I FSK 470/18

I FSK 470/18 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2021-08-31
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2018-03-12
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Hieronim Sęk /przewodniczący/
Marek Kołaczek
Roman Wiatrowski /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne
Podatek od towarów i usług
Sygn. powiązane
I SA/Gd 1175/17 - Wyrok WSA w Gdańsku z 2017-10-25
Skarżony organ
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2017 poz 1369
art. 3 par. 1, , art. 1 par. 1 i 2
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Dz.U. 2017 poz 201
art. 121 par. 1, art. 123 par. 1, art. 306k, art. 306a par. 1, art. 70 par. 1, art. 59 par. 1 pkt 9
Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jedn.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Hieronim Sęk, Sędzia NSA Marek Kołaczek, Sędzia NSA Roman Wiatrowski (sprawozdawca), , po rozpoznaniu w dniu 31 sierpnia 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej K. [...] sp. z o.o. w S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 25 października 2017 r. sygn. akt I SA/Gd 1175/17 w sprawie ze skargi K. [...]. sp. z o.o. w S. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku z dnia 26 czerwca 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od K. [...] sp. z o.o. w S. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku kwotę 360 (słownie: trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
1. Wyrokiem z 25 października 2017 r., sygn. akt I SA/Gd 1175/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę K.[...] Sp. z o.o. z siedzibą w S. (dalej skarżąca, spółka) na postanowienia Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku z 26 czerwca 2017 r. w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia (ww. wyrok oraz inne orzeczenia sądów administracyjnych przywołane w niniejszym uzasadnieniu opublikowane zostały w bazie internetowej NSA: www.orzeczenia.nsa.gov.pl).
2. W skardze kasacyjnej spółka na podstawie art. 176 w zw. z art. 185 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej p.p.s.a.) wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gdańsku. Ponadto spółka na postawie art. 182 p.p.s.a. wniosła o rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym oraz na podstawie art. 203 p.p.s.a. o zasądzenie kosztów postępowania, podnosząc zarzuty naruszenia:
I. przepisów postępowania, tj.:
1. art. 1 § 1 i 2 p.p.s.a. oraz 3 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 121 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2017 r., poz. 201 ze zm., dalej o.p.) w zw. z art. 123 § 1 o.p w zw. z art. 306 k o.p. poprzez oddalenie skargi kasacyjnej oraz nieuchylenie decyzji organu drugiej instancji, pomimo prowadzenia postępowania przez organy pierwszej i drugiej instancji, w sposób podważający zaufanie do organów podatkowych, w tym poprzez uniemożliwienia stronie czynnego udziału w postępowaniu, w tym poprzez brak wyznaczenia 7 dniowego terminu do wypowiedzenia się co do zgromadzonego materiału dowodowego w sprawie, która to okoliczność miała wpływ na wynik sprawy,
2. art. 1 § 1 i 2 p.p.s.a. oraz 3 § 1 p.p.s.a. w zw z art. 306 a § 1 o.p. poprzez oddalenie skargi oraz nieuchylenie decyzji organu drugiej instancji, będące następstwem błędnego niezastosowana ww. przepisu i uznanie, że organ słusznie odmówił wydania zaświadczenia o żądanej przez stronę treści, podczas gdy w badanym stanie faktycznym organ winien żądane zaświadczenie wydać,
3. art. 70 § 1 o.p. w zw. z art. 306 k o.p. przez organ pierwszej i drugiej instancji polegające na błędnym nieuznaniu, że w rzeczonej sprawie doszło do przedawnienia przedmiotowych zaległości podatkowych, podczas gdy prawidłowa analiza materiału w niniejszej sprawie prowadzi do wniosku, że na skutek upływu ustawowego okresu doszło do przedawnienia przedmiotowych należności podatkowych, w konsekwencji zobowiązania jako przedawnione wygasły,
4. art. 191 o.p. w zw. z art. 306 k o.p. poprzez dokonanie dowolnej a nie swobodnej oceny zgromadzonego materiału dowodowego w sprawie, polegającą na błędnym ustaleniu, że w rzeczonej sprawie doszło do przerwania okresu przedawnienia, w konsekwencji istnieją zobowiązania skarżącego i w konsekwencji odmowę wydania zaświadczenia żądanej treści,
5. art. 59 § 1 pkt 9 o.p. w zw. z art. 306 k o.p poprzez błędne nieuznanie, że w rzeczonej sprawie doszło do wygaśnięcia przedmiotowego zobowiązania podatkowego, na które powołał się organ, odmawiając wydania stosownego zaświadczenia,
6. art. 1 § 1 i 2 p.p.s.a. oraz 3 § 1 p.p.s.a. w zw. art. 169 § 1 poprzez wydanie skarżonego wyroku, pomimo zaniechania wezwania przez organ pierwszej i drugiej instancji wnioskodawcy, do usunięcia w terminie 7 dni braków podania, następnie zaniechanie przez organ rozpoznania wspomnianego podania w części, w której domagał się stwierdzenia wygaśnięcia zobowiązania i prowadzenie postępowania jedynie w zakresie wydania zaświadczenia.
