III SA/WA 231/20

III SA/Wa 231/20 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2020-04-30
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2020-01-31
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Jacek Kaute /sprawozdawca/
Jarosław Trelka
Matylda Arnold-Rogiewicz /przewodniczący/
Symbol z opisem
6119 Inne o symbolu podstawowym 611
6560
Hasła tematyczne
Interpretacje podatkowe
Podatek od towarów i usług
Sygn. powiązane
I FSK 1765/20 - Wyrok NSA z 2024-03-22
Skarżony organ
Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Treść wyniku
Uchylono zaskarżone postanowienie i poprzedzające je postanowienie
Powołane przepisy
Dz.U. 2019 poz 900
art. 14b par. 1, art. 165a par. 1
Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jedn.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Matylda Arnold-Rogiewicz, Sędziowie sędzia WSA Jarosław Trelka, sędzia WSA Jacek Kaute (sprawozdawca), , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 30 kwietnia 2020 r. sprawy ze skargi K. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością Spółka komandytowa z siedzibą w W. na postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia [...] listopada 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie wniosku o udzielenie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku od towarów i usług 1) uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia [...] września 2019 r. nr [...], 2) zasądza od Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej na rzecz K. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością Spółka komandytowa z siedzibą w W. kwotę 100 zł (słownie: sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Uzasadnienie
K. Sp. z o.o sp. k. (dalej zwana "Spółką", "Skarżącą" lub "Wnioskodawcą", "Przedstawiciel Podatkowy"), złożyła w dniu 16 lipca 2019 r. (data wpływu do Krajowej Informacji Skarbowej) wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie dokonywania wpłat z rachunku bankowego przedstawiciela podatkowego oraz odpowiedzialności przedstawiciela podatkowego.
Skarżąca opisując stan faktyczny wskazała, że jest spółką, która w ramach prowadzonej działalności gospodarczej, zajmuje się m.in. obsługą podmiotów gospodarczych z siedzibą na terytorium jednego z państw Unii Europejskich jak również podmiotów z siedzibą w państwach poza terytorium Unii Europejskiej, w zakresie rozliczania podatku VAT w Polsce. Działalność ta polega głównie na rozliczaniu na podstawie przekazanych danych podatku VAT i wykonywaniu innych obowiązków wynikających z przepisów prawa w tym zakresie. W ramach prowadzonej działalności możliwe będą m.in. dwa schematy działalności:
schemat A, w tym schemacie to podatnik (dalej również: klient ostateczny) będzie przekazywał dane niezbędne do prawidłowego sporządzenia deklaracji VAT lub udostępniał konieczne dane dostępowe do platform internetowych, za pośrednictwem których klient ostateczny dokonuje sprzedaży, z których Wnioskodawca samodzielnie pobierze dane dotyczące transakcji podlegających opodatkowaniu VAT na terytorium Polski. Deklaracja ta następnie w imieniu i na rzecz podatnika będzie sporządzana i składana we właściwym urzędzie skarbowym przez Spółkę.
schemat B, w którym pomiędzy podatnikiem, a Wnioskodawcą, będzie występował podmiot pośredniczący. Zadaniem podmiotu pośredniczącego będzie, po pierwsze pośredniczenie w zawieraniu umów pomiędzy Wnioskodawcą a podatnikami z różnych państw (z siedzibą w UE jak i poza UE), na obsługę rozliczeń podatku VAT z tytułu dostaw towarów lub świadczenia usług, których miejscem opodatkowania jest terytorium Polski (kraju). Po drugie podmiot pośredniczący będzie przekazywał dane niezbędne do prawidłowego sporządzenia deklaracji VAT lub udostępniał konieczne dane dostępowe do platform internetowych, za pośrednictwem których klient ostateczny dokonuje sprzedaży, z których Wnioskodawca samodzielnie pobierze dane dotyczące transakcji podlegających opodatkowaniu VAT na terytorium Polski. Deklaracje następnie w imieniu i na rzez podatnika będą sporządzane i składane we właściwym urzędzie skarbowym przez Skarżącą. W schemacie tym, nie jest wykluczona sytuacja, w której w pewnych sytuacjach dane będą uzyskiwane bezpośrednio od podatnika.
W ramach obu ww. schematów, Wnioskodawca – przedstawiciel podatkowy, o którym mowa w art. 18c ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2018 poz. 2174 dalej: "ustawa o VAT"), zawrze umowy o przedstawicielstwo podatkowe, z których będzie wynikać, że klient ostateczny jest zobowiązany do przekazania wszystkich niezbędnych danych do prawidłowego sporządzenia deklaracji VAT oraz ewentualnie do przekazania aktualnych danych dostępowych do systemów internetowych platform sprzedażowych, w celu pobrania niezbędnych danych do prawidłowego sporządzenia deklaracji VAT. W przypadku schematu B, przekazywanie ww. danych przez podatnika, może odbywać się również za pośrednictwem podmiotu pośredniczącego. W ww. umowach zawarty będzie wymóg wskazania, w postaci oświadczenia, kanałów dystrybucji towarów sprzedawanych przez klienta ostatecznego, oraz każdorazowej ich aktualizacji w przypadku pojawienia się nowych lub zaprzestania korzystania z kanału dystrybucji wraz z danymi dostępowymi do danych zagregowanych w systemach platform sprzedażowych dotyczących transakcji dokonanych za ich pośrednictwem przez klienta ostatecznego. W przypadku schematu B, ww. oświadczenie, może zostać złożone przez podmiot pośredniczący w imieniu podatnika. Oświadczenie to będzie stanowić swoistego rodzaju gwarancję, iż wnioskodawca posiada wiedzę niezbędną do prawidłowego rozliczenia podatku VAT. W sytuacji, gdy pobranie danych przez Wnioskodawcę nie będzie możliwe lub jeżeli dany kanał nie będzie miał funkcjonalności umożliwiających samodzielne pobranie danych lub będzie to inny rodzaj kanału dystrybucji niż platforma internetowa np. sprzedaż bezpośrednia, telefoniczna, e-mail itp., w zależności od przyjętego schematu (A lub B) odpowiednio podatnik lub podmiot pośredniczący i podatnik, będą zobowiązani do przekazania danych z poszczególnych kanałów dystrybucji, umożliwiających prawidłowe
i terminowe rozliczenie podatku VAT. W takiej sytuacji mogą zdarzyć się sytuacje, w których Wnioskodawca nie będzie miał możliwości zweryfikowania, czy przekazane dane do sporządzenia deklaracji VAT w pełni odzwierciedlają faktyczną ilość oraz wartość podlegających opodatkowaniem VAT w Polsce zdarzeń gospodarczych, Wnioskodawca pomimo zachowania należytej ostrożności nigdy nie będzie miał całkowitej pewności, że podmiot pośredniczący i klienci ostateczni w pełni wywiązali się ze swoich obowiązków i przekazali wszystkie niezbędne dane umożliwiające prawidłowe i terminowe rozliczenie podatku VAT. Co oznacza, iż pomimo, podjęcia kroków do ustalenia właściwej podstawy opodatkowania, przedstawiciel nie będzie w stanie zweryfikować prawidłowości sporządzanej deklaracji VAT. Ponadto w sytuacji, gdy otrzymane dokumenty będą miały wpływ na przeszłe okresy rozliczeniowe z tytuł podatku VAT, Wnioskodawca będzie dokonywał korekt deklaracji VAT. Korekty deklaracji VAT mogą dotyczyć zarówno okresów sprzed zawarcia umowy o przedstawicielstwo podatkowe jaki i okresów po zawarciu tej umowy.
