III SA/Wa 2606/17

III SA/Wa 2606/17 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2018-08-23
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2017-08-01
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Aneta Trochim-Tuchorska /przewodniczący/
Dorota Dziedzic-Chojnacka /sprawozdawca/
Ewa Izabela Fiedorowicz
Symbol z opisem
6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne
Podatkowe postępowanie
Sygn. powiązane
I FSK 2445/18 - Wyrok NSA z 2019-02-28
Skarżony organ
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku
Uchylono zaskarżone postanowienie i poprzedzające je postanowienie
Powołane przepisy
Dz.U. 2016 poz 710
art. 87 ust. 2
Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług
Dz.U.UE.L 2006 nr 347 poz 1 art. 273
Dyrektywa Rady z dnia  28 listopada 2006 r. Nr 2006/112/WE w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Aneta Trochim-Tuchorska, Sędziowie sędzia WSA Dorota Dziedzic - Chojnacka (sprawozdawca), sędzia WSA Ewa Izabela Fiedorowicz, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 23 sierpnia 2018 r. sprawy ze skargi L. sp. z o.o. z siedzibą w W. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] maja 2017 r. nr [...] w przedmiocie przedłużenia terminu dokonania zwrotu różnicy podatku od towarów i usług za czerwiec 2016 r. 1) uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego W. z dnia [...] kwietnia 2017 r. nr [...]; 2) zasądza od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. na rzecz L.sp. z o.o. z siedzibą w Warszawie kwotę 357 zł (słownie: trzysta pięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Uzasadnienie
Przedmiotem skargi złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przez L. sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej jako "Skarżąca" "Spółka" lub "Strona") jest postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. ("DIAS") z dnia [...] maja 2017 r. utrzymujące w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego W. ("NUS") z dnia [...] kwietnia 2017 r. w przedmiocie przedłużenia terminu dokonania zwrotu różnicy podatku od towarów i usług za czerwiec 2016 r.
Zaskarżone postanowienie zostało wydane w następującym stanie sprawy:
W dniu 23 sierpnia 2016 r. do NUS wpłynęła deklaracja VAT-7 za czerwiec 2016 r., w której Strona wykazała kwotę do zwrotu na rachunek bankowy w terminie 60 dni w wysokości 576.639.00 zł.
W korekcie deklaracji VAT-7 za ww. okres rozliczeniowy Spółka wykazała podatek należny w wysokości 151 zł oraz podatek naliczony do odliczenia w wysokości 576.790 zł.
NUS postanowieniem z dnia [...] października 2016 r., przedłużył termin dokonania zwrotu kwoty nadwyżki podatku naliczonego nad należnym, wykazanej w deklaracji VAT-7 za czerwiec 2016 r. w kwocie 576.639,00 zł do czasu zakończenia kontroli wszczętej w dniu [...] października 2016 r.
W wyniku złożonego przez Stronę zażalenia na ww. postanowienie, DIAS postanowieniem z dnia [...] marca 2017 r., uchylił ww. postanowienie organu pierwszej instancji z dnia [...] października 2016 r. w części dotyczącej terminu przedłużenia zwrotu kwoty nadwyżki podatku naliczonego nad należnym, wykazanej w deklaracji VAT-7 za czerwiec 2016 r. i orzekł termin przedłużenia zwrotu kwoty nadwyżki podatku naliczonego nad należnym, za czerwiec 2016 r. w kwocie 576.639.00 zł do dnia 28 kwietnia 2017 r.
Następnie postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2017 r. NUS przedłużył termin zwrotu wykazanego w złożonej przez Spółkę korekcie deklaracji VAT-7 za czerwiec 2016 r. w wysokości 576.639 zł do dnia 30 czerwca 2017 r.
W uzasadnieniu postanowienia organ pierwszej instancji wskazał, iż w toku kontroli podatkowej podjął czynności zmierzające do szczegółowego wyjaśnienia stanu faktycznego mające na celu ustalenie aktualnego stanu prawnego zakupionych przez Spółkę nieruchomości oraz zebrania wszelkich dowodów w sprawie, do czego zobowiązany jest na podstawie art. 122 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2017 r. poz. 201, z późn. zm.), dalej jako "O.p.".
Pismem z dnia 20 kwietnia 2017 r. Skarżąca złożyła zażalenie na powyższe postanowienie, w którym wniosła o jego uchylenie w całości i umorzenie postępowania w sprawie.
Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła naruszenie:
- art. 128 w zw. z art. 219 O.p. poprzez wydanie zaskarżonego postanowienia pomimo istnienia w obrocie prawnym ostatecznego postanowienia DIAS z dnia [...] marca 2017 r., w którym DIAS ostatecznie w administracyjnym toku instancji orzekł o przedłużeniu terminu zwrotu kwoty nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za czerwiec 2016 r. w kwocie 576.639.00 zł do dnia 28 kwietnia 2017 r.:
- art. 210 § 4 w zw. z art. 124 i art. 219 O.p. polegające na braku uzasadnienia faktycznego zaskarżonego postanowienia w zakresie w jakim organ podatkowy nie wskazuje na czynności faktyczne, jakie podjął w ramach prowadzonej kontroli podatkowej, mające na celu ustalenie aktualnego stanu prawnego zakupionych przez Spółkę nieruchomości, a które to czynności były dla organu podatkowego podstawą przedłużenia terminu zwrotu na podstawie zaskarżonego postanowienia.
- art. 87 ust. 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2016 r. poz. 710. z późn. zm.), dalej: ustawa o VAT, poprzez jego zastosowanie, pomimo że w stanie faktycznym sprawy brak było podstaw do jego zastosowania.
