III SA/Wa 2264/05

III SA/Wa 2264/05 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2005-11-16
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2005-08-18
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Bożena Dziełak /sprawozdawca/
Hanna Kamińska /przewodniczący/
Jerzy Płusa
Symbol z opisem
602  ceny
Sygn. powiązane
II GZ 100/06 - Postanowienie NSA z 2006-09-20
Skarżony organ
Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Hanna Kamińska, Sędziowie Sędzia WSA Bożena Dziełak (spr.), Sędzia WSA Jerzy Płusa, Protokolant Robert Powojski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 listopada 2005 r. sprawy ze skargi S. G. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] czerwca 2005 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia kwoty nienależnie pobranej podlegającej zwrotowi nabywcy usługi oraz kwoty dodatkowej podlegającej wpłacie do budżetu państwa oddala skargę
Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] czerwca 2004 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego W. ustalił S. G. kwotę nienależnie pobraną, podlegającą zwrotowi nabywcy usługi przejazdu taksówką osobową – G.S., w wysokości 9 zł oraz opłatę dodatkową w wysokości 13,50 zł. W podstawie prawnej decyzji powołał między innym przepisy ustawy z dnia 5 lipca 2001 r. o cenach (Dz.U. Nr 97, poz. 1050 ze zm.).
Wyjaśnił, że do Urzędu Skarbowego wpłynął wniosek Urzędu Miasta W. Biura Działalności Gospodarczej i Zezwoleń z dnia 10 grudnia 2003 r. o rozpatrzenie skargi G. S. w sprawie zawyżenia opłaty za wykonanie w dniu 14 września 2003 r. usługi przewozowej na trasie D. [...] – ul. [...]. Jak wynika z treści załączonej skargi pasażerki usługę tę wykonał Skarżący i pobrał za nią opłatę w kwocie 51 zł.
Wskazał, że podatnik świadczący usługi w zakresie przewozu osób taksówkami obowiązany jest do przestrzegania maksymalnych stawek za przejazd, które obowiązują od dnia 2 sierpnia 2001 r., zgodnie z uchwałą nr XXXVI/478/2001 Rady Miasta Stołecznego Warszawy z dnia 25 czerwca 2001 r. zmieniającą uchwałę w sprawie ustalania urzędowych cen za przejazdy taksówkami osobowymi.
Organ I instancji, w oparciu o ww. pismo z dnia 10 grudnia 2003 r. przyjął, że maksymalna opłata za przejazd na tej trasie (ok. 8 km) powinna wynosić 42 zł. Wyjaśnił, że kwotę nienależnie pobraną i kwotę dodatkową, stanowiącą 150% kwoty nienależnej, ustalił na podstawie art. 20 ust. 5 ustawy o cenach.
Skarżący w toku postępowania wyjaśnił, że w okresie od 13 do 23 września 2003 r. nie pracował z uwagi na stan zdrowia. Naczelnik Urzędu Skarbowego podniósł, iż rozliczając się z podatku dochodowego w formie karty podatkowej, nie zgłosił powyższego faktu, ani też zawieszenia działalności gospodarczej. Z wniosku Urzędu Miasta W. wynikało ponadto, że Skarżący na rachunku posłużył się pieczątką Izby Gospodarczej Właścicieli Prywatnych Taksówek Osobowych i zidentyfikowanie go było możliwe tylko dzięki numerowi licencji wskazanemu przez G.S.. Skarżący odmówił konfrontacji z pasażerką.
Od decyzji tej Skarżący złożył odwołanie.
Podniósł, że w wyliczeniu nie uwzględniono czasu przejazdu tj. 20 min. według pasażerki. Podczas zatrzymania pojazdu na światłach, wyjazdu z dworca (5-10 min.) "czas dobija wskazania taksometru ok. 70 gr./min", co przy 10 min. daje kwotę 7 zł. Dlatego też w ocenie Skarżącego kwota 51 zł za kurs jest prawidłowa.
Skarżący stwierdził, że przedstawiony rachunek nie jest rachunkiem prawidłowym (swoje rachunki przedstawił Urzędowi Skarbowemu). Brak bowiem na nim trasy i czasu przejazdu, określenia dla kogo został wystawiony, pieczątki kierowcy z nazwiskiem i numeru bocznego. Jego zaś numer boczny "nabazgrany" został na dole rachunku.
