III SA/WA 2470/24

III SA/Wa 2470/24 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2025-03-25
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-11-06
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Dariusz Czarkowski /przewodniczący sprawozdawca/
Ewa Izabela Fiedorowicz
Tomasz Grzybowski.
Symbol z opisem
6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
6561
Hasła tematyczne
Interpretacje podatkowe
Skarżony organ
Wójt Gminy
Treść wyniku
Uchylono zaskarżoną interpretację
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 682
art. 3 pkt 1
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t. j.)
Dz.U. 2023 poz 70
art. 3 ust. 1
Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t. j.)
Dz.U. 2023 poz 1610
art. 46 i 47
Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t.j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Dariusz Czarkowski (sprawozdawca), Sędziowie sędzia WSA Ewa Izabela Fiedorowicz, asesor WSA Tomasz Grzybowski, Protokolant referent Maria Pawlik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 marca 2025 r. sprawy ze skargi C. sp. z o.o. z siedzibą w W. na interpretację indywidualną Wójta Gminy S. z dnia 12 marca 2024 r. nr RF.3120.1.2024 w przedmiocie podatku od nieruchomości 1) uchyla zaskarżoną interpretację indywidualną, 2) zasądza od Wójta Gminy S. na rzecz C. sp. z o.o. z siedzibą w W. kwotę 697 zł (słownie: sześćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Uzasadnienie
Skarżąca C. sp. z o.o. (dalej: Wnioskodawca, Strona, Spółka) zwróciła się do Wójta Gminy [...] (dalej jako Wójt), z wnioskiem z 22 listopada 2023 r. o wydanie indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w zakresie ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 70 ze zm., dalej: ustawa o podatkach i opłatach lokalnych, u.p.o.l.). Wnioskodawca podniósł, że jest członkiem grupy kapitałowej, której naczelnym przedmiotem działalności jest dostarczanie rozwiązań infrastruktury technicznej udostępnianej operatorom telekomunikacyjnym do montażu urządzeń antenowych i przesyłowych. W tego typu profil działalności wpisuje się aktywność Wnioskodawcy polegająca na budowie infrastruktury technicznej składającej się głównie z fundamentu betonowego, na którym posadowiona jest składana konstrukcja stalowa wraz z odpowiednim oprzyrządowaniem pozwalającym na montaż przez operatorów telekomunikacyjnych urządzeń antenowych. Opisana infrastruktura techniczna jest przyłączona do sieci energetycznej oraz przygotowana jest odpowiednia infrastruktura towarzysząca (np. drogi dojazdowe, sieci elektroenergetyczne i telekomunikacyjne). Na tak przygotowanej infrastrukturze technicznej (konstrukcji stalowej posadowionej na betonowym fundamencie) montowane są anteny nadawczo-odbiorcze będące własnością podmiotów trzecich. Wnioskodawca, na podstawie umowy najmu lub dzierżawy umożliwia podmiotom trzecim, głównie operatorom telekomunikacyjnym, zamontowanie anten nadawczo-odbiorczych na wybudowanej infrastrukturze technicznej. W ocenie Wnioskodawcy urządzenia te nie są trwale związane z infrastrukturą techniczną i w zależności od potrzeb mogą być w łatwy sposób demontowane i przenoszone w inne miejsca, co nie wpływa na techniczną użyteczność samego masztu lub też innych anten zamontowanych na danej infrastrukturze technicznej. Wnioskodawca w żadnym momencie nie będzie właścicielem montowanych na infrastrukturze urządzeń, a tym przez cały okres trwania umowy i korzystania z masztu pozostanie podmiot trzeci. W celu realizacji inwestycji Wnioskodawca będzie zawierał umowy dzierżawy gruntu, głównie z osobami fizycznymi, na których budowana jest infrastruktura wieżowa. Umowa dzierżawy jest zawierana na czas określony, najczęściej jest to okres od 15 do 20 lat, ale mogą wystąpić sytuacje, kiedy ten okres będzie dłuższy. Zgodnie z umową, rzeczy ruchome posadowione przez Wnioskodawcę na dzierżawionym gruncie, w tym cała infrastruktura techniczna oraz infrastruktura towarzysząca pozostają własnością dzierżawcy, a więc Wnioskodawcy. W przypadku anten nadawczo- odbiorczych będą one własnością podmiotu trzeciego, który na podstawie odpowiedniej umowy będzie korzystał z infrastruktury technicznej — nie będą one własnością wydzierżawiającego, ani Wnioskodawcy. W przypadku rozwiązania lub wygaśnięcia umowy dzierżawy, Wnioskodawca będzie zobowiązany do przywrócenia gruntu do stanu pierwotnego, po uprzednim zdemontowania wszystkich urządzeń i instalacji telekomunikacyjnych przez najemców (dzierżawców). Dla celów podatkowych, Wnioskodawca będzie oddzielnie prezentował w rejestrze środków trwałych elementy infrastruktury technicznej, tj. fundament betonowy, konstrukcję stalową oraz odpowiednie urządzenia towarzyszące. Należy podkreślić, że anteny nadawczo-odbiorcze i inne urządzenia będące własnością podmiotów trzecich nie są ujęte w rejestrze środków trwałych Wnioskodawcy i nie będą przez niego amortyzowane.
Wnioskodawca zwrócił się o udzielenie odpowiedzi na następujące pytania:
1. Czy obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości z tytułu opodatkowania infrastruktury technicznej będzie ciążył na Wnioskodawcy jako właścicielu tej budowli posadowionej na dzierżawionym gruncie?
2. Czy infrastruktura techniczna stanowi budowlę w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych będącą przedmiotem opodatkowania podatkiem od nieruchomości?
3. Czy Wnioskodawca jako podstawę opodatkowania budowli w podatku od nieruchomości z tytułu opodatkowania wieży telekomunikacyjnej powinien uwzględnić wyłącznie wartość początkową betonowego fundamentu?