Zgodnie z umowami o przedstawicielstwo podatkowe zawartymi z podatnikami, Wnioskodawca będzie zobligowany do zapłaty wynikających z deklaracji VAT zobowiązań podatkowych z tytułu podatku VAT z rachunku Spółki. Z umów tych również będzie wynikało, iż podatnik jest zobowiązany przekazać środki finansowe na pokrycie zobowiązań podatkowych z tytułu podatku VAT, na rachunek Skarżącej. Wnioskodawca nie będzie mógł dysponować tymi środkami w żaden inny sposób jak tylko zapłata zobowiązania z tytułu podatku VAT. Jednocześnie, w ramach schematu B, proces zapłaty i zwrotu podatku VAT, może zostać skonstruowany z wykorzystaniem rachunku bankowego podmiotu pośredniczącego. W tym celu w umowie Wnioskodawcy z podmiotem pośredniczącym, która nie będzie umową o przedstawicielstwo podatkowe, zostaną zawarte regulacje, zgodnie z którymi podatnik, będzie wpłacał środki pieniężne na pokrycie zobowiązań z tytułu podatku VAT na rachunek bankowy podmiotu pośredniczącego, który to następnie będzie przekazywał je na rachunek Wnioskodawcy, a ten będzie środki te wpłacał na rachunek właściwego urzędu skarbowego z tytułu zobowiązań podatkowych podatników z tytułu podatku VAT. W schemacie B, również umowy pomiędzy podatnikami, a Skarżącą będą zawierały postanowienia regulujące wyżej opisany schemat przepływów finansowych z wykorzystaniem rachunku bankowego podmiotu pośredniczącego.
Może zdarzyć się również sytuacja, w której zarówno w schemacie A jak i B środki przed terminem ustawowym zapłaty podatku nie zostaną przekazane na rachunek Spółki, co nie będzie zwalniało Wnioskodawcy z obowiązku zapłaty zobowiązania z tytułu podatku VAT w imieniu i na rzecz podatnika.
W związku z powyższym opisem zadano następujące pytania.
Czy Przedstawiciel Podatkowy, jeżeli wynika to z umowy o przedstawicielstwo podatkowe, jest uprawniony do regulowania zobowiązań z tytułu podatku VAT w imieniu i na rzecz swojego klienta ostatecznego, w kwocie podatku przekraczającej 1000 zł w ten sposób, że podatnik (klient ostateczny), przekazuje środki finansowe na poczet powstałych zobowiązań z tytułu podatku VAT na rachunek Przedstawiciela Podatkowego i z tego rachunku regulowane jest zobowiązanie w podatku VAT, a treść dowodu zapłaty nie budzić będzie wątpliwości co do przeznaczenia zapłaty na zobowiązanie podatnika?
Czy Przedstawiciel Podatkowy, jeżeli wynika to z umowy o przedstawicielstwo podatkowe, jest uprawniony do regulowania zobowiązań z tytułu podatku VAT w imieniu i na rzecz swojego klienta ostatecznego, w kwocie podatku przekraczającej 1000 zł, w ten sposób, że podatnik (klient ostateczny), przekazuje środki finansowe na poczet powstałych zobowiązań z tytułu podatku VAT na rachunek podmiotu pośredniczącego, który następnie przekazuje te środki na rachunek Przedstawiciela Podatkowego i z tego rachunku regulowane jest zobowiązanie w podatku VAT, a treść dowodu zapłaty nie budzić będzie wątpliwości co do przeznaczenia zapłaty na zobowiązanie podatnika?
Czy Przedstawiciel Podatkowy jest uprawniony do regulowania zobowiązań z tytułu podatku VAT w imieniu i na rzecz swojego klienta ostatecznego, w kwocie podatku przekraczającej 1000 zł, z własnych środków, przed ich przekazaniem przez podatnika a treść dowodu zapłaty nie budzić będzie wątpliwości co do przeznaczenia zapłaty na zobowiązanie podatnika?
Czy Przedstawiciel Podatkowy odpowiada solidarnie z podatnikiem za zobowiązania podatkowe z tytułu podatku VAT powstałe za okresy rozliczeniowe, które upłynęły przed okresem, od którego Przedstawiciel Podatkowy stał się przedstawicielem podatkowym podatnika, a za które dokonywał korekt deklaracji VAT w imieniu i na rzecz podatnika?
Czy Przedstawiciel Podatkowy odpowiada solidarnie z podatnikiem za zobowiązania podatkowe z tytułu VAT powstałe za okresy rozliczeniowe, w trakcie których był przedstawicielem podatkowym podatnika, w sytuacji gdy zobowiązania te powstały na skutek nieprzedstawienia przez podatnika informacji o zaistniałych zdarzeniach gospodarczych mających wpływ na wynik rozliczeń z tytułu podatku VAT, pomimo obowiązku przedstawienia przez podatnika przedstawicielowi podatkowemu informacji o wszystkich zdarzeniach gospodarczych mających wpływ na wynik deklaracji VAT?
Wnioskodawca przedstawił własne stanowisko odnośnie każdego z ww. pytań.
W dniu 16 września 2019 r. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej (dalej: "Dyrektor KIS", "Organ") wydał postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie wniosku o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie dokonywania wpłat z rachunku bankowego przedstawiciela podatkowego oraz odpowiedzialności przedstawiciela podatkowego.