W uzasadnieniu zażalenia Strona podniosła, że pomimo istnienia w obrocie prawnym ostatecznego w toku instancji postanowienia DIAS z dnia [...] marca 2017 r. w tym samym przedmiocie, Organ podatkowy wydał zaskarżone postanowienie ponownie orzekając w tej samej sprawie.
W ocenie Strony w uzasadnieniu faktycznym zaskarżonego postanowienia organ pierwszej instancji nie wskazał jakie czynności faktycznie podjął i jakie dowody chciałby pozyskać w wyniku prowadzonego postępowania dowodowego.
Skarżąca, powołując art. 128 O.p., podniosła, że z uwagi na to, iż w sprawie wydłużenia terminu zwrotu podatku dla Spółki (co do istoty sprawy) za czerwiec 2016 r. orzekł ostatecznie DIAS postanowieniem z dnia [...] marca 2017 r., organ pierwszej instancji nie mógł wydać zaskarżonego postanowienia. Z tego też powodu zaskarżone postanowienie podlega obligatoryjnemu uchyleniu i umorzeniu postępowania w sprawie.
Strona zarzuciła, że zaskarżone postanowienie pozbawione jest uzasadnienia faktycznego w zakresie w jakim organ podatkowy nie wskazuje na czynności, jakie podjął, w ramach prowadzonej kontroli podatkowej, mające na celu ustalenie aktualnego stanu prawnego zakupionych przez Skarżącą nieruchomości, a które to czynności były dla organu podatkowego podstawą przedłużenia terminu zwrotu na podstawie zaskarżonego postanowienia. Strona podkreśliła, iż uzasadnienie faktyczne postanowienia jest nie tylko konkretyzacją zasady przekonywania, o której mowa w art. 124 O.p., ale i niezbędne jest celem dokonania kontroli instancyjnej zaskarżonego postanowienia. Skoro nie wiadomo jakie konkretnie organ podatkowy podjął działania nie można odnieść się merytorycznie do prawidłowości zaskarżonego postanowienia co winno prowadzić do jego uchylenia.
Powołując orzecznictwo sądowe, Strona podniosła, że postanowienie przedłużające termin zwrotu nie może być dowolnie uzasadniane. Organ podatkowy powinien wskazać na powody odmowy dokonaniu zwrotu i przedstawić istniejące w tym przedmiocie wątpliwości. Podatnik w tym zakresie powinien otrzymać jasną informację, z czego wynika powód zakwestionowania zasadności zwrotu podatku. Brak wystarczającego uzasadnienia narusza ogólne zasady postępowania, w tym zasadę zaufania obywatela do organów podatkowych.
Postanowieniem z dnia [...] maja 2017 r. DIAS utrzymał w mocy postanowienie organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu DIAS wskazał, iż w rozpatrywanej sprawie wystąpiły nowe okoliczności faktyczne, uzasadniające dokonanie weryfikacji zwrotu Spółki z deklaracji VAT-7 za czerwiec 2016 r., tj. wszczęcie kontroli podatkowej na podstawcie przepisów Ordynacji podatkowej.
DIAS, mając na uwadze skuteczne przedłużenie terminu zwrotu, tzn. przed upływem terminu wykazanego w deklaracji za czerwiec 2016 r., gdy weryfikacja rozliczenia Spółki miała postać czynności sprawdzających oraz uchwałę NSA z dnia 24 października 2016 r., sygn. akt nr I FPS 2/16, stwierdził, że postanowienie organu podatkowego z dnia [...] kwietnia 2017 r. o przedłużeniu termin zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za ww. miesiąc do dnia 30 czerwca 2017 r., zostało dokonane w ramach dalej trwających czynności sprawdzających.
DIAS wskazał, że NUS w dniu [...] października 2016 r. wszczął wobec Spółki kontrolę podatkową m.in. w zakresie podatku od towarów i usług za kwiecień- czerwiec/2016 w związku ze zwrotem podatku.
Postanowieniem z dnia [...] października 2016 r. NUS przedłużył termin zwrotu do czasu zakończenia kontroli podatkowej. Następnie pismem z dnia 29 grudnia 2016 r. organ pierwszej instancji postanowił przedłużyć kontrolę podatkową do dnia 28 lutego 2017 r.
W toku prowadzonej kontroli podatkowej ustalono, że zwrot podatku od towarów i usług wynika między innymi z podatku naliczonego wskazanego na ww. fakturach wystawionych przez C. [...] S.A., [...] G. ul. [...],
1. Faktura nr [...] z dnia [...].04.2016 r. wartość netto 1.500.000.00 zł. VAT (23%) 345.000.00 zł. wartość brutto 1.845.000.00 zł - przedmiot transakcji: cena nieruchomości przy ulicy [...] w W., [...], stanowiącej działki oznaczone ewidencyjnie numerami: [...] obręb [...] - zgodnie z treścią aktu notarialnego z dnia [...].06.2016 r.. Repertorium [...] notariusz M. S. w W.;
2. Faktura nr [...] z dnia [...].04.2016 r. wartość netto 700.000.00 zł. VAT (23%) 161.000.00 zł. wartość brutto 861.000.00 zł - przedmiot transakcji: cena nieruchomości przy ulicy [...] w W., [...]. stanowiącej działki oznaczone ewidencyjnie numerami: [...] obręb [...] - zgodnie z treścią aktu notarialnego z dnia [...].06.2016 r.. Repertorium [...] notariusz M. S. w W.;
3. Faktura nr [...] z dnia [...].04.2016 r. wartość netto 130.000.00 zł, VAT (23%) 29.900.00 zł. wartość brutto 159.900.00 zł - przedmiot transakcji: cena nieruchomości przy ulicy [...] w W., [...], stanowiącej działkę oznaczoną ewidencyjnie numerem: [...], obręb [...] - zgodnie z treścią aktu notarialnego z dnia [...].06.2016 r.. Repertorium [...] notariusz M. S. w W..