4. W przypadku, gdyby stanowisko Wójta Gminy [...] w zakresie pytania o numerze trzy było nieprawidłowe, to czy Wnioskodawca za podstawę opodatkowania powinien uznać wartość początkową część budowlaną infrastruktury technicznej w postaci betonowego fundamentu oraz konstrukcji stalowej należącej do Wnioskodawcy z wyłączeniem anten nadawczo-odbiorczych i innych urządzeń montowanych na maszcie nie będących własnością Wnioskodawcy?
Spółka przedstawiła następujące propozycje odpowiedzi:
1. Obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości z tytułu opodatkowania wyżej wskazanego elementu infrastruktury technicznej (wieży telekomunikacyjnej) będzie ciążył na Wnioskodawcy jako właścicielu infrastruktury telekomunikacyjnej.
2. Infrastruktura techniczna stanowi budowlę w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych podlegającą opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości.
3. Podstawą opodatkowania budowli w przedstawionym stanie faktycznym powinna być wyłącznie wartość początkowa fundamentu betonowego, na którym ulokowana jest infrastruktura techniczna.
4. W przypadku uznania stanowiska Wnioskodawcy w zakresie pytania o numerze trzy za nieprawidłowe, podstawą opodatkowania budowli w podatku od nieruchomości z tytułu opodatkowania infrastruktury technicznej powinna być wyłącznie wartość początkowa urządzeń o charakterze budowlanym tj. fundamentu i konstrukcji stalowej. Zatem, anteny nadawczo-odbiorcze i inne urządzenia montowane na fundamencie i konstrukcji stalowej lub nie będące własnością Wnioskodawcy nie będą uwzględnione w podstawie opodatkowania podatkiem od nieruchomości przez Wnioskodawcy (tj. nie będą opodatkowane podatkiem od nieruchomości przez Wnioskodawcę).
Wójt [...], pismem z 29 grudnia 2023 r., zwrócił się o uzupełnienie braków formalnych wniosku z dnia 22 listopada 2023 roku w następującym zakresie:
1. Polegających na niewyczerpującym przedstawieniu stanu faktycznego w zakresie dotyczącym pierwszego pytania zadanego przez Wnioskodawcę o treści "czy obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości z tytułu opodatkowania infrastruktury technicznej będzie ciążył na Spółce jako właścicielu tej budowli posadowionej na dzierżawionym gruncie?" poprzez wskazanie, czy wykonanie, przeniesienie i rozebranie opisanej we wniosku z dnia 22 listopada 2022 roku konstrukcji stalowej posadowionej na betonowym fundamencie i zwanej przez Wnioskodawcę "infrastrukturą techniczną" będzie wymagało wykonywania prac (robót) ziemnych?
2. Polegających na niewyczerpującym przedstawieniu stanu faktycznego w zakresie dotyczącym pierwszego pytania zadanego przez Wnioskodawcę o treści "czy obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości tytułu opodatkowania infrastruktury technicznej będzie ciążył na Spółce jako właścicielu tej budowli posadowionej na dzierżawionym gruncie?" poprzez wskazanie, czy przeniesienie opisanej we wniosku z dnia 22 listopada 2022 roku infrastruktury technicznej będzie wiązało się z jego zmianą techniczną wymagającą wykonania prac (robót) ziemnych w miejscu do którego będzie przenoszona?
3. Polegających na niewyczerpującym przedstawieniu stanu faktycznego w zakresie dotyczącym pierwszego pytania zadanego przez Wnioskodawcę o treści "czy obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości z tytułu opodatkowania infrastruktury technicznej będzie ciążył na Spółce jako właścicielu tej budowli posadowionej na dzierżawionym gruncie?" poprzez wskazanie, czy założenia techniczne przewidziane dla infrastruktury technicznej będą gwarantować jej stabilność ukierunkowaną na przeciwdziałanie czynnikom zewnętrznym mogącym ją zniszczyć lub spowodować przesunięcie czy też przemieszczenie na inne miejsce?
Wnioskodawca w ramach pierwszego pytania zadanego organowi podatkowemu w ramach wniosku z dnia 22 listopada 2023 roku ogniskuje swoją uwagę na ustawowych pojęciach nawiązujących do trwałego związania z gruntem oraz składowych nieruchomości. W ocenie tutejszego organu podatkowego przedstawiony przez Wnioskodawcę stan faktyczny jest obarczony przemilczeniami na temat zagadnień technicznych pozwalających na poczynienie prawidłowych ustaleń natury faktycznej i prawnej. Do tych właśnie okoliczności nawiązują wyżej wskazane zapytania, do których wystosowania uprawniają normy prawne wyrażone w art. 169 § 1 w nawiązaniu do art. 14h i art. 14b § 3 ustawy - Ordynacja podatkowa.
4. Polegających na niewyczerpującym przedstawieniu stanu faktycznego w zakresie dotyczącym trzeciego pytania zadanego przez Wnioskodawcę o treści "czy spółka jako podstawę opodatkowania budowli w podatku od nieruchomości z tytułu opodatkowania wieży telekomunikacyjnej powinna uwzględnić wyłącznie wartość początkową betonowego fundamentu?" poprzez wskazanie, czy opisana we wniosku z dnia 22 listopada 2022 roku infrastruktura techniczna będzie wykonywana w ramach współpracy gospodarczej z osobą trzecią (lub na jej zlecenie), która wyraża zainteresowanie montażem anten nadawczo-odbiorczych i innych urządzeń?
5. Polegających na niewyczerpującym przedstawieniu stanu faktycznego w zakresie dotyczącym trzeciego pytania zadanego przez Wnioskodawcę o treści "czy spółka jako podstawę opodatkowania budowli w podatku od nieruchomości tytułu opodatkowania wieży telekomunikacyjnej powinna uwzględnić wyłącznie wartość początkową betonowego fundamentu?" poprzez wskazanie, czy opisana we wniosku z dnia 22 listopada 2022 roku infrastruktura techniczna będzie wykonywana w ramach współpracy gospodarczej z osobą trzecią (lub na jej zlecenie), która wyraża zainteresowanie montażem anten nadawczo-odbiorczych i innych urządzeń?