2.1. W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o jej oddalenie w całości, zasądzenie kosztów postepowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych oraz rozpoznanie sprawy na rozprawie.
3. Pismem z 7 maja 2021 r. pełnomocnik organu wyraził zgodę na rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
3. Naczelny Sąd Administracyjny, rozpoznając skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym (art. 182 § 2 p.p.s.a.), w granicach wyznaczonych jej zarzutami i wnioskami (art. 183 § 1 w zw. z art. 174 pkt 1 i 2 oraz art. 176 p.p.s.a.) stwierdził, że skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.
3.1. W świetle sformułowanych w skardze kasacyjnej zarzutów w pierwszej kolejności przedmiotem sporu w rozpatrywanej sprawie pozostaje to, czy organ podatkowy prawidłowo odmówił wydania zaświadczenia stwierdzającego wygaśnięcie zobowiązania podatkowego oraz o braku zaległości podatkowych w podatku od towarów i usług za 2011 r.
Niesporne w rozpatrywanej sprawie jest to, że pismem z dnia 03.02.2017 r. (uzupełnionym pismem z dnia 28.02.2017 r.) skarżąca złożyła w Urzędzie Skarbowym w M. wniosek o "stwierdzenie wygaśnięcia zobowiązania podatkowego", w którym Spółka zawarła wniosek o wydanie zaświadczenia o niezaleganiu w podatku od towarów i usług za "2011 r." Niesporne jest również to, że decyzją z dnia 21 maja 2014 r. Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w G. określił spółce nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym za lipiec, październik, listopad 2011 r. oraz kwoty zobowiązania podlegającego wpłacie za sierpień, wrzesień i grudzień 2011 r. Decyzją z dnia 30 marca 2015 r. Dyrektor Izby Skarbowej w Gdańsku utrzymał w mocy ww. decyzję organu I instancji. W związku z decyzją ostateczną Dyrektora Izby Skarbowej w Gdańsku i nieuregulowaniem określonych nią należności spółka - na dzień złożenia wniosku o wydanie zaświadczenia o niezaleganiu w podatkach - posiadała zaległości podatkowe w podatku od towarów i usług za sierpień, wrzesień i grudzień 2011 r. w łącznej kwocie 1.913.719,00 zł, przy czym nie były to jedyne zaległości podatkowe spółki. Wniesiona przez spółkę skarga na wspomnianą decyzję została oddalona wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 8 grudnia 2015 r. sygn. akt I SA/Gd 956/15. Skarga kasacyjna spółki od tego wyroku nie została rozpoznana do dnia wydania wyroku przez Sąd pierwszej instancji. Naczelny Sad Administracyjny wyrokiem z dnia 9 stycznia 2018 r., I FSK 527/16 oddalił skargę kasacyjną spółki od wyroku w Gdańsku z dnia 8 grudnia 2015 r. sygn. akt I SA/Gd 956/15 .
3.2. Skarżący w ramach instytucji objętej art. 306a w zw. z art. 306e o.p. żąda w istocie stwierdzenia przedawnienia zaległości podatkowej poprzez wydanie zaświadczenia stwierdzającego wygaśnięcie zobowiązania podatkowego oraz o braku zaległości podatkowych w podatku od towarów i usług za 2011r.
3.3. Zgodnie z art. 306a § 1 o.p. organ podatkowy wydaje zaświadczenia na żądanie osoby ubiegającej się o zaświadczenie.
Zaświadczenie wydaje się, jeżeli:
1) urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa;
2) osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego (art. 306a § 2 O.p.).
Zaświadczenie potwierdza stan faktyczny lub prawny istniejący w dniu jego wydania(art. 306a § 3 o.p.).
Zaświadczenie wydaje się w granicach żądania wnioskodawcy (art. 306a § 4 o.p.).
