II FSK 1214/20

I SA/Łd 533/19 - Wyrok WSA w Łodzi
Data orzeczenia
2019-12-16
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2019-07-23
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Sędziowie
Tomasz Adamczyk /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne
Podatek dochodowy od osób fizycznych
Podatkowe postępowanie
Sygn. powiązane
II FSK 1214/20 - Wyrok NSA z 2023-02-01
Skarżony organ
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2018 poz 800
art. 240 par. 1 pkt 1 pkt 4 pkt 5
Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Tomasz Adamczyk (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Teresa Porczyńska Sędzia WSA Joanna Grzegorczyk – Drozda Protokolant: St. sekretarz sądowy Przemysław Cieślarek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 grudnia 2019 r. sprawy ze skargi H. K. –Ł. i B. Ł. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych za 2013 rok 1. oddala skargę; 2. przyznaje i nakazuje wypłacić z funduszu Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi adwokatowi I. S. –M. kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych powiększoną o kwotę podatku od towarów i usług tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej stronie skarżącej z urzędu.
Uzasadnienie
I SA/Łd 533/19
UZASADNIENIE
Zaskarżoną decyzją z dnia [...] r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł. utrzymał w mocy decyzję Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego Ł. - G. z dnia [...] r. odmawiającą uchylenia w całości ostatecznej decyzji Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego Ł. - G. z dnia [...] r. określającej zobowiązanie małżonków B. Ł. i H.K.-Ł. w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2013 rok w kwocie 104.618,00 zł,
W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że określenie skarżącym zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za rok 2013 było poprzedzone kontrolą w zakresie prawidłowości zadeklarowanego zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za rok 2013.
Decyzją z dnia [...] r. Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego Ł. - G., określił skarżącym zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za rok 2013 w kwocie 104.618.00 zł. Odwołania od powyższej decyzji (w ustawowym terminie) skarżący nie złożyli, - decyzja stała się ostateczna.
Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego Ł. - G. z dnia 09.01.2018 r. wznowił na żądanie strony postępowanie podatkowe w sprawie zakończonej decyzją ostateczną z dnia [...] r.
W celu zbadania przesłanek wznowienia postępowania, Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego Ł. - G. wezwał skarżących do przedłożenia nowych dowodów istniejących w dniu wydania decyzji wymiarowej, nieznanych organowi który ją wydał, na istnienie których - bez ich przedłożenia - powołała się skarżąca w piśmie z dnia 28.12.2017 r. żądającym wznowienia postępowania.
W odpowiedzi, wpłynęło do organu podatkowego szereg pism, w których skarżący składali szereg wyjaśnień i przesyłali dokumenty mające świadczyć, w ich przekonaniu, o uzyskaniu przez M. C. niezgodnie z prawem koncesji warunkowej dla działki 280/4 przedstawiali wnioski wyprowadzone z tych dokumentów, oraz rozszerzyli wniosek o kolejne (prócz przesłanki z art.240 §1 pkt 5 ustawy Ordynacja podatkowa) przesłanki wznowienia wymienione w przepisach art..240 §1 pkt 1 i pkt 5 ww. ustawy.
Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego Ł. - G. decyzją z dnia [...] r. odmówił uchylenia decyzji ostatecznej tego organu z dnia [...] r.
Od powyższej decyzji skarżący wnieśli odwołanie.
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł. w pierwszej kolejności podkreślił, że w złożonym wniosku o wznowienie postępowania, jak też w toku postępowania, skarżący powołali się na przesłanki wymienione w art. 240 § 1 pkt 1 pkt 4 i pkt 5 ustawy Ordynacja podatkowa.
Zdaniem Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł., zgromadzony materiał dowodowy nie wskazuje na wystąpienie w ramach postępowania kontrolnego i podatkowego nieprawidłowości w zakresie prowadzenia przez Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w Ł. korespondencji z udziałem skarżących. Z akt sprawy jednoznacznie wynika, że skarżący mieli wiedzę o prowadzonym przez organ podatkowy postępowaniu kontrolnym i podatkowym w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2013 rok. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w stwierdził również, że zarzut dotyczący nieskutecznego doręczenia decyzji z dnia [...] r. uznać należy za bezzasadny.