W jego ocenie podstawą do wydania postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania w analizowanej sprawie, było uznanie, że zagadnienie przedstawione przez Wnioskodawcę we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej wykracza poza zakres przedmiotowy interpretacji prawa podatkowego wydawanej w trybie art. 14b § 1 ustawy z dnia 25 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2019 r. poz.900, ze. zm., dalej: "O.p.").
Pismem z dnia 24 września 2019 r. Wnioskodawca złożył zażalenie na ww. postanowienie, w którym zarzucił, że Dyrektor KIS bezzasadnie uznał, że
w przedmiotowej sprawie zachodzą warunki do odmowy wszczęcia postępowania
w sprawie wniosku z dnia 16 lipca 2019 r. o wydanie interpretacji indywidualnej
w zakresie podatku od towarów i usług.
W złożonym zażaleniu Strona wnosi o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz orzeczenie co do istoty sprawy.
Zaskarżonemu postanowieniu Wnioskodawca zarzucił błędną wykładnię przepisów art. 14b -14p w zw. z art. 3 pkt 1 i 2 O.p., polegającą na tym, iż Skarżąca nie jest zainteresowanym w rozumieniu art. 14b O.p., co skutkowało odmową wszczęcia postępowania.
W opinii Wnioskodawcy przedmiotem wniosku o wydanie interpretacji, wbrew twierdzeniom Dyrektor KIS nie są przepisy proceduralne, czy techniczne. Wszystkie pytania są ściśle związane z wygaśnięciem zobowiązania podatkowego oraz powstaniem odpowiedzialności solidarnej przedstawiciela podatkowego za zobowiązania podatników, będących jego klientami, a także uprawnień jakie przysługują przedstawicielowi podatkowemu.
Dyrektor KIS postanowieniem z dnia 21 listopada 2019 r. utrzymał w mocy postanowienie z dnia 16 września 2019 r.
W uzasadnieniu Dyrektor KIS wskazał, że istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do tego czy organ słusznie wydał postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania w zakresie dotyczącym dokonywania wpłat z rachunku bankowego przedstawiciela podatkowego oraz odpowiedzialności przedstawiciela podatkowego.
Organ podkreślił, że zgodnie z art. 165a § 1 O.p., gdy żądanie, o którym mowa w art. 165, zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z jakichkolwiek innych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ podatkowy wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. Wykazując przesłanki do wydania zaskarżonego postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie, Dyrektor KIS wskazał, że z wnioskiem o wydanie interpretacji indywidualnej może wystąpić jedynie zainteresowany.
W dalszej części uzasadnienia Dyrektor KIS wyjaśnił, że przedmiotem wniosku o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego może być ocena prawna danego stanu faktycznego bądź zdarzenia przyszłego, dotyczącego wnioskodawcy, dokonywana na gruncie przepisów prawa podatkowego. Organ wydający interpretację rozstrzyga, czy zainteresowany prawidłowo ocenia kwestię wpływu zaistnienia opisanej sytuacji faktycznej na obowiązki i uprawnienia wynikające z unormowań prawa podatkowego. Zarówno stan faktyczny jak
i zdarzenie przyszłe przedstawione we wniosku muszą być skonkretyzowane
i dotyczyć zindywidualizowanego podmiotu. Dyrektor KIS podkreślił, że organ podatkowy wydając interpretację przepisów prawa podatkowego nie ustanawia żadnej normy indywidualnej, lecz jego rola sprowadza się do przedstawienia poglądu dotyczącego rozumienia treści przepisów prawa podatkowego i sposobu ich zastosowania w odniesieniu do określonej sprawy indywidualnej. Interpretacja przepisów prawa podatkowego nie jest indywidualnym władczym aktem administracyjnym, nie rozstrzyga o prawach i obowiązkach zainteresowanego, nie tworzy i nie przewiduje obowiązku zastosowania się do niej przez zainteresowanego, a tym bardziej przez inne podmioty, nie ma też mocy formalnie wiążącej organy podatkowe. A zatem w przypadku wydawania w trybie art. 14b
i nast. O.p. interpretacji przepisów prawa podatkowego, właściwy organ nie stosuje przepisów prawa, a jedynie ocenia sposób jego rozumienia przez wnioskodawcę, tzn. prawidłowość wykładni przepisów prawa na tle przedstawionego we wniosku stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego). Na podstawie interpretacji wnioskodawca otrzymuje wyłącznie informację o poglądzie organu w danej sprawie, która umożliwia mu suwerenne podjęcie określonych czynności na gruncie prawa podatkowego.
Organ zaznaczył, że stosownie do przywołanego art. 14b § 1 O.p. przedmiotem interpretacji mogą być przepisy prawa podatkowego w rozumieniu art. 3 pkt 2 O.p. W związku z powyższym, przedmiotem wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej mogą być tylko przepisy materialnego prawa podatkowego, odnoszące się wprost do zobowiązania podatkowego. Składający wniosek o interpretację zarówno przepisów prawa podatkowego proceduralnego, jak i przepisów prawa materialnego nie odnoszących się wprost do zobowiązania lub skierowanych do organów podatkowych (przepisy wtórne do zobowiązania, "techniczne"), nie jest zainteresowanym w rozumieniu art. 14b O.p.
Dyrektor KIS podkreślił, że znaczenie prawne indywidualnych interpretacji prawa podatkowego sprowadza się bowiem przede wszystkim do możliwości zrealizowania i wykorzystania związanej z nimi ochrony prawnej, unormowanej w art. 14k - 14n O.p. Tym samym to czy wnioskodawca jest zainteresowanym w rozumieniu art. 14b ustawy, oznacza nie tylko konieczność oceny podmiotowej, ale również przedmiotowej.
W podsumowaniu Dyrektor KIS podkreślił, że wnioskodawca, który pyta o przepisy inne niż odnoszące się wprost do zobowiązania, proceduralne lub odnoszące się do innych podmiotów, nie jest zainteresowanym w rozumieniu art. 14b O.p.
