III SA/Wa 2292/20

III SA/Wa 2292/20 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2021-08-18
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2020-11-26
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Anna Zaorska /przewodniczący sprawozdawca/
Ewa Izabela Fiedorowicz
Konrad Aromiński
Symbol z opisem
6110 Podatek od towarów i usług
6560
Hasła tematyczne
Interpretacje podatkowe
Podatek od towarów i usług
Sygn. powiązane
I FSK 2288/21 - Wyrok NSA z 2025-03-05
Skarżony organ
Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Treść wyniku
Uchylono zaskarżoną interpretację
Powołane przepisy
Dz.U. 2020 poz 1325
art. 14b § 1, art. 14b § 3, art. 14c § 1 i § 2
Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Anna Zaorska (sprawozdawca), Sędziowie sędzia WSA Ewa Izabela Fiedorowicz, asesor WSA Konrad Aromiński, , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 18 sierpnia 2021 r. sprawy ze skargi Bank [...] S.A. z siedzibą w W. na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 22 września 2020 r. nr 0114-KDIP4-3.4012.368.2020.2.MP w przedmiocie podatku od towarów i usług 1) uchyla zaskarżoną interpretację indywidualną, 2) zasądza od Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej na rzecz Bank [...] S.A. z siedzibą w W. kwotę 697 zł (słownie: sześćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Uzasadnienie
1.1. Przedmiotem skargi jest interpretacja indywidualna Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej (dalej: "DKIS") z 22 września 2020 r. dotycząca podatku od towarów i usług w zakresie zwolnienia z opodatkowania usług wykonywanych przez Bank [...] S.A. z siedzibą w W. (dalej: "Wnioskodawca", "Skarżąca", "Bank").
1.2. We wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej przedstawiono następujący stan faktyczny oraz zdarzenie przyszłe: Bank jest spółką prowadzącą działalność bankową w rozumieniu ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Prawo bankowe (Dz.U. z 2019 r., poz. 2357 ze zm.). Bank świadczy usługi między innymi w zakresie udzielania kredytów, prowadzenia rozliczeń pieniężnych, prowadzenia rachunków papierów wartościowych, działalności maklerskiej związanej z rynkiem papierów wartościowych, jest organizatorem, agentem emisji, depozytariuszem, agentem ds. płatności, agentem zabezpieczeń oraz gwarantem.
Działalność Wnioskodawcy jest uniwersalna, w związku z tym, Wnioskodawca posiada szeroki zakres usług finansowych skierowanych zarówno do osób fizycznych, małych i średnich przedsiębiorstw jak i do podmiotów korporacyjnych. W celu zaspokojenia potrzeb klientów Bank wdraża najnowsze rozwiązania informatyczne, które mają zapewnić wygodę Klientów, przy zachowaniu najwyższych standardów bezpieczeństwa. Transformacja cyfrowa wymaga zarówno zmiany dotychczasowego modelu operacyjnego jak również nowego podejścia do swoich produktów i usług. W ramach poszerzania usług, wpisujących się w proces transformacji cyfrowej, Bank nawiązuje współpracę z podmiotami, których celem jest tworzenie i udostępnianie klientom nowoczesnych systemów płatności.
Obecnie Bank zawiera umowę opartą o program partnerski, którego celem będzie umożliwienie korzystania z systemu szybkich płatności Online obsługującego sklepy internetowe (dalej: "system"), prowadzonego przez Kontrahenta. W ramach usług płatniczych oferowanych przez Kontrahenta jest realizacja płatności poprzez m.in.: przelewy internetowe, e-transfery, karty płatnicze, oraz inne płatności mobilne. System zapewnia pełną automatyzację płatności. W związku z nawiązywaną współpracą, Bank i Kontrahent zawierają umowę, określającą zasady wzajemnej współpracy w zakresie pozyskiwania przez Bank klientów w celu nabycia przez nich usług płatniczych, świadczonych przez Kontrahenta w ramach prowadzonego systemu. Usługi płatnicze świadczone przez Kontrahenta są zwolnione z opodatkowania VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 40 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. z 2020 r., poz. 106 ze zm., dalej: "ustawa o VAT"). Bank zobowiązuje się aktywnie poszukiwać potencjalnych klientów (przez których należy rozumieć podmioty zainteresowane korzystaniem z usług płatniczych świadczonych przez kontrahenta), polecać im usługi płatnicze (przez które należy rozumieć usługi świadczone przez kontrahenta w oparciu o przepisy ustawy o usługach płatniczych na rzecz klientów na podstawie zawartej umowy) w sposób zapewniający najwyższą skuteczność sprzedażową, przedstawiając im ofertę, informacje lub materiały marketingowe kontrahenta oraz w przekonujący sposób zachęcając potencjalnych klientów do rejestracji w systemie w jeden z poniższych sposobów:
– udostępniając potencjalnym klientom unikalny link zawierający kod oferty do formularza rejestracyjnego na stronie internetowej systemu, przy użyciu którego potencjalni klienci dokonują samodzielnej rejestracji;
– rejestrując potencjalnego klienta w aplikacji, udostępnionej przez Kontrahenta;
– przekazując Kontrahentowi informację o potencjalnym kliencie.
Zarejestrowanie w systemie i zawarcie przez klienta z Kontrahentem umowy jest równoznaczne z umieszczeniem klienta w bazie klientów. Bank, w związku z wyżej opisanymi czynnościami, nabywa prawo do wynagrodzenia z chwilą wygenerowania obrotu z transakcji zrealizowanych za pośrednictwem systemu przez klientów znajdujących się w bazie klientów, pozyskanych przez Wnioskodawcę. Wysokość należnego wynagrodzenia Banku jest uzależniona od stawki prowizji za usługi płatnicze, jaką klient płaci Kontrahentowi oraz wysokości obrotu klienta z tytułu zrealizowanych transakcji płatniczych.
W uzupełnieniu wniosku Bank wskazał, że czyni wszystko co możliwe, aby Kontrahent zawarł umowę z klientem. W celu nabycia przez klientów usług płatniczych świadczonych przez Kontrahenta i doprowadzenia do zawarcia umowy pomiędzy Kontrahentem a klientem, Wnioskodawca przedstawia klientom ofertę, informacje lub materiały marketingowe Kontrahenta oraz w przekonujący sposób zachęca potencjalnych klientów do rejestracji w systemie Kontrahenta. Doprowadza do skojarzenia dwóch stron poprzez:
– udostępnianie potencjalnym klientom unikalnego linku zawierającego kod oferty do formularza rejestracyjnego na stronie internetowej systemu, przy użyciu którego potencjalni klienci dokonują samodzielnej rejestracji;
– rejestrację potencjalnego klienta w aplikacji, udostępnionej przez Kontrahenta;
– przekazanie Kontrahentowi informacji o potencjalnym kliencie, celem zawarcia przez nich umowy.
Wnioskodawca aktywnie poszukuje potencjalnych Klientów, poprzez rozbudowaną własną sieć sprzedaży. Bank udostępnia, w szczególności, ofertę usług Kontrahenta przez pracowników Banku. Przy czym, oferta zostanie skierowana zarówno do istniejących już klientów Wnioskodawcy jak i nowych klientów.
Dane zamieszczane są w systemach Kontrahenta. Wnioskodawca nie przetwarza danych osobowych pozyskanych klientów. W przypadku, gdy klient wyrazi taką wolę, Bank przekazuje Kontrahentowi informację o potencjalnym kliencie, w tym jego dane, przy czym nie będzie dokonywał ich archiwizacji czy przetwarzania na inne potrzeby.
Co do zasady, usługi oferowane przez Kontrahenta opierają się na standaryzowanych umowach i zasadach. Jednakże, w przypadku klientów o dużym potencjale i w przypadku niestandardowych potrzeb, Wnioskodawca konsultuje z Kontrahentem możliwości dostosowania usług do potrzeb takiego klienta.
Wnioskodawca nie podpisuje umów z Klientami, jego rolą jest doprowadzenie do zawarcia takiej umowy. Bank nie posiada zatem pełnomocnictwa Kontrahenta do podpisywania umów w jego imieniu. Zasadniczo umowy, pomiędzy Kontrahentem a klientem, zawierane są elektroniczne, a ich zawarcie nie wymaga dodatkowych formalności. Wnioskodawca nie może jednak wykluczyć, że w przypadku niestandardowych umów, zawieranych z Klientami o dużym potencjale, wystąpią po stronie Banku dodatkowe czynności związane z załatwianiem formalności, potrzebne do zawarcia umowy przez zainteresowane strony.
1.3. W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie: Czy wskazane w opisie stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego usługi wykonywane przez Bank podlegają zwolnieniu z podatku od towarów i usług, na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 40 ustawy o VAT?
W ocenie Wnioskodawcy, na powyższe pytanie należy odpowiedzieć twierdząco.
Wnioskodawca wskazał, że w opisanym stanie faktycznym, czynności podejmowane przez Bank mają na celu doprowadzenie do zawarcia umowy przez klienta z Kontrahentem. Jednocześnie Wnioskodawca otrzymuje prowizyjne wynagrodzenie jedynie, gdy Kontrahent zawrze umowę z klientem i dodatkowo klient będzie aktywnie korzystał z usług płatniczych świadczonych przez Kontrahenta (wynagrodzenie Banku jest bowiem uzależnione od wolumenu obrotów transakcji dokonywanych przez pozyskanych Klientów). Bank wynagradzany jest więc za skuteczne doprowadzenie do zawarcia umowy między Kontrahentem a klientem. Bank nie ma żadnego interesu w treści umowy zawieranej pomiędzy Kontrahentem a Klientem, ani nie jest jej stroną. Wnioskodawca podejmuje działania jedynie w celu doprowadzenia do zawarcia umowy pomiędzy klientem a Kontrahentem. Biorąc powyższe pod uwagę, zdaniem Skarżącej, należy dojść do wniosku, że zakres czynności Banku podejmowanych w celu nabycia przez klientów usług płatniczych świadczonych przez Kontrahenta (w ramach prowadzonego systemu), opisanych w stanie faktycznym, wpisuje się w pojęcie pośrednictwa, w rozumieniu wskazywanym zarówno w słownikowej definicji, orzecznictwie NSA i TSUE jak i w interpretacjach indywidualnych.
Zdaniem Wnioskodawcy, brak negocjacji w zakresie warunków i treści umowy, których co do zasady Bank nie prowadzi, nie oznacza że czynności Banku nie stanowią negocjacji w rozumieniu orzecznictwa TSUE. Skarżąca wskazała, iż w sprawie C-235/00 TSUE stwierdził, że: "Celem negocjacji jest zatem wykonanie wszystkich czynności niezbędnych w celu zawarcia przez dwie strony umowy, przy jednoczesnym braku jakiegokolwiek własnego zaangażowania negocjatora określonego w warunkach umowy".
1.4. W indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego z dnia 22 września 2020 r. organ interpretacyjny uznał stanowisko Wnioskodawcy za nieprawidłowe.
W ocenie DKIS, analiza przedstawionych okoliczności sprawy w kontekście powołanych przez organ przepisów prawa oraz orzecznictwa TSUE prowadzi do wniosku, że usługi świadczone przez Wnioskodawcę na rzecz Kontrahenta nie mogą być zakwalifikowane jako usługi pośrednictwa finansowego. Zdaniem organu, w analizowanej sprawie Wnioskodawca nie poszukuje klienta, nie kontaktuje się z potencjalnym klientem, nie pośredniczy w zawarciu umowy o produkt finansowy – nie doprowadza do jej zawarcia. Bank jedynie za pomocą udostępnianych informacji umożliwia klientowi skorzystanie z oferty Kontrahenta, co bardziej sprowadza się do czynności marketingowych, czy też udostępnienia narzędzia w postaci systemu informatycznego umożliwiającego przekierowanie na stronę Kontrahenta.
Jak wskazał organ, aby zachęcić potencjalnych klientów do rejestracji w systemie Kontrahenta Wnioskodawca udostępnia potencjalnym klientom unikalny link zawierający kod oferty do formularza rejestracyjnego na stronie internetowej systemu, przy użyciu którego potencjalni klienci dokonują samodzielnej rejestracji lub rejestruje potencjalnego klienta w aplikacji, udostępnionej przez Kontrahenta, albo przekazuje Kontrahentowi informacje o potencjalnym kliencie.
W ocenie organu interpretacyjnego, Wnioskodawca nie reprezentuje Kontrahenta w jakimkolwiek zakresie, nie negocjuje warunków umowy. Działalność Wnioskodawcy ogranicza się w istocie jedynie do czynności technicznych i administracyjnych. tj. udostępnienia systemu informatycznego za pomocą którego klient zostaje przekierowany na stronę Kontrahenta, w celu złożenia wniosku o skorzystanie z usług świadczonych przez Kontrahenta w ramach prowadzonego systemu. Tym samym, w opinii organu, nie można zgodzić się z Wnioskodawcą, że czyni on wszystko co możliwe, aby doszło do zawarcia umowy pomiędzy klientem a Kontrahentem. Nie sposób uznać, że Wnioskodawca doprowadza do skojarzenia dwóch stron transakcji. Jak wskazał organ, Wnioskodawca nie przedstawia różnych wariantów w celu wynegocjowania z klientem optymalnych dla niego parametrów umowy, stwarza tylko możliwości techniczne, dzięki którym klient, sam obsługując stronę internetową jest w stanie zarejestrować się w celu nabycia usług świadczonych przez Kontrahenta. Zdaniem DIKS, co istotne i wymagające podkreślenia, na żadnym etapie świadczonych usług, Wnioskodawca nie prowadzi negocjacji z potencjalnym klientem. Co do zasady usługi oferowane przez Kontrahenta opierają się na standaryzowanych umowach i zasadach. W ocenie organu, Wnioskodawca nie ma żadnego interesu w treści umowy i nie ingeruje w jej treść. Jak wskazał Wnioskodawca, jedynie w przypadku klientów o dużym potencjale i niestandardowych potrzebach, Wnioskodawca konsultuje z Kontrahentem możliwości dostosowania usług do potrzeb danego klienta.
Zdaniem DKIS, nie można również zgodzić się ze stanowiskiem Wnioskodawcy, że Bank aktywnie poszukuje potencjalnych klientów zainteresowanych usługami płatniczymi Kontrahenta. Wnioskodawca wykorzystuje w tym celu własną bazę klientów, którym poprzez pracowników Banku udostępnia informacje dotyczące usług oferowanych przez Kontrahenta.
Co do kwestii sposobu kalkulacji wynagrodzenia, organ wskazał, że ma ono walor pomocniczy przy ocenie, czy wykonywane czynności stanowią usługę pośrednictwa.
Zdaniem organu, do zadań pośrednika należy m.in. znalezienie klienta zainteresowanego ofertą Kontrahenta, wskazywanie odpowiednich możliwości zawarcia umowy, nawiązywanie kontaktu z drugą stroną, negocjowanie, w imieniu i na rzecz klienta, warunków płatności, jakich ma dokonać jedna ze stron. Świadczone przez Wnioskodawcę usługi nie wypełniają zatem wskazanych wyżej istotnych elementów dla usługi pośrednictwa. W ocenie organu interpretacyjnego, brak jest elementów przemawiających za uznaniem tego typu usług za "odrębną działalność pośrednictwa, której celem zasadniczym jest czynienie wszystkiego co niezbędne, aby dwie strony zawarły umowę".
W konsekwencji, organ uznał, że wykonywane przez Wnioskodawcę czynności nie stanowią/nie będą stanowiły usługi pośrednictwa w świadczeniu usług określonych w art. 43 ust. 1 pkt 40 ustawy o VAT i tym samym, nie korzystają/nie będą korzystać ze zwolnienia od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 40 ustawy o VAT.
2. W przywołanej na wstępie skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Skarżąca sformułowała żądanie uchylenia zaskarżonej interpretacji indywidualnej oraz zasądzenia kosztów postępowania według norm przepisanych.
Zaskarżonej interpretacji zarzuciła naruszenie:
1) prawa materialnego tj.:
- dopuszczenie się błędu wykładni przepisów prawa materialnego, tj. art. 43 ust. 1 pkt 40 ustawy o VAT, polegającej na przyjęciu, że działania Wnioskodawcy nie są nastawione na pozyskiwanie potencjalnych klientów i doprowadzanie do zawarcia umów, a tym samym nie wypełniają istotnych elementów dla usługi pośrednictwa zwolnionej z opodatkowania VAT;
- niewłaściwą ocenę co do zastosowania przepisów prawa materialnego, tj. art. 43 ust. 1 pkt 40 ustawy o VAT, polegającą na przyjęciu, że opisane we wniosku o wydanie interpretacji usługi wykonywane przez Bank nie stanowią usług pośrednictwa w świadczeniu usług w zakresie transakcji płatniczych, lecz ograniczają się jedynie do czynności technicznych i administracyjnych, co doprowadziło DKIS do bezpodstawnej odmowy prawa do zwolnienia z opodatkowania VAT z tytułu wykonywania tych usług.
2) prawa procesowego tj.:
- art. 14b § 1 w związku z art. 14b § 3 oraz z art. 14c § 1 i § 2 w związku z art. 121 § 1 w związku z art. 14h ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2020 r. poz. 1325 ze zm., dalej: "O.p."), poprzez bezpodstawną modyfikację przedstawionego przez Bank we wniosku o wydanie interpretacji stanu faktycznego tj. wskazanie, że Bank nie poszukuje klienta, nie kontaktuje się z potencjalnym klientem, podczas gdy we wniosku o interpretację, Bank jednoznacznie wskazał, że aktywnie poszukuje potencjalnych klientów, poprzez rozbudowaną własną sieć sprzedaży, a także kieruje ofertę usług Kontrahenta zarówno do istniejących już klientów Banku jak i nowych klientów.
3. W odpowiedzi na skargę DKIS podtrzymał swoją argumentację wyrażoną w zaskarżonej interpretacji indywidualnej i wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
4.1. Złożona w niniejszej sprawie skarga została rozpoznana przez Sąd na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Sprawa została skierowana do rozpoznania w powyższym trybie zarządzeniem Przewodniczącej Wydziału wydanym na podstawie art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r., poz. 374).
4.2. Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Takiej kontroli, stosownie do art. 3 § 2 pkt 4a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, dalej – P.p.s.a. ), podlegają m.in. pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego w indywidualnych sprawach. Stosownie do art. 57a zdanie pierwsze P.p.s.a., skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie, może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. W tej kategorii spraw sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną, o czym stanowi zdanie drugie art. 57a P.p.s.a.
4.3. Dokonując kontroli legalności interpretacji indywidualnej, w zakresie wyznaczonym skargą, orzekający w niniejszej sprawie Sąd doszedł do przekonania, że akt ten narusza prawo. Zasadny okazał się podniesiony w niej zarzut naruszenia przepisów postępowania, tj. zarzut naruszenia art. 14b § 1 w związku z art. 14b § 3 oraz z art. 14c § 1 i § 2 w związku z art. 121 § 1 w związku z art. 14h O.p., poprzez bezpodstawną modyfikację przedstawionego przez Bank we wniosku o wydanie interpretacji stanu faktycznego tj. wskazanie, że Bank nie poszukuje klienta, nie kontaktuje się z potencjalnym klientem, podczas gdy we wniosku o interpretację, Bank jednoznacznie wskazał, że aktywnie poszukuje potencjalnych klientów, poprzez rozbudowaną własną sieć sprzedaży, a także kieruje ofertę usług Kontrahenta zarówno do istniejących już klientów Banku jak i nowych klientów.
4.4. Odnośnie do powyższego zauważyć należy, że w stanie faktycznym przedstawionym we wniosku o interpretację Skarżąca jednoznacznie wskazała, że w ramach zawartej umowy zobowiązuje się aktywnie poszukiwać potencjalnych klientów (przez których należy rozumieć podmioty zainteresowane korzystaniem z usług płatniczych świadczonych przez Kontrahenta), polecać im usługi płatnicze (przez które należy rozumieć usługi świadczone przez Kontrahenta na rzecz Klientów w sposób zapewniający najwyższą skuteczność sprzedażową, przedstawiając im ofertę, informacje lub materiały marketingowe Kontrahenta oraz w przekonujący sposób zachęcając potencjalnych klientów do rejestracji w systemie w jeden z poniższych sposobów:
a) udostępniając potencjalnym Klientom unikalny link zawierający kod oferty do formularza rejestracyjnego na stronie internetowej systemu, przy użyciu którego potencjalni klienci dokonują samodzielnej rejestracji;
b) rejestrując Potencjalnego Klienta w aplikacji, udostępnionej przez Kontrahenta,
c) przekazując Kontrahentowi informację o Potencjalnym Kliencie.
Z kolei w uzupełnieniu wniosku (na wezwanie organu) Bank wyjaśnił, że czyni wszystko co możliwe, aby Kontrahent zawarł umowę z klientem. W celu nabycia przez klientów usług płatniczych świadczonych przez Kontrahenta i doprowadzenia do zawarcia umowy pomiędzy Kontrahentem a klientem, Wnioskodawca przedstawia klientom ofertę, informacje lub materiały marketingowe Kontrahenta oraz w przekonujący sposób zachęca potencjalnych klientów do rejestracji w systemie Kontrahenta. Doprowadza do skojarzenia dwóch stron poprzez: udostępnianie potencjalnym klientom unikalnego linku zawierającego kod oferty do formularza rejestracyjnego na stronie internetowej systemu, przy użyciu którego potencjalni klienci dokonują samodzielnej rejestracji; rejestrację potencjalnego klienta w aplikacji, udostępnionej przez Kontrahenta; przekazanie Kontrahentowi informacji o potencjalnym kliencie, celem zawarcia przez nich umowy. Wnioskodawca aktywnie poszukuje potencjalnych Klientów, poprzez rozbudowaną własną sieć sprzedaży. Bank udostępnia, w szczególności, ofertę usług Kontrahenta przez pracowników Banku. Przy czym, oferta zostanie skierowana zarówno do istniejących już klientów Wnioskodawcy jak i nowych klientów.
Z kolei w zaskarżonej interpretacji DKIS wskazał, że: "w analizowanej sprawie Wnioskodawca nie poszukuje klienta, nie kontaktuje się z potencjalnym klientem. (...) Nie można również zgodzić się ze stanowiskiem Wnioskodawcy, że Bank aktywnie poszukuje potencjalnych klientów zainteresowanych usługami płatniczymi Kontrahenta. Wnioskodawca wykorzystuje w tym celu własną bazę klientów, którym poprzez pracowników Banku udostępnia informacje dotyczące usług oferowanych przez Kontrahenta".
4.5. W tym miejscu zauważyć należy, że zgodnie z art. 14b § 3 O.p. składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Interpretacja indywidualna zawiera, stosownie do art. 14c § 1 i § 2 O.p., ocenę stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym (§ 1), a w przypadku uznania stanowiska wnioskodawcy za nieprawidłowe – wskazanie stanowiska prawidłowego wraz z uzasadnieniem prawnym (§ 2).
Podkreślić również należy, że to stan faktyczny przedstawiony we wniosku o interpretację konstytuuje przedmiotowy zakres sprawy o wydanie indywidualnej interpretacji prawa podatkowego, a przez to i zakres (samej) udzielonej interpretacji. Organ interpretacyjny ocenia bowiem możliwość zastosowania prawa podatkowego w odniesieniu do konkretnego, przedstawionego przez wnioskodawcę, stanu faktycznego i w relacji do tego obszaru dokonuje także operatywnej wykładni przepisów prawa, których potencjalną subsumcję rozważa (zob. J. Brolik – Urzędowe interpretacje prawa podatkowego, LexisNexis, Warszawa 2010, s.73 i n.).
Innymi słowy, stan faktyczny wskazany we wniosku stanowi jedyną podstawę faktyczną wydanej interpretacji, a tym samym wyznacza granice, w jakich interpretacja będzie mogła wywołać określone w ustawie skutki prawne. Związanie organu podanym we wniosku stanem faktycznym powoduje, że nie może on przyjmować własnych ustaleń faktycznych, odmiennych od okoliczności przedstawionych przez zainteresowanego w rozumieniu art. 14b § 3 O.p., nie jest uprawniony do ingerencji w stan faktyczny zawarty we wniosku o interpretację. Specyfika postępowania w sprawie o wydanie interpretacji indywidualnej polega m.in. na tym, że organ podatkowy "porusza się" niejako tylko i wyłącznie w ramach stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego przedstawionego przez wnioskodawcę oraz wyrażonej przez niego oceny prawnej. W postępowaniu tym nie może toczyć się spór o rzetelność relacji zaistniałego stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego, a tym samym nie może być prowadzone postępowanie dowodowe (por. wyroki NSA z dnia 15 lutego 2017 r., sygn. akt I FSK 1860/15, z 14 września 2016 r. sygn. akt I FSK 1195/16). O ile w ramach zwykłego postępowania podatkowego, prowadzonego na podstawie przepisów działu IV Ordynacji podatkowej, organ podatkowy obowiązany jest do ustalenia wszystkich okoliczności faktycznych rzeczywiście zaistniałych (zgodnie z art. 122 O.p.), o tyle zadanie organu interpretacyjnego zawężone jest do analizy okoliczności podanych we wniosku (por. wyrok NSA z 14 września 2016 r., sygn. akt I FSK 1195/16 ). Przepis art. 14h O.p. nie daje podstaw organom interpretacyjnym do ustalania i dowodowego weryfikowania stanu faktycznego przedstawionego we wniosku.
Ponownie więc zauważyć należy, że we wniosku o interpretację Skarżącą wyraźnie wskazała, że w ramach zawartej umowy zobowiązuje się aktywnie poszukiwać potencjalnych klientów, polecać im usługi płatnicze świadczone przez Kontrahenta w sposób zapewniający najwyższą skuteczność sprzedażową, przedstawiając im ofertę, informacje lub materiały marketingowe Kontrahenta oraz w przekonujący sposób zachęcając potencjalnych klientów do rejestracji w systemie. Skarżąca wskazała również, że aktywnie poszukuje potencjalnych Klientów, poprzez rozbudowaną własną sieć sprzedaży. Udostępnia, w szczególności, ofertę usług Kontrahenta przez pracowników Banku. Przy czym, oferta zostanie skierowana zarówno do istniejących już klientów Wnioskodawcy jak i nowych klientów.
Tym samym Skarżąca oczekiwała odpowiedzi na zadane pytanie, przy uwzględnieniu tych właśnie okoliczności (elementów stanu faktycznego).
Trudno natomiast w stanie faktycznym przedstawionym przez Skarżąca przyjąć, że Bank stwarza tylko możliwości techniczne do nabycia przez klienta usług świadczonych przez Kontrahenta oraz, że jego usługi ograniczają się do czynności technicznych i administracyjnych. Jak słusznie argumentuje Skarżąca, DKIS pominął, że udostępnianie przez Bank linku zawierającego kod oferty do formularza, przy użyciu którego potencjalni klienci dokonują samodzielnej rejestracji w systemie jest jedynie formą w jakiej może dojść do zawarcia umowy pomiędzy Kontrahentem, a klientem pozyskanym przez Bank. Jak wynika z przedstawionego stanu faktycznego, to aktywne działania Banku (jego pracowników) skierowane do doczasowych oraz nowych klientów doprowadzają do skojarzenia dwóch stron transakcji finansowej.
4.6. Jak już wyżej wskazywano, w orzecznictwie ugruntowane jest stanowisko, że organ interpretacyjny jest związany opisem stanu faktycznego przedstawionego we wniosku i w ramach postępowania interpretacyjnego nie bada czy stan faktyczny jest zgodny z rzeczywistością.
Tym samym w ramach postępowania interpretacyjnego DKIS wypowiedział się jedynie co do stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego, które sam wykreował.
4.7. W konsekwencji uznania przez Sąd zasadności zarzutu naruszenia przepisów postępowania, wypowiedź w kwestii wykładni przepisów prawa materialnego, jako odwołująca się do stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego odmiennego niż podany przez Wnioskodawcę, pozostaje poza rozważaniami Sądu.
Rozpoznając ponownie sprawę DKIS uwzględni powyższe stanowisko Sądu.
4.8. Stwierdzone naruszenie prawa obligowało Sąd do uchylenia interpretacji na podstawie art. 146 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 oraz art. 205 § 2 P.p.s.a. Koszty te stanowiły w sprawie wpis sądowy w wysokości 200 zł, opłatę skarbową od pełnomocnictwa w wysokości 17 zł oraz i koszty zastępstwa procesowego w wysokości 480 zł.