6. Polegających na niewyczerpującym przedstawieniu stanu faktycznego w zakresie dotyczącym trzeciego pytania zadanego przez Wnioskodawcę o treści "czy spółka jako podstawę opodatkowania budowli w podatku od nieruchomości tytułu opodatkowania wieży telekomunikacyjnej powinna uwzględnić wyłącznie wartość początkową betonowego fundamentu?" poprzez wskazanie, na jak długi okres czasu opisana we wniosku z dnia 22 listopada 2022 roku infrastruktura techniczna będzie udostępniana osobom trzecim w celu montowania na niej anten nadawczo- odbiorczych i innych urządzeń?
7. Polegających na niewyczerpującym przedstawieniu stanu faktycznego w zakresie dotyczącym trzeciego pytania zadanego przez Wnioskodawcę o treści "czy spółka jako podstawę opodatkowania budowli w podatku od nieruchomości z tytułu opodatkowania wieży telekomunikacyjnej powinna uwzględnić wyłącznie wartość początkową betonowego fundamentu?" poprzez wskazanie, kto fizycznie na opisanej we wniosku z dnia 22 listopada 2022 roku infrastrukturze technicznej będzie montował anteny nadawczo-odbiorcze i inne urządzenia?
Wnioskodawca w ramach trzeciego pytania żądanego organowi podatkowemu w ramach wniosku z dnia 22 listopada 2023 roku skupia swoją uwagę na stopniu powiązania techniczno-użytkowego infrastruktury technicznej z mającymi być montowanymi na niej antenami nadawczo-odbiorczymi i innymi urządzeniami. W ocenie tutejszego organu podatkowego przedstawiony przez Wnioskodawcę stan faktyczny jest obarczony przemilczeniami na temat stopnia powiązania Wnioskodawcy z osobami trzecimi mającymi się to wykonywać pozwalających na poczynienie prawidłowych ustaleń natury faktycznej i prawnej. Do tych właśnie okoliczności nawiązują wyżyj wskazane zapytania, do których wystosowania uprawniają normy prawne wyrażone w art. 169 § 1 w nawiązaniu do art. 14h i art. 14b § ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2023 r. poz. 2383 ze zm., dalej jako O.p.)
Skarżąca, pismem z dnia 18 stycznia 2024 roku udzieliła następujących odpowiedzi na ww pytania zawarte w wezwaniu z dnia 29 grudnia 2023 roku:
1. Wykonanie, przeniesienie i rozebranie opisanej we wniosku konstrukcji stalowej posadowionej na betonowym fundamencie (infrastruktury technicznej) nie będzie wymagało wykonania prac (robót) ziemnych. Wystarczające będzie odkręcenie śrub kotwiczących konstrukcję stalową do fundamentu i jej zdemontowanie.
2. Przeniesienie opisanej we wniosku konstrukcji stalowej (infrastruktury technicznej) w inne miejsce będzie wymagało wykonania robót ziemnych w postaci wybudowania fundamentu betonowego, na którym ta konstrukcja stalowa zostanie posadowiona.
3. Założenia techniczne przewidziane dla infrastruktury technicznej będą gwarantować jej stabilność ukierunkowaną na przeciwdziałanie czynnikom zewnętrznym mogącym ją zniszczyć lub spowodować przesunięcie, bądź przeniesienie a inne miejsce.
4. Infrastruktura techniczna jest realizowana jako inwestycja własna Wnioskodawcy. Wnioskodawca nie działa na zlecenie zainteresowanego montażem anten nadawczo- odbiorczych lub innych urządzeń.
5. Infrastruktura techniczna będzie wykonywana przez Wnioskodawcę samodzielnie, bez współpracy w celu montowania na niej anten nadawczo-odbiorczych lub innych urządzeń
6. Infrastruktura techniczna będzie wykonywana przez Wnioskodawcę samodzielnie, bez współpracy w celu montowania na niej anten nadawczo-odbiorczych lub innych urządzeń na podstawie wieloletnich umów dzierżawy, których okres wynosi co najmniej dziesięć lat.
7. Montaż anten nadawczo-odbiorczych lub innych urządzeń dokonywany jest samodzielnie przez dzierżawców (firmy telekomunikacyjne) lub podmioty działające na ich zlecenie.
Wójt, interpretacją z [...] marca 2024 r. znak [...], na podstawie art. 14b § 1 w nawiązaniu do art. 14j § 1 i § 3 O.p. uznał stanowisko Wnioskodawcy – C. sp. z o.o. za nieprawidłowe.