W związku z transakcjami handlowymi udokumentowanymi ww. fakturami Spółka przedstawiła umowy sprzedaży nieruchomości wraz z przysługującymi zbywcy wszelkimi wierzytelnościami - roszczeniami związanymi z prawem własności nieruchomości. Przedmiotowe działki są częściowo zabudowane. Sprzedaż obejmuje wyłącznie prawo własności do gruntu, a do zabudowań budowli posadowionych na działkach, gdyż zabudowania zostały wzniesione przez jednostkę Skarbu Państwa. Przedmiotowe nieruchomości pozostają w posiadaniu:
- M. w W. - akt notarialny Repertorium [...] z dnia [...].06.2016 r.;
- Państwowego P. z siedzibą w W. - akt notarialny Repertorium [...] z dnia [...].06.2016 r.;
- S. w W. - akt notarialny Repertorium [...] z dnia [...].06.2016 r.
DIAS wskazał, iż w dalszym ciągu prowadzone są czynności w celu ustalenia stanu prawnego nieruchomości. Okoliczność ta ma istotne znaczenie dla ustalenia zasadności dokonania zwrotu. W szczególności wskazał na: wpis dokonany w księdze wieczystej nr [...] dotyczącej nieruchomości przy ulicy [...] w W.. [...]. stanowiącej działki oznaczone ewidencyjnie numerami: [...] obręb [...], zgodnie z którym właścicielem nieruchomości jest Skarb Państwa, wznowienie postępowania przez Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi w sprawie zakończonej decyzja Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] listopada 2012 r. [...], a także toczące się postępowanie przed Sądem Okręgowym w W. [...] Wydział Cywilny Odwoławczy - o uzgodnienie treści księgi wieczystej ze stanem rzeczywistym.
Z pisma z dnia 16 listopada 2016 r. znak [...]( 158) stanowiącego odpowiedź Urzędu [...] W., Biuro Mienia Miasta i Skarbu Państwa, wynika iż w dniu 22 czerwca 2015 r. w imieniu Skarbu Państwa i [...] W. zostały złożone skargi o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...].11.2012 r. znak sprawy: [...], stwierdzającą nieważność orzeczenia Ministra Rolnictwa z dnia [...].08.1958 r. znak [...], w części działek oznaczonych jako działki ewidencyjne numer: [...] wszystkie z obrębu [...] oraz [...] wszystkie z obrębu [...]. położonych w W..
Obecnie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym toczy się postępowanie ze skargi na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] sierpnia 2016 r. o utrzymaniu w mocy decyzji Ministra z dnia [...] czerwca 2016 r. o odmowie uchylenia ww. decyzji Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] listopada 2012 r. Ponadto z wniosków Skarbu Państwa i [...] W., przed Ministrem Rolnictwa i Rozwoju Wsi toczy się postępowanie o stwierdzenie nieważności decyzji Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] listopada 2012 r.
W piśmie wskazano również, że w dniu 4 listopada 2016 r. Skarb Państwa złożył skargę na orzeczenie referendarza sądowego w przedmiocie założenia dla działek ew. nr [...] z obrębu [...] księgi wieczystej i wpisu w dziale II tej księgi Skarżącej jako właściciela. W dniu 4 listopada 2016 r. Skarb Państwa złożył również wniosek o wpisanie przez Sąd z urzędu ostrzeżenia o niezgodności treści działu II księgi wieczystej [...] z rzeczywistym stanem prawnym, przeciwko ujawnionemu w dziale II tej księgi prawu ww. Spółki do powołanych działek ewidencyjnych. Ponadto poinformowano, że w dniu 24 sierpnia 2016 r. Skarb Państwa złożył dwie apelacje od postanowień Sądu Rejonowego dla W. [...] Wydział Ksiąg Wieczystych z dnia [...].08.2016 r. o utrzymaniu w mocy wpisu polegającego na założeniu ksiąg wieczystych dla działek ew. nr [...] z obrębu [...] ([...]) oraz dla działki ew. nr [...] z obrębu [...] ([...]). Z powyższego wynika, że wpisy dotyczące założenia ww. ksiąg wieczystych są nieprawomocne.
DIAS zaznaczył, iż NUS pismem z dnia 16 listopada 2016 r. wystąpił do Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z prośbą o udzielenie następujących informacji w zakresie prowadzonych przez Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi postępowań dotyczących nieruchomości:
1. położonej w W. przy ul. [...], stanowiącej działki oznaczone numerami ewidencyjnymi [...] oraz [...], księga wieczysta nr [...],
2. położonej w W. przy ul. [...]. stanowiącej działkę oznaczoną numerem ewidencyjnym [...]. księga wieczysta nr [...].
3. położonej w W. przy ul. [...]. stanowiącej działki oznaczone numerami ewidencyjnymi [...]. księga wieczysta nr [...], oraz co było/jest jego przedmiotem.
Ponadto organ pierwszej instancji zwrócił się z prośbą o podanie aktualnego stanu prawnego ww. nieruchomości oraz informacji u zakresie prawa zarządzania nimi jako właściciel przez ,.C. [...]. Spółka Akcyjna. [...] G., ul. [...]. w dniu dokonania sprzedaży ww. nieruchomości, tj. w dniu [...] czerwca 2016 r.
Z odpowiedzi Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi przesianej przy piśmie znak [...] z dnia 2 grudnia 2016 r. wynika, że przed Ministrem Rolnictwa i Rozwoju Wsi prowadzone jest aktualnie postępowanie z wniosku Prezydenta [...] W., reprezentującego [...] W. oraz wykonującego zadania z zakresu administracji rządowej o stwierdzenie nieważności decyzji Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] listopada 2012 r., znak [...].
