III SA/WA 231/25

III SA/Wa 231/25 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2025-04-29
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2025-01-28
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Agnieszka Sułkowska. /sprawozdawca/
Ewa Izabela Fiedorowicz
Marta Waksmundzka-Karasińska /przewodniczący/
Symbol z opisem
6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
6560
Hasła tematyczne
Podatek dochodowy od osób fizycznych
Skarżony organ
Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 2647
art. 5a pkt 18c; art. 26h ust. 1
Ustawa z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych - t.j.
Dz.U. 2023 poz 1634
art. 57a; art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Marta Waksmundzka-Karasińska, Sędziowie sędzia WSA Ewa Izabela Fiedorowicz, asesor WSA Agnieszka Sułkowska (sprawozdawca), Protokolant specjalista Michał Strzałkowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 kwietnia 2025 r. sprawy ze skargi A.W. na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 7 lutego 2024 r. nr 0114-KDIP3-2.4011.1099.2023.2.JK3 w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych oddala skargę.
Uzasadnienie
Przedmiotem skargi wywiedzionej przez A.W. (dalej: "skarżący" lub "strona") jest indywidualna interpretacja przepisów prawa podatkowego wydana przez Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej (dalej: "organ" lub "Dyrektor KIS") z dnia 7 lutego 2024 r. w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych.
Z opisu stanu faktycznego przedstawionego we wniosku o wydanie interpretacji wynika, że podczas kontroli "pani kontroler odrzuciła" wydatki skarżącego związane z zakupem pomp ciepła, bowiem w fakturach zapisano "klimatyzatory". Przytoczyła "jakieś rozporządzenia ministra finansów z 2023 roku", zaś skarżący wskazał, że jego zakupy pomp ciepła były dokonane przed ogłoszeniem tej ustawy, tak więc jej przepisy nie mogą obowiązywać wstecz.
Dalej w rubryce dotyczącej pytania przyporządkowanego do opisu stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego, skarżący podniósł, że pompa ciepła to maszyna cieplna i jest to urządzenie termodynamiczne odbierające ciepło z zewnętrznego otoczenia i przekazujące to ciepło do wnętrza budynku, zaś w ustawie zapisano, że można odliczyć w ramach ulgi termomodernizacyjnej pompę ciepła. Zakup urządzenia, które jest pompą ciepła działającą na zasadzie obiegu termodynamicznego, w pełni wyczerpuje zapis ustawy mówiący o możliwości odliczenia pompy ciepła. Nazwa handlowa urządzenia "klimatyzator" jest nazwą przestarzałą i pozostającą w poprzedniej epoce, kiedy to pompa ciepła obecna w każdym klimatyzatorze służyła wyłącznie do chłodzenia pomieszczeń. Nie zmienia to faktu, że nawet wtedy klimatyzator był pompą ciepła, lecz odwróconą, czyli grzał na zewnątrz, a chłodził w środku budynku. Podobnie działa urządzenie o handlowej nazwie "lodówka", która także jest pompą ciepła. Pochłania ciepło z wewnątrz obudowy, a grzeje pomieszczenie w którym lodówka się znajduje. Obecnie producenci pomp ciepła do niedawna nazywanych klimatyzatorami zmienili nazwy na pompy ciepła i mają do tego prawo, gdyż elementy urządzenia i zasada pracy jest pompą ciepła w dosłownym tego słowa znaczeniu. Wedle skarżącego "nie dobrze, że ludzie tworzący przepisy nie mają wystarczającej wiedzy przy tworzeniu listy urządzeń możliwych do odliczenia i że dopiero po fakcie a nawet upływie kilku lat dowiadują się że popełnili błąd, mając przekonanie, że gwiazdy na niebie to te malutkie punkciki widoczne nocą a zapominając że to co nam świeci w ciągu dnia to także gwiazda i to nie byle jaka bo centralna i nazywa się słońce". Wskazano, że w ustawie nie określono wykazu pomp ciepła dopuszczonych do odliczenia jak również tych, których odliczyć nie można. Strona wskazała, że przedmiotowe pompy ciepła robią to co mają robić, to znaczy pozyskują energie z zewnątrz i przekazują ją do wewnątrz budynku. Zainstalowanie pomp ciepła pozostaje w ścisłym związku z zainstalowaną elektrownią fotowoltaiczną o mocy 10 kw. Taki tandem sprawił, ze od czasu zainstalowania urządzeń skarżący praktycznie zaprzestał korzystania z gazu ziemnego do ogrzewania budynku. Zaprzestał także korzystania z pieca węglowego, a 3 tony węgla, od czasu uruchomienia fotowoltaiki i klimatyzatorów spoczywają w wiacie i czekają na warunki ekstremalne.