W ocenie organu okoliczności sprawy nie pozwalają uznać, aby organ podatkowy I instancji naruszył przepisy dotyczące doręczeń, a tym samym dopuścił się nieskutecznego wprowadzenia do obrotu prawnego decyzji z [...] r. dotyczącej zobowiązania podatkowego państwa w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2013 rok.
Odnosząc się do przesłanki z art.240 § 1 pkt 1 ustawy Ordynacja podatkowa organ II instancji stwierdził, że skoro ustawodawca posługuje się pojęciem "fałszywych dowodów" to organy podatkowe nie mogą dokonywać wykładni rozszerzającej tego przepisu uznając, iż już sama niewiarygodność, czy też nierzetelność dowodów jak twierdzą skarżący, stanowi przesłankę do wznowienia postępowania. Wobec braku wykazania przez skarżących fałszu istotnych dla sprawy dowodów, organ podatkowy zasadnie stwierdził brak przesłanki wznowienia postępowania opartej na przepisach art. 240 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej.
Odnosząc się do przesłanki z art. 240 § l1pkt 5 ustawy Ordynacja podatkowa organ podkreślił, że z treści wniosku, jego uzupełnienia, doprecyzowania, oraz z treści odwołania wraz z wyjaśnieniami, wynika że wystąpienie przesłanki z art. 240 § 1 pkt 5 ustawy Ordynacja podatkowa skarżący wiążą z dokumentami załączanymi do swoich pism. Dokumenty te i okoliczności z nich wynikające, zdaniem Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. przedstawiają kolejne etapy sporu toczącego się między skarżącymi, a Burmistrzem Gminy i Miasta S. w przedmiocie podatku od nieruchomości (dla którego właściwy jest wójt gminy, burmistrz lub prezydent miasta) od gruntów będących własnością skarżących związanych z wydobyciem mas ziemnych przez podmiot A.
W ocenie organu wszystkie powyższe kwestie, a dotyczące żądania badania zgodności map geodezyjnych z zasobami Państwowego Archiwum Geodezji w Z., zgodności dokumentacji planistycznej z przepisami o scalaniu i podziale nieruchomości oraz z przepisami o ochronie gruntów rolnych i leśnych, a także zgodności miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla gminy S. z warunkami sporządzania takiego planu - w żadnej mierze nie odnoszą się do kwestii osiągniętych przez skarżących w 2013 roku przychodów z tytułu dzierżawy działek gruntu położonych w D. gm. S. i sprzedaży mas ziemnych.
Zatem – zdaniem organu - nie można uznać tych kwestii i dokumentów za istotne dla rozstrzygnięcia sprawy w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2013 roku, którego wysokość ustalono na podstawie dokumentów źródłowych potwierdzonych podpisami i zeznaniami (nie kwestionowanych na żadnym etapie postępowania czy to zwykłego czy też nadzwyczajnego) skarżących.
Organ dodał, że kolejne rozstrzygnięcia różnych organów (w kwestii powyższego sporu) zapadające po dacie wydania decyzji wymiarowej, przedstawiane przez skarżących jako nowe dowody, poza brakiem istotności dla wysokości zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2013 rok, nie spełniają warunku ich istnienia w dniu wydania decyzji ostatecznej.
Podkreślono, że przepis regulujący wznowienie postępowania nie przewiduje przesłanki umożliwiającej uchylenie decyzji w trybie wznowieniowym z powodu niewłaściwie ustalonego stanu faktycznego, czy też nieprawidłowej oceny tego stanu. Ustalenie stanu faktycznego sprawy i jego ocena są bowiem domeną postępowania zwykłego.
W ocenie organu odwoławczego, argumentacja prezentowana przez skarżących świadczy o tym, że skarżący dążą nie do przedstawienia przesłanek określonych w art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej, lecz de facto do przeprowadzenia powtórnego postępowania instancyjnego w sprawie wysokości zobowiązania podatkowego za 2013 rok.