W uzasadnieniu Wójt powołał się na to, że w świetle stanowiska Wnioskodawcy przedstawionego we wniosku z dnia 22 listopada 2023 roku bezsporne jest to, że odwołuje się on w części uzasadnienia do pojęcia "trwałego związania z gruntem"- to za uzasadnione należy uznać wyłącznie posiłkowe odwołanie się do normy prawnej wyrażonej w art. 47 i art. 48 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1610 ze zm., dalej: K.C.). Jednak w omawianym zakresie mają bowiem kluczowe znaczenie normy prawnobudowlane, które odwołują się do pojęcia "trwałego związania z gruntem". To one — czyli przepisy prawnobudowlane, a nie przepisy cywilnoprawne — a więc również wzajemne ustalenia stron umowy dzierżawy (do których odwołuje się Wnioskodawca w ramach uzasadnienia wniosku z dnia 22 listopada 2023 roku) — wyznaczają prawidłowy kierunek zastosowania norm prawnych zawartych w ustawie o podatkach i opłatach lokalnych. Wójt powołał się na dorobek prawny, z którego wynika, że to techniczna konstrukcja całego obiektu powinna stanowić miarodajne kryterium i punkt odniesienia dla ustalenia czy dany obiekt budowlany - dla celów jego opodatkowania - jest czy nie jest budynkiem, nie zaś przyjęte na bazie swobody kontraktowej postanowienia umów cywilnych. Z przedstawionego przez Wnioskodawcę stanu faktycznego (we wniosku z dnia 22 listopada 2023 roku uzupełnionego w drodze pisma z dnia 18 stycznia 2024 roku) wynika, iż cała opisana przez niego infrastruktura techniczna jest oparta na betonowym fundamencie, którego wykonanie wymaga przeprowadzenia robót ziemnych. Będzie on dawał dla całej infrastruktury technicznej gwarancję stabilności przed oddziaływaniem przez czynniki zewnętrzne. Inaczej mówiąc - betonowy fundament będzie zapobiegał zniszczeniu lub przesunięciu infrastruktury technicznej - a co więcej - uniemożliwiał przeniesienie na inne miejsce. Wnioskodawca stwierdził bowiem wprost, iż (ewentualne) przeniesienie infrastruktury technicznej odbywałoby się z wyłączeniem betonowego fundamentu, który na nowo musiałby być wykonany w innym miejscu. Pozwala to Wójtowi Gminy [...] uznać, iż infrastruktura techniczna przedstawiona przez Wnioskodawcę na łamach wniosku z dnia 22 listopada 2022 roku uzupełnionego w piśmie z dnia 18 stycznia 2024 roku jest trwale związana z gruntem. Niewątpliwie betonowy fundament jest elementem konstrukcyjnym, od którego zależy stabilność całego przedsięwzięcia technicznego i czyni go odpornym na zjawiska zewnętrzne. Jeśli więc przeniesienie infrastruktury technicznej wiąże się z potrzebą wykonania robót budowlanych polegających na wykonaniu nowego fundamentu, to bez wątpienia jest ona trwale związana z gruntem w rozumieniu. Pozostaje stwierdzić, iż przedmiotowa infrastruktura jest trwale związana z gruntem (bo ma przede wszystkim fundamenty), a więc stanowi część składową nieruchomości gruntowej. Zatem to właściciel nieruchomości gruntowej (a nie go wydzierżawiający, czyli Wnioskodawca) będzie podatnikiem podatku od nieruchomości w postaci przedmiotowej budowli — na podstawie art. 3 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 1 a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. Wójt Gminy [...] skłania się ku stwierdzeniu, że opisywana konstrukcja stanowi wolno stojący masz antenowy — czyli kategorię wprost wymienioną w art. 3 pkt 3 ustawy — Prawo budowalne: zostało bowiem wyraźnie wskazane, że przedmiotowa infrastruktura techniczna będzie służyła operatorom telekomunikacyjnym do montowania na niej urządzeń antenowych. Tyle, że - co należy stanowczo podkreślić - przedmiotowa infrastruktura techniczna ma charakter budowli trwale związanej z gruntem — co zostało wykazane w powyżej przedstawionej argumentacji. Dlatego budowla opisywana przez Wnioskodawcę — z czym on sam zgadza się — nie stanowi tymczasowego obiektu budowlanego zdefiniowanego na gruncie art. 3 pkt 5a ustawy — Prawo budowlane. Jednakże jej trwałe związanie z gruntem przekłada się na to, iż to właściciel nieruchomości gruntowej, a nie Wnioskodawca będzie podatnikiem podatku od nieruchomości - stosownie do normy wyrażonej w art. 3 ust. 1 pkt 1 i art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. w związku z art. 47 k.c. i art. 48 k.c. Wykluczenie możliwości przyznania Wnioskodawcy w analizowanym stanie faktycznym statusu podatnika czyni bezprzedmiotowym udzielanie odpowiedzi na pytania przedstawione w punkcie trzecim i czwartym. Wyraźnie jest w nich wskazane założenie posiadania takiego statusu i jest to czynione w odniesieniu do pytania zawartego w punkcie pierwszym, gdzie Wnioskodawca wprost zgłasza żądanie udzielenia odpowiedzi na pytanie, czy jest on właścicielem przedmiotowej budowli, co zostało kategorycznie wykluczone we wcześniejszych rozważaniach czynionych w duchu reguł wyznaczonych treścią art. 3 ust. 1 pkt 1 i art. 1a ust. 1 pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych w związku z art. 47 k.c. i art. 48 k.c. Wójt zauważył, iż Wnioskodawca w opisie stanu faktycznego wskazuje, że jego zamierzenie inwestycyjne polega na budowie infrastruktury technicznej składającej się głównie z fundamentu betonowego, na którym posadowiona jest składana konstrukcja stalowa wraz z odpowiednim oprzyrządowaniem pozwalającym na montaż przez operatorów telekomunikacyjnych urządzeń antenowych. W pytaniu zawartym w punkcie trzecim Wnioskodawca ogranicza przedmiot opodatkowania do fundamentu — zaś w punkcie czwartym rozszerza go o konstrukcję stalową, ale z wyłączeniem anten nadawczo- odbiorczych i innych urządzeń montowanych na maszcie. Przy założeniu, że Wnioskodawca nie jest właścicielem przedmiotowej infrastruktury technicznej - co czyni niniejsze rozważania za niewiążące w zakresie ochrony prawnopodatkowej Wnioskodawcy - Wójt Gminy [...] stwierdza, iż przedmiotem opodatkowania powinna zostać uczyniona pełna opisana przez Wnioskodawcę infrastruktura techniczna — z uwzględnieniem konstrukcji stalowej i przy zastosowaniu zasad ustalania podstawy opodatkowania określonych w art. 4 ust. 2 pkt 3 u.p.o.l.
Spółka, skargą z 11 kwietnia 2024 roku na interpretację z dnia [...] marca 2024r. zakwestionowała ww interpretację w całości wnosząc o uchylenie zaskarżonej Interpretacji w całości i zasądzenie kosztów postępowania. Skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego, poprzez naruszenie art. 3 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 1a ust. 1 pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych poprzez jego błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że to właściciel nieruchomości gruntowej (a nie go wydzierżawiający, czyli Spółka) będzie podatnikiem podatku od nieruchomości w postaci przedmiotowej budowli. W uzasadnieniu zaakcentowała, ze:
1. Przepisy ustawy o podatkach i opłatach lokalnych definiując podatnika odwołuje się do prawa własności, a więc ustawodawca powiązał obowiązek podatkowy z prawem własności przysługującym odpowiednio właścicielowi nieruchomości lub właścicielowi obiektu budowlanego.