W rubryce przeznaczonej na stanowisko wnioskodawcy skarżący stwierdził, że urządzenia o nazwie przyjętej w handlowym żargonie "klimatyzator" są pompami ciepła i w myśl wykazu wydatków możliwych do odliczenia z tytułu termomodernizacji w pełni kwalifikują się do odliczenia jako urządzenia wpływające na zmniejszenie emisyjności CO2 do atmosfery.
Jako załączniki skarżący dołączył m.in. oświadczenie przedstawiciela marki [...], odpowiedź działu technicznego [...] oraz fakturę korygującą z 31 października 2023 r. wystawionej przez E.K.
W zaskarżonej interpretacji z 7 lutego 2024 r. organ przyjął, że intencją strony było uzyskanie odpowiedzi na pytanie: Czy wydatki na zakup klimatyzatorów, które według skarżącego są pompami ciepła, skarżący będzie mógł uznać za wydatki podlegające odliczeniu od podstawy obliczenia podatku w ramach ulgi termomodernizacyjnej na podstawie art. 26h ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych w zeznaniu rocznym PIT.
W tym zakresie Dyrektor KIS stwierdził, że stanowisko strony zaprezentowane we wniosku o wydanie interpretacji jest nieprawidłowe.
Uzasadniając swoje stanowisko, organ podniósł, że adresatami ulgi termomodernizacyjnej są podatnicy podatku dochodowego opłacający podatek według skali podatkowej, 19% stawki podatku oraz - na podstawie art. 11 ust. 1 i 2 ustawy z 20 listopada 1998 r. o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne (t. j. Dz. U. z 2022, poz. 2540 ze zm.) - opłacający ryczałt od przychodów ewidencjonowanych, będący właścicielami lub współwłaścicielami jednorodzinnych budynków mieszkalnych, ponoszący wydatki na realizację przedsięwzięć termomodernizacyjnych. Ulga termomodernizacyjna dotyczy wydatków ściśle związanych z termomodernizacją istniejącego budynku, w efekcie których zaoszczędzona jest energia potrzebna do ogrzania budynku mieszkalnego.
Dalej powołując się na stosowne przepisy prawa materialnego, Dyrektor KIS podkreślił, że podatnik będący właścicielem lub współwłaścicielem budynku mieszkalnego jednorodzinnego ma prawo odliczyć od podstawy obliczenia podatku, wydatki poniesione w roku podatkowym na materiały budowlane, urządzenia i usługi, związane z realizacją przedsięwzięcia termomodernizacyjnego w tym budynku, które zostanie zakończone w okresie 3 kolejnych lat, licząc od końca roku podatkowego, w którym poniesiono pierwszy wydatek. Wskazano przy tym, że podatnik może skorzystać z ulgi termomodernizacyjnej wyłącznie w zakresie wydatków wskazanych w załączniku do rozporządzenia Ministra Inwestycji i Rozwoju w sprawie określenia wykazu rodzajów materiałów budowlanych, urządzeń i usług związanych z realizacją przedsięwzięć termomodernizacyjnych. Skonkludowano, że odliczeniu w ramach ulgi wskazanej w art. 26h u.p.d.o.f. mogą podlegać tylko wydatki, które zostały uwzględnione we wskazanym wyżej rozporządzeniu i zostały poniesione w związku z realizacją konkretnego przedsięwzięcia termomodernizacyjnego.
Zdaniem organu, katalog tych wydatków nie uwzględnia jednak wydatków poniesionych na zakup i montaż urządzenia klimatyzacyjnego z funkcją grzania, nawet jeśli: 1. jednostka zewnętrzna w czasie ogrzewania działa w trybie pompy ciepła powietrze-powietrze; 2. jest to klimatyzator inwerterowy z funkcją ogrzewania typu split, w trybie pompy ciepła; 3. klimatyzacja posiada funkcję pompy ciepła i działa na zasadzie pompy ciepła zasilanej elektrycznie.
Powołano się także na Objaśnienia podatkowe z 30 marca 2023 r. "Formy wsparcia przedsięwzięcia termomodernizacyjnego w podatku dochodowym od osób fizycznych", z których wynika, że wydatki na zakup i montaż klimatyzatora z funkcją grzania nie uprawniają podatnika do skorzystania z ulgi termomodernizacyjnej.