Ponadto Ministerstwo poinformowało, że nie jest znany aktualny stan prawny przedmiotowych nieruchomości.
NUS pismem z dnia 21 marca 2017 r. w związku z pismem z dnia 31.10.2016 r. (stanowiącymi tajemnice skarbowe) wystąpił w związku z toczącymi się postępowaniami do Prezydenta [...] W.. Biura Gospodarki Nieruchomościami Urzędu [...] W. z prośbą o udzielenie informacji o aktualnym stanie prawnym nieruchomości:
- W., ul. [...] stanowiąca działkę oznaczoną numerem ewidencyjnym [...], W., ul. [...], stanowiącymi działki oznaczone numerami ewidencyjnymi [...],
- W., ul. [...]. stanowiącymi działki oznaczone numerami ewidencyjnymi [...].
W dniu 4 maja 2017 r. wpłynęło pismo znak [...] z dnia 24 kwietnia 2017 r. stanowiące odpowiedź Urzędu [...] W., Biuro Mienia Miasta i Skarbu Państwa.
W powyższym piśmie Urząd [...] W., Biuro Mienia Miasta i Skarbu Państwa poinformował, że po wydaniu przez Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi decyzji z dnia [...] listopada 2012 r. znak: [...] spółka C. dokonała obrotu częścią odzyskanego majątku, tj. na mocy umów notarialnych zawartych w dniu [...] czerwca 2016 r., [...], zbyła działki ewidencyjne nr [...] wszystkie w obrębie [...] zlokalizowane na ul. [...], na rzecz Skarżącej. Na wskazanych działkach zlokalizowane są M. Państwowe P. i S..
W dniu 22 czerwca 2015 r. w imieniu Skarbu Państwa i [...] W. zostały złożone skargi o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej decyzja ostateczną Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] listopada 2012 r. znak sprawy: [...], stwierdzającą nieważność orzeczenia Ministra Rolnictwa z dnia [...].08.1958 r, znak [...], w części działek oznaczonych jako działki ewidencyjne numer: [...] wszystkie z obrębu [...] oraz [...] wszystkie z obrębu [...]. położonych w W..
Obecnie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym toczy się postępowanie ze skargi na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] sierpnia 2016 r. o utrzymaniu w mocy decyzji Ministra z dnia [...] czerwca 2016 r. o odmowie uchylenia ww. decyzji Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] listopada 2012 r.
Ponadto z wniosków Skarbu Państwa i [...] W., przed Ministrem Rolnictwa i Rozwoju Wsi toczy się postępowanie o stwierdzenie nieważności decyzji Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] listopada 2012 r. Postępowanie w sprawie nie zostało zakończone.
Pismami z dnia 2 grudnia 2016 r. Biuro Mienia Miasta i Skarbu Państwa Urzędu [...] W., wystąpiło do:
- Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi, z wnioskiem o wstrzymanie wykonalności decyzji z dnia [...] listopada 2012 r. znak: [...];
- Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa, z wnioskiem o skierowanie do sądu powództwa na podstawie art. 189 Kodeksu postępowania cywilnego o ustalenie nieistnienia uchwał Nadzwyczajnego Walnego Zgromadzenia akcjonariuszy spółki Zakłady C. z dnia [...] maja 1994 r. (dot. reaktywacji spółki);
- Prokuratury Okręgowej w W., z zawiadomieniem stosownie do art. 304 § 2 Kodeksu postępowania karnego o możliwości popełnienia przestępstwa, w związku z nieprawidłowościami popełnionymi przy wydawaniu decyzji Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] listopada 2012 r. znak: [...].
Postanowieniem z dnia [...] grudnia 2015 r. Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi wstrzymał wykonanie powyższej decyzji. Następnie w związku ze złożonym przez C. [...] S.A., wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy, Minister, postanowieniem z dnia [...] marca 2017 r. utrzymał zaskarżone postanowienie w mocy.
W piśmie wskazano również, że w dniu 4 listopada 2016 r. Skarb Państwa złożył skargę na orzeczenie referendarza sądownego w przedmiocie założenia dla działek ew. nr [...] z obrębu [...] księgi wieczystej i wpisu w dziale II tej księgi L. Sp. z o.o. jako właściciela. W dniu 4 listopada 2016 r. Skarb Państwa złożył również wniosek o wpisanie przez Sąd z urzędu ostrzeżenia o niezgodności treści działu II księgi wieczystej [...] z rzeczywistym stanem prawnym, przeciwko ujawnionemu w dziale II tej księgi prawu ww. Spółki do powołanych działek ewidencyjnych. Po rozpatrzeniu powołanych wniosków. Sąd wpisał w dniu 4 listopada 2016 r. wnioskowane ostrzeżenie w dziale III KW. Następnie z dniem [...] stycznia 2017 r. zamknął ww. księgę wieczystą, przywracając wpis działek [...] w obrębie [...] w dziale I księgi wieczystej nr [...], w której dziale II ujawniony został Prezydent [...] W. jako organ reprezentujący Skarb Państwa Ponadto poinformowano, że w dniu 24 sierpnia 2016 r. Skarb Państwa złożył dwie apelacje od postanowień Sądu Rejonowego dla W. [...] Wydział Ksiąg Wieczystych z dnia [...] sierpnia 2016 r. o utrzymaniu w mocy wpisu polegającego na założeniu ksiąg wieczystych dla działek ew. nr [...] z obrębu [...] ([...]) oraz dla działki ew. nr [...] z obrębu [...] ([...]). Sąd Okręgowy w W. zawiesił postępowania apelacyjne do czasu prawomocnego rozstrzygnięcia postępowania administracyjnego z wniosku Prezydenta [...] W. o stwierdzenie nieważności decyzji Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] listopada 2012 r. znak: [...].
