III SA/Wa 2291/05

III SA/Wa 2291/05 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2005-12-15
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2005-08-23
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Jerzy Płusa
Jolanta Sokołowska /przewodniczący sprawozdawca/
Sylwester Golec
Symbol z opisem
6110 Podatek od towarów i usług
Sygn. powiązane
I FSK 963/06 - Wyrok NSA z 2007-06-21
Skarżony organ
Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Sokołowska (spr.), Sędzia WSA Jerzy Płusa, Asesor WSA Sylwester Golec, Protokolant Marcin Bącal, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 grudnia 2005 r. sprawy ze skargi T. P. Zakład Produkcyjno Handlowo - Usługowy "T." na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] czerwca 2005 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji w sprawie podatku od towarów i usług oddala skargę.
Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia [...].06.2005r. nr [...], wydaną na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 w związku z art. 240 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005r. Nr 8, poz. 60) , art. 25 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 8 stycznia 1993r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 11, poz. 50 ze zm.) oraz § 10 ust. 3 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 marca 2002r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 27, poz. 268 ze zm.), Dyrektor Izby Skarbowej w W., po rozpatrzeniu odwołania T. P., utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w C. z dnia [...].04.2005r. nr [...], odmawiającą uchylenia własnej ostatecznej decyzji z dnia [...].07.2004r. nr [...], określającej nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny miesiąc w kwocie 6.214,00 zł oraz stwierdzającej zawyżenie kwoty do zwrotu na rachunek bankowy w kwocie 18.737 zł.
Z akt sprawy wynika, że T. P. w dniu [...].02.2005r. złożył do Naczelnika Urzędu Skarbowego w C. wniosek o wznowienie na podstawie art. 240 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej postępowania podatkowego, zakończonego decyzją ostateczną Naczelnika Urzędu Skarbowego w C. z dnia [...].07.2004r. nr [...]. Do wniosku załączył odpis zaświadczenia o przeprowadzonym badaniu technicznym pojazdu, kserokopie opisu zmian dokonanych w pojeździe, dowodu rejestracyjnego, karty pojazdu oraz wniosku leasingowego. We wniosku tym nie wskazał na występowanie przesłanki, o której mowa w art. 240 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej.
Naczelnik Urzędu Skarbowego w C. decyzją z dnia [...].04.2005r. odmówił uchylenia ww. decyzji ostatecznej z dnia [...].07.2004r.. Stwierdził, iż zawiera ona prawidłowe rozstrzygnięcie. T. P. nie mógł odliczyć podatku naliczonego w związku z zakupem w lutym 2004r. samochodu marki Mercedes-Benz [...], rok produkcji 2000, gdyż pomimo wykazania w fakturze rodzaju tego pojazdu jako ciężarowy (samochód został przerobiony z osobowego), podatnik nie posiadał świadectwa homologacji, które wymagane było mocą § 10 ust. 3 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 marca 2002r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym. Podatnik w dalszym ciągu nie przedłożył świadectwa homologacji producenta lub importera, z którego wynikałoby, iż jest to samochód ciężarowy, a kwalifikacja samochodu jako ciężarowy lub osobowy nastąpić może tylko na podstawie tego dokumentu. Organ I instancji podniósł, iż w postępowaniu ustalono, że nie istnieją fałszywe dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne oraz że nie wyszły na jaw nowe istotne dla sprawy dowody.
T. P. nie zgodził się z decyzją Naczelnika Urzędu Skarbowego w C. i złożył od niej odwołanie, wnosząc o jej uchylenie oraz orzeczenie, że za luty 2004r. w złożonej deklaracji VAT-7 nie została zawyżona kwota podatku naliczonego do odliczenia.
Dyrektor Izby Skarbowej podtrzymał stanowisko zawarte w decyzji organu I instancji. Pokreślił, iż wznowienie postępowania może nastąpić tylko w przypadkach określonych w art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej. Stwierdził, że z punktu widzenia prawa podatkowego nie mają znaczenia w sprawie przedstawione przez podatnika nowe dowody, ponieważ organ podatkowy nie jest związany zawartym w dowodzie rejestracyjnym ustaleniem, czy dany pojazd jest typem samochodu osobowego, czy też ciężarowego. Kwalifikacji danego pojazdu dokonuje świadectwo homologacji, które producent lub importer pojazdów samochodowych jest obowiązany uzyskać od Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej. Również pozostałe załączone do odwołania dodatkowe dowody, takie jak opis zmian Nr [...]z dnia [...].10.2000r. dokonanych w pojeździe Mercedes Benz o nr rejestracyjnym [...], odpis karty pojazdu i wniosek leasingowy - nie zastępują świadectwa homologacji i nie mają wpływu na kierunek rozstrzygnięcia sprawy. Zmiana rodzaju pojazdu nie może nastąpić w trybie badania technicznego czy w opisie zmian dokonanych w pojeździe, lecz jedynie w trybie postępowania homologacyjnego.
Organ odwoławczy zauważył, iż w przedmiotowej sprawie w dalszym ciągu brak jest świadectwa homologacji producenta lub importera wymaganego dla tego rodzaju samochodów, z którego jednoznacznie wynikałoby, że zakupiony przez T. P. samochód marki Mercedes Benz jest samochodem ciężarowym. Przedstawione przez podatnika nowe dowody, chociaż nie były znane organowi podatkowemu w dniu wydania decyzji ostatecznej i istniały w dniu wydania tej decyzji, to nie są istotne, czyli nie stanowią podstawy do uchylenia decyzji.
Dyrektor Izby Skarbowej powołał się na postanowienia § 10 ust. 3 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 marca 2002r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym i zauważył, że w decyzji, o której uchylenie wniósł podatnik wykazano, iż jej rozstrzygnięcie zostało oparte na przepisach ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym.
W skardze T. P. zarzucił zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej oraz art. 25 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 22 marca 2002r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym. Zdaniem skarżącego zaskarżona decyzja jest sprzeczna z prawem materialnym i procesowym. Niezgodność z prawem materialnym polega na błędnej subsumcji z faktami udowodnionymi w postępowaniu przed organem I instancji. Natomiast naruszenie prawa procesowego polega na powołaniu błędnej podstawy prawnej. Podniósł, że żadne nowe dowody, które nie byłyby znane organowi w trakcie wydawania decyzji, nie wyszły na jaw.
W piśmie procesowym T. P. zauważył, iż wbrew twierdzeniom organów podatkowych, iż ostateczna decyzja nie może być uchylona, ponieważ nie wystąpiły przesłanki określone w art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej, przesłanki takie musiały występować, gdyż w przeciwnym wypadku organ I instancji wydałby decyzję odmawiającą wznowienia postępowania.
Zdaniem skarżącego skoro rozporządzenie z dnia 22 marca 2002r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym nie obowiązywało w dniu pierwszej rejestracji pojazdu w 2000r., to podatek VAT powinien podlegać obniżeniu również po wejściu w życie tego rozporządzenia, na podstawie jego § 10 ust. 4.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w W. podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przystępując do rozważenia sporu przede wszystkim wyjaśnić należy, iż postępowanie w przedmiocie wznowienia postępowania jest odrębnym od postępowania zwykłego postępowaniem nadzwyczajnym, które nie może być poświęcone ponownej ocenie zasadności rozstrzygnięć merytorycznych zapadłych w postępowaniu zwykłym. Uchylenie ostatecznej decyzji w wyniku wznowienia postępowania może nastąpić tylko w przypadkach ściśle określonych w ustawie i po spełnieniu koniecznych warunków. Taki zakres omawianego postępowania wiąże się niewątpliwie z treścią art. 128 Ordynacji podatkowej, statuującego zasadę trwałości ostatecznych decyzji w postępowaniu podatkowym. Tak więc wszelkie racje dotyczące nieprawidłowości rozstrzygnięcia nie mogą być wzięte pod uwagę w postępowaniu wznowieniowym, w którym bada się, czy wystąpiły przesłanki, o których mowa w art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej. Celem postępowania wznowieniowego jest bowiem usunięcie istotnych naruszeń proceduralnych popełnionych przy wydawaniu decyzji merytorycznej, mających wpływ na wynik sprawy, nie zaś usuwanie istotnych błędów tkwiących w samej decyzji, wynikłych wskutek niezastosowania lub błędnego zastosowania przez organ orzekający przepisów prawa materialnego. Zatem zarzuty, odnoszące się do wad materialnoprawnych decyzji, muszą być ocenione jako bezprzedmiotowe w sprawie o wznowienie postępowania (wyroki NSA z dnia 3.04.2001r. sygn. akt V SA 419/00, LEX nr 50125, z dnia 1.02.2001r. sygn. akt IV SA 2436/98, LEX nr 55759). Dlatego m. in. pośrednio postawiony zarzut dotyczący niezastosowania w sprawie postanowień § 10 ust. 4 rozporządzenia Ministra Fiansów z dnia 22 marca 2002r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym nie może być rozważony.
Zastosowany w rozpatrywanej sprawie art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej stanowi, iż w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nie znane organowi, który wydał decyzję. Przepis ten stawia wymóg kumulatywnego spełnienia następujących przesłanek: nowe dowody lub okoliczności faktyczne muszą być istotne dla sprawy, powinny istnieć w chwili wydawania decyzji, być nieznanymi organowi wydającemu decyzję, zostać ujawnione po wydaniu decyzji ostatecznej.
W rozpatrywanej sprawie zarówno Izba Skarbowa jak i Naczelnik Urzędu Skarbowego stanęli na stanowisku, że dokumenty przedłożone przez skarżącego wraz z wnioskiem o wznowienie postępowania nie spełniają jednej z przesłanek art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej, a mianowicie nie są istotne, ponieważ pozostają bez wpływu na rozstrzygnięcie. Zwrócili uwagę, że zgodnie z dyspozycją § 10 ust. 3 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 marca 2002r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym, obowiązującego w dacie składania przez podatnika deklaracji VAT-7, podatnikom nabywającym samochody inne niż osobowe, które nie posiadają homologacji producenta lub importera wymaganej dla tego rodzaju samochodów, nie przysługuje prawo do obniżenia podatku należnego oraz do zwrotu różnicy podatku, o kwotę podatku naliczonego związanego z nabyciem tych samochodów. Stwierdzili, że skoro skarżący nie posiada świadectwa homologacji, z którego wynikałoby, iż zakupiony przez niego w lutym 2004r. samochód marki Mercedes-Benz [...] jest samochodem ciężarowym, to nie ma podstaw do uchylenia decyzji z dnia [...].07.2004r. nr [...], określającej nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny miesiąc w kwocie 6.214,00 zł oraz stwierdzającej zawyżenie kwoty do zwrotu na rachunek bankowy w kwocie 18.737 zł i uznania, iż podatnik ma prawo do obniżenia podatku należnego w związku z zakupem tego samochodu. Żaden bowiem dokument nie może zastąpić świadectwa homologacji i tym samym rodzaj samochodu nie może być ustalony na podstawie żadnego innego dokumentu.
Stanowisko organów podatkowych należy uznać za słuszne. Istotnie, przywołany przepis § 10 ust. 3 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 marca 2002r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym warunkował prawo do obniżenia podatku należnego oraz do zwrotu różnicy podatku o kwotę podatku naliczonego związanego z nabyciem samochodu innego niż osobowy, od posiadania świadectwa homologacji. W niniejszej sprawie niesporne jest, że zakupiony przez podatnika samochód został wyprodukowany jako samochód osobowy i w związku z zamontowaniem siatki stalowej w tylnej części samochodu w celu wydzielenia powierzchni do przewozu towaru miał być on traktowany jako samochód ciężarowy, podobnie jak i niesporne jest, że skarżący nie posiadał i nie posiada świadectwa homologacji. Niewątpliwie więc nie został spełniony warunek uprawniający do obniżenia podatku należnego. Ani ww. przepis § 10 ust. 3, ani żaden inny przepis nie przewidywał odstąpienia od spełnienia tego wymogu i nie dopuszczał możliwości zastąpienia świadectwa homologacji innym dokumentem.
Wobec tego jedynie ujawnienie w postępowaniu wznowieniowym świadectwa homologacji i wykazanie jego istnienia w chwili wydawania decyzji z dnia [...].07.2004r. mogło doprowadzić do uchylenia tej decyzji w trybie art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej. Istnienie bądź nieistnienie innych dowodów w sprawie pozostaje bez znaczenia.
Za niezrozumiały należy uznać zarzut skargi dotyczący błędnej podstawy prawnej zaskarżonej decyzji, gdyż jest ona prawidłowa. Wprawdzie nie wskazano w niej konkretnego punktu art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej, ale nie jest to uchybienie na tyle istotne, by decyzję tę uchylić. Z uzasadnienia decyzji jasno wynika, jakie przesłanki tego przepisu były badane i nie budzi wątpliwości, iż przesłanki te odpowiadały treści wniosku podatnika o wznowienie postępowania.
Błędne jest też stanowisko skarżącego, według którego tylko występowanie przesłanki do wznowienia postępowania może uruchomić ten tryb. Jeżeli podatnik wnosi o wznowienie postępowania i utrzymuje, że występuje jedna z przesłanek wznowienia postępowania określona w art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej, to organ podatkowy ma obowiązek wznowić postępowanie w celu zbadania, czy taka przesłanka rzeczywiście występuje. Po przeprowadzeniu postępowania co do przesłanek wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy organ podatkowy, zależnie od wyniku tego postępowania, uchyla dotychczasową decyzję albo odmawia jej uchylenia, bądź wydaje inne rozstrzygnięcie przewidziane w art. 245 § 1 Ordynacji podatkowej.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzeczono jak w sentencji.