Powyższe w ocenie organy przesądza o tym, że wydatki stanowiące przedmiot wniosku skarżącego nie mogą być przez niego odliczone w ramach ulgi termomodernizacyjnej, o której mowa w art. 26h u.p.d.o.f., niezależnie od okoliczności, czy ewentualnie spełnia inne przesłanki wymagane do skorzystania z tej ulgi. Bez znaczenia w tym zakresie pozostają wskazane przez stronę okoliczności, że ww. urządzenia pozyskują energię z zewnątrz i przekazują do wewnątrz budynku oraz nazwanie przez skarżącego tych urządzeń "pompami ciepła". Ponadto organ zaznaczył, że z opisu stanu faktycznego wynika, że na fakturze wskazano, iż nabyto klimatyzatory.
Na powyższą interpretację skargę wywiódł skarżący, który podniósł zarzut dopuszczenia się błędnej wykładni oraz niewłaściwej oceny przepisu prawa materialnego przez Dyrektora KIS.
Skarżący podkreślił, że podstawą do odliczenia pompy ciepła w ramach ulgi termomodernizacyjnej jest katalog wydatków podlegających odliczeniu w ramach ulgi termomodernizacyjnej znajdujący się w załączniku do rozporządzenia Ministra Inwestycji i Rozwoju z 21 grudnia 2018 roku (t.j. Dz. U. 2018 poz. 2489, a nie jak opisano błędnie w interpretacji Dz. U. z 2023 poz. 273). Wskazał ponadto, że zakup pomp ciepła jak i odliczenie dotyczą okresu przed 2023 r. dlatego nie można stosować przepisów ustaw wprowadzonych po 2022 roku. Dalej podniesiono, że w powyższym wykazie wskazano, że jednym z urządzeń podlegających odliczeniu jest pompa ciepła wraz z osprzętem (punkt 11), natomiast w części dotyczącej usług w punkcie 10 wskazano: montaż pompy ciepła. Zapisy te nie budzą wątpliwości.
Strona podkreśliła, że w uzasadnieniu zaskarżonej interpretacji pada stwierdzenie stanowiące zarzut pod adresem skarżącego, iż to on nazwał klimatyzatory pompami ciepła. W ocenie skarżącego zarzut ten sugeruje, że jest on jedyną osobą, która określa urządzenie o nazwie klimatyzator jako jeden z rodzajów pomp ciepła i że, co za tym idzie – również cały świat naukowy - nie istnieje.
Następnie skarżący przytoczył obszerną definicję "pompy ciepła" oraz wskazał na sposób jej działania w oparciu o informacje z portalu Wikipedia. Wskazał także, że obecnie jednostka wewnętrzna klimatyzatora - oprócz chłodnicy freonowej i wentylatora - często wyposażona jest w standardzie w filtr powietrza, a czasami w nagrzewnicę elektryczną. Zaznaczył, że obecnie klimatyzatory są najczęściej również pompą ciepła dzięki odwróceniu układu chłodniczego - parownik staje się skraplaczem. Zgodnie z opisem przedstawionym w skardze, tego typu urządzenia zazwyczaj regulują temperaturę w zakresie od +16 do +30 °C. Wymieniono rodzaje pomp ciepła, podkreślono, że klimatyzator jest pompą ciepła powietrzną podtypu powietrze - powietrze. Skutkuje to w ocenie strony tym, że klimatyzator może zostać zaliczony do urządzeń określonych w wykazie urządzeń możliwych do odliczenia w ramach ulgi termomodernizacyjnej, gdyż nie sprecyzowano, o jakie rodzaje pomp ciepła chodzi. W wykazie materiałów brak jest informacji jakie konkretnie pompy ciepła są akceptowane do odliczenia a jakie wykluczone. Skarżący stwierdził, że to nie on jako jedyny określa klimatyzatory mianem pomp ciepła, lecz robi to cały świat naukowy. Dodatkowo na wypadek powzięcia przez Sąd wątpliwości i uznania, ze wyjaśnienia strony nie będą wystarczające, zawnioskował o powołanie biegłego z zakresu termodynamiki w celu określenia czy klimatyzator jest pompą ciepła, czy też nią nie jest.