Skarżący wyjaśnił, że zwieszenie działalności gospodarczej nie było możliwe ze względu na stan zdrowia (spuchnięta noga – [...]). Załatwienie tego przez osoby trzecie wymagałoby 3 wizyt w Urzędzie Skarbowym. Ponadto zawieszenie działalności na okres 10 dni jest ekonomicznie nieuzasadnione. Za nieporozumienie uznał konfrontację z pasażerką po ponad 3 miesiącach. Podniósł, iż przez 15 lat pracy nie miał żadnych konfliktów.
Skarżący oświadczył również, że nie wykonał przedmiotowego kursu.
Postanowieniem z dnia [...] września 2004 r., na podstawie art. 230 § 1 Ordynacji podatkowej, Dyrektor Izby Skarbowej w W. zwrócił sprawę organowi I instancji w celu dokonania wymiaru uzupełniającego poprzez zmianę wydanej decyzji. Organ ten bowiem przy wyliczeniu prawidłowej opłaty za przejazd, a co za tym idzie wysokości kwoty nienależnej i dodatkowej, nie uwzględnił, że opłata początkowa
w wysokości 6 zł poza opłatą za wynajęcie pojazdu obejmuje również opłatę za przejechanie odcinka trasy o długości 1 km. Ustalone decyzją kwoty wyliczone zostały zatem w wysokości niższej niż wynika to z obowiązujących przepisów. Przy uwzględnieniu stawki taryfowej 4,50 zł za 1 km, opłaty początkowej oraz długości trasy, opłata za przewóz nie powinna przekroczyć 37,50 zł.
Decyzją z dnia [...] kwietnia 2005 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego W. zmienił swoją decyzję z dnia [...] czerwca 2004 r. i ustalił kwotę nienależnie pobraną, podlegającą zwrotowi nabywcy usługi przejazdu taksówką osobową G.S. , w wysokości 13,50 zł oraz opłatę dodatkową w wysokości 20,30 zł.
Uzasadnienie decyzji zasadniczo jest takie samo jak uzasadnienie poprzedniej decyzji. Dodatkowo organ I instancji wskazał art. 34 ustawy z dnia 20 listopada
1998 r. o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne (Dz.U. Nr 144, poz. 930 ze zm.), nakładający na podatników obowiązek zgłoszenia faktu nieprowadzenia działalności.
Od decyzji tej Skarżący złożył odwołanie. Oprócz argumentów wskazanych w odwołaniu od decyzji z dnia [...] czerwca 2004 r., podniósł, że pismo Urzędu Miasta W., na które powołał się Urząd Skarbowy nie jest "kompetentne" do wyliczenia opłaty za kurs. Organem właściwym jest Okręgowy Urząd Miar Nr [...]w W..
Zarzucił, że po raz kolejny przy wyliczaniu opłaty nie uwzględniono czasu przejazdu (wyjazd z dworca, postoje na światłach), a w związku z tym wyliczenie opłaty jest niekompletne. Skarżący powołał się tu na stronę drugą dołączonego świadectwa legalizacji. Wyjaśnił też, że przedstawił Urzędowi Skarbowemu paragon fiskalny z przejazdu kontrolnego na przedmiotowej trasie. Opłata wyniosła 51 zł. Ponownie podkreślił, że nie wykonał przypisywanego mu kursu, a kwota 51 zł jest rzeczywistą opłatą za taki kurs.
Decyzją z dnia [...] czerwca 2005 r. Dyrektor Izby Skarbowej w W. zaskarżoną decyzję utrzymał w mocy.
Podniósł, że w skardze wniesionej do Biura Działalności Gospodarczej
i Zezwoleń Urzędu Miasta W. oraz w dodatkowym wyjaśnieniu
z dnia 14 października 2003 r. pasażerka stwierdziła, że usługa przewozowa wykonana została przez taksówkarza o numerze licencji[...]. Licencja ta została jej okazana,
a zdjęcie na licencji odpowiadało osobie prowadzącej taksówkę. Pasażerka podała trasę przejazdu, godzinę rozpoczęcia kursu i czas trwania przejazdu. Określiła również panujące w tym dniu natężenie ruchu. Wyjaśniła też, że kierowca taksówki pomimo jej próśb nie opisał trasy na rachunku.