Z pisma wynika ponadto, że w dniu 28 listopada 2016 r. Biuro Mienia Miasta i Skarbu Państwa Urzędu [...] W. wystąpiło do Prokuratorii Generalnej Rzeczpospolitej Polskiej z wnioskiem o złożenie do sądu wniosku o zasiedzenie działek ewidencyjnych numer [...] w obrębie [...].
Do chwili obecnej ww. nieruchomości pozostają we władaniu M. (dz. ew.nr [...]), Państwowego P. (Dz. ew. nr [...]). S. (Dz. ew.nr [...]). W ewidencji gruntów, w odniesieniu do wskazanych działek, jako właściciel ujawniony jest Skarb Państwa, a jako organ gospodarujący zasobem Skarbu Państwa ujawniony jest Prezydent [...] W..
W związku z powyższym DIAS w okolicznościach rozpatrywanej sprawy na dzień wydania skarżonego postanowienia o przedłużeniu terminu zwrotu, tj. [...] kwietnia 2017 r. stwierdził, iż istniały wątpliwości, co do zasadności zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym zadeklarowanego przez Spółkę w deklaracji VAT- 7 za czerwiec 2016 r. Powyższe okoliczności, w świetle art. 87 ust. 2 ustawy o VAT uznał za zasadne przyczyny, stanowiące o przedłużeniu terminu zwrotu VAT za czerwiec 2016 r.
W skardze na powyższe postanowienie Skarżąca wniosła o jego uchylenie w całości, a także poprzedzającego je postanowienia NUS z dnia [...] kwietnia 2017 r. w całości oraz zasądzenie kosztów postępowania.
Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła:
- art. 128 O.p. w zw. z art. 219 O.p. poprzez wydanie zaskarżonego postanowienia pomimo istnienia w obrocie prawnym ostatecznego postanowienia DIAS z dnia [...] marca 2017 r" nr: [...] w przedmiocie przedłużenia terminu zwrotu kwoty nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za czerwiec 2016 r. w kwocie: 576.639,00 - co spowodowało naruszenie zasady trwałości ostatecznych postanowień i doprowadziło do istnienia w obrocie prawnym dwóch różnych i sprzecznych ze sobą postawień,
- art. 240-249 w związku z art. 219 O.p. poprzez ich niezastosowanie i wydanie zaskarżonego postanowienia, podczas gdy zgodnie z przepisami prawa - zmiana, uchylenie bądź stwierdzenie nieważności ostatecznego postanowienia, na które służy zażalenie, może nastąpić jedynie w trybie nadzwyczajnym.
- art. 187 § 1 O.p. w zw. z art. 191 O.p., polegające na niewyczerpującym i niewszechstronnym rozpatrzeniu materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, co urzeczywistniło się w zaniechaniu ustalenia przez Organ podatkowy, czy w przedmiotowym stanie faktycznym zasadność zwrotu podatku wymagała dodatkowego zweryfikowania i ograniczenie się w tym zakresie do lakonicznego ustalenia, iż "na dzień wydania skarżonego postanowienia o przedłużeniu terminu zwrotu, tj. 14.04,2017 r. istniały wątpliwości, co do zasadności zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym" ze wskazaniem przez Organ podatkowy na prowadzone obecnie postępowania administracyjne, sądowe i sądowoadministracyjne co do nieruchomości objętych fakturami, z których wystawienia (między innymi) wynika obowiązek zwrotu podatku przy jednoczesnym zaniechaniu przez Organ podatkowy wskazania (w tym uzasadnienia), jaki wpływ ma okoliczność prowadzenia ww. postępowań dla powstania "wątpliwości co do zasadności zwrotu", co żadną miarą nie pozwala na ustalenie, czy istotnie prowadzone postępowania mają jakikolwiek związek z "wątpliwościami" NUS, co doprowadziło do uchylenia się przez Organ podatkowy od merytorycznego rozpoznania zażalenia.
- art. 187 § 1 O.p. w zw. z art. 191 O.p., polegające na niewyczerpującym i niewszechstronnym rozpatrzeniu materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, co urzeczywistniło się w ustaleniu przez Organ podatkowy jakoby organ pierwszej instancji prowadził czynności w celu ustalenia stanu prawnego nieruchomości, podczas gdy w rzeczywistości organ pierwszej instancji nie podejmował żadnych czynności w sprawie, pozostając w bierności i oczekując na zakończenie postępowań administracyjnych, sądowych oraz sądów administracyjnych, których zakończenie może trwać nawet kilka lat, wobec czego przedłużenie terminu zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym jest oczywiście bezcelowe,
- art. 187 § 1 O.p. w zw. z art. 191 O.p. w zw. z art. 122 O.p. polegające na zaniechaniu dokonania przez Organ podatkowy ustalenia, jaki wpływ na ocenę dokonania zwrotu Skarżącej nadwyżki podatku naliczonego nad należnym w podatku od towarów i usług za czerwiec 2016 r. ma okoliczność toczących się postępowań sądów administracyjnych i cywilnych w odniesieniu do nieruchomości położonych w W. przy ulicy [...], nabytych przez Skarżącą na podstawie faktur nr: [...] z dnia [...] kwietnia 2016 r., nr [...] z dnia [...] kwietnia 2016 r. oraz [...] z dnia [...] kwietnia 2016 r., co doprowadziło do całkowicie bezzasadnego i nieuzasadnionego pozbawienia Skarżącej prawa do zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym w podatku od towarów i usług w terminie ustawowym (60 dni od dnia złożenia rozliczenia),
- art. 191 w związku z art. 292 O.p. poprzez nieprzeprowadzenie przez Organ podatkowy oceny dowodów zebranych w sprawie w trakcie kontroli podatkowej i próbie "wyręczania się" od ich oceny, oczekując na ich ocenę przez Prezydenta [...] W., Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi, Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie jak i oczekiwanie na wydanie przez inne organy lub sądy decyzji bądź wyroków, które i tak w efekcie nie będą prawnokształtującymi,
- art. 125 O.p. w zw. z art. 292 O.p. poprzez nieuzasadnione wydłużenie terminu zwrotu podatku oraz kontroli podatkowej poprzez oczekiwanie na prawomocność wpisów do ksiąg wieczystych, zmiany w ewidencji gruntów oraz usunięcia posiadania samoistnego w złej wierze przez zakłady administracyjne Prezydenta [...] W., pomimo iż nie jest to konieczne dla celów podatku od towarów i usług,
- art. 87 ust. 2 ustawy o VAT poprzez jego zastosowanie, pomimo że w stanie faktycznym brak było podstaw do jego zastosowania.