Ponadto Dyrektor KIS nie zgodził się ze Skarżącą, która podniosła w zażaleniu, że Organ w wydanym postanowieniu o odmowie wszczęcia postępowania wskazał, że regulacje dotyczące obowiązków jakie ciążą na przedstawicielu podatkowym, które zawarte zostały w art. 18c ustawy o VAT nie podlegają interpretacji. W ocenie Dyrektora KIS pytania Wnioskodawcy przedstawione w złożonym wniosku o wydanie indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w sposób jednoznaczny wskazują, że Wnioskodawca oczekiwał od organu podatkowego stanowiska zgodnie z którym, będzie on uprawniony do regulowania zobowiązań z tytułu podatku VAT z rachunku bankowego przedstawiciela podatkowego zarówno w Schemacie A (wpłata środków bezpośrednio przez klienta na rachunek przedstawiciela podatkowego) jak i schemacie B (wpłata środków przez klienta na rachunek podmiotu pośredniczącego, który następnie przekazuje te środki na rachunek przedstawiciela podatkowego), bądź regulowania zobowiązań z tytułu podatku VAT z własnych środków a także w zakresie odpowiedzialności solidarnej z podatnikiem za zobowiązania podatkowe. Organ zaznaczył, że przy tak sformułowanym przedmiocie interpretacji organ wydając interpretację musiałby rozstrzygnąć w przedmiocie tego jaki rachunek bankowy jest właściwy do regulowania zobowiązań z tytułu podatku VAT oraz czy Wnioskodawca powinien odpowiadać solidarnie z podatnikiem za zobowiązania podatkowe co przekraczałoby kompetencje zawarte w art. 14b O.p., w ramach których Dyrektor KIS mógłby udzielić wiążącej odpowiedzi w trybie interpretacji indywidualnej.
Organ zauważył, że skoro zagadnienie podniesione we wniosku z dnia 5 lipca 2019 r. nie miało związku z powstaniem/i lub wysokością zobowiązań podatkowych Spółki wynikających z przepisów ustawy o podatku od towarów i usług, zasadnie Organ stwierdził, że wydanie interpretacji w zakresie określonym we wniosku nie spełniałaby podstawowej funkcji ochronnej unormowanej w art. 14k-14n O.p. Zarówno zastosowanie się do takiej interpretacji, jak i ewentualna jej zmiana pozostałaby bez żadnego wpływu na zobowiązanie podatkowe Wnioskodawcy.
W kontekście przedstawionej sprawy Organ stwierdził, że przedmiot zapytania Wnioskodawcy nie dotyczy przepisów prawa podatkowego, zdefiniowanego w przepisach art. 3 pkt 1 i 2 O.p. Zatem Organ nie mógł wydać interpretacji przepisów prawa podatkowego w żądanym przez Wnioskodawcę zakresie.
Dyrektor KIS odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 121 § O.p. wskazał, że zaskarżone postanowienie nie narusza obowiązujących przepisów prawa,
a Organowi nie można zarzucić naruszenia wyrażonej w art. 121 § 1 O.p. zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych. Organ, w zaskarżonym postanowieniu powołał stosowne przepisy prawa, na podstawie których wydał przedmiotowe postanowienie i wyjaśnił dlaczego niniejsze przepisy mają zastosowanie w analizowanej sprawie. Uzasadnienie prawne stanowiska Organu zawarte w zaskarżonym postanowieniu stanowi dla Wnioskodawcy rzetelną informację dlaczego w Jego sprawie znajduje zastosowanie art. 14b § 1 O.p., a w konsekwencji dlaczego nie mogła zostać wydana interpretacja indywidualna prawa podatkowego.
Pismem z dnia 18 grudnia 2019 r. Spółka wniosła skargę na postanowienie Dyrektora KIS z 21 listopada 2019 r. zarzucając mu naruszenie:
art. 14b § 1 O.p., poprzez uznanie, iż Skarżąca nie jest zainteresowanym w rozumieniu tego przepisu, pomimo, iż zwróciła się o interpretacje przepisów prawa podatkowego w jej sprawie, a zadane pytania są bezpośrednio związane z wygaśnięciem zobowiązań podatkowych, za które wnioskodawca ponosi odpowiedzialność solidarną, a także związane są okresem i transakcjami mogących podlegać korekcie, za które również ponosi odpowiedzialność solidarną, a więc są również bezpośrednio związane z sytuacją prawnopodatkową skarżącej,
art. 165a O.p. w zw. z art. 14h O.p. oraz w zw. z przepisami art. 14b § 1, art. 14b § 2a oraz 14b § 3 O.p. mające istotny wpływ na wynik sprawy poprzez utrzymanie w mocy postanowienia, czego skutkiem jest niewydanie interpretacji indywidualnej w sytuacji, gdy wszelkie przesłanki formalne i merytoryczne wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej, wymagane przez te przepisy zostały spełnione przez wnioskodawcę a jednocześnie brak było przesłanek które stanowią podstawę do odmowy wydania interpretacji indywidualnej i odmowy wszczęcia postępowania,
art. 121 O.p. w zw. z art. 14h O.p. mające istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez naruszenie zasady zaufania do organów podatkowych arbitralnym działaniem Dyrektora KIS, w sytuacji gdy podatnik miał prawo oczekiwać, iż jego sprawa zostanie rozpatrzona merytorycznie tak jak np. interpretacje indywidualne wskazane we wniosku, a także nie uwzględnienie w wydanych orzeczeniach części przedstawionego stanu faktycznego, w zakresie pytań 4 i 5 zadanych we wniosku,
art. 120 O.p. mającego istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez niezastosowanie tego przepisu i działanie przez Dyrektora KIS bez podstaw prawnych znajdujących oparcie w przepisach prawa. Dyrektor KIS posiadając wystarczającą podstawę prawną odmówił wydania interpretacji i utrzymał własne postanowienie w tym zakresie, a także nie zastosował art. 169 O.p. w zw. z art. 14h O.p. w sytuacji gdy Organ miał wątpliwości co do przedstawionego stanu faktycznego, a stan ten wymagałby uzupełnienia lub doprecyzowania.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor KIS wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Skarga okazała się uzasadniona.
Przedmiotem sporu w niniejszej sprawie jest kwestia tego, czy Organ był uprawniony do wydania postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania na podstawie art. 165a § 1 O.p. Zgodnie z tym przepisem, gdy żądanie, o którym mowa w art. 165, zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z jakichkolwiek innych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ podatkowy wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. Zdaniem Organu odmowa wszczęcia postępowania na podstawie art. 165a §1 O.p. była uzasadniona z uwagi na to, że :
przedmiotem wniosku mogą być tylko przepisy prawa materialnego, odnoszące się wprost do zobowiązania podatkowego, składający wniosek o interpretację zarówno przepisów prawa podatkowego proceduralnego, jak i przepisów prawa materialnego nie odnoszących się wprost do zobowiązania lub skierowanych do organów podatkowych (przepisy wtórne do zobowiązania, "techniczne" ) nie jest zainteresowanym;
konstrukcja wniosku skutkowałaby tym, że należałoby co do tego, jaki rachunek jest właściwy do regulowania zobowiązań z tytułu podatku VAT oraz czy Wnioskodawca powinien odpowiadać solidarnie z podatnikiem za zobowiązania podatkowe co przekroczyłoby kompetencje zawarte w art. 14b Ordynacji podatkowej;
Skoro zagadnienie podniesione we wniosku nie miało związku z powstaniem i/lub wysokością zobowiązań podatkowych Spółki wynikających z przepisów ustawy o podatku od towarów i usług, wydanie interpretacji w zakresie określonym we wniosku nie spełniałoby podstawowej funkcji ochronnej unormowanej w art. 14k-14n Ordynacji podatkowej, zarówno zastosowanie się do takiej interpretacji, jak i ewentualna jej zmiana pozostałyby bez żadnego wpływu na zobowiązania podatkowe Wnioskodawcy.
