III SA/Wa 2532/22

III SA/Wa 2532/22 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2023-03-21
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2022-11-07
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Dariusz Czarkowski /przewodniczący sprawozdawca/
Ewa Izabela Fiedorowicz
Maciej Kurasz
Symbol z opisem
6113 Podatek dochodowy od osób prawnych
6560
Hasła tematyczne
Interpretacje podatkowe
Podatek dochodowy od osób prawnych
Skarżony organ
Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Treść wyniku
Uchylono zaskarżoną interpretację
Powołane przepisy
Dz.U. 2021 poz 1800
art. 17 ust. 1 pkt 44
Ustawa z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Dariusz Czarkowski (sprawozdawca), Sędziowie sędzia WSA Maciej Kurasz, sędzia WSA Ewa Izabela Fiedorowicz, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 21 marca 2023 r. sprawy ze skargi Spółdzielni Mieszkaniowej [...] z siedzibą w W. na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 1 września 2022 r. nr 0111-KDIB2-1.4010.443.2022.1.AP w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych 1) uchyla zaskarżoną interpretację indywidualną, 2) zasądza od Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej na rzecz Spółdzielni Mieszkaniowej [...] z siedzibą w W. kwotę 200 zł (słownie: dwieście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Uzasadnienie
Przedmiotem skargi jest interpretacja indywidualna Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej (dalej "DKIS") z dnia 1 września 2022 r. w zakresie podatku dochodowego od osób prawnych, wydana na wniosek Spółdzielni Mieszkaniowej [...] (dalej: "Wnioskodawca", "Skarżąca" lub "Spółdzielnia Mieszkaniowa") z dnia 24 czerwca 2022 r.
We wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej Wnioskodawca przedstawił następujący stan faktyczny:
Spółdzielnia Mieszkaniowa powstała w 1991 r. w wyniku podziału dokonanego w oparciu o przepisy Ustawy z dnia 20 stycznia 1990 r. o zmianach w organizacji i działalności spółdzielczości (Dz. U z 1990 r. Nr 6, poz. 36, z późn. zm.). Naczelnym celem działania Spółdzielni Mieszkaniowej jest utrzymanie zasobów spółdzielni (budynków mieszkalnych, tj. dachu, elewacji, klatek schodowych, instalacji, pomieszczeń technicznych, otoczenia zewnętrznego) w stanie niepogorszonym. Budynki wymagają ciągłych remontów, wynikających z długoletniego użytkowania instalacji.
Spółdzielnia Mieszkaniowa zawarła: w dniu 02 stycznia 2017 r., 14 października 2002 r., 1 listopada 2015 r., 1 marca 2011 r. 23 marca 2011 r., 25 czerwca 2015 r. i 29 kwietnia 1997 r. umowy najmu części nieruchomości wspólnych. Przedmiotem umów jest najem części powierzchni dachu budynków, stanowiących majątek Spółdzielni oraz właścicieli wyodrębnionych lokali w ww. budynkach, pozostających w zarządzie Spółdzielni. Najemcy zgodnie z zawartymi umowami na wynajem fragmentu dachu zamontowali na wynajętej powierzchni urządzenia i instalacje telekomunikacyjne, wykorzystywane w ramach własnej działalności gospodarczej. W związku ze zmianami nazwy najemców oraz zakończeniem okresów trwania umów strony w międzyczasie podpisały aneksy w celu kontynuowania umów najmu.
Pożytki uzyskane z najmu powierzchni dachu są przeznaczane w całości na pokrycie kosztów remontów danej nieruchomości, zgodnie z Uchwałą Rady Nadzorczej Spółdzielni z dnia 22 grudnia 2008 r. (ZGM). Zdaniem Spółdzielni, w wymiarze technicznym i prawnym dach budynku i znajdujące się w nim mieszkania pozostają ze sobą w ścisłym związku i należy uważać, ze dochody uzyskiwane z gospodarowania częścią dachu są niezbędne dla prawidłowego funkcjonowania budynku (ZGM).
W związku z powyższym Spółdzielnia uważa, że są spełnione łącznie oba warunki aby zgodnie z art. 17 ust.1 pkt 44 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j. Dz. U z 2022 r., poz. 2587 z póżn. zm., dalej "ustawa o CIT") dochody uzyskane z najmu fragmentu dachu podlegały zwolnieniu przedmiotowemu.