W ocenie Skarżącej nie wystąpiły w przedmiotowej sprawie wątpliwości dotyczące zasadności zwrotu. Tym samym nie było podstaw do zastosowania art. 87 ust. 2 ustawy o VAT. Materiał dowodowy zebrany w sprawie pozwala na ustalenie stanu prawnego nieruchomości, który to stan prawny powinien ocenić Organ podatkowy, nikt inny, a czego do tej pory nie uczynił i czego uczynić w dalszym ciągu nie chce, co jednak nie może wpływać na termin zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym na rzecz Skarżącej.
W odpowiedzi na skargę DIAS wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 184 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej w związku z art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369, z późn. zm., dalej zwanej "P.p.s.a.") sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Innymi słowy, kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana jest pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności. Oznacza to, że kontrola ta sprowadza się do badania, czy organ administracji wydając zaskarżony akt nie naruszył prawa. W wyniku takiej kontroli decyzja lub postanowienie mogą zostać uchylone w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności naruszających prawo i przez to mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c P.p.s.a.) lub też wystąpiło naruszenie prawa będące podstawą stwierdzenia jej nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a.).
Stosownie zaś do treści art. 134 P.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd nie może przy tym wydać orzeczenia na niekorzyść strony skarżącej, chyba że dopatrzy się naruszenia prawa skutkującego stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności.
Wniesiona w tej sprawie skarga zasługuje na uwzględnienie, aczkolwiek nie wszystkie podniesione w niej zarzuty uznać należy za zasadne.
W pierwszej kolejności należy wyjaśnić, że złożona w tej sprawie skarga została przez sąd rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym. Od dnia 15 sierpnia 2015 r. obowiązuje bowiem regulacja art. 119 pkt 3 P.p.s.a., zgodnie z którą sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym, na które służy zażalenie. Oznacza to, że w przypadku skargi na takie postanowienie organu administracji publicznej w obecnym stanie prawnym skierowanie ich do rozpoznania w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym nie jest uzależnione od wniosku strony.
Warto zauważyć, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 16 maja 2018 r. sygn. akt III SA/Wa 2036/17 uchylił postanowienie DIAS z [...] marca 2017 r., którym utrzymano w mocy postanowienie NUS z [...] października 2016 r., na mocy którego doszło do przedłużenia po raz pierwszy termin dokonania Spółce zwrotu ww. nadwyżki VAT naliczonego nad należnym za czerwiec 2016 r. do 28 kwietnia 2017 r. Ww. orzeczenie dotyczyło więc postanowienia NUS, które wydano wobec Skarżącej za ten sam okres i które bezpośrednio poprzedzało postanowienie NUS wydane w rozpoznawanej sprawie – z [...] kwietnia 2017 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w ww. orzeczeniu sygn. akt III SA/Wa 2802/17 wyjaśnił, że w sprawie istotne było to, iż w postanowieniu z [...] marca 2017 r. DIAS uchylił postanowienie organu pierwszej instancji w części dotyczącej terminu przedłużenia zwrotu kwoty nadwyżki podatku naliczonego nad należnym, wykazanej przez Skarżącą w deklaracji VAT-7 za czerwiec 2016 r. i orzekł o terminie przedłużenia zwrotu kwoty nadwyżki podatku naliczonego nad należnym, za czerwiec 2016 r. w kwocie 576.639,00 zł do dnia 28 kwietnia 2017 r.
Sąd wskazał ponadto, że w myśl art. 87 ust. 2 ustawy o VAT w brzmieniu obowiązującym w 2017 r. zwrot różnicy podatku, z zastrzeżeniem ust. 6, następuje w terminie 60 dni od dnia złożenia rozliczenia przez podatnika na rachunek bankowy podatnika w banku mającym siedzibę na terytorium kraju albo na rachunek podatnika w spółdzielczej kasie oszczędnościowo-kredytowej, której jest członkiem, wskazany w zgłoszeniu identyfikacyjnym, o którym mowa w odrębnych przepisach, lub na wskazany przez podatnika rachunek banku mającego siedzibę na terytorium kraju lub na rachunek spółdzielczej kasy oszczędnościowo-kredytowej, jako zabezpieczenie udzielanego przez ten bank lub przez tę kasę kredytu, na podstawie złożonego przez podatnika do naczelnika urzędu skarbowego, w terminie do złożenia deklaracji podatkowej, pisemnego, nieodwołalnego upoważnienia organu podatkowego, potwierdzonego przez bank lub spółdzielczą kasę oszczędnościowo-kredytową udzielających kredytu, do przekazania tego zwrotu. Jeżeli zasadność zwrotu wymaga dodatkowego zweryfikowania, naczelnik urzędu skarbowego może przedłużyć ten termin do czasu zakończenia weryfikacji rozliczenia podatnika dokonywanego w ramach czynności sprawdzających, kontroli podatkowej lub postępowania podatkowego na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej lub postępowania kontrolnego na podstawie przepisów o kontroli skarbowej. Jeżeli przeprowadzone przez organ czynności wykażą zasadność zwrotu, o którym mowa w zdaniu poprzednim, urząd skarbowy wypłaca należną kwotę wraz z odsetkami w wysokości odpowiadającej opłacie prolongacyjnej stosowanej w przypadku odroczenia płatności podatku lub jego rozłożenia na raty.