Organ odwoławczy stwierdził, że na rachunkach przedłożonych przez Skarżącego na żądanie Urzędu Skarbowego brak jest tych samych danych, których brak na rachunku załączonym do skargi pasażerki podnosi Skarżący w odwołaniu. Na niektórych rachunkach nie wpisano nawet nazwiska nabywcy usługi.
W ocenie organu odwoławczego Skarżący nie wyrażając zgody na konfrontację z pasażerką pozbawił się możliwości uwiarygodnienia swoich argumentów.
Jego zdaniem, jeżeli Skarżący z uwagi na stan zdrowia nie mógł osobiście zgłosić choroby Urzędowi Skarbowemu, mógł to uczynić listownie.
Organ odwoławczy stwierdził też, że Naczelnik Urzędu Skarbowego ustalił kwotę nienależnie pobraną zgodnie w ww. uchwałą Rady Miasta Stołecznego Warszawy z dnia 25 czerwca 2001 r., do której wydania upoważniał ją art. 8 ust. 1 ustawy o cenach. Uchwała ta obowiązywała od dnia 2 sierpnia 2001 r.
Przy ustalaniu zawyżonej kwoty opłaty za kurs wzięto pod uwagę dane zawarte w skardze i wyjaśnieniach pasażerki, rachunku oraz piśmie Biura Działalności Gospodarczej i Zezwoleń, a dotyczące warunków przejazdu taksówki,
w szczególności zaś fakt, że kurs odbywał się w niedzielę, czyli w okresie mniejszego natężenia ruchu i przebiegał bez specjalnych zakłóceń. Natomiast przedstawiony przez Skarżącego paragon fiskalny dokonanego przez niego przejazdu nie może być dowodem w sprawie, ponieważ wykonany został w innych warunkach niż przejazd
w dniu 14 września 2003 r. Wykonano go we wtorek, nie był to więc dzień świąteczny. Czas przejazdu wyniósł 27 min., czyli był o wiele dłuższy niż podany przez pasażerkę. (15-20 min). Nie jest także znana trasa tego przejazdu.
Na decyzję tę Skarżący wniósł skargę. Zarzucił, że przypisuje mu się kurs, którego nie wykonał. Nieprawidłowo wyliczono też kwotę należną za kurs, nie uwzględniając czasu przejazdu taksówki. Na rozprawie Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o oddalenie skargi. Podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
skarga nie jest zasadna.
Przedmiotem zaskarżenia w sprawie niniejszej jest decyzja Dyrektora Izby Skarbowej w W. w przedmiocie ustalenia kwoty nienależnie pobranej, podlegającej zwrotowi nabywcy usługi przewozu taksówką osobową wraz z kwotą dodatkową, podlegającą wpłacie do budżetu państwa, stanowiącą 150% kwoty nienależnej.
Zgodnie z art. 13 ust. 1 ustawy o cenach przedsiębiorca, który nie obniżył ceny w przypadkach, o których mowa w art. 11, lub stosował ceny albo marże handlowe z naruszeniem przepisów ustawy i w ten sposób osiągnął kwotę nienależną, jest obowiązany do jej zwrotu kupującemu. Jeżeli właściwy organ nadzoru uprawniony z mocy odrębnych przepisów do kontroli cech (właściwości) towarów lub organ kontroli uprawniony, z mocy odrębnych przepisów, do badania prawidłowości stosowania cen i marż handlowych stwierdzi po rozpoczęciu kontroli, że kwota nienależna, o której mowa w ust. 1, nie została zwrócona kupującemu, przedsiębiorca jest obowiązany, z zastrzeżeniem ust. 3, niezależnie od zobowiązania wobec kupującego, wpłacić do budżetu państwa kwotę dodatkową w wysokości 150% kwoty nienależnej.
Ponieważ w niniejszej sprawie osoba nabywcy usługi przewozowej była znana, prawidłowo orzeczono o zwrocie kwoty nienależnej na jej rzecz.
Przepis art. 13 ust. 4 ww. ustawy stanowi natomiast, że decyzję o określeniu nienależnej kwoty i ustaleniu kwoty dodatkowej wydaje naczelnik urzędu skarbowego właściwy ze względu na siedzibę lub miejsce zamieszkania przedsiębiorcy na wniosek, organu przeprowadzającego kontrolę.