Skarżący powołał się na interpretację indywidualną z 15 czerwca 2020 r. wydaną w podobnej sprawie i wskazał, że zastosowanie fotowoltaiki połączonej z trzema pompami ciepła o handlowych nazwach w dniu zakupu "klimatyzator", a obecnie nazwach handlowych pompa ciepła, spowodowało całkowitą zmianę źródła energii służącej do ogrzewania budynku.
Skarżący wniósł o ustalenie, czy urządzenia o handlowych nazwach "klimatyzator" mogące wykorzystywać zasadę termodynamiki do pozyskiwania ciepła z zewnątrz i kierowanie tego ciepła do budynku pracujące w oparciu o obieg Lindego są pompami ciepła, a także o odrzucenie interpretacji Dyrektora KIS jako posiadającej błąd wykładni oraz niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego, a także stosowania prawa wstecz w rozumieniu powoływania się na objaśnienia podatkowe wydane po fakcie zaistnienia zdarzenia.
Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Organ wskazał, że interpretacja, na którą powołał się skarżący, została w dniu 21 czerwca 2023 r. zmieniona przez Szefa KAS na niekorzyść wnioskodawcy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Skarga nie mogła być uwzględniona ze względów procesowych, tj. z powodu braku prawidłowo sformułowanych zarzutów, na podstawie których Sąd mógłby dokonać merytorycznej kontroli zaskarżonej interpretacji.
W pierwszej kolejności, w niniejszej sprawie przypomnieć należy zasady kontroli administracji przez wojewódzkie sądy administracyjne. Jak wynika z obowiązujących przepisów prawa, sądy te, rozpatrując skargi na akty, czynności, bezczynność bądź przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy administracji publicznej, nie są - co do zasady - związane zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Wyjątek od tej zasady dotyczy jednak pewnej grupy skarg, w tym skarg na indywidualne interpretacje przepisów prawa podatkowego. Jak wynika bowiem z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 - dalej: p.p.s.a.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Przepis ten stanowi, że skarga m.in. na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie, może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Przepis ten zastrzega ponadto, że Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Z art. 57a p.p.s.a. jednoznacznie więc wynika, że w skardze na interpretację należy sformułować konkretny zarzut naruszenia prawa procesowego lub materialnego oraz określić formę tego naruszenia. Dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy istotne znaczenie ma także zdanie drugie cytowanego przepisu, w którym wyraźnie przewidziano, że wojewódzki sąd administracyjny jest związany granicami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd ten może więc badać prawidłowość zaskarżonej interpretacji indywidualnej tylko z punktu widzenia zarzutów skargi i wskazanej w nich podstawy prawnej. W szczególności sąd nie może podjąć żadnych czynności zmierzających do ustalenia innych, poza wskazanymi w skardze, naruszeń prawa. W wypadku zaś stwierdzenia takich wad w toku kontroli przeprowadzonej w granicach wyznaczonych skargą, nie może ich uwzględnić przy formułowaniu rozstrzygnięcia w sprawie. Pogląd taki uznać należy za ugruntowany w orzecznictwie sądów administracyjnych (por. wyroki NSA z: 14 czerwca 2019 r., sygn. akt II FSK 2102/17; 3 grudnia 2020 r., sygn. akt II FSK 2034/18; 7 grudnia 2022 r., sygn. akt I FSK 2061/19; 27 stycznia 2023 r., sygn. akt I FSK 2022/19; 5 kwietnia 2023 r., sygn. akt II FSK 2440/20 - powoływane orzeczenia dostępne są na stronie: orzeczenia.nsa.gov.pl). W konsekwencji wojewódzki sąd administracyjny rozpatrując skargę na indywidualną interpretację przepisów prawa podatkowego może "poruszać" się jedynie w zakreślonych przez skarżącego granicach, które wynikają ze sformułowanych, konkretnych zarzutów naruszenia przepisów prawa, i tylko te przepisy, które przez stronę skarżącą zostaną wskazane, mogą stanowić przedmiot rozważań prawnych.
Ustawodawca poprzez wprowadzenie w art. 57a p.p.s.a. dodatkowych wymogów, jakie spełniać powinna skarga na interpretację indywidualną przepisów prawa podatkowego, jak również rezygnując z zasady oficjalności postępowania przed wojewódzkim sądem administracyjnym w przypadku zaskarżania tych aktów (wyjątek wprowadzony w art. 134 § 1 p.p.s.a.), wykluczył zatem możliwość uchylenia zaskarżonej interpretacji, jeżeli uchybienie uzasadniające takie rozstrzygnięcie zostanie dostrzeżone przez sąd, lecz strona nie powoła się na to naruszenie poprzez postawienie stosownego zarzutu, dotyczącego konkretnego przepisu prawa (podstawy prawnej). Podważenie prawidłowości wydanej interpretacji indywidualnej przez sąd, czy to z powodu naruszenia przepisów postępowania, czy też prawa materialnego, może nastąpić zatem jedynie w zakresie zarzutów podniesionych przez stronę we wniesionej skardze na taką interpretację, a także w zakresie podstawy prawnej wskazanej w tejże skardze.