W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie:
Czy przychody Spółdzielni Mieszkaniowej z tytułu zawartych umów najmu powierzchni wspólnych (fragmentów dachu) i uzyskiwany z tego tytułu dochód podlegają zwolnieniu przedmiotowemu zgodnie z art. 17 ust. 1 pkt 44 ustawy o CIT?
Zdaniem Skarżącego, zgodnie z art. 17 ust. 1 pkt. 44 ustawy o CIT, wolne od podatku są dochody spółdzielni mieszkaniowych uzyskane z gospodarki zasobami mieszkaniowymi w części przeznaczonej na cele związane z utrzymaniem tych zasobów. Budynki Spółdzielni Mieszkaniowej wybudowane w latach osiemdziesiątych, wymagają stałych i ciągłych remontów, wynikających z wieloletniego użytkowania. Dochody uzyskiwane z najmu fragmentów dachu, zgodnie z Uchwałą Rady Nadzorczej z dnia 22 grudnia 2008 r. są przeznaczone w całości na utrzymanie części wspólnej nieruchomości - remonty klatek schodowych, balkonów, dachów, wymianę zużytych instalacji. W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Spółdzielni Mieszkaniowej w sprawie oceny stanu prawnego i faktycznego było poprawne.
Zgodnie z art. 17 ust.1 pkt 44 ustawy o CIT, wolne od podatku są dochody spółdzielni mieszkaniowych w zakresie gospodarki mieszkaniowej w części przeznaczonej na cele związane z utrzymaniem tych zasobów z wyłączeniem dochodów uzyskanych z innej działalności gospodarczej niż gospodarka zasobami mieszkaniowymi. Jak wynikało z przedstawionego stanu faktycznego, najem powierzchni części dachu przez Spółdzielnię Mieszkaniową stanowił źródło dochodu Spółdzielni Mieszkaniowej, który przeznaczony był w całości na cele gospodarki zasobami mieszkaniowymi Spółdzielni i był zwolniony z podatku dochodowego od osób prawnych w rozumieniu art. 17 ust. 1 pkt 44 ustawy o CIT.
W indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego
z dnia 1 września 2022 r. DKIS stwierdził, że stanowisko, które przedstawiła Skarżąca we wniosku jest nieprawidłowe.
Zdaniem DKIS, z przedstawionego opisu sprawy wynikało, że Spółdzielnia Mieszkaniowa zawarła umowy najmu części nieruchomości wspólnych, tj. części powierzchni dachu budynków, stanowiących majątek Spółdzielni Mieszkaniowej oraz właścicieli wyodrębnionych lokali w ww. budynkach, pozostających w zarządzie Spółdzielni Mieszkaniowej. Najemcy zgodnie z zawartymi umowami na wynajem fragmentu dachu zamontowali na wynajętej powierzchni urządzenia i instalacje telekomunikacyjne, wykorzystywane w ramach własnej działalności gospodarczej. Pożytki uzyskane z najmu powierzchni dachu były przeznaczane w całości na pokrycie kosztów remontów danej nieruchomości.
Wątpliwości Wnioskodawcy budziła kwestia, czy przychody Spółdzielni Mieszkaniowej z tytułu zawartych umów najmu powierzchni wspólnych (fragmentów dachu) i uzyskiwany z tego tytułu dochód podlegają zwolnieniu przedmiotowemu zgodnie z art. 17 ust. 1 pkt 44 ustawy o CIT. Przedmiotem powyższego zwolnienia, zdaniem DKIS, jest dochód uzyskany przez wskazane w powołanym przepisie podmioty ze źródła, jakim jest działalność w zakresie gospodarki zasobami mieszkaniowymi, jeżeli został przeznaczony na cele preferowane przez ustawodawcę, tj. cele związane z utrzymaniem zasobów mieszkaniowych. Wobec tego opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają dochody uzyskane z gospodarki zasobami mieszkaniowymi, które nie zostały przeznaczone na cele związane z utrzymaniem zasobów mieszkaniowych oraz innej działalności niż gospodarka zasobami mieszkaniowymi, nawet wówczas, gdy zostaną przeznaczone na utrzymanie zasobów mieszkaniowych.
Termin "zasoby mieszkaniowe", zdaniem DKIS, dotyczy obiektów mieszkalnych, przeznaczonych do zaspokajania potrzeb mieszkaniowych. Wobec powyższego, gospodarka zasobami mieszkaniowymi obejmuje zarządzanie i dysponowanie zgromadzonym zbiorem rzeczy, służących celom mieszkaniowym lub związanych z zamieszkiwaniem. Jej istota sprowadza się do działań służących prawidłowej eksploatacji tych zasobów i utrzymaniu substancji mieszkaniowej w stanie niepogorszonym.
