczność stanowi oświadczenie o rezygnacji skarżącego z pełnienia funkcji członka zarządu spółki, datowane 11 września 2010 roku. Zdaniem Sądu, omawiany dokument – wbrew stanowisku skarżącego – nie stanowi dowodu złożenia przez niego oświadczenia o rezygnacji z funkcji w tym czasie, a w konsekwencji nie stanowi dowodu wygaśnięcia mandatu.
Argumentację na potwierdzenie powyższej tezy należy poprzedzić przypomnieniem treści przepisów kodeksu spółek handlowych (dalej jako "ksh") regulujących tę kwestię. Zgodnie z treścią art. 202 § 1 ksh, jeżeli umowa spółki nie stanowi inaczej, mandat członka zarządu wygasa z dniem odbycia zgromadzenia wspólników zatwierdzającego sprawozdanie finansowe za pierwszy pełny rok obrotowy pełnienia funkcji członka zarządu. Zgodnie natomiast z treścią art. 202 § 4 ksh, mandat członka zarządu wygasa również wskutek śmierci, rezygnacji albo odwołania ze składu zarządu. Przy czym w myśl § 5 przytoczonego artykułu, do złożenia rezygnacji przez członka zarządu stosuje się odpowiednio przepisy o wypowiedzeniu zlecenia przez przyjmującego zlecenie.
Z kolei art. 746 § 2 kodeksu cywilnego (dalej jako "kc") przyjmujący zlecenie może je wypowiedzieć w każdym czasie. Jednakże gdy zlecenie jest odpłatne, a wypowiedzenie nastąpiło bez ważnego powodu, przyjmujący zlecenie jest odpowiedzialny za szkodę. W tym zakresie zastosowanie mają także przepisy ogólne tytułu IV "Czynności prawne" części ogólnej kodeksu cywilnego dotyczące składania oświadczeń woli, w tym w szczególności art. 60 i 61 k kc. Zgodnie treścią art. 60 kc, z zastrzeżeniem wyjątków w ustawie przewidzianych, wola osoby dokonującej czynności prawnej może być wyrażona przez każde zachowanie się tej osoby, które ujawnia jej wolę w sposób dostateczny, w tym również przez ujawnienie tej woli w postaci elektronicznej (oświadczenie woli). Natomiast w myśl art. 61 § 1 kc, oświadczenie woli, które ma być złożone innej osobie, jest złożone z chwilą, gdy doszło do niej w taki sposób, że mogła zapoznać się z jego treścią. Odwołanie takiego oświadczenia jest skuteczne, jeżeli doszło jednocześnie z tym oświadczeniem lub wcześniej.
W uchwale 7 sędziów z 31 marca 2016 roku w sprawie sygn. akt III CZP 89/15 Sąd Najwyższy, wyjaśniając przesłanki skuteczności złożenia oświadczenia o rezygnacji z funkcji członka zarządu spółki kapitałowej wskazał, że zgodnie z zasadą wynikającą m. in z powołanych wyżej przepisów oświadczenie o rezygnacji przekazane na piśmie lub przesłane drogą elektroniczną powinno być uznane za złożone spółce i tym samym dokonane, po jego dojściu na adres spółki (art. 166 § 1 pkt 1 i art. 318 § 1 pkt 1 k.s.h.) lub adres siedziby zarządu (art. 166 § 1 pkt 5 i art. 318 § 1 pkt 7 k.s.h.) albo adres do doręczeń (art. 318 § 1 pkt 1 k.s.h.), w chwili uzyskania przez przynajmniej jednego członka zarządu lub prokurenta w zwykłym toku czynności - tj. uwzględniając przede wszystkim czas pracy - możliwości zapoznania się z jego treścią. W praktyce, w związku z tym, że zarząd działa stale, a przy wykonywaniu reprezentacji biernej wystarcza udział jednego tylko członka zarządu, jest to dzień dojścia oświadczenia na adres spółki lub następny po nim dzień roboczy. W razie przekazania oświadczenia o rezygnacji ustnie lub na piśmie bezpośrednio pozostałym członkom zarządu, a przynajmniej jednemu z nich lub prokurentowi – wskazał Sąd Najwyższy - dniem złożenia tego oświadczenia w sposób wymagany przez art. 61 k.c. jest w praktyce zawsze dzień, w którym do przekazania doszło, gdyż z treścią oświadczenia o rezygnacji można się zapoznać w krótkim czasie.
Podkreślić należy, że w zakresie biernej reprezentacji spółki (jako odbiorcy oświadczenia o rezygnacji) Sąd Najwyższy w przedmiotowej uchwale uznał, że przysługuje ona członkom zarządu, odwołując się w tym zakresie do treści art. 205 § 2 ksh. Zgodnie z treścią tego przepisu oświadczenia składane spółce oraz doręczenia pism spółce mogą być dokonywane wobec jednego członka zarządu lub prokurenta.