2. Budowle lub ich części podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, jeśli są związane z prowadzeniem działalności gospodarczej.
Spółka nie zgodziła się ze stwierdzeniem organu, zgodnie z którym "Wnioskodawca wprost zgłasza żądanie udzielenia odpowiedzi na pytanie, czy jest on właścicielem budowli", gdyż zagadnienie nie jest ani zawarte w pytaniu, ani przedmiotem skarżonej interpretacji. Przedmiotem interpretacji jest ustalenie, kto jest podatnikiem podatku od nieruchomości infrastruktury, której właścicielem jest Spółka. Ustalenie właściciela budowli nie powinno być przedmiotem interpretacji, ponieważ jest potwierdzeniem stanu faktycznego, a rolą Organu jest jedynie dokonanie interpretacji przepisów prawa podatkowego w oparciu o przedstawiony przez wnioskodawcę stan faktyczny.
W zakresie prawa własności, w przypadku nieruchomości oraz budowli a także ich powiązanie z osobą podatnika ma istotne znaczenie. W obrocie gospodarczym istnieje możliwość, kiedy prawo własności nieruchomości gruntowej oraz budowli będzie przysługiwać innym podmiotom i w tym przypadku obowiązek podatkowy spoczywać powinien odrębnie na właścicielu nieruchomości gruntowej oraz odrębnie na właścicielu budowli. Strona nie zgodziła się z twierdzeniem, że w badanym stanie faktycznym kluczowe znaczenie mają normy prawa budowlanego, które odwołują się do "trwałego związania z gruntem" i że to właśnie te normy powinny wyznaczać kierunek zastosowania norm prawnych zawartych w u.p.o.l. W zakresie ustalenia podatnika podatku od nieruchomości przepisy w żadnym miejscu nie odwołują się do norm prawa budowlanego, a prawa własności. To nie przepisy prawa budowlanego stanowią bazę do ustalenia prawa własności, a właśnie przepisy Kodeksu Cywilnego, a zatem nie jest wystarczające, aby do tych przepisów odwoływać się posiłkowo - podejście to ma również swoje potwierdzenie w orzecznictwie sądów administracyjnych oraz w odpowiedzi na interpelację poselską z 10 marca 2015r. Przepisy prawa budowlanego mają zastosowanie w przypadku ustalenie, czy dany obiekt jest budowlą, a nie kto jest podatnikiem od nieruchomości. Zdaniem Skarżącej, z art. 46 i art. 47 KC wynika, że uznanie przedmiotu za część składową wymaga spełnienia przesłanek w dwóch kategoriach:
1. Połączenie będzie miało charakter fizyczny (materialny),
2. Połączenie musi mieć charakter trwały (nie dla przemijającego użytku).
Dopiero spełnienie obu wskazanych przesłanek daje uzasadnienie do tego, aby stwierdzić, że dany przedmiot jest częścią składową gruntu i co za tym idzie dzieli jej los w zakresie prawa własności.
Chociaż organ w przedmiotowej interpretacji stwierdził, że z uwagi na posadowienie infrastruktury na betonowym fundamencie istnieje fizyczne powiązanie pomiędzy budowlą a nieruchomością gruntową, to całkowicie pominął przesłankę trwałości powiązania, a także prawa własności wynikającego z prawa cywilnego.
W ocenie Skarżącej, z perspektywy cywilistycznej prawo własności przedmiotowej budowli przysługuje w całości Spółce. Co więcej, połączenie infrastruktury technicznej należącej do Spółki z dzierżawioną nieruchomością gruntową nie ma charakteru trwałego, gdyż od momentu zawarcia umowy jest pewne, że zostaje ona zawarta na określony czas, a po jej wygaśnięciu nieruchomość gruntowa zostanie przywrócona do stanu pierwotnego. Przy czym przemijający użytek nie oznacza, że montaż danej budowli ma charakter krótkotrwały, gdyż nie jest istotny czas trwania, a stałość połączenia. Zgodnie z orzecznictwem Sądu Najwyższego, rozstrzygający w kwestii, czy połączenie następuje jedynie dla przemijającego użytku jest zamiar istniejący w chwili połączenia . Przemijający użytek występuje wtedy, kiedy już w momencie połączenia jest wiadome, że ma charakter czasowy, a zamiar ten został uzewnętrzniony i da się obiektywnie potwierdzić.
W ocenie Skarżącej, zgodnie z logiką przedstawioną w uzasadnieniu przedmiotowej interpretacji, brak trwałości powiązania z gruntem występuje wyłącznie wtedy, kiedy czynniki zewnętrzne będą mogły spowodować zniszczenie lub przemieszczenie w inne miejsce, co wydaje się nie być racjonalne, gdyż nie jest intencją żadnego inwestora ulokowanie infrastruktury w taki sposób, żeby mogła ona zostać w łatwy sposób przeniesiony za pomocą czynników zewnętrznych. Co więcej, na klasyfikację obiektu nie powinien również wpływać fakt, że ich odłącznie doprowadziłoby nawet do trwałego zniszczenia (np. fundamentów). Jak wskazano we wniosku o interpretację, a nawet w odpowiedzi na wezwanie organu istnieje techniczna możliwości przeniesienia infrastruktury w inne miejsce i nawet fizyczne jej odłącznie w taki sposób, że zostałaby uszkodzona (np. fundament) nie oznacza, że była ona częścią składową gruntu .
Nie można w analizie tego, czy dana infrastruktura jest częścią składową gruntu pomijać również istoty biznesowej i powiązania funkcjonalnego. Bezsprzecznie, wszystkie elementy infrastruktury wykazują związek z działalnością gospodarczą Spółki i są z nią nierozerwalnie związane. Stąd, nieprawidłowe jest stanowisko Organu, zgodnie z którym "przedmiotowa infrastruktura jest trwale związana z gruntem (bo ma przede wszystkim fundamenty), a więc stanowi część składową nieruchomości gruntowej. (...) To zaś skutkuje stwierdzeniem, że to właściciel nieruchomości gruntowej (a nie go wydzierżawiający czyli Wnioskodawca) będzie podatnikiem podatku od nieruchomości w postaci przedmiotowej budowli". Skoro przedmiotowa infrastruktura nie stanowi części składowej gruntu, a co za tym idzie podatnikiem podatku od nieruchomości w tym zakresie powinna być Spółka.