Uwzględniając charakter opłat wnoszonych przez właścicieli lokali oraz pokrywanych z nich kosztów, według oceny DKIS, uzasadnione jest rozumienie pojęcia zasoby mieszkaniowe, użytego w art. 17 ust. 1 pkt 44 ustawy o CIT, nie tylko jako obejmującego lokale mieszkalne, ale również innego rodzaju pomieszczenia i urządzenia wchodzące w skład budynku mieszkalnego lub znajdujące się poza nim, których istnienie jest niezbędne dla prawidłowego korzystania z mieszkań, jak również ułatwiające dostęp do budynku mieszkalnego oraz zapewniające jego sprawne funkcjonowanie oraz administrowanie.
Wobec powyższego, przez "zasoby mieszkaniowe", według stanowiska DKIS, należy rozumieć:
1. budynki mieszkalne wraz z wyposażeniem technicznym oraz przynależnymi do nich pomieszczeniami, w szczególności: dźwigi osobowe i towarowe, aparaty do wymiany ciepła, kotłownie i hydrofornie wbudowane, klatki schodowe, strychy, piwnice, komórki, garaże;
2. pomieszczenia znajdujące się w budynku mieszkalnym lub poza nim, związane z administrowaniem i zapewnieniem bezawaryjnego funkcjonowania osiedlowych budynków mieszkalnych, tj.: budynki (pomieszczenia) administracji osiedlowej, kotłownie i hydrofornie wolnostojące, osiedlowe warsztaty (zakłady) konserwacyjno-remontowe;
3. urządzenia i uzbrojenie terenów, na których znajdują się ww. budynki: zbiorniki - doły gnilne, szamba, rurociągi i przewody sieci wodociągowo-kanalizacyjnej, gazowej i ciepłowniczej, sieci elektroenergetyczne i telekomunikacyjne, budowle inżynieryjne (studnie itp.), budowle komunikacyjne (np. drogi osiedlowe, ulice, chodniki), inne budowle i urządzenia związane z ukształtowaniem i zagospodarowaniem terenu, mające wpływ na prawidłowe funkcjonowanie osiedlowych budynków mieszkalnych (np. latarnie oświetleniowe, ogrodzenia, parkingi, trawniki, kontenery na śmieci);
4. grunty i prawa wieczystego użytkowania gruntów, na których posadowione są budynki mieszkalne.
Zdaniem DKIS, związane z wyżej wymienionymi budowlami (pomieszczeniami), obiektami i urządzeniami przychody (np. opłaty, czynsze) oraz sfinansowane z nich koszty, stanowią przychody i koszty gospodarki zasobami mieszkaniowymi. Stanowią one jednocześnie przychody i koszty podatkowe w rozumieniu ustawy o CIT.
Dochód powstały z tego tytułu, w myśl art. 17 ust. 1 pkt 44 ustawy o CIT, wolny będzie od podatku dochodowego, o ile przeznaczony zostanie na cele związane z utrzymaniem zasobów mieszkaniowych. Ze zwolnienia nie będą natomiast korzystały dochody podmiotów, o których mowa w tym przepisie otrzymane z innych źródeł niż gospodarka zasobami mieszkaniowymi nawet jeśli zostaną przeznaczone na utrzymanie tych zasobów, ocenił DKIS.
DKIS na podstawie analizy przepisów prawnych stwierdził, że warunkiem wstępnym skorzystania ze zwolnienia jest uzyskanie dochodu z gospodarki zasobami mieszkaniowymi, rozumianego jako środki finansowe możliwe do wydatkowania na cele związane z utrzymaniem tych zasobów. Istotne jest więc najpierw zadeklarowanie tego dochodu, jako wolnego od podatku dochodowego, a następnie jego wydatkowanie - bez względu na termin tego wydatkowania - na wskazane cele. Innymi słowy, jest to zwolnienie z warunkiem rozwiązującym w dacie wydatkowania dochodu na inne cele.
Zdaniem DKIS, dochody osiągnięte z tytułu zawartych umów najmu powierzchni wspólnych (fragmentów dachu) nie są objęte zwolnieniem przedmiotowym określonym w art. 17 ust. 1 pkt 44 ustawy o CIT, bowiem nie można uznać, że zostały osiągnięte z gospodarki zasobami mieszkaniowymi. Przychód ten nie może być uznany za przychód z gospodarki zasobami mieszkaniowymi.