W świetle powyższych uwag, należy ustalić, czy oświadczenie o rezygnacji zostało rzeczywiście złożone spółce. Jak wynika z treści tego dokumentu, przedmiotowe oświadczenie zostało przedstawione osobie, która określiła siebie jako prezesowi spółki - D. P . Podpis tej osoby na oświadczeniu skarżącego koresponduje z wzorem podpisu D. P. znajdującego się w aktach rejestrowych spółki (k. 154 tom 4 akt postępowania podatkowego.
Należy jednak zwrócić uwagę, z odpisu pełnego KRS spółki (aktualnego na 29 września 2014 roku) wynika, że D. P. był ujawniony jako prezes zarządu spółki w okresie od 26 marca 2010 roku do 4 listopada 2010 roku (odpis pełny KRS k. 11-12 tom 4 akt postępowania podatkowego). Zauważyć jednak należy, że adnotacji i podpisowi D. P. na oświadczeniu skarżącego z 11 września 2010 roku nie towarzyszy żadna data. W ocenie Sądu, uniemożliwia to ustalenie, w jakiej dacie D. P. złożył swój podpis na przedmiotowym oświadczeniu skarżącego. Jest to o tyle istotne, że dla uznania, że oświadczenie zostało złożone spółce, konieczne jest, aby zostało przedstawione D. P. w czasie, gdy pełnił on funkcję prezesa zarządu spółki.
Zdaniem sądu, w okolicznościach niniejszej sprawy oraz w świetle treści samego dokumentu zawierającego oświadczenie skarżącego o rezygnacji z członkostwa w zarządzie nie można przyznać skarżącemu racji, że D. P. zapoznał się z tym oświadczeniem 11 września 2010 roku. Wskazana na oświadczeniu data (11 września 2010 roku) nie budzi wątpliwości, ale sposób i forma jej umieszczenia na omawianym dokumencie wskazuje jedynie na to, że w tym dniu skarżący sporządził dokument zawierający oświadczenie o rezygnacji. Samo jednak pisemne sporządzenie takiego oświadczenia nie jest tożsame ze złożeniem takiego oświadczenia prezesowi zarządu spółki. Zauważyć należy, że omawianemu pismu nie "towarzyszy" żaden inny dokument (np. koperta, czy dowód nadania listu ze wskazaniem daty przez urząd pocztowy), który mógłby choćby uprawdopodobnić twierdzenie skarżącego. Natomiast tłumaczenie przysięgłe oświadczenia z 11 września 2010 roku zostało dokonane dopiero 30 października 2017 roku. Twierdzenia skarżącego o dacie złożenia oświadczenia o rezygnacji już we wrześniu 2010 roku nie potwierdzają inne dowody zgromadzone w sprawie, na co zwrócił uwagę organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Tytułem przykładu należy powołać akt notarialny z 26 kwietnia 2012 roku (repertorium A [...]) zawierający protokół zwyczajnego zgromadzenia wspólników spółki A. sp. z o.o., w których w uchwale nr 4 zostało skarżącemu udzielone absolutorium z wykonania przez niego obowiązków członka zarządu spółki w roku 2011. W tych okolicznościach, zdaniem sądu, nie ma podstaw do budowania domniemania, że data na oświadczeniu o złożeniu rezygnacji jest jednocześnie datą przedstawienia tego oświadczenia prezesowi zarządu, a w konsekwencji samej spółce.
Ponadto, z zeznania Pani J. R. S., członka zarządu A. Sp. z o.o. w latach 2010 -2012 lub 2013 nie potwierdzają złożenia rezygnacji przez skarżącego 11 września 2010 r. funkcji członka zarządu. Świadek nie pamięta daty, w jakiej skarżący przestał pełnić obowiązki. Do protokołu przesłuchania zeznała, iż wiedzę o złożeniu przez Pana S. T. rezygnacji powzięła dopiero w związku ze sprawą sądową jaka odbyła się w listopadzie 2017r., w toku której Pan S. T. oświadczył, iż zrezygnował na piśmie z funkcji w zarządzie spółki we wrześniu 2010r. Świadek wskazał również, iż fakt rezygnacji nie zaistniał wcześniej w jej pamięci, nie posiada innej niż pozyskana na wspomnianej rozprawie sądowej wiedzy, o tym gdzie i jak miałoby do niej dojść, ani wiedzy o tym dlaczego w 2012 r. doszło do udzielenia Skarżącemu absolutorium z pracy w zarządzie w 2011r., skoro Pan S. T. dwa lata wcześniej miał zrezygnować z funkcji w tym organie.
Mając na uwadze powyższe uznać należy, że organy podatkowe słusznie odmówiły uchylenia po wznowieniu, decyzji z [...] listopada 2016 roku, w związku z tym, że skarżący ponowi odpowiedzialność za zobowiązania spółki na podstawie art. 116 op..