W przedmiotowym stanie faktycznym Spółka jest nie tylko właścicielem danej budowli, ale również prowadzi działalność gospodarczą w tym zakresie, co powinno stanowić kolejny argument za tym, że podatnikiem podatku od nieruchomości w zakresie przedmiotowej budowli powinna być Spółka, a nie właściciel gruntu. Jak wskazano wyżej, przedmiotowa budowla jest funkcjonalnie powiązana z działalnością gospodarczą Spółki, a nie właściciela nieruchomości gruntowej, co również nie powinno być pomijane przy ocenie, kto powinien zostać uznany za podatnika. Koncepcja, w której to właściciel budowli jest jej podatnikiem jest powszechnie stosowana i akceptowana w praktyce organów przy opodatkowaniu budowli związanych z energetyką odnawialną. W tych przypadkach również mamy do czynienia z fundamentem oraz wieżą, na której montowane są turbiny i śmigła wiatraków, a więc konstrukcją związaną z gruntem w podobnym sposób, a zobowiązania podatkowe są regulowane i deklarowane przez właścicieli farm wiatrowych, co zdaniem Skarżącej powinno mieć również zastosowanie w przedmiotowym stanie faktycznym. Skarżąca zaakcentowała, że głównym celem uzyskania przedmiotowej interpretacji jest przede wszystkim wywiązanie się z obowiązków podatkowych w zakresie przedmiotowej budowli, a nie unikanie opodatkowania.
Wójt, w odpowiedzi na skargę, zwrócił się o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz.U. z 2024 r. poz. 1267), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne, kierując się kryterium legalności, dokonują oceny zgodności treści zaskarżonego aktu oraz procesu jego wydania z normami prawnymi - ustrojowymi, proceduralnymi i materialnymi - przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu.
Stosownie do art. 3 § 2 pkt 4a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej: "p.p.s.a.") kontrola sprawowana przez sądy administracyjne obejmuje również orzekanie w sprawach skarg na pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach.
Sprawując kontrolę sądowoadministracyjną interpretacji podatkowych w sprawach wszczętych po 15 sierpnia 2015 r., sąd nie może wykraczać poza zarzuty skargi oraz powołaną w skardze podstawę prawną. Stosownie bowiem do treści art. 57a p.p.s.a. skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co zastosowania przepisu prawa materialnego. Zdanie drugie tego przepisu wprowadza zasadę związania sądu zarzutami skargi i powołaną podstawą prawną.
Rozpoznając powyższą skargę w ramach sprawowanej kontroli według powyższych kryteriów Sąd w składzie niniejszym uznał ją za zasadną.
Osią sporu w tej sprawie jest odpowiedź na pytanie na kim, w zakresie stanu faktycznego przedstawionego we wniosku o wydanie interpretacji podatkowej, będzie ciążył obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości z tytułu opodatkowania wyżej wskazanego elementu infrastruktury technicznej (wieży telekomunikacyjnej) tj. na właścicielu infrastruktury telekomunikacyjnej czy właścicielu gruntu, na którym posadowiona jest ta infrastruktura.
W ocenie Skarżącej powyższy obowiązek obciąża właściciela infrastruktury technicznej. Odmienne stanowisko zajął Wójt.
Rację w tym sporze należy przyznać Stronie skarżącej.
Przedmiotowa infrastruktura- wolno stojący masz antenowy- jak słusznie wskazał Organ interpretacyjny, ma charakter budowli. W art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. wprowadzono definicję legalną budowli. Stosownie do tej regulacji pod pojęciem budowli należy rozumieć obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, a także urządzenie budowlane w rozumieniu przepisów prawa budowlanego związane z obiektem budowlanym, które zapewnia możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem. Tak sformułowany przepis oznacza, że prawodawca wprowadził podatkową definicję budowli, na co wskazuje nie tylko jej ujęcie w przepisach ustawy podatkowej, ale także jej rozszerzenie w stosunku do definicji zawartej w przepisach prawa budowlanego przez dodanie kategorii urządzenia budowlanego. Podkreślenia wymaga, że w ramach tej definicji legalnej wyjściowe staje się odniesienie do kategorii pojęciowej obiektu budowlanego w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, kryterium obiektu budowlanego prawodawca umieszcza bowiem w początkowej części tej definicji, wskazując że budowlą jest - zgodnie z przywołanym przepisem - obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego.
W tym względzie istotne staje się uwzględnienie zmian legislacyjnych, jakie nastąpiły w ramach definicji art. 3 pkt 1 u.p.b. z dniem 28.06.2015 r. W poprzednim stanie prawnym w przypadku obiektu budowlanego prawodawca oddzielnie definiował budynek, budowlę i obiekt małej architektury, budowlę stanowiła zatem całość techniczno-użytkowa wraz z instalacjami i urządzeniami (art. 3 pkt 1 lit. b u.p.b.). Kryterium całości techniczno-użytkowej stanowiło więc cechę, na podstawie której dokonywana była kwalifikacja obiektu budowlanego będącego budowlą z konsekwencjami dla przedmiotu opodatkowania w podatku od nieruchomości, co podkreśla się w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, w tym w uchwale składu siedmiu sędziów NSA z 10.10.2022 r., IlI FPS 2/22. Jednocześnie zasadnie stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 13.12.2022 r., III FSK 1360/21, że wprowadzając do definicji obiektu budowlanego to kryterium prawodawca nie doprecyzował jego zakresu. Pojęcie całości techniczno-użytkowej, zgodnie z regułami wykładni językowej powinno być zatem rozumiane przez uwzględnienie zarówno związku technicznego, jak i związku użytkowego (funkcjonalnego). Pomimo że w ramach definicji legalnej wskazującej na całość techniczno-użytkową, a zatem typowego środka techniki prawodawczej, dla którego w rozporządzeniu Prezesa Rady Ministrów z 20.06.2002 r. w sprawie "Zasad techniki prawodawczej" (Dz.U. z 2016 r. poz. 283) wskazano określone reguły konstruowania, prawodawca nie odwołuje się do kategorii pojęciowej związku, takie rozumienie tej definicji odpowiada jej istocie, sformułowanie bowiem całość techniczno-użytkowa odnosi się do tak rozumianego związku postrzeganego w dwóch zakresach jako związek techniczny i użytkowy.