Naczelnik Urzędu Skarbowego jako podstawę ustalenia kwoty nienależnie pobranej i kwoty dodatkowej w uzasadnieniu decyzji błędnie wskazał art. 20 ust. 5 ustawy o cenach. Przepis ten istniał w nieobowiązującej już ustawie z dnia 26 lutego 1982 r. o cenach (Dz.U. z 1988 r. Nr 27, poz. 195 ze zm.). Jego odpowiednikiem jest natomiast wskazany wyżej art. 13 ust. 4 aktualnie obowiązującej ustawy. Ponieważ podstawa prawna do wydania decyzji przez Naczelnika Urzędu Skarbowego rzeczywiście istnieje, a art. 13 ust. 4 ww. ustawy wskazany został przy tym w postawie prawnej jego decyzji z dnia [...] kwietnia 2005 r., powyższy błąd nie może stanowić przesłanki do uchylenia decyzji.
Przepis art. 9 ustawy o cenach, wskazany w podstawie prawnej zaskarżonej decyzji, wyraża generalną zasadę, zgodnie z którą ceny urzędowe i marże handlowe urzędowe, ustalane przez odpowiednie organy administracji rządowej lub jednostki samorządu terytorialnego, mają charakter cen i marż handlowych maksymalnych, chyba że w przepisach wydanych na podstawie ustawy zostanie ustalone inaczej.
S. G. mieszka i prowadzi działalność gospodarczą w zakresie transportu osobowego na terenie miasta W.. Zgodnie zaś z art. 8 ust. 1 in fine ustawy o cenach, organem właściwym do ustalania cen urzędowych za przewozy taksówkami na terenie stolicy jest Rada Warszawy. W oparciu o tę delegację, Rada Miasta Stołecznego Warszawy wydała w dniu 25 czerwca 2001 r. uchwałę Nr XXXVI/478/2001 zmieniającą uchwałę w sprawie ustalenia urzędowych cen za przejazdy taksówkami osobowymi i ustaliła na nowo powyższe ceny. Były one aktualne na dzień wydania zaskarżonej decyzji oraz na dzień, w którym przedmiotowa usługa miała miejsce i w sposób właściwy zostały uwzględnione przez organy podatkowe przy wyliczaniu kwot nienależnej i dodatkowej.
Organy podatkowe obowiązane były ustalić przede wszystkim, czy spełnione zostały przesłanki naliczenia kwoty nienależnej i dodatkowej tj. czy doszło do naruszenia przez Skarżącego przepisów ustawy o cenach w zakresie stosowania cen urzędowych w ramach prowadzonej przez niego działalności gospodarczej.
W ocenie Sądu stan faktyczny ustalony w niniejszej sprawie pozwalał na przypisanie Skarżącemu takiego naruszenia. Ustalono go przy tym w sposób prawidłowy, z uwzględnieniem zasad postępowania podatkowego określonych przepisami Ordynacji podatkowej.
Skoro fakt naruszenia przez Skarżącego przepisów ustawy o cenach ujawniony został przez Biuro Działalności Gospodarczej i Zezwoleń na skutek skargi pasażerki, która skorzystała z usług Skarżącego, to prawidłowym było uwzględnienie przy podejmowaniu rozstrzygnięcia ustaleń dokonanych przez ten organ w toku postępowania wyjaśniającego.
Podkreślić przy tym należy, że organy podatkowe zbadały również okoliczności podnoszone przez Skarżącego.
Podstawą dla ustaleń faktycznych były w tej sytuacji wyjaśnienia pasażerki taksówki. Podała ona trasę przejazdu, godzinę rozpoczęcia i czas trwania kursu, określając przy tym panujące natężenie ruchu. Dodatkowo przedstawiła wydany jej przez kierowcę taksówki rachunek i stwierdziła, że mimo jej próśb kierowca nie opisał na nim trasy przejazdu.
Skarżący podnosił, że rachunek przedstawiony przez pasażerkę nie jest prawidłowo wystawiony, ponieważ nie zawiera czasu i trasy przejazdu, wskazania komu został wystawiony, ani też pieczątki kierowcy z nazwiskiem i numerem bocznym. Jego zaś numer boczny "nabazgrany" został na dole rachunku. Sąd stwierdził jednakże, podzielając ocenę Dyrektora Izby Skarbowej, że przedstawione przez niego na wezwanie kopie rachunków wystawianych w 2003 r. zawierają dokładnie te same braki, które Skarżący wskazał w odniesieniu do rachunku przedłożonego przez pasażerkę. Zdecydowana większość rachunków nie zawiera żadnych danych, z wyjątkiem należnej kwoty, numeru rachunku oraz daty jego wystawienia. Ponadto brak jest jakiejkolwiek pieczęci, a pod rachunkiem widnieje jedynie nieczytelny podpis.