Z uwagi na powyższe ograniczenia rozpatrywania skargi na interpretację przez sąd administracyjny, wnoszący skargę jest zobowiązany do jednoznacznego postawienia zarzutu naruszenia konkretnego przepisu prawa. Związanie podstawami skargi w takich sprawach polega na tym, że wskazanie przez skarżącego naruszenia konkretnego przepisu prawa materialnego czy też procesowego, określa zakres kontroli wojewódzkiego sądu administracyjnego. Zatem to autor skargi wyznacza zakres kontroli wskazując, które normy prawa zostały naruszone i dlaczego. Wojewódzki sąd administracyjny nie ma prawa ani obowiązku do domyślania się i uzupełniania zarzutów autora skargi. Przytoczenie podstawy skargi musi więc być precyzyjne, gdyż z uwagi na związanie wojewódzkiego sądu administracyjnego granicami skargi, może on uwzględnić tylko te przepisy, które zostały wyraźnie wskazane w skardze jako naruszone. Nie jest natomiast władny badać, czy organ interpretacyjny nie naruszył innych przepisów. Na konieczność szczegółowego i wyraźnego wskazania przepisów, które zdaniem wnoszącego skargę zostały naruszone przy wydawaniu interpretacji indywidualnej, zwracał uwagę Naczelny Sąd Administracyjny. Jak wskazano w powołanym wcześniej wyroku z 27 stycznia 2023 r. (sygn. akt I FSK 2022/19), rozpoznając skargę na interpretację indywidualną prawa podatkowego sąd nie może uwzględnić naruszeń prawa innych, niż wskazane w tejże skardze, nawet jeżeli takie naruszenia dostrzeże.
Powyższe uwagi były konieczne ze względu na sposób zredagowania skargi przez skarżącego. W analizowanym piśmie procesowym skarżący zarzucił, że organ interpretacyjny dopuścił się "błędnej wykładni oraz niewłaściwej oceny przepisu prawa materialnego". Skarżący nie wskazał już jednak w żadnym miejscu skargi, o jakie konkretnie przepisy mu chodzi.
Przypomnieć należy, że skarżący w tej sprawie kwestionował stanowisko organu co do jego prawa do skorzystania z ulgi termomodernizacyjnej. Ulgi tej dotyczy art. 26h ust. 1 u.p.d.o.f., zgodnie z którym podatnik będący właścicielem lub współwłaścicielem budynku mieszkalnego jednorodzinnego ma prawo odliczyć od podstawy obliczenia podatku, ustalonej zgodnie z art. 26 ust. 1 lub art. 30c ust. 2, wydatki poniesione w roku podatkowym na materiały budowlane, urządzenia i usługi, związane z realizacją przedsięwzięcia termomodernizacyjnego w tym budynku, określone w przepisach wydanych na podstawie ust. 10, które zostanie zakończone w okresie 3 kolejnych lat, licząc od końca roku podatkowego, w którym poniesiono pierwszy wydatek. To właśnie ten przepis jest kluczowy do rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, bowiem reguluje on zasady korzystania z ulgi. Jednakże skarżący w skardze nigdzie nawet nie odwołał się do treści tego przepisu.
Skarżący nawiązał wyłącznie do treści Rozporządzenia Ministra Inwestycji i Rozwoju z dnia 21 grudnia 2018 r. w sprawie określenia wykazu rodzajów materiałów budowlanych, urządzeń i usług związanych z realizacją przedsięwzięć termomodernizacyjnych, powołując się na ust. 1 pkt 11 załącznika do tego rozporządzenia (pompa ciepła...) oraz na ust. 2 pkt 10 (montaż pompy ciepła). Jednocześnie skarżący stwierdził, że "zapisy te nie budzą wątpliwości". Przyjmując (pomimo tego sformułowania), że skarżący sformułował jednak zarzuty dotyczące tych dwóch punktów załącznika do rozporządzenia, bowiem w jego przekonaniu urządzenia, które zakupił i które sporne są w tej sprawie, tj. wg organu klimatyzatory, są według skarżącego pompami ciepła, to istotą oceny prawnej organu było stwierdzenie braku prawa skarżącego do skorzystania z ulgi termomodernizacyjnej. Brak zarzutów dotyczących w szczególności naruszenia art. 26h ust. 1 u.p.d.o.f., pozwalających Sądowi zakwestionować istotę interpretacji, a więc ocenę prawną, że skarżący nie spełnia przesłanek warunkujących skorzystanie z ulgi, powoduje, że skarga nie mogła odnieść zamierzonego skutku.