Zdaniem Skarżącej odmowa wszczęcia postępowania na podstawie art. 165a §1 O.p. była nieuzasadniona z uwagi na to, że:
wystarczające do wydania interpretacji na wniosek zainteresowanego jest to, aby sprawa dotyczyła przepisów mogących mieć znaczenie dla sytuacji prawnopodatkowej zainteresowanego, z wyłączeniem przepisów skierowanych wyłącznie do organu podatkowego, jak np. terminów do wydania decyzji w ramach postępowania podatkowego (innych ograniczeń brak). Art. 14b O.p. enumeratywnie wymienia zakres, w jakim nie może zostać wydana interpretacja indywidualna;
Interpretacja indywidualna powinna dodatkowo spełniać funkcję informacyjną i gwarancyjną;
przedmiotem wniosku nie są przepisy proceduralne czy techniczne, wszystkie pytania są ściśle związane z wygaśnięciem zobowiązania podatkowego oraz powstaniem odpowiedzialności solidarnej przedstawiciela podatkowego;
wynikające z wątpliwości w zakresie art. 18c oraz art. 103 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz. U. z 2018, poz. 2174 ze zm.) oraz art. 62b §1 pkt 3 O.p. i kwestii dotyczących możliwości zapłaty podatku przez działającego w imieniu i na rzecz podatnika przedstawiciela podatkowego wywołują zarówno dla podatnika jak i przedstawiciela podatkowego skutki materialnoprawne prawa podatkowego w zakresie wygaśnięcia zobowiązania podatkowego. Kwestia odpowiedzialności solidarnej jest również przedmiotem prawa materialnego i wydanie interpretacji z pewnością miałoby funkcję ochronną w tym zakresie.
Na tle tak zarysowanego sporu rację należy przyznać Skarżącej.
W pierwszej kolejności wskazać należy, że z art. 165a § 1 O.p. wynika, że w fazie wstępnej postępowania organ podatkowy bada, czy wniosek (podanie) pochodzi od osoby posiadającej legitymację procesową oraz czy nie zachodzą inne przyczyny uniemożliwiające wszczęcie postępowania w sprawie z wniosku o wydanie pisemnej interpretacji indywidualnej. W sytuacji stwierdzenia, że w sprawie zachodzą przyczyny uniemożliwiające wszczęcie postępowania, organ zobowiązany jest odmówić wszczęcia postępowania zgodnie z art. 165a O.p., przy czym odmowa ta jest obligatoryjnym następstwem stwierdzenia przez organ przesłanek wymienionych w tym przepisie.
Stosownie do art. 14b § 1 O.p., Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, na wniosek zainteresowanego, wydaje, w jego indywidualnej sprawie, interpretację przepisów prawa podatkowego (interpretację indywidualną). Jednocześnie zgodnie z art. 3 pkt 1 i 2 O.p. przez przepisy prawa podatkowego rozumie się przepisy ustaw podatkowych, postanowienia ratyfikowanych przez Rzeczpospolitą Polską umów o unikaniu podwójnego opodatkowania oraz ratyfikowanych przez Rzeczpospolitą Polską innych umów międzynarodowych dotyczących problematyki podatkowej, a także przepisy aktów wykonawczych wydanych na podstawie ustaw podatkowych, gdzie przez ustawy podatkowe rozumie się ustawy dotyczące podatków, opłat oraz niepodatkowych należności budżetowych określające podmiot, przedmiot opodatkowania, powstanie obowiązku podatkowego, podstawę opodatkowania, stawki podatkowe oraz regulujące prawa i obowiązki organów podatkowych, podatników, płatników i inkasentów, a także ich następców prawnych oraz osób trzecich.
Niewątpliwie zarówno O.p. (Skarżąca wskazuje na potrzebę interpretacji art. 62b §1 pkt 3 O.p.) jak również ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Skarżąca wskazuje na potrzebę interpretacji art. 18c oraz art. 103 ust. 1 tej ustawy) stanowiąc ustawy podatkowe (art. 3 pkt 2 O.p.) stanowią przepisy prawa podatkowego (art. 3 pkt 1 O.p.) i jako takie podlegają interpretacji w trybie art. 14b §1 O.p (z wyłączeniami wynikającymi z art. 14b §2a O.p. – patrz niżej).
W tym zakresie z samego brzmienia art. 14b §1 w zw. z art. 3 pkt 1 i 2 O.p. nie wynika, ażeby przedmiotem interpretacji miałyby być wyłącznie przepisy prawa materialnego. Przedmiotem interpretacji są m.in. ustawy podatkowe (rozumiane jako ustawy dotyczące podatków, opłat oraz niepodatkowych należności budżetowych określające podmiot, przedmiot opodatkowania, powstanie obowiązku podatkowego, podstawę opodatkowania, stawki podatkowe oraz regulujące prawa i obowiązki organów podatkowych, podatników, płatników i inkasentów, a także ich następców prawnych oraz osób trzecich), przy czym art. 14b §1 O.p. nie wprowadza od strony przedmiotowej ograniczenia, a wyłączenie, o którym mowa w art. 14b §2a O.p. nie znajduje w niniejszej sprawie zastosowania). Przedmiotem interpretacji są na mocy art. 14b §1 O.p. m.in. ustawy podatkowe i jeżeli dany akt normatywny stanowi ustawę podatkową (gdyż spełnia przesłanki określone w art. 3 pkt 1 O.p.) ten akt (tj. przepisy prawne w nim zawarte), może być przedmiotem interpretacji indywidualnej nie tylko w zakresie kwestii określonych w art. 3 pkt 1 O.p. (który to przepis służy zidentyfikowaniu określonego rodzaju aktu normatywnego, nie służy natomiast zawężeniu zakresu przedmiotowego interpretacji indywidualnych) ale również w zakresie innych kwestii określonych w ustawie podatkowej, co oznacza, że przedmiotem interpretacji jest zarówno prawo materialnego jak i przepisy procesowe.