W przypadkach, o których mowa w art. 306a § 2, organ podatkowy jest obowiązany wydać zaświadczenie, jeżeli chodzi o potwierdzenie faktów albo stanu prawnego, wynikających z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów lub z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. Organ podatkowy, przed wydaniem zaświadczenia, może przeprowadzić w niezbędnym zakresie postępowanie wyjaśniające (art. 306b § 1 i 2 o.p.).
Jak wynika z przywołanych powyżej przepisów prawa, podstawą do wydania zaświadczenia przez dany organ podatkowy są wyłącznie prowadzone przez niego ewidencje, rejestry lub inne dane znajdujące się w jego posiadaniu. Zatem organ wydaje bądź odmawia wydania wnioskowanego zaświadczenia, opierając się na danych zapisanych w dokumentacji danego podatnika, a wynikające z powyższych rejestrów informacje determinują możliwość wydania zaświadczenia o określonej treści.
W dalszej kolejności podnieść trzeba, iż niezależnie od powyższych uwag rozważyć należy, czy fakty albo stan prawny, wynikające z prowadzonych ewidencji, rejestrów lub innych danych znajdujących się przede wszystkim w posiadaniu organów, od których może w ramach art. 306e § 1 o.p. pozyskiwać informacje, pozwalają na wydanie zaświadczenia o treści żądanej przez skarżącego, albowiem postępowanie w przedmiocie wydawania zaświadczeń ma uproszczony charakter. Obowiązkiem organu podatkowego, do którego skierowano stosowne żądanie jest dokonanie w pierwszej kolejności porównania treści żądania strony ze stanem rzeczy wynikającym z prowadzonych przez niego ewidencji, rejestrów lub innych danych znajdujących się w jego posiadaniu, ewentualnie przeprowadzenie szczątkowego postępowania wyjaśniającego, w tym pozyskanie informacji od innych organów (art. 306b, art. 306e § 1 o.p.). Wydanie zaświadczenia jest czynnością materialno-techniczną i urzędowym zarazem potwierdzeniem określonych faktów lub stanu prawnego. Nie rozstrzyga ono o żadnych prawach lub obowiązkach i nie może tworzyć nowej sytuacji prawnej. Zaświadczenie nie może rozstrzygać czegokolwiek, zwłaszcza o istnieniu lub nieistnieniu obowiązku. Jest zatem wyłącznie oświadczeniem wiedzy, przejawem tego, co zawarte jest w źródłach, na których bazuje organ wydający zaświadczenie lub organy przekazujące mu informacje. Na postępowanie wyjaśniające, poprzedzające wydanie zaświadczenia lub odmowę jego wydania, składają się czynności materialno-techniczne. W ramach takiego postępowania organ bada, jakiego rodzaju źródło może zawierać żądane dane, a także czy dane te dotyczą stanu faktycznego lub stanu prawnego, którego poświadczenia żąda wnioskodawca. Nie można drogą zaświadczenia wywołać skutków kształtujących stosunki prawne, tj. przyznać albo ograniczyć lub pozbawić uprawnienia albo też nałożyć, zdjąć lub ograniczyć obowiązki.
Zgodzić się należy z organami podatkowymi oraz Sądem pierwszej instancji, że ze względu treść art. 306e o.p. oraz charakter prawny zaświadczenia, organ pierwszej instancji, na dzień 10 marca 2017 r. nie mógł wydać zaświadczenia zgodnego z żądaniem strony, ponieważ stan faktyczny i prawny wskazywał na istnienie zaległości podatkowych spółki w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2013 r., 2014 r., 2015 r., 2016 r. w łącznej kwocie 33.719,00 zł oraz w podatku od towarów i usług za okres sierpień, wrzesień i grudzień 2011 r. w łącznej kwocie 1.913.719,00 zł. Skoro bowiem postępowanie o wydanie zaświadczenia powinno odzwierciedlać stan zobowiązań na dzień wydania zaświadczenia (art. 306a § 3 o.p.), to w rozpoznawanej sprawie, ze względu na treść wniosku i ustalenie istnienia zaległości organ zobowiązany był wydać postanowienie o odmowie wydania zaświadczenia zgodnie z art. 306c o.p.