W ocenie Sądu uzasadnione było również przy ocenie wiarygodności wyjaśnień Skarżącego uwzględnienie okoliczności, że nie skorzystał on z możliwości osobistej konfrontacji z pasażerką. Fakt ten wynika z pisma Biura Działalności Gospodarczej i Zezwoleń z dnia 10 grudnia 2003 r., a także znajduje potwierdzenie w załączonym do skargi piśmie tego organu z dnia 15 stycznia 2004 r. W toku postępowania prowadzonego przez organy podatkowe Skarżący nie kwestionował tego faktu, podważając natomiast zasadność i przydatność konfrontacji wskazując, iż miała się ona odbyć trzy miesiące po zdarzeniu.
Tym samym Skarżący nie tylko pozbawił się – jak wskazał organ – możliwości uwiarygodnienia swoich argumentów, ale także przyczynił się do tego, że wyjaśnienia pasażerki stanowić musiały zasadniczą podstawę ustaleń faktycznych przy wydawaniu rozstrzygnięcia w sprawie.
Podkreślić przy tym należy, że pasażerka w swojej skardze nie tylko wskazała numer licencji, który umożliwił identyfikację Skarżącego jako kierowcy świadczącego przedmiotową usługę, ale też opisała okoliczności, dla których na przedłożonym przez nią rachunku numer ten był przeprawiany. Skarżący nie kwestionuje też samego faktu umieszczenia na rachunku tzw. numeru bocznego jego taksówki, podnosząc jedynie, że został on "nabazgrany" na dole rachunku.
Skarżący nie udokumentował również, choćby poprzez złożenie zaświadczenia lekarskiego, podnoszonej przez siebie w odwołaniu, a także w oświadczeniu z dnia
9 kwietnia 2004 r., okoliczności, że w dniach 13 – 28 września 2003 r. nie pracował
z powodu choroby. Przy ocenie wiarygodności tego twierdzenia organy podatkowe zasadnie wskazały na wynikające z art. 34 ustawy z dnia 20 listopada
1998 r. o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne (Dz.U. Nr 144, poz. 930 ze zm.) nakładający na podatników obowiązek zawiadomienia naczelnika urzędu skarbowego o nieprowadzeniu działalności na skutek choroby. Argumentacja Skarżącego o kłopotach z wykonaniem tego obowiązku przez osoby trzecie oraz braku ekonomicznego uzasadnienia dla takiego zawiadomieniem podważona została przez organy podatkowe poprzez wskazanie na możliwość uczynienia tego drogą listowną.
Odnosząc się natomiast do przedstawionego przez Skarżącego paragonu fiskalnego, potwierdzającego kurs testowy wykonany przez niego w dniu 23 marca 2005 r., celem którego było wykazanie prawidłowości kwoty pobranej za przejazd, stwierdzić należy, że Dyrektor Izby Skarbowej zasadnie przyjął, iż nie podważa on twierdzenia o zawyżeniu opłaty pobranej za przedmiotowy kurs.
Sąd podzielił w tym względzie ocenę organu odwoławczego, że przejazd wykonany został w warunkach innych niż ten, za który opłata została zakwestionowana. Skarżący dokonał tego przejazdu we wtorek, a zatem w dzień powszedni, we wczesnych godzinach popołudniowych, gdy natężenie ruchu jest oczywiście większe niż w niedzielę. Ponadto Skarżący nie załączył żadnej dokumentacji na potwierdzenie warunków przejazdu ani też nie określił jego trasy. W ocenie Sądu organ odwoławczy trafnie wskazał ponadto, że czas przejazdu, wykazany na rachunku fiskalnym, wynosił 27 minut, a zatem był dłuższy niż czas podany przez pasażerkę, tj. 15-20 minut.