W tym kontekście Sąd zgadza się z tą linią orzeczniczą, która wskazuje, że "użyte przez ustawodawcę w art. 14b § 1 O.p. pojęcie przepisów prawa podatkowego należy rozumieć szeroko, tj. jako odnoszące się także do przepisów procesowych (a nie tylko materialnoprawnych)" (patrz np. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 2 września 2015 r., sygn. akt I SA/Wr 1270/15, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 marca 2018 r., sygn. akt III SA/Wa 742/17 oraz z dnia 8 marca 2018 r., sygn. akt III SA/Wa 749/17). Zasadnie również w tym względzie Skarżąca wskazała na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 maja 2018r., sygn. akt II FSK 1369/16, w którym wskazano, iż "[r]olą indywidualnej interpretacji podatkowej jest zapewnienie podatnikowi możliwości zweryfikowania prawidłowości dokonywanej osobiście wykładni szeroko rozumianych przepisów prawa podatkowego. Przy czym granice oceny prawnej stanowiska wnioskodawcy zawartej w indywidualnej interpretacji zakreślone są treścią pytania postawionego we wniosku o interpretację oraz stanowiska wnioskodawcy. Jednocześnie trzeba zwrócić uwagę na kwestię bardzo istotną, że według art. 14b § 2a O.p. przedmiotem wniosku o interpretację indywidualną nie mogą być przepisy prawa podatkowego regulujące właściwość oraz uprawnienia i obowiązki organów podatkowych oraz organów kontroli skarbowej.
A zatem nie do zaakceptowania jest stanowisko autora skargi kasacyjnej, zgodnie z którym, aby wniosek interpretacyjny podlegał merytorycznej ocenie "musi dotyczyć sfery opodatkowania – lub ewentualnego opodatkowania – wnioskodawcy" (s. 4). Użyte w art. 14b § 1 O.p. pojęcie przepisów prawa podatkowego należy rozumieć jako odnoszące się do przepisów procesowych, materialnoprawnych takich, których potencjalnym adresatem nie jest organ podatkowy lecz jest nim wyłącznie podatnik.".
Nie budzi wątpliwości, że przedmiotem wniosku w niniejszej sprawie nie są przepisy prawa podatkowego wyłączone zgodnie z art. 14b §2a O.p. z zakresu przepisów, które mogą być przedmiotem wniosku o interpretację indywidualną. Przepisów, o których mowa w art. 62b §1 pkt 3 O.p. i w art. 18c oraz art. 103 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług, nie można zakwalifikować do przepisów wskazanych w art. 14b §2a O.p. Tym samym, mając na uwadze przepisy, o których interpretację w trybie art. 14b §1 O.p., zwróciła się Skarżąca nie ma przeszkód (ze względu na zakres materii objętej wnioskiem o interpretację indywidualną, tj. od strony przedmiotowej) do wydania interpretację indywidualną. W tym zakresie stanowisko Organ uznające, że przedmiotem wniosku o interpretację nie mogą być zagadnienia wskazane przez Skarżącą (w ocenie Organu mogą być tylko przepisy prawa materialnego, odnoszące się wprost do zobowiązania podatkowego, nie mogą być zarówno przepisy prawa podatkowego proceduralnego, jak i przepisy prawa materialnego nie odnoszące się wprost do zobowiązania lub skierowane do organów podatkowych (przepisy wtórne do zobowiązania, "techniczne" )) jest nieprawidłowe. Organ podnosi również, że w następstwie zwrócenia się przez Skarżącą z jej pytaniami organ wydający interpretację musiałby rozstrzygnąć w przedmiocie tego, jaki rachunek jest właściwy do regulowania zobowiązań z tytułu podatku VAT. Jak wskazała jednak Skarżąca w zażaleniu wątpliwość z jaką zwróciła się dotyczy tego, czy przedstawiciel podatkowy wykonując obowiązki podatnika, do których jak wynika z art. 103 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług, należy również zapłata podatku, są uprawnieni do zapłaty podatku w imieniu i na rzecz podatnika z własnego rachunku bankowego co jest następstwem odmiennego uregulowania ej kwestii w art. 62b §1 pkt 3 O.p., z którego wynika, iż zapłata podatku może nastąpić oprócz samego podatnika, także przez inny podmiot, jeżeli kwota podatku nie przekracza 1000 zł. Organ nie odniósł się do kwestii możliwości zapłaty podatku przez Skarżącą w ogóle, nie mówiąc już o ocenie możliwości dokonania tego w sposób określony przez Skarżącą w poszczególnych pytaniach (gdzie przykładowo wykluczenie w ogóle możliwości zapłaty przez Skarżącą wyłączyłoby potrzebę rozważania konkretnego sposobu zapłaty). Nie będąc uprawnionym do dokonania interpretacji wskazanych przepisów na obecnym etapie, Sąd zauważa, że jeśli Organ dokonując ich interpretacji doszedłby przykładowo do wniosku, że kwestia tego, czy środki pieniężne wpłynęły (lub nie wpłynęły) przed zapłatą przez Skarżącą na Jej konto (i w jaki sposób/z jakiego konta) nie ma znaczenia dla skuteczności uregulowania zobowiązania podatnika (pytania nr 1-3), uznając, że istotne jest jedynie to, ażeby nie było wątpliwości co do tego, że Skarżący reguluje (w imieniu i na rzez podatnika) zobowiązanie tego podatnika, wówczas kwestia określenia właściwego rachunku w ogóle nie wystąpiłaby. Dopiero w sytuacji, gdyby Organ uznał, że kwestia tego, czy środki pieniężne wpłynęły (lub nie wpłynęły) przed zapłatą przez Skarżącą na Jej konto (i w jaki sposób/z jakiego konta) ma znaczenia dla skuteczności uregulowania zobowiązania podatnika i/lub ma znaczenie to, czy Skarżący reguluje podatek ze swojego konta, wówczas kwestia określenia właściwego rachunku (rachunków) mogłaby pojawić się. W takim przypadku jednak nic nie stałoby na przeszkodzie, ażeby Organ – powołując właściwe w tym zakresie przepisy – odniósł się do tego w jaki sposób winno być regulowane zobowiązanie podatnika biorąc pod uwagę wykorzystywanie rachunku (-ów) bankowych. W tym miejscu Sąd zauważa, że nie negując znaczenia regulacji dotyczących powstawania zobowiązań podatkowych i ich wysokości (tak akcentowane przez Organ w zaskarżonym postanowieniu), kluczowe znaczenie mają również regulacje dotyczące wygaśnięcia zobowiązania podatkowego, w szczególności wskutek jego zapłaty (art. 59 §1 pkt 1 O.p.). W istocie bowiem celem wskazanych regulacji jest doprowadzenie do sytuacji, w której należny podatek zostanie przekazany na rzecz m.in. Skarbu Państwa (por. art. 6 O.p.), w szczególności w następstwie jego zapłaty (czy to w formie gotówkowej, czy też w formie bezgotówkowej – por. art. 60 O.p.). Jeżeli zatem kwestia rozważań nt. wykorzystania właściwego rachunku bankowego miałaby mieć wpływ na możliwość zapłaty (lub jego brak) podatku, to kwestia ta może (i powinna) być objęta zakresem interpretacji indywidualnej.