Podkreślić należy, że w ramach instytucji objętej art. 306a o.p. w związku z art. 306e o.p. nie jest dopuszczalne kwestionowanie istnienia, czy też wysokości stwierdzonej zaległości podatkowej. Tego rodzaju kwestie nie podlegają bowiem ocenie czy weryfikacji w ramach prowadzonego w tym zakresie postępowania wyjaśniającego, o którym mowa w art. 306b § 2 o.p. Prawidłowo Sad pierwszej instancji stwierdził, że zaświadczenie nie może rozstrzygać czegokolwiek, zwłaszcza o istnieniu lub nieistnieniu obowiązku. Jest zatem wyłącznie przejawem tego, co zawarte jest w źródłach, na których bazuje organ wydający zaświadczenie. W tym wypadku organ pełni funkcję dysponenta bazy danych, na podstawie których przepisy ustawy nakazują mu wydawanie zaświadczeń, a nie organu rozstrzygającego w sposób władczy o obowiązkach podatnika, wynikających z materialnych norm prawa podatkowego.
3.4. W konsekwencji nie mógł zostać uwzględniony zarzut naruszenie art. 1 § 1 i 2 p.p.s.a. oraz 3 § 1 p.p.s.a. w zw z art. 306 a § 1 o.p. poprzez oddalenie skargi oraz nieuchylenie decyzji organu drugiej instancji, będące następstwem błędnego niezastosowana ww. przepisu i uznanie, że organ słusznie odmówił wydania zaświadczenia o żądanej przez stronę treści, podczas gdy w badanym stanie faktycznym organ winien żądane zaświadczenie wydać.
3.4. Niezależnie od powyższego zauważyć należy, że choć badanie kwestii przedawnienia zobowiązania podatkowego, jak wskazano wyżej, nie następuje w postępowaniu w przedmiocie wydania zaświadczenia, Dyrektor Izby Skarbowej w Gdańsku odniósł się merytorycznie do kwestii przedawnienia zobowiązania podatkowego za 2011 r. Z tego względu należało poddać kontroli również to stanowisko, w świetle sformułowanych w skardze kasacyjnej zarzutów odnoszące się do samej kwestii przedawnienia.
3.5. W zaskarżonym postanowieniu podkreślono, że w związku z decyzją ostateczną Dyrektora Izby Skarbowej w Gdańsku z dnia 21.05.2014 r. nr [...] określił "K.[...]" i nieuregulowaniem określonych nią należności Spółka - na dzień złożenia wniosku o wydanie zaświadczenia o niezaleganiu w podatkach - posiadała zaległości podatkowe w podatku od towarów i usług za sierpień, wrzesień i grudzień 2011 r. łącznej kwocie 1.913.719,00 zł, przy czym nie były to jedyne zaległości podatkowe Spółki. Spółka posiadała również zaległości w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2013 r., 2014 r., 2015 r., 2016 r. w łącznej kwocie 33.719,00 zł. W zaskarżonym postanowieniu organ odwoławczy zwrócił uwagę, że w dniu 07.05.2015r. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na ww. decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Gdańsku. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokiem
z dnia 08.12.2015 r. sygn. akt I SA/Gd 956/15 oddalił skargę Spółki.
W dniu 04.02.2016 r. spółka złożyła skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego, która jak wyżej wskazano została rozpatrzona w dniu 8 grudnia 2015 r.
W takim, niekwestionowanym stanie faktycznym, w dniu 07.05.2015 r. (dzień złożenia skargi do WSA) nastąpiło zawieszenie biegu terminu przedawnienia zobowiązań z tytułu podatku od towarów i usług za miesiące sierpień, wrzesień i grudzień 2011 r. Jak stanowi bowiem art. 70 § 6 pkt 2 o.p. bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu, z dniem wniesienia skargi do sądu administracyjnego na decyzję dotyczącą tego zobowiązania. Stosownie zaś do treści art. 70 § 7 pkt 2 Ordynacji podatkowej bieg terminu przedawnienia rozpoczyna się, a po zawieszeniu biegnie dalej, od dnia następującego po dniu doręczenia organowi podatkowemu odpisu orzeczenia sądu administracyjnego, ze stwierdzeniem jego prawomocności.
3.6. W świetle wyżej przedstawionego, zawartego w zaskarżonym postanowieniu, stanowiska, za bezzasadne należy uznać również zarzut naruszenia art. 70 § 1 o. p. w zw. z art. 306 k o.p. przez organ I i II instancji, które miało polegać na błędnym nieuznaniu, iż w rzeczonej sprawie doszło do przedawnienia przedmiotowych zaległości podatkowych, autor skargi kasacyjnej nie wskazuje jakie okoliczności i dowody potwierdzają takie stanowisko. Autor skargi kasacyjnej nie wskazał bowiem wystarczających argumentów, które potwierdzałyby jego stanowisko o przedawnieniu spornego zobowiązania.