Zawarte umowy najmu nie służyły mieszkańcom Spółdzielni i nie były niezbędne do prawidłowego korzystania z zasobów mieszkaniowych przez mieszkańców. Skutkiem zawartych umów było udostępnienie części powierzchni dachu w budynkach Spółdzielni Mieszkaniowej podmiotom gospodarczym, na cele prowadzonych przez nich działalności gospodarczych. Tym samym, dochód z tego tytułu nie stanowił dochodu z gospodarki zasobami mieszkaniowymi i podlegał opodatkowaniu. Bez znaczenia w tej sytuacji było przeznaczenie przez Spółdzielnię Mieszkaniową ww. dochodów na cele związane z utrzymaniem nieruchomości wspólnej, tj. na remonty klatek schodowych, balkonów, dachów czy też na wymianę zużytych instalacji.
Przychód jaki Spółdzielnia uzyskała z tytułu otrzymanej kwoty w związku z zawartymi umowami najmu nie stanowił przychodu z gospodarki zasobami mieszkaniowymi, ponieważ nie był on wynikiem prowadzonej przez Wnioskodawcę gospodarki tymi zasobami. Tym samym, powstały z tego tytułu dochód - jako pochodzący z innego źródła niż gospodarka zasobami mieszkaniowymi - nie mógł korzystać ze zwolnienia na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 44 ustawy o CIT i podlegał opodatkowaniu zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy o CIT. Bez znaczenia pozostawał w takim przypadku cel przeznaczenia tego dochodu.
Reasumując, stanowisko Wnioskodawcy dotyczące ustalenia, czy przychody Spółdzielni Mieszkaniowej z tytułu zawartych umów najmu powierzchni wspólnych (fragmentów dachu) i uzyskiwany z tego tytułu dochód podlegał zwolnieniu przedmiotowemu zgodnie z art. 17 ust. 1 pkt 44 ustawy o CIT należało zatem uznać za nieprawidłowe, skonstatował DKIS.
Wnioskodawca złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na interpretację indywidualną DKIS z dnia 1 września 2022 r., której zarzucił naruszenie:
1. art. 17 ust. 1 pkt 44 ustawy o CIT i art. 7 ust. 3 pkt 1 tej ustawy przez błędne przyjęcie, iż dochody z tytułu zawartych umów najmu powierzchni wspólnych {fragment dachu) nie są dochodami osiągniętymi z gospodarki zasobami mieszkaniowymi w rozumieniu w/w przepisu, co skutkowało niesłusznym uznaniem przez organ stanowiska przedstawionego przez skarżącą we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej za nieprawidłowe i błędne ustalenie, iż skarżącej nie przysługuje zwolnienie podatkowe w podatku dochodowym od osób prawnych, zgodnie z art. 17 ust. 1 pkt 44 ustawy o CIT w zakresie przedstawionym we wniosku o interpretację indywidualną;
2. art. 7 ust. 3 pkt 1 ustawy o CIT, przez jego niezastosowanie i w konsekwencji przyjęcie, że skarżąca zobowiązana jest do opodatkowania podatkiem dochodowym od osób prawnych, dochodu uzyskiwanego w związku z zawarciem umowy najmu części powierzchni dachu budynku, który jest zwolniony od podatku z uwagi na art. 17 ust. 1 pkt 44 ustawy o CIT.
Mając na względzie wskazane zarzuty, Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej interpretacji indywidualnej w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi, który ją wydał oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, na rzecz strony skarżącej według norm przepisanych.
W odpowiedzi na skargę DKIS podtrzymał swoją argumentację wyrażoną w zaskarżonej interpretacji indywidualnej i wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz.U. z 2022 r. poz. 2492), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne, kierując się kryterium legalności, dokonują oceny zgodności treści zaskarżonego aktu oraz procesu jego wydania z normami prawnymi - ustrojowymi, proceduralnymi i materialnymi - przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu.
Stosownie do art. 3 § 2 pkt 4a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2023 r. poz. 259 ze zm.; dalej: "p.p.s.a.") kontrola sprawowana przez sądy administracyjne obejmuje również orzekanie w sprawach skarg na pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach.