Zważywszy na to, że Skarżąca posiada status "zainteresowanego" w rozumieniu art. 14b §1 O.p., nie ma również przeszkód od strony podmiotowej dla uzyskania przez Nią interpretacji indywidualnej. W tym względzie należy zauważyć, że w art. 14b § 1 O.p. mówi się o "zainteresowanym" nie wyjaśniając, co należy pod tym pojęciem rozumieć. Sięgając do orzecznictwa sądów administracyjnych oraz doktryny, przyjąć należy, że osoba zainteresowana, to każda osoba, która chce uzyskać interpretację przepisów prawa podatkowego. Osobą legitymowaną do wystąpienia o wydanie interpretacji indywidualnej może być wyłącznie osoba, u której wystąpił lub może wystąpić określony stan faktyczny, który może powodować określone konsekwencje w zakresie prawa podatkowego (zob. wyrok WSA w Gliwicach z dnia 29 października 2014 r. sygn. akt I SA/Gl 326/14, CBOSA; S. Babiarz i in. Ordynacja podatkowa. Komentarz. wyd. IX. Komentarz do art. 14b o.p.). Zwrócić również należy uwagę, że podmiot występujący o wydanie interpretacji indywidualnej może wnioskować o określenie własnej sytuacji prawnopodatkowej, a nie sytuacji prawnopodatkowej innych podmiotów, w tym podmiotów związanych z wnioskodawcą stosunkiem obligacyjnym (zob. wyrok WSA w Warszawie z dnia 25 stycznia 2010 r. sygn. akt III SA/Wa 1346/09, M. Pod. 2010, nr 6, s. 47).
Jak wynika z wniosku o wydanie interpretacji, wątpliwości Skarżącej dotyczą po pierwsze, możliwości regulowania przez Nią – działającą w charakterze przedstawiciela podatkowego, o który mowa w art. 18c ustawy o podatku od towarów i usług –zobowiązań z tytułu podatku VAT w imieniu i na rzecz podatnika (będącego Jej klientem ostatecznym), gdzie Skarżąca na mocy art. 18c tej ustawy odpowiada solidarnie z podatnikiem za zobowiązanie podatkowe, które rozlicza w imieniu i na rzecz tego podatnika, po drugie, zakresu Jej odpowiedzialności solidarnej z podatnikiem za zobowiązania podatkowe z tytułu podatku VAT. Wiedza w tym zakresie odnosi się zatem bezpośrednio do sfery odpowiedzialności podatkowej Skarżącej, a tym samym przesądza o tym, że jest ona osobą zainteresowaną w rozumieniu art. 14b § 1 O.p.
W konsekwencji należy również zauważyć, że uzyskana przez Skarżącą interpretacja indywidualna będzie spełniać funkcję informacyjną i gwarancyjną przewidzianą dla tej instytucji. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 19 lipca 2019 r. , sygn. akt II FSK 2666/17 "zastosowanie się podmiotu prawa do treści wydanej interpretacji, a nie jej udzielenie i wydanie, tworzy związaną z nią ochronę prawną (vide wyroki NSA z 27 września 2018 r., II FSK 290/18 i II FSK 640/18). Interpretacje indywidualne pełnią dwojakiego rodzaju funkcje - informacyjną oraz gwarancyjną. Funkcja informacyjna wynika z art. 14b § 1-3 oraz art. 14c § 1 i 2 O.p. Natomiast funkcję gwarancyjną ustanawiają przepisy o tzw. "nieszkodzeniu" podmiotowi, który zastosował się do wydanej interpretacji, tj. art. 14k § 1 i § 3, art. 14m oraz art. 14na O.p. Wydanie interpretacji indywidualnej powinno oznaczać zatem, że zainteresowany pozna zapatrywania organu interpretacyjnego w zakresie rozumienia określonych przepisów prawa podatkowego na tle sytuacji faktycznej opisanej we wniosku, jak również to, że ów zainteresowany będzie miał realną możliwość powołania się na to stanowisko w razie ewentualnych sporów z organami podatkowymi. Celem uzyskania interpretacji indywidualnej nie może być natomiast uzyskanie porady prawnej, czy też poznanie zapatrywań prawnych organu interpretacyjnego co do pewnych obowiązujących instytucji prawnych (vide wyrok NSA z 27 listopada 2015 r., II FSK 2924/13). Interpretacja indywidualna może zatem zostać wydana, jeżeli spełniać będzie obie funkcje: informacyjną i gwarancyjną.".
Mając na uwadze to, że pytania, z którymi zwróciła się Skarżąca do Organu dotyczą możliwości regulowania przez Nią – działającą w charakterze przedstawiciela podatkowego, o który mowa w art. 18c ustawy o podatku od towarów i usług –zobowiązań z tytułu podatku VAT w imieniu i na rzecz podatnika (będącego Jej klientem ostatecznym), gdzie Skarżąca na mocy art. 18c tej ustawy odpowiada solidarnie z podatnikiem za zobowiązanie podatkowe, które rozlicza w imieniu i na rzecz tego podatnika, po drugie, zakresu Jej odpowiedzialności solidarnej z podatnikiem za zobowiązania podatkowe z tytułu podatku VAT, Skarżąca nie tylko pozna zapatrywania Organu w zakresie rozumienia określonych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz O.p. (co oznaczać będzie realizację funkcji informacyjnej uzyskanej interpretacji indywidualnej) ale również – w kontekście wynikającej z art. 18c ust. 2 O.p. Jej odpowiedzialności solidarnej z podatnikiem za zobowiązania podatkowe, które rozlicza w jego imieniu i na jego rzecz - uzyska gwarancje wynikające z zasady nieszkodzenia. Zapatrywania Organu co do możliwości regulowania przez Nią zobowiązań podatnika z tytułu podatku VAT w kontekście istnienia Jej odpowiedzialności solidarnej z podatnikiem za te zobowiązania oraz zakresu samej odpowiedzialności Skarżącej umożliwi Skarżącej zastosowanie się do tej interpretacji i wywodzenie skutków wynikających w szczególności z art. 14k §1 i §3 O.p. W zależności od zawartego w wydanej interpretacji indywidualnej rozstrzygnięcia Skarżąca będzie (lub nie będzie) mogła wskazywać na możliwość dokonywania regulowania przez Nią zobowiązań z tytułu podatku VAT podatnika (co ma dla Niej znaczenie, skoro na mocy art. 18c ust. 2 O.p. odpowiada solidarnie z podatnikiem za Jego zobowiązania podatkowe) oraz wskazywać na zakres Jej odpowiedzialności.