Należy wskazać ponadto, że skarżący w skardze argumentował, iż w wyniku montażu spornych urządzeń doszło u niego do zmiany źródła energii. Skarżący nie nawiązał jednak w skardze do art. 2 pkt 2 ustawy z dnia 21 listopada 2008 r. o wspieraniu termomodernizacji i remontów oraz o centralnej ewidencji emisyjności budynków, który to przepis definiuje przedsięwzięcie termomodernizacyjne. Zgodnie z tym przepisem przez przedsięwzięcia termomodernizacyjne rozumie się - przedsięwzięcia, których przedmiotem jest:
a) ulepszenie, w wyniku którego następuje zmniejszenie zapotrzebowania na energię dostarczaną na potrzeby ogrzewania i podgrzewania wody użytkowej oraz ogrzewania do budynków mieszkalnych, budynków zbiorowego zamieszkania oraz budynków stanowiących własność jednostek samorządu terytorialnego służących do wykonywania przez nie zadań publicznych,
b) ulepszenie, w wyniku którego następuje zmniejszenie strat energii pierwotnej w lokalnych sieciach ciepłowniczych oraz zasilających je lokalnych źródłach ciepła, jeżeli budynki wymienione w lit. a, do których dostarczana jest z tych sieci energia, spełniają wymagania w zakresie oszczędności energii, określone w przepisach prawa budowlanego, lub zostały podjęte działania mające na celu zmniejszenie zużycia energii dostarczanej do tych budynków,
c) wykonanie przyłącza technicznego do scentralizowanego źródła ciepła, w związku z likwidacją lokalnego źródła ciepła, w wyniku czego następuje zmniejszenie kosztów pozyskania ciepła dostarczanego do budynków wymienionych w lit. a,
d) całkowita lub częściowa zamiana źródeł energii na źródła odnawialne lub zastosowanie wysokosprawnej kogeneracji.
Powyższy przepis należało powiązać z art. 5a pkt 18c u.p.d.o.f., na podstawie którego do definiowania przedsięwzięcia termomodernizacyjnego stosuje się właśnie art. 2 pkt 2 ww. ustawy. Skarżący zarzutów w tym zakresie jednak nie sformułował.
W przekonaniu Sądu, skarżący w analizowanej sprawie nie tyle oczekiwał wykładni przepisów prawa podatkowego, co oceny okoliczności faktycznych związanych z zakupem przez niego konkretnych urządzeń. Potwierdza to zresztą żądanie skargi, w którym skarżący wnosi, by Sąd ustalił, czy urządzenia o handlowej nazwie klimatyzator są pompami ciepła. Zdaniem Sądu, dla prawidłowej kwalifikacji urządzeń zakupionych przez stronę niezbędne jest przeprowadzenie postępowania dowodowego, którego organy nie prowadzą w postępowaniach interpretacyjnych. Istotą interpretacji indywidualnych jest natomiast wykładnia przepisów prawa podatkowego, w odniesieniu do których w skardze zarzutów brak. Sąd nie był więc władny dokonać merytorycznej kontroli zaskarżonego aktu, bowiem wskazanie przez stronę dwóch punktów z załącznika do rozporządzenia, które na dodatek "nie budzą wątpliwości" skarżącego, było niewystarczające do uznania, że skarżący sformułował zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego, zawierających normę prawnopodatkową istotną dla rozstrzygnięcia tej sprawy. Skarżący nie sformułował także zarzutów naruszenia przepisów postępowania.
Końcowo Sąd wyjaśnia, że w sprawie brak było podstaw prawnych do uwzględnienia wniosku skarżącego o powołanie biegłego. Jak bowiem stanowi art. 106 § 3 p.p.s.a., sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Jedynymi dowodami, które jako uzupełniające mogą być przeprowadzone przed sądem administracyjnym, są więc dowody z dokumentów.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 p.p.s.a. Sąd skargę oddalił.