Po zmianach, jakie dokonane zostały 28.06.2015 r., pod pojęciem obiektu budowlanego zgodnie z art. 3 pkt 1 u.p.b. należy rozumieć budynek, budowlę bądź obiekt małej architektury, wraz z instalacjami zapewniającymi możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, wzniesiony z użyciem wyrobów budowlanych. W obecnym kształcie normatywnym obiektu budowlanego prawodawca nie tylko zrezygnował z oddzielnego ujmowania budynku, budowli i obiektu małej architektury, ale pominął również cechę całości techniczno-użytkowej, która była wyróżnikiem definicji budowli w poprzednim stanie prawnym. Oznacza to, że nie tylko przy kwalifikacji obiektu budowlanego jako budowli nie można powoływać się na cechę całości techniczno-użytkowej, ale jednocześnie z konsekwencją tego dla przedmiotu opodatkowania w odniesieniu do budowli. Cecha całości techniczno-użytkowej nie może być zatem elementem kwalifikacji obiektu budowlanego będącego budowlą dla przedmiotu opodatkowania w podatku od nieruchomości.
Pominięcie cechy całości techniczno-użytkowej w definicji obiektu budowlanego w obowiązującym stanie prawnym nie oznacza, że powiązania o charakterze technicznym i użytkowym przestają mieć znaczenie przy kwalifikacji obiektu budowlanego będącego budowlą z konsekwencją dla przedmiotu opodatkowania. Tak określone powiązania będą miały znaczenie w przypadku definiowania obiektu budowlanego będącego budowlą, przy czym z uwagi na brak tej cechy nie można ich zakładać, a ponadto nie można ich ujmować z punktu widzenia kryterium całości. Są one zawarte w tym elemencie definicji obiektu budowlanego, gdzie wskazuje się na powiązanie wraz z instalacjami zapewniającymi możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem. Powiązanie z instalacjami, które zapewniają możliwość użytkowania danego obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, stanowią uzasadnienie dla tego elementu kwalifikacji budowli, przy czym należy te powiązania ustalać w odniesieniu do danego obiektu budowlanego, a zatem konkretnej budowl.. Brak możliwości wykorzystywania kryterium całości techniczno-użytkowej w obowiązującym stanie prawnym znajduje potwierdzenie w orzecznictwie Naczelnego Sąd Administracyjnego (zob. wyrok NSA z 9.07.2019 r., FSK 2693/17). Uwzględniając definicję obiektu budowlanego, konieczne staje się wskazanie konkretnego rodzaju budowli wraz z instalacjami, które zapewniają możliwość użytkowania tej budowli zgodnie z jej przeznaczeniem, a także wzniesienie z użyciem wyrobów budowlanych. Wskazanie konkretnej budowli wraz z instalacjami zapewniającymi możliwość użytkowania tego obiektu budowlanego zgodnie z przeznaczeniem, jak również wzniesienie z użyciem wyrobów budowlanych, powinno być zatem ustalone w konkretnym przypadku.
Co do merytorycznego sporu Wójt swoje stanowisko oparł o przepisy prawnobudowlane, a nie przepisy cywilnoprawne. Wyjaśnił on, że te drugie wyznaczają prawidłowy kierunek zastosowania norm prawnych zawartych w ustawie o podatkach i opłatach lokalnych. Z tym stanowiskiem nie sposób się zgodzić.
Odnosząc się do ram prawnych nie sposób nie zauważyć, że w świetle art. 3 ust. 1 u.p.o.l podatnikami podatku od nieruchomości są osoby fizyczne, osoby prawne, jednostki organizacyjne, w tym spółki nieposiadające osobowości prawnej, będące właścicielami nieruchomości lub obiektów budowlanych. Z powyższej normy wynika zatem obowiązek Organu do ustalenia właściciela spornej budowli.
NSA orzekł, iż ustalając zakres podmiotowy podatku od nieruchomości wskazany w art. 3 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l., prawodawca nawiązał bowiem do terminów charakterystycznych dla prawa cywilnego. Nie stworzył takich konstrukcji podmiotowych, które zbyt daleko odbiegałyby od stosunków prawnych charakteryzujących nieruchomość. Szeroko potraktował pojęcie podatnika, obejmując nim zarówno osoby fizyczne, jak i osoby prawne, a także jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej, które z kolei doprecyzował przez określenia podmiotów z obszaru prawa cywilnego jako konsekwencji odniesienia do nieruchomości. Przesądzające znaczenie ma ustalenie, kto jest właścicielem obiektów budowlanych (budowli), gdyż art. 3 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l., bazuje na pojęciu prawa własności, które to pojęcie należy interpretować zgodnie z regulacjami Kodeksu cywilnego. Przy czym jednocześnie należy mieć na uwadze, że - jak wyraźnie wynika z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. - podatnik będący właścicielem budowli nie musi być jednocześnie właścicielem nieruchomości (gruntu), na którym ta budowla jest posadowiona, w poszczególnych punktach art. 3 ust. 1 u.p.o.l. użyto bowiem spójnika "lub" (por. wyrok NSA z dnia 31 sierpnia 2023 r., sygn. akt III FSK 339/23).
W świetle powyższych wywodów nie sposób przy ocenie kto jest właścicielem spornych budowli nie sięgnąć do przepisów prawa cywilnego.
Stanowisko w tym zakresie przedstawiła Strona skarżąca słusznie wyjaśniając, że z art. 46 i art. 47 KC wynika, że uznanie przedmiotu za część składową wymaga spełnienia przesłanek w dwóch kategoriach:
1. Połączenie będzie miało charakter fizyczny (materialny),
2. Połączenie musi mieć charakter trwały (nie dla przemijającego użytku).
Dopiero spełnienie obu wskazanych przesłanek daje uzasadnienie do tego, aby stwierdzić, że dany przedmiot jest częścią składową gruntu i co za tym idzie dzieli jej los w zakresie prawa własności.