W tym kontekście nie można zgodzić się z Organem, że "[s]koro zagadnienie podniesione we wniosku (...) nie miało związku z powstaniem/ i lub wysokością zobowiązań podatkowych Spółki wynikających z przepisów ustawy o podatku od towarów i usług, zasadnie Organ stwierdził, że wydanie interpretacji w zakresie określonym we wniosku nie spełniałoby podstawowej funkcji ochronnej unormowanej w art. 14k-14n Ordynacji podatkowej. Zarówno zastosowanie się do takiej interpretacji, jak i ewentualna jej zmiana pozostałaby bez żadnego wpływu na zobowiązanie podatkowe Wnioskodawcy". Jak zasadnie wskazuje Skarżąca "(...) czynność zapłaty podatku z rachunku przedstawiciela jest ściśle związana z wygaśnięciem zobowiązania podatkowego podatnika. Przy tak wykonanej operacji zapłaty podatku, bez potwierdzonego stanowiska w interpretacji, istnieje ryzyko zakwestionowania przez organ podatkowy skutecznego wygaśnięcia zobowiązania, co mogłoby skutkować koniecznością zapłaty po raz kolejny przez podatnika wraz z odsetkami jak dla zaległości podatkowych. Ponadto, w zw. z art. 18c ust. 1 pkt 2 u VAT mogłoby dojść do sytuacji, w której to przedstawiciel podatkowy zobowiązany byłby do zapłaty tego zobowiązania wraz z odsetkami.". Zważywszy na to, że Skarżąca odpowiada solidarnie (jako przedstawiciel podatkowy) z podatnikiem za rozliczane przez Nią zobowiązanie podatkowe podatnika z tytułu podatku VAT możliwość powołania się przez Skarżącą na interpretację indywidualną w kwestii interpretacji przepisów dotyczących skutecznego wygaśnięcia tego zobowiązana podatkowego (w następstwie jego uregulowania przez Skarżącą) oraz zakresu ewentualnej odpowiedzialności Skarżącej ma znaczenie dla sytuacji prawnej Skarżącej i w związku z tym uzyskana interpretacja indywidualna spełnia przewidzianą dla niej funkcję ochronną. W tym kontekście nie ma znaczenia to, że zobowiązanie podatkowe z tytułu podatku VAT jest zobowiązaniem klienta Skarżącej, a nie samej Skarżącej, istotne w tym przypadku jest to, że Skarżąca odpowiada za nie solidarnie i w związku z tym przesądzenie kwestii skutecznego wygaśnięcia zobowiązania (pytania dotyczące zapłaty przez Skarżącą) oraz zakresu Jej odpowiedzialności jest istotne z punktu widzenia sytuacji prawnopodatkowej Skarżącej i powoduje, że funkcja ochronna (obok funkcji informacyjnej) interpretacji indywidualnej jest realizowana.
Mając na uwadze powyższe za zasadny Sąd uznał zarzut naruszenia art. 14b § 1 O.p., poprzez uznanie, iż Skarżąca nie jest zainteresowanym w rozumieniu tego przepisu, pomimo, iż zwróciła się o interpretacje przepisów prawa podatkowego w jej sprawie, a zadane pytania są bezpośrednio związane z wygaśnięciem zobowiązań podatkowych, za które wnioskodawca ponosi odpowiedzialność solidarną, a także związane są okresem i transakcjami mogących podlegać korekcie, za które również ponosi odpowiedzialność solidarną, a więc są również bezpośrednio związane z sytuacją prawnopodatkową skarżącej.
W konsekwencji również zasadny okazał się zarzut naruszenia art. 165a O.p. w zw. z art. 14h O.p. oraz w zw. z przepisami art. 14b § 1, art. 14b § 2a oraz 14b § 3 O.p. mające istotny wpływ na wynik sprawy poprzez utrzymanie w mocy postanowienia odmawiającego wszczęcia postępowania w sprawie wniosku o interpretację indywidualną z uwagi na to, że pytania Skarżącej wykraczały poza zakres, w którym może być wydana interpretacja indywidualna.
W konsekwencji doszło również do naruszenia art. 121 O.p. w zw. z art. 14h O.p. (poprzez naruszenie zasady działania w sposób budzący zaufanie do organów) oraz art. 120 w zw. z art. 14h O.p. nakazującego działanie na podstawie przepisów prawa – nie było podstaw do odmowy wszczęcia postępowania w sprawie przedmiotowego wniosku z uwagi na to, że pytania Skarżącej wykraczały poza zakres, w którym może być wydana interpretacja indywidualna (prawidłowo zastosowane przepisy nie stanowiły do tego podstawy – co stanowiło naruszenie art. 120 O.p. w zw. z art. 14h O.p.), zaś Skarżąca miało prawo oczekiwać, że Organ nie odmówi wszczęcia postępowania w tej sprawie z powodów ww. wskazanych (działanie Organu w tym zakresie stanowiło naruszenie art. 121 w. zw. z art. 14h O.p.).
Ponownie rozpoznając sprawę Organ przyjmie ocenę prawną wynikającą z niniejszego wyroku, w szczególności przyjmie, że sformułowane przez Wnioskodawcę pytania nie wykraczają poza zakres, w ramach którego wydana może być interpretacja indywidualna na podstawie art. 14b §1 O.p.
Z tych powodów Sąd, na podstawie art. 145 §1 pkt 1 lit. a oraz c w zw. z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.), zwana dalej "p.p.s.a." orzekł, jak w sentencji wyroku. O kosztach orzeczono zgodnie z art. 205 §1 p.p.s.a. uwzględniając to, że Skarżąca uiściła wpis od skargi w kwocie 100 zł.
Końcowo należy wskazać, że sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 119 pkt 3 p.p.s.a., zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie.