III SA/Wa 242/06

III SA/Wa 242/06 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2006-05-11
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2006-01-17
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Grażyna Nasierowska /przewodniczący/
Krystyna Kleiber /sprawozdawca/
Sylwester Golec
Symbol z opisem
6539 Inne o symbolu podstawowym 653
Skarżony organ
Prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych/ZUS
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Nasierowska, Sędziowie Sędzia WSA Krystyna Kleiber (spr.), Asesor WSA Sylwester Golec, Protokolant Lidia Wasilewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 maja 2006 r. sprawy ze skargi T. K. na decyzję Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] października 2005 r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne oddala skargę
Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] października 2005 r. nr [...] Prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych po ponownym rozpatrzeniu sprawy, utrzymał w mocy decyzję własną z dnia [...] sierpnia 2005 r. nr [...] o odmowie umorzenia T. K. należności z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne w łącznej kwocie 142.947,48 zł.
Podstawą wniosku o umorzenie należności jak też podstawą decyzji, wydanych w obu instancjach jest przepis art. 28 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz. U. Nr 137, poz. 887 ze zmianami) zwaną dalej "u.s.u.s.". Przepis ten stanowi, że należności z tytułu składek mogą być umarzane w całości lub w części przez Zakład, tylko w przypadku ich całkowitej nieściągalności, a co do ubezpieczonych, będących równocześnie płatnikiem składek na te ubezpieczenia stosownie do treści Rozporządzenia Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 31 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowych zasad umarzania należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne (Dz. U. Nr 141, poz. 1365) również gdy ze względu na stan majątkowy i sytuację rodzinną opłacenia tych należności pozbawiłoby zobowiązanego i jego rodzinę zaspokojenia niezbędnych potrzeb.
W uzasadnieniu decyzji z dnia [...] sierpnia 2005 r. Prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych wskazał, co następuje.
T. K. od [...] czerwca 2005 r. był zatrudniony w G. na stanowisku kierownika do spraw kontaktów z klientami na okres próbny do dnia [...] września 2005 r. z wynagrodzeniem 3.000,00 zł miesięcznie. Od roku 2001 r. wnioskodawca jest żonaty, a żona jego otrzymuje wynagrodzenie w wysokości 700,00 zł miesięcznie. Skarżący ma dziecko w wieku 3,5 lat. Organ ustalił, że T. K. mieszka w mieszkaniu lokatorskim o powierzchni 46 m 2, za które czynsz wynosi 550,00 zł, pozostałe koszty, które ponosi z tytułu opłat za energię i telefon to kwota 400,00 zł miesięcznie. Nadto wnioskodawca opłaca przedszkole dla dziecka w kwocie 300,00 zł miesięcznie oraz studiuje zaocznie (czesne 300,00 zł). Zgodnie z oświadczeniami złożonymi przez wnioskodawcę, posiadał on zadłużenie wobec P., Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych, Spółdzielni Mieszkaniowej "[...]" oraz Uczelni.
Zdaniem Prezesa Zakładu, w sprawie niniejszej nie zachodziły przesłanki umorzenia, o których mowa w art. 28 u.s.u.s. Przeciwko wnioskodawcy prowadzona jest bowiem skuteczna egzekucja z wynagrodzenia za pracę. Nadto z załączonych do wniosku dokumentów nie wynikało, iż opłacenie należności z tytułu składek pozbawiłoby T. K. i jego rodzinę możliwości zaspokojenia niezbędnych potrzeb życiowych. Wnioskodawca jest bowiem zatrudniony, otrzymuje z tego tytułu wynagrodzenie, poza tym spłaca on zadłużenie wobec Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych.
Po rozpatrzeniu wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy Prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, w decyzji z dnia [...] października 2005 r. uznał, że nie stwierdzono żadnych nowych okoliczności, które uzasadniałyby umorzenie zaległości z tytułu składek. Nadto odwołujący się nie kwestionował ustaleń dokonanych przez Zakład, a jedynie twierdził, że wyciągnięto z nich błędne wnioski. Po ponownym przeanalizowaniu dokumentów zgromadzonych w sprawie organ odwoławczy stwierdził, że nie dają one podstawy do przyjęcia, iż zachodzą przesłanki uprawniające do umorzenia. Nadto w sprawie nie stwierdzono nowych okoliczności faktycznych i nie zostały ujawnione nowe dowody, które mogły mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie zawarte w zaskarżonej decyzji.
T. K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę, w której wskazał, że w decyzji nie uwzględniono wszystkich okoliczności faktycznych mających wpływ na jej wydanie, a w szczególności jego sytuacji rodzinnej i finansowej. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji.
W odpowiedzi na skargę Prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych wnosił o jej oddalenie, powołując się na argumenty podnoszone w wydanych decyzjach.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Na wstępie należy podkreślić, sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem - art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U. Nr 153, poz. 1269).
Sądy, rozpoznając skargi, między innymi na decyzje administracyjne, badają czy odpowiadają one prawu i czy organ administracji publicznej, prowadząc postępowanie nie naruszył obowiązujących zasad procedury przy czym, stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), powoływanej dalej jako "u.p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Może zatem uwzględnić skargę także z takich przyczyn, które w ogóle nie zostały w niej podniesione, jak również ma prawo uwzględnić jedynie część wniosków skargi. Sąd uchyla zaskarżoną decyzję jeżeli stwierdzi, że doszło do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" -" c " u.p.p.s.a.
Wyjaśnić również należy, że sądy administracyjne nie zastępują organów administracji publicznej w podejmowaniu decyzji, gdyż zgodnie z cytowanymi przepisami nie kształtują wydanymi wyrokami praw i obowiązków stron postępowania administracyjnego.
Natomiast, stosownie do powołanych przepisów Sąd zbadał prawidłowość toczącego się postępowania administracyjnego, którego ramy nakreśla przepis art. 123 u.s.u.s. - wprowadzając zasadę stosowania do postępowań o umorzenie należności przepisów ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.) zwanej dalej "k.p.a.".
Sąd nie stwierdził naruszenia prawa. Skarżący miał możliwość złożenia wszystkich dokumentów, które jego zdaniem, miały znaczenie dla spraw, był też zawiadomiony o prawie do wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Wydane decyzje aczkolwiek zdaniem skarżącego krzywdzące, zawierały wszystkie wymagane przepisem art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. elementy, a uzasadnienie odniosło się do ustaleń faktycznych i prawnych.
Decyzja wydana na podstawie art. 28 ust. 1 u.s.u.s. jest rodzajem decyzji o charakterze uznaniowym, wobec czego Prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych może swobodnie oceniać dokonane ustalenia pod kątem istniejącej podstawy prawnej. Natomiast wydana decyzja nie może być dowolna, wykraczając poza ramy przepisu, stanowiącego podstawę uprawnień. Przepis art. 28 ust. 3a u.s.u.s. wyraźnie stanowi, że "Należności z tytułu składek mogą być umarzane tylko w przypadku ich całkowitej nieściągalności, która zachodzi, gdy:
1) dłużnik zmarł nie pozostawiając żadnego majątku lub pozostawił ruchomości nie podlegające egzekucji na podstawie odrębnych przepisów albo pozostawił przedmioty codziennego użytku domowego, których łączna wartość nie przekracza kwoty stanowiącej trzykrotność przeciętnego wynagrodzenia i jednocześnie brak jest następców prawnych oraz nie ma możliwości przeniesienia odpowiedzialności na osoby trzecie,
2) sąd oddalił wniosek o ogłoszenie upadłości dłużnika lub umorzył postępowanie upadłościowe z przyczyn, o których mowa w art. 13 i art. 361 pkt 1 ustawy z dnia 28 lutego 2003 r. - Prawo upadłościowe i naprawcze,
3) nastąpiło zaprzestanie prowadzenia działalności przy jednoczesnym braku majątku, z którego można egzekwować należności, małżonka, następców prawnych, możliwości przeniesienia odpowiedzialności na osoby trzecie w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. -Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926, ze zm.),
4) nie nastąpiło zaspokojenie należności w zakończonym postępowaniu likwidacyjnym,
4a) wysokość nieopłaconej składki nie przekracza kwoty kosztów upomnienia w postępowaniu egzekucyjnym,
5) naczelnik urzędu skarbowego lub komornik sądowy stwierdził brak majątku, z którego można prowadzić egzekucję,
6) jest oczywiste, że w postępowaniu egzekucyjnym nie uzyska się kwot przekraczających wydatki egzekucyjne."
Stosownie zaś do § 3 ust. 1 cytowanego już rozporządzenia należności z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne mogą być umarzane o ile zobowiązany wykaże, że ze względu na stan majątkowy i sytuację rodzinną nie jest w stanie opłacić tych należności wobec zbyt ciężkich skutków dla niego i jego rodziny. Jednakże i w tym przypadku przepis określa rodzaj okoliczności, uzasadniających taką decyzję, wskazując, iż może to nastąpić w przypadkach niemożności zaspokojenia niezbędnych potrzeb życiowych, poniesienia strat materialnych w wyniku klęski żywiołowej lub innego nadzwyczajnego zdarzenia albo też przewlekłej choroby zobowiązanego lub konieczności sprawowania przez niego opieki nad przewlekle chorym członkiem rodziny, co uniemożliwia uzyskiwanie dochodu.
Zaskarżoną decyzją Prezes Zakładu Ubezpieczeń wykazał, że nie zachodzi w tej sprawie żaden z wymienionych w przepisach ustawy jak też rozporządzenia, przypadków. Sąd nie stwierdził, aby zaskarżona decyzja posiadała wady, skutkujące jej uchyleniem bowiem została wydana zgodnie z przepisami, będącymi jej podstawą prawną jak też po ustaleniu i rozpoznaniu całokształtu materiału dowodowego.
Z tego względu Sąd, na podstawie art. 151 u.p.p.s.a oddalił skargę jako nieuzasadnioną.