W ocenie Sądu organy podatkowe prawidłowo ustaliły wysokość kwoty nienależnej i dodatkowej opierając się przy tym na opłacie za kurs, jaką uiściła pasażerka oraz maksymalnych stawkach opłat za usługi przejazdu taksówkami osobowymi, obowiązujących w niedzielę i święta. Stawki te są zgodne ze stawkami określonymi w wydanym Skarżącemu "świadectwie legalizacji ponownej" taksometru z dnia 16 listopada 2004 r. Skarżący nie kwestionował zasadności przyjęcia tych stawek. Organ odwoławczy, podobnie jak wcześniej Naczelnik Urzędu Skarbowego, prawidłowo powołał się na wskazaną wyżej uchwałę Rady Miasta Stołecznego Warszawy z dnia 25 czerwca 2001 r. Wysokość maksymalnej opłaty za korzystanie z taksówek osobowych w Warszawie, ustalona w § 1 uchwały, zmieniającym treść pkt 1 Załącznika do uchwały Rady Miasta Stołecznego Warszawy z dnia 24 kwietnia 1995 r. Nr XIX/114/95 w sprawie ustalenia urzędowych cen za przejazdy taksówkami osobowymi, zmienionej uchwałą Nr XXXIII/286/96 z dnia 17 czerwca 1996 r., wynosi – w ramach Taryfy 2, obowiązującej w niedziele oraz dni świąteczne w ciągu całej doby – 4,50 zł za kilometr trasy, przy czym opłata początkowa obejmuje również należność za 1 km trasy. Z ustaleń przyjętych przez organy skarbowe, a wskazanych przez Biuro Działalności Gospodarczej i Zezwoleń wynika, że długość trasy przejazdu w ramach tej usługi, wiodącej z Dworca [...]w W. na ulicę [...], wynosiła ok. 8 km. Odległość ta nie była kwestionowana przez Skarżącego.
We wskazanej wyżej uchwale przewidziano również opłatę za postój,
w wysokości 40 zł za godzinę. Skarżący podnosił, że przy wyliczaniu opłaty nie uwzględniono czasu przejazdu, wydłużonego o postój na światłach i czasu, jaki zajmuje wyjechanie z okolic Dworca [...].
Zdaniem Sądu zarzut ten nie jest zasadny. Skarżący na jego uzasadnienie przedłożył opisany wyżej paragon dokumentujący przejazd testowy. Jak to już jednak wyjaśniono, przejazdu tego dokonano w warunkach odmiennych niż przedmiotowy kurs.
W ocenie Sądu organy podatkowe, obowiązane z mocy art. 13 ust. 4 ustawy o cenach do ustalenia wysokości kwoty nienależnej i dodatkowej, uprawnione były przy realizacji tego obowiązku do ustalenia również prawidłowej opłaty za przedmiotowy kurs. Opłata ta była przy tym zgodna ze wskazaną przez Biuro Działalności Gospodarczej i Zezwoleń w piśmie z dnia 10 grudnia 2003 r.
Ustalenie opłaty za kurs nie należy natomiast do kompetencji wskazanego przez Skarżącego w odwołaniu Okręgowego Urzędu Miar Nr [...] w W., który wydał Skarżącemu świadectwo legalizacyjne taksometru. Zgodnie z art. 10 pkt 2 ustawy z dnia z dnia 11 maja 2001 r. Prawo o miarach (Dz.U. z 2004 r. Nr 243, poz. 2441) organami administracji miar są miedzy innymi dyrektorzy okręgowych urzędów miar. Ich kompetencje określone zostały w art. 20 tejże ustawy i związane są one z jej zakresem przedmiotowym, określonym w art. 2 tj. zagadnieniami legalnych jednostek miar i państwowych wzorców jednostek miar, prawnej kontroli metrologicznej przyrządów pomiarowych oraz sprawowania nadzoru nad wykonywaniem przepisów ustawy. W sprawie niniejszej legalność taksometru, jakim posługiwał się Skarżący nie była kwestionowana.
W swojej decyzji Dyrektor Izby Skarbowej nie ustosunkował się do zarzutów Skarżącego w tym względzie, co stanowi naruszenie art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej. Jednakże biorąc pod uwagę brak zasadności tych zarzutów Sąd stwierdza, że naruszenie to nie miało wpływu na wynik sprawy.
Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja Dyrektora Izby Skarbowej została wydana w sposób prawidłowy, bez naruszenia przepisów prawa, o którym mowa w art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270; z 2004 r. Nr 162, poz. 1692.). W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 151 tejże ustawy, Sąd skargę oddalił.