Z perspektywy cywilistycznej prawo własności przedmiotowej budowli przysługuje w całości Spółce. Połączenie infrastruktury technicznej należącej do Spółki z dzierżawioną nieruchomością gruntową nie ma bowiem charakteru trwałego, gdyż od momentu zawarcia umowy jest pewne, że zostaje ona zawarta na określony czas, a po jej wygaśnięciu nieruchomość gruntowa zostanie przywrócona do stanu pierwotnego. Przy czym przemijający użytek nie oznacza, że montaż danej budowli ma charakter krótkotrwały, gdyż nie jest istotny czas trwania, a stałość połączenia. Przemijający użytek występuje wtedy, kiedy już w momencie połączenia jest wiadome, że ma charakter czasowy, a zamiar ten został uzewnętrzniony i da się obiektywnie potwierdzić. To stanowisko w pełni podziela Sąd rozstrzygający niniejszą sprawę.
Pierwszą przesłanką uznania przedmiotu za część składową rzeczy jest jej fizyczne (materialne) i funkcjonalne połączenie z rzeczą. Połączenie to musi być takiego rodzaju, że odłączenie części składowej nie może nastąpić bez uszkodzenia całości lub przedmiotu odłączonego (więź fizykalno-przestrzenna) bądź bez istotnej zmiany całości lub przedmiotu odłączonego (więź funkcjonalna). Może zostać zatem odłączona jakaś część składowa, nie wpływając na uszkodzenie całości ani na uszkodzenie tej części, jednakże odłączenie to wpłynie na zmianę całości lub części. Dla określenia, że dany element stanowi część składową rzeczy nie ma znaczenia, że element ten da się technicznie łatwo zdemontować. Wskazane w przepisie "uszkodzenia" czy też "zmiany" następują wtedy, gdy rzecz nie może funkcjonować bez odłączonej części i traci swoje gospodarcze przeznaczenie.
Drugą przesłanką uznania przedmiotu za część składową rzeczy jest to, aby połączenie go z rzeczą nie nastąpiło dla przemijającego użytku. Przedmiot połączony z rzeczą dla przemijającego użytku nie stanowi jej części składowej, nawet jeżeli odłączenie takiego przedmiotu spowoduje, że przedmiot ten lub rzecz, do której został przyłączony, uległyby uszkodzeniu lub istotnej zmianie. Ważne jest zatem ustalenie, jak należy rozumieć pojęcie "przemijającego użytku". Chwilowy użytek nie oznacza okresu krótkotrwałego, ponieważ nie chodzi o długość czasu, a o stałość lub niestałość połączenia.
W orzeczeniach Sądu Najwyższego został wyrażony pogląd, który Sąd orzekający w pełni podziela, że o tym, czy połączenie następuje jedynie dla przemijającego użytku, rozstrzyga co do zasady zamiar istniejący w chwili połączenia (por. posiadające walor aktualności mimo zmiany stanu prawnego wywody zawarte w uzasadnieniu wyroku SN z dnia 4 listopada 1963 r. I CR 855/62 OSNC 1964/10/209, a także wyrok z dnia 13 kwietnia 2018 r., I CSK 522/17, LEX nr 2486856). Połączenie następuje dla przemijającego użytku, jeżeli w chwili połączenia zamierzone było przyszłe rozłączenie zespalanych przedmiotów. Powiązanie takie nie ma zatem w założeniu trwałego, lecz jedynie czasowy charakter. Mając na względzie charakter praw rzeczowych, należy jednak przyjąć, że intencja ta ma rozstrzygające znaczenie wtedy, gdy znajduje odzwierciedlenie na zewnątrz i jest dostrzegalna także z obiektywnego punktu widzenia.
Dodać należy, że pojęcie przemijającego użytku nie jest równoznaczne z użytkiem krótkotrwałym, a zatem nawet przedmiot przyłączony do rzeczy na czas dłuższy może nie stać się jej częścią składową. Określenie "chwilowy użytek" nie oznacza okresu krótkotrwałego. Istotna jest nie długość czasu, tylko stałe lub niestałe połączenie, na co mogą wskazywać okoliczności konkretnej sprawy (por. orzeczenia SN z 16 kwietnia 1958 r., 4 CR 376/57, RPiES 1959/1, s. 334, i z 19 kwietnia 1950 r., To.C 441/49, PiP 1950/11, s. 161), a także zamiar towarzyszący połączeniu, pod warunkiem, że został uzewnętrzniony i daje się potwierdzić przy zastosowaniu kryteriów obiektywnych.
Z przedstawionego stanu faktycznego we wniosku o wydanie interpretacji wynika wola podmiotów, która ma być wyrażona w zawartych umowach dzierżawy, aby połączone z gruntem obiekty budowlane stanowiły odrębny od gruntu przedmiot prawa własności. Obiekty stanowiące sporną infrastrukturę posadowione mają być na gruncie wyłącznie dla przemijającego użytku i w związku z tym nie stanowią jego części składowych.
Tym samym podniesione w skardze zarzuty naruszenia art. 3 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 1a ust. 1 pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych poprzez jego błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że to właściciel nieruchomości gruntowej (a nie go wydzierżawiający, czyli Spółka) będzie podatnikiem podatku od nieruchomości należy uznać za zasadne.
Ponownie rozpoznając sprawę Wójt będzie zobowiązany do zastosowania oceny prawnej zaprezentowanej w niniejszym rozstrzygnięciu.
Mając powyższe na uwadze, Sąd działając na podstawie art. 146 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a uchylił zaskarżoną interpretację. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 i § 4 p.p.s.a. Na zasądzone koszty składają się wpis sądowy w kwocie 200 zł, koszty zastępstwa procesowego w kwocie 480 oraz opłata skarbowa od pełnomocnictwa (17 zł)