Sprawując kontrolę sądowoadministracyjną interpretacji podatkowych w sprawach wszczętych po 15 sierpnia 2015 r., sąd nie może wykraczać poza zarzuty skargi oraz powołaną w skardze podstawą prawną. Stosownie bowiem do treści art. 57a p.p.s.a. skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co zastosowania przepisu prawa materialnego. Zdanie drugie tego przepisu wprowadza zasadę związania sądu zarzutami skargi i powołaną podstawą prawną.
Rozpoznając sprawę w ramach wskazanych powyżej kryteriów stwierdzić należy, że skarga zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona interpretacja indywidualna narusza przepisy prawa.
W przedmiotowej sprawie istotą sporu pomiędzy Organem oraz Podatnikiem jest ocena czy dochody Spółdzielni Mieszkaniowej z tytułu zawartych umów najmu powierzchni wspólnych (w niniejszej sprawie- fragmentów dachu podlega zwolnieniu przedmiotowemu zgodnie z art. 17 ust. 1 pkt 44 ustawy o CIT.
Skarżący stoi na stanowisku, iż są spełnione łącznie oba warunki określone w art. 17 ust.1 pkt 44 ustawy o CIT, bowiem pożytki uzyskane z najmu powierzchni dachu są przeznaczane w całości na pokrycie kosztów remontów danej nieruchomości, zgodnie z Uchwałą Rady Nadzorczej Spółdzielni z dnia 22 grudnia 2008 r. (ZGM). Zdaniem Spółdzielni, w wymiarze technicznym i prawnym dach budynku i znajdujące się w nim mieszkania pozostają ze sobą w ścisłym związku i należy uważać, ze dochody uzyskiwane z gospodarowania częścią dachu są niezbędne dla prawidłowego funkcjonowania budynku (ZGM).
Organ powyższy pogląd uważa za błędny i uznaje, że dochody osiągnięte z tytułu zawartych umów najmu powierzchni wspólnych (fragmentów dachu) nie są objęte zwolnieniem przedmiotowym określonym w art. 17 ust. 1 pkt 44 ustawy o CIT, bowiem nie można uznać, że zostały osiągnięte z gospodarki zasobami mieszkaniowymi. Zawarte umowy najmu nie służyły mieszkańcom Spółdzielni i nie były niezbędne do prawidłowego korzystania z zasobów mieszkaniowych przez mieszkańców. Skutkiem zawartych umów było udostępnienie części powierzchni dachu w budynkach Spółdzielni Mieszkaniowej podmiotom gospodarczym, na cele prowadzonych przez nich działalności gospodarczych. Tym samym, dochód z tego tytułu nie stanowił dochodu z gospodarki zasobami mieszkaniowymi i podlega opodatkowaniu.
W tym sporze rację należy przyznać Stronie skarżącej.
Odnosząc się do ram prawnych należy wyjaśnić, iż w świetle art. 17 ust. 1 pkt 44 wolne od podatku są dochody spółdzielni mieszkaniowych, wspólnot mieszkaniowych, społecznych inicjatyw mieszkaniowych, towarzystw budownictwa społecznego, samorządowych jednostek organizacyjnych prowadzących działalność w zakresie gospodarki mieszkaniowej oraz społecznych agencji najmu, o których mowa w art. 22a ust. 1 ustawy z dnia 26 października 1995 r. o społecznych formach rozwoju mieszkalnictwa (Dz. U. z 2021 r. poz. 2224 oraz z 2022 r. poz. 807 i 1561), uzyskane z gospodarki zasobami mieszkaniowymi - w części przeznaczonej na cele związane z utrzymaniem tych zasobów, z wyłączeniem dochodów uzyskanych z innej działalności gospodarczej niż gospodarka zasobami mieszkaniowymi.
W orzecznictwie prezentowany jest pogląd, że pojęcie "zasób mieszkaniowy" (zob. wyroki NSA: z dnia 6 grudnia 2018 r., sygn. akt II FSK 3428/16; z dnia 24 października 2018 r., sygn. akt II FSK 3029/16; z dnia 19 stycznia 2018 r., sygn. akt II FSK 129/16; z dnia 17 listopada 2017 r., sygn. akt II FSK 2943/15; z dnia 29 listopada 2016 r., sygn. akt II FSK 3067/14; z dnia 29 maja 2012 r., sygn. akt II FSK 2264/10; z dnia 2 marca 2012 r., II FSK 1593/11; z dnia 20 maja 2011 r., sygn. akt II FSK 80/10; z dnia 5 maja 2010 r., sygn. akt II FSK 26/09, z dnia 9 marca 2012 r., sygn. akt II FSK 1509/10, z dnia 2 lutego 2011 r., sygn. akt II FSK 1651/09, z dnia 26 czerwca 2009 r., sygn. akt II FSK 278/08) należy ustalać w oparciu o kryterium funkcjonalności. W orzeczeniach powyżej wskazanych na podstawie wykładni językowej uznano, że pojęcie to obejmuje budynki i lokale mieszkalne, znajdujące się w nich urządzenia techniczne i pomieszczenia a także odrębne budynki i urządzenia służące zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych osób zamieszkujących w budynkach i lokalach mieszkalnych. Z orzeczeń tych wynika, że zasobem mieszkaniowym są budynki mieszkalne i lokale mieszkalne w takich budynkach oraz wszystko to co jest z nimi funkcjonalnie związane i w sposób bezpośredni umożliwia tym budynkom i lokalom spełnianie funkcji mieszkalnych. Przy tak określonym zakresie pojęcia "zasób mieszkalny" oczywistym jest, że dach budynku, w którym stosownie do opisu zawartego we wniosku o wydanie interpretacji, znajdują się lokale mieszkalne, służy do pełnienia funkcji mieszkalnych przez ten budynek i lokale w nim się znajdujące. Oczywistym jest, że bez tego elementu niemożliwe byłoby zamieszkiwanie ludzi w tym budynku. Zatem dach budynku mieszkalnego, w którym znajdują się lokale mieszkalne jest elementem zasobu mieszkaniowego tworzonego przez ten budynek i lokale mieszkalne znajdujące się w tym budynku.
Sąd w składzie niniejszym w pełni podziela pogląd Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku sformułowany w wyroku z dnia 18 października 2022r., I SA/Gd 570/22, zgodnie z którym mając na uwadze, że budynek mieszkalny stanowi element zasobu mieszkaniowego w sposób oczywisty przesądza to o tym, iż jego część w postaci dachu także stanowi element tego zasobu. Skoro elementem zasobu mieszkaniowego jest cały budynek, to jego częścią są także elementy konstrukcyjne tego budynku w tym też dach.
Zdaniem Sądu element zasobu mieszkaniowego nie przestaje być częścią tego zasobu tylko z tego powodu, że na podstawie decyzji podmiotu zarządzającego tym zasobem zaczyna pełnić dodatkową funkcję, niezwiązaną z funkcją mieszkaniową i niemającą żadnego wpływu na realizację przez ten element funkcji mieszkaniowej. W takiej sytuacji nadal zostaje zachowany związek funkcjonalny tego elementu z realizacją jego głównego zadania polegającego na zapewnieniu mieszkańcom budynku możliwości zaspokajania potrzeb mieszkaniowych.
Ustawodawca nadto przesądził w art. 17 ust. 1 pkt 44 u.p.d.o.p., że tego typu dochody podlegają zwolnieniu, jeżeli są przeznaczone na cele związane z utrzymaniem zasobów mieszkaniowych. Z powyższego należy wywodzić, że uzasadnieniem dla tej preferencji podatkowej jest związek tych dochodów z zaspokajaniem potrzeb mieszkaniowych. Z przepisu tego wynika, że dochody te są zwolnione z podatku z tego względu, że przeznaczone są na utrzymanie budynków mieszkalnych. W stanie przedstawionym we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej wskazano, iż pożytki uzyskane z najmu powierzchni dachu są przeznaczane w całości na pokrycie kosztów remontów danej nieruchomości, zgodnie z Uchwałą Rady Nadzorczej Spółdzielni z dnia 22 grudnia 2008 r. DKIS nie neguje spełnienia przez Skarżącego tego warunku sformułowanego w spornej normie.
Mając na uwadze powyższe, sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art. 146 § 1 p.p.s.a. w zw. z 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a.
Przy ponownym rozpoznaniu sprawy Organ uwzględni wykładnię powyższych przepisów i ocenę wyrażoną przez Sąd w niniejszym orzeczeniu.
O kosztach postępowania (200 zł) orzeczono w oparciu o art. 200 oraz art. 205 § 1 p.p.s.a., na które składa się wpis od skargi (200 zł).
Orzeczenia powołane w niniejszym uzasadnieniu są opublikowane w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych (CBOSA) pod adresem internetowym http://orzeczenia.nsa.gov.pl.