W tym miejscu należy odwołać się do treści wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 27 czerwca 2014 r., w sprawie sygn. akt II FSK 1860/12 (opublikowane w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem www.orzeczenia.nsa.gov.pl) W wyroku tym, powołując się na wyrok Sądu Najwyższego z 28 września 1999 r., II CKN 608/98 (OSNC 2000 Nr 4, poz. 67) Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że z jednej strony, odpowiedzialność tę (na podstawie art. 116 op) może ponosić także osoba niewpisana w rejestrze w charakterze członka zarządu, ale rzeczywiście wchodząca w skład zarządu, z drugiej zaś, dla ponoszenia tej odpowiedzialności przez określoną osobę nie wystarcza sam jej wpis w rejestrze jako członka zarządu, jeżeli została ona już z tej funkcji odwołana. Podnieść należy – wskazał sąd w omawianym orzeczeniu - że "pełnienie obowiązków członka zarządu" jest kategorią prawną. Powstanie, jak i ustanie członkostwa w zarządzie następuje w sposób określony w przepisach Kodeksu spółek handlowych. Z członkostwem w zarządzie spółki wiążą się określone prawa i obowiązki. Prawny status członka zarządu spółki określają umowa spółki i przepisy art. 201-211 k.s.h.
W okolicznościach niniejszej sprawy poza sporem pozostaje, że skarżący był ujawniony w KRS spółki jako jej członek zarządu także w okresie, w którym zaistniała niewypłacalność spółki. Mając na uwadze wcześniej przedstawione uwagi, nie można – co do zasady – wykluczyć, że mandat skarżącego do pełnienia tej funkcji wygasł wcześniej w związku ze złożeniem przez niego rezygnacji. Jednakże – jak to już zostało podniesione – skarżący okoliczności tej nie wykazał.
Mając na uwadze powyższe, należy w ocenie sądu uznać – za organami podatkowymi, że skarżący odpowiada na podstawie art.116 op za zobowiązania spółki. Jako osoba figurująca w KRS spółki, jako członek zarządu w istotnym dla sprawy okresie "pełnił obowiązki członka zarządu".
Odnosząc się do zarzutu skarżącego, opierającego się na twierdzeniu o niewykonywaniu przez skarżącego żadnych czynności faktycznych, ani prawnych w imieniu spółki, zauważyć należy, że przepis art. 116 § 2 O.p., odnosi się do "pełnienia obowiązków członka zarządu". W wyroku z 11 grudnia 2018 roku, w sprawie sygn. akt I FSK 58/17 (opublikowanym j.w.), Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że użyte w art. 116 § 2 O.p. sformułowanie: "pełnienie obowiązków" nie wiąże się z faktycznym wykonywaniem tych obowiązków. Jak zgodnie przyjmuje się w doktrynie i orzecznictwie sądów administracyjnych, uregulowana w art. 116 § 1 i § 2 O.p. odpowiedzialność członka zarządu uzależniona jest od kryterium formalnego, jakim jest pełnienie funkcji członka zarządu. O.p. nie uzależnia pełnienia tej funkcji od zakresu faktycznie wykonywanych czynności (zob. wyroki: z dnia 11 października 2018 r., sygn. akt I GSK 1865/18, z dnia 21 sierpnia 2018 r., sygn. akt III SA/Gl 156/18, z dnia 7 sierpnia 2018 r., sygn. akt II FSK 2060/16 - publikowane w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych - www.orzeczenia.nsa.gov.pl, por. także S. Babiarz, w: S. Babiarz, B. Dauter, R. Hauser, A. Kabat, M. Niezgódka - Medek, J. Rudowski, Ordynacja podatkowa. Komentarz, Warszawa 2017, s. 809, R. Mastalski, w: B. Adamiak, J,. Borkowski, R. P. Borszowski, R. Mastalski, J. Zubrzycki, Ordynacja podatkowa. Komentarz 2017, Unimex, str. 635). NSA wyjaśnił w omawianym orzeczeniu, że użyte w art. 116 § 2 O.p. sformułowanie: "pełnienie" obowiązków członka zarządu, a nie ich "wykonywanie" oznacza, że odpowiedzialność członka zarządu uzależniona jest od pełnienia tej funkcji a nie jedynie faktycznego wykonywanie obowiązków członka zarządu. Przesłanka ta, z racji wykładni systemowej, winna być ustalana w oparciu o obiektywnie istniejące kryteria - spełnienie formalnych warunków "pełnienia funkcji członka zarządu".
Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę przyjmuje powyższy pogląd za własny, a w konsekwencji, jako całkowicie niezasadny ocenia postawiony w skardze zarzut naruszenia art. 116 § 1 i § 2 O.p.
W ocenie Sądu, nie są zasadne także pozostałe podniesione w skardze zarzuty naruszenia przepisów art. 191, art. 187 §1, art. 122 O.p. Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy był kompletny. Organy podatkowe podjęły wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy. Z kolei wnioski dowodowe w zakresie przeprowadzenia dowodu z dokumentu złożone na rozprawie podlegały oddaleniu, ponieważ nie miały związku ze sprawą.
Biorąc pod uwagę powyższe, Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.