Niewystarczające w tym względzie jest ogólnikowe stwierdzenie, że "prawidłowa analiza materiału w niniejszej sprawie prowadzi do wniosku, iż na skutek upływu ustawowego okresu doszło do przedawnienia przedmiotowych należności podatkowych, w konsekwencji zobowiązania jako przedawnione wygasły". W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazuje jedynie, że skarżąca nie została powiadomiona, że podatnik nie został zawiadomiony o wszczęcia postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe. W żaden sposób autor skargi kasacyjnej nie podważa jednak, że w sprawie doszło do zawieszenia biegu terminu przedawnienia w związku z wniesieniem skargi do sądu administracyjnego. Jak wyżej wskazano w zakresie zobowiązań w podatku od towarów i usług za sierpień, wrzesień i grudzień 2011 r. nie doszło do zawieszenia biegu terminu przedawnienia w oparciu o art. 70c o.p. (tj. w związku z wszczętym postępowaniem karnym skarbowym), gdyż bieg terminu przedawnienia został zawieszony znacznie wcześniej - o czym wskazywano wyżej - na skutek wniesienia przez Spółkę w dniu 7.05.2015 r. skargi do WSA.
Na marginesie tylko zauważyć należy, że autor skargi kasacyjnej nie kwestionuje również materiału dowodowego, w którym znajduje się pismo Naczelnika Urzędu Skarbowego w M. z dnia 5 kwietnia 2016 r., którym zawiadomiono skarżącą, iż "z dniem 14.03.2016 r. nastąpiło zawieszenie biegu terminu zobowiązań podatkowych za okresy 07-12/2011 z uwagi na wszczęcie (we wskazanej dacie) postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe, którego podejrzenie popełnienia wiąże się z niewykonaniem ww. zobowiązań podatkowych." Z akt sprawy wynika również, że pismo to zostało skutecznie doręczone skarżącej w dniu 19.04.2016 r.
3.7. W związku z tym, że skarżący nie mógł domagać się w drodze zaświadczenia wygaśnięcia zobowiązania na uwzględnienie nie zasługuje również zarzut naruszenia art. 1 § 1 i 2 p.p.s.a. oraz 3 § 1 p.p.s.a. w zw. art. 169 § 1 poprzez wydanie skarżonego wyroku, pomimo zaniechania wezwania przez organ pierwszej i drugiej instancji wnioskodawcy, do usunięcia w terminie 7 dni braków podania, następnie zaniechanie przez organ rozpoznania wspomnianego podania w części, w której domagał się stwierdzenia wygaśnięcia zobowiązania i prowadzenie postępowania jedynie w zakresie wydania zaświadczenia.
3.8. Nie zasługiwał na uwzględnienie również, sformułowany w skardze kasacyjnej, zarzut naruszenia art. 121 w związku z art. 123 w związku z art. 306k o.p., poprzez wydanie zaskarżonej "decyzji pomimo uniemożliwienia Stronie czynnego udziału w postępowaniu, poprzez brak wyznaczenia 7 dniowego terminu do wypowiedzenia się co do zgromadzonego materiału dowodowego wskazać należy, że jest on bezzasadny. Zarówno organ pierwszej jak i drugiej instancji nie wydał decyzji tylko postanowienie na podstawie art. 306 c o.p. Zgodnie natomiast z art. 200 § 1 o.p. przed wydaniem decyzji organ podatkowy wyznacza stronie siedmiodniowy termin do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego. Obowiązek, o którym mowa w ww. przepisie dotyczy jedynie sytuacji, w której wydawana jest decyzja podatkowa. Nie dotyczy on wydawanych w toku postępowania postanowień. Wskazany przez autora skargi kasacyjnej 306k o.p., wyklucza stosowanie przepisów rozdziału 10-12 o.p. w sprawach dotyczących wydawania zaświadczeń. Wskazany art. 200 o.p., nakazujący poinformowanie o możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym oraz informowania o 7 dniowym terminie do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego znajduje się w rozdz. 11 o.p.
5. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 184 p.p.s.a
5.1. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a. i art. 205 § 2 p.p.s.a. oraz § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2015 poz. 1804 ze zm.)
s. Marek Kołaczek s. Hieronim Sęk s. Roman Wiatrowski