Organ odwoławczy podkreślił, że ustalenia organu podatkowego skarżący kwestionują na etapie postępowania nadzwyczajnego (wznowieniowego). Analiza zarzutów dotyczących merytorycznych ustaleń wynikających z decyzji Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego Ł.-G. z dnia [...] r. oznaczałaby, że wznowienie postępowania, stanowiące nadzwyczajny tryb wzruszenia decyzji dotkniętych kwalifikowanymi wadami prawnymi, mogłoby zastąpić zwykły tryb odwoławczy, z ominięciem do tego cechujących go terminów do wniesienia odwołania, których przekroczenie uniemożliwia co do zasady wzruszenie rozstrzygnięcia.
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej przypomniał, że przedmiotem obecnie prowadzonego postępowania jest wniosek skarżących o uchylenia w całości ostatecznej decyzji Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego Ł. - G. z dnia [...] r. określającej zobowiązanie małżonków B. Ł. i H.K.-Ł. w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2013 rok w kwocie 104.618,00 zł, w trybie nadzwyczajnym - wznowienia postępowania, a nie ponowne prowadzenie postępowania podatkowego w sprawie zobowiązania skarżących z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych od dochodów uzyskanych przez skarżących w roku 2013. w tym także od dochodów ze sprzedaży kruszywa firmie A.
Wobec powyższego - zdaniem organu - nie można uznać, że w sprawie zachodzi sytuacja określona w art. 240 § 1 pkt 5 ustawy Ordynacja podatkowa, a więc, iż wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję.
W rezultacie analizy wniosku o wznowienie postępowania, jego uzupełnień, zgromadzonego materiału dowodowego, w tym uzasadnienia zaskarżonej decyzji, oraz treści odwołania i jego uzupełnień/doprecyzowań i wniosków końcowych, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł. stwierdził, iż przedstawione przez skarżących dowody i okoliczności nie wypełniają - powołanych w złożonym wniosku, sprecyzowanych w art. 240 § 1 pkt 1, pkt 4 i pkt 5 ustawy Ordynacja podatkowa -przesłanek, ani też żadnej z pozostałych podstaw określonych przepisem art. 240 § 1 ww. ustawy, uzasadniających weryfikację dotychczasowego rozstrzygnięcia sprawy, będącej przedmiotem decyzji ostatecznej Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego Ł. - G. z dnia [...] r.
W ocenie organu, w sytuacji, gdy w okolicznościach przedmiotowej sprawy nie wystąpiła żadna z przesłanek wynikających z regulacji art. 240 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa, w tym wskazane we wniosku przesłanki z art. 240 § 1 pkt 1, pkt 4 i pkt 5, nie mają uzasadnienia podnoszone w odwołaniu zarzuty dotyczące naruszenia przepisów prawa procesowego, w szczególności art. 122, art. 180 § 1, art. 187, art. 190 § l i 2. art. 197 ustawy Ordynacja podatkowa. Powyższe nieprawidłowości miały być konsekwencją nieprawidłowej, zdaniem skarżących, oceny organu pierwszej instancji dotyczącej kompletności materiału dowodowego i niepodjęcia czynności procesowych celem uzupełnienia określonych braków postępowania.
Reasumując uznano, że Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego Ł. - G. zasadnie odmówił uchylenia w całości decyzji ostatecznej Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego Ł. - G. z dnia [...] r. określającej skarżącym obowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2013 rok w kwocie 104.618.00 zł - z uwagi na brak istnienia przesłanek określonych w art. 240 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa
W ocenie Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł., wszystkie niezbędne etapy stosowania normy prawnej, zarówno etap wyjaśnienia i ustalenia stanu faktycznego sprawy, etap wykładni i ustalenia stanu prawnego, etap subsumcji. jak i etap ustalenia skutku prawnopodatkowego udowodnionych faktów, przeprowadzone zostały w przedmiotowej sprawie w sposób prawidłowy, odpowiadający postawionym przed organami podatkowymi zasadom.
Na decyzję Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł. z dnia [...] r. skarżący wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi.
W uzasadnieniu skargi zarzucają