Z kolei w myśl art. 273 Dyrektywy 2006/112/WE: "Państwa członkowskie mogą nałożyć inne obowiązki, jakie uznają za niezbędne dla zapewnienia prawidłowego poboru VAT i zapobieżenia oszustwom podatkowym, pod warunkiem równego traktowania transakcji krajowych i transakcji dokonywanych między państwami członkowskim przez podatników oraz pod warunkiem, że obowiązki te, w wymianie handlowej między państwami członkowskimi, nie będą prowadzić do powstania formalności związanych z przekraczaniem granic.
Możliwość przewidziana w akapicie pierwszym nie może zostać wykorzystana do nałożenia dodatkowych obowiązków związanych z fakturowaniem poza obowiązkami, które zostały określone w rozdziale 3".
Biorąc pod uwagę treść przywołanych powyżej przepisów prawa polskiego i unijnego, Sąd w sprawie o sygn. III SA/Wa 2036/17 uznał, iż NUS naruszył art. 87 ust. 2 ustawy o VAT, art. 273 Dyrektywy 2006/112/WE oraz konstytucyjną i unijną zasadę proporcjonalności, przez przedłużenie terminu zwrotu podatku VAT do czasu zakończenia weryfikacji rozliczenia podatnika w toku kontroli podatkowej i w związku z tym brak wskazania w postanowieniu pierwszoinstancyjnym konkretnej daty dziennej zakończenia tej weryfikacji. Sąd zatem w powyższej sprawie uznał, iż wbrew treści postanowienia drugoinstancyjnego wydanego przez DIAS, uchyleniu w istocie nie podlegała jedynie część postanowienia wydanego przez NUS (tj. termin zakończenia weryfikacji), ale de facto całe postanowienie. W ocenie Sądu bowiem postanowienie NUS składało się z jednego, niepodzielnego rozstrzygnięcia, które zawierało zarówno orzeczenie, iż organ przedłuża termin zwrotu, jak i wskazanie (opisowe) przewidywanego terminu, do którego następuje przedłużenie. Ze swej istoty nie było i nie jest bowiem możliwe wydanie na podstawie art. 87 ust. 2 ustawy o VAT postanowienia, które tylko przedłużałoby termin zwrotu podatku, bez wskazania daty, do której następuje przedłużenie. Tym samym termin ten jest immanentną częścią skarżonego postanowienia, jego istotą. Konkludując, Sąd uznał, iż nieprawidłowe określenie przez organ terminu w postanowieniu wydanym na postawie art. 87 ust. 2 ustawy o VAT sprawia, iż cała konstrukcja przedłużenia terminu jest wadliwa, i tym samym skarżone postanowienie winno być uchylone. Sąd tym samym nie dopuścił tzw. konwalidowania postanowienia NUS przez DIAS poprzez dodanie do niego terminu – daty dziennej, jeżeli skarżone postanowienie DIAS jest wydane po upływie 60-dniowego terminu wynikającego z ustawy o VAT,
Sąd rozpoznający niniejszą sprawę ze skargi Spółki, która dotyczyła postanowienia NUS, które po raz drugi przedłużało termin do dokonania ww. nadwyżki VAT, a więc następowało bezpośrednio po postanowieniu, które podlegało kontroli Sądu w sprawie o sygn. akt III SA/Wa 2036/17 oraz mając powyższe rozważania tego Sądu na względzie, z uwagi na treść przepisu art. 153 P.p.s.a., uznał za zasadne uchylenie ww. zaskarżonego postanowienie DIAS z [...] maja 2017 r. Skoro bowiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w ww. wyroku o sygn. akt III SA/Wa 2036/17 przyjął, że wadliwie, bo bez wskazania daty dziennej, przedłużono po raz pierwszy termin dokonania zwrotu podatku VAT, i uchylił pierwsze postanowienie wydane w sprawie, to tym samym uznać należało, iż drugie z kolei postanowienie zostało wydane po terminie, który nie został pierwszym postanowieniem skutecznie przedłużony.
Uchylenie zaskarżonego postanowienia z powodu powyższych naruszeń prawa materialnego, czyni zasadniczo zbędnym ustosunkowanie się do pozostałych zarzutów skargi.
Jednakże dodatkowo Sąd podniesie, iż uznaje za zasadny zarzuty podniesione przez Spółkę zarzuty dotyczące naruszenia:
- art. 187 § 1 O.p. w zw. z art. 191 O.p., polegające na niewyczerpującym i niewszechstronnym rozpatrzeniu materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, co urzeczywistniło się w zaniechaniu ustalenia przez Organ podatkowy, czy w przedmiotowym stanie faktycznym zasadność zwrotu podatku wymagała dodatkowego zweryfikowania i ograniczenie się w tym zakresie do lakonicznego ustalenia, iż "na dzień wydania skarżonego postanowienia o przedłużeniu terminu zwrotu, tj. 14.04,2017 r. istniały wątpliwości, co do zasadności zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym" ze wskazaniem przez Organ podatkowy na prowadzone obecnie postępowania administracyjne, sądowe i sądowoadministracyjne co do nieruchomości objętych fakturami, z których wystawienia (między innymi) wynika obowiązek zwrotu podatku przy jednoczesnym zaniechaniu przez Organ podatkowy wskazania (w tym uzasadnienia), jaki wpływ ma okoliczność prowadzenia ww. postępowań dla powstania "wątpliwości co do zasadności zwrotu", co żadną miarą nie pozwala na ustalenie, czy istotnie prowadzone postępowania mają jakikolwiek związek z "wątpliwościami" NUS, co doprowadziło do uchylenia się przez Organ podatkowy od merytorycznego rozpoznania zażalenia.
- art. 187 § 1 O.p. w zw. z art. 191 O.p., polegające na niewyczerpującym i niewszechstronnym rozpatrzeniu materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, co urzeczywistniło się w ustaleniu przez Organ podatkowy jakoby organ pierwszej instancji prowadził czynności w celu ustalenia stanu prawnego nieruchomości, podczas gdy w rzeczywistości organ pierwszej instancji nie podejmował żadnych czynności w sprawie, pozostając w bierności i oczekując na zakończenie postępowań administracyjnych, sądowych oraz sądów administracyjnych, których zakończenie może trwać nawet kilka lat, wobec czego przedłużenie terminu zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym jest oczywiście bezcelowe,
- art. 187 § 1 O.p. w zw. z art. 191 O.p. w zw. z art. 122 O.p. polegające na zaniechaniu dokonania przez Organ podatkowy ustalenia, jaki wpływ na ocenę dokonania zwrotu Skarżącej nadwyżki podatku naliczonego nad należnym w podatku od towarów i usług za czerwiec 2016 r. ma okoliczność toczących się postępowań sądów administracyjnych i cywilnych w odniesieniu do nieruchomości położonych w W. przy ulicy [...], nabytych przez Skarżącą na podstawie faktur nr: [...] z dnia [...] kwietnia 2016 r., nr [...] z dnia [...] kwietnia 2016 r. oraz [...] z dnia [...] kwietnia 2016 r., co doprowadziło do całkowicie bezzasadnego i nieuzasadnionego pozbawienia Skarżącej prawa do zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym w podatku od towarów i usług w terminie ustawowym (60 dni od dnia złożenia rozliczenia),
- art. 191 w związku z art. 292 O.p. poprzez nieprzeprowadzenie przez Organ podatkowy oceny dowodów zebranych w sprawie w trakcie kontroli podatkowej i próbie "wyręczania się" od ich oceny, oczekując na ich ocenę przez Prezydenta [...] W., Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi, Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie jak i oczekiwanie na wydanie przez inne organy lub sądy decyzji bądź wyroków, które i tak w efekcie nie będą prawnokształtującymi,
- art. 125 O.p. w zw. z art. 292 O.p. poprzez nieuzasadnione wydłużenie terminu zwrotu podatku oraz kontroli podatkowej poprzez oczekiwanie na prawomocność wpisów do ksiąg wieczystych, zmiany w ewidencji gruntów oraz usunięcia posiadania samoistnego w złej wierze przez zakłady administracyjne Prezydenta [...] W., pomimo iż nie jest to konieczne dla celów podatku od towarów i usług.
W ocenie Sądu, Organ podatkowy obecnie w zasadzie nie prowadzi żadnych czynności sprawdzających, tylko czeka na postęp w rozmaitych postępowaniach sądowych, sądowo-administracyjnych lub administracyjnych (także w ramach tzw. trybów nadzwyczajnych – stwierdzenie nieważności decyzji), wymienionych w skarżonym postanowieniu DIAS, jak i w odpowiedzi na skargę złożoną przez Organ. Zdaniem Sądu, powyższe nie może skutkować wstrzymaniem zwrotu VAT na podstawie art. 87 ust. 2 ustawy o VAT, nie mieści się to bowiem w ramach procedur sprawdzających przewidzianych w tym przepisie. Jak słusznie wskazuje Skarżąca, nieuzasadnionym jest przedłużanie terminów zakończenia kontroli podatkowej ze względu na hipotetyczne przyszłe rozstrzygnięcia organów czy sądów – to samo w ocenie Sądu dotyczy zwrotu VAT. Podkreślić należy, iż wydana decyzja ostateczna jest wiążąca, nie można zatem bezzasadnie oczekiwać, aż będzie stwierdzona jej nieważność, co jest zdarzeniem przyszłym i niepewnym.
Sąd natomiast nie uznał za zasadne zarzuty dotyczące naruszenia art. 128 i 240-249 w zw. z art. 219 O.p. Skarżone postanowienie, mimo że dotyczy przedłużenia tej samej kwoty, wynikającej z tej samej deklaracji VAT-7 za czerwiec 2016 r., to jednak różnią się okresami, na które dokonywane jest przedłużenie. Tym samym jak najbardziej możliwe jest, w ocenie Sądu, przedłużenie kolejnymi postanowieniami terminów wynikających z poprzednich postanowień – o ile istnieją oczywiście ku temu przesłanki wynikające z art. 87 ust. 2 ustawy o VAT.
DIAS ponownie rozpoznając sprawę uwzględni zaprezentowane przez Sąd stanowisko dotyczące prawidłowego rozumienia ww. przepisów ustawy o VAT i O.p.
Sąd, mając powyższe na względzie, uznał za zasadne uwzględnienie skargi, na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. (punkt pierwszy sentencji wyroku).
Na wniosek strony skarżącej Sąd zasądził na jej rzecz zwrot kosztów postępowania sądowego (357 zł) wysokości obejmującej wpis w wysokości 100 zł, opłatę skarbową od pełnomocnictwa w wysokości 17 zł i koszty zastępstwa procesowego w wysokości 240 zł (art. 200, art. 205 § 2 i art. 209 P.p.s.a. w związku z § 3 ust. 1 pkt 2 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 31 stycznia 2011 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz szczegółowych zasad ponoszenia kosztów pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego z urzędu (Dz.U. Nr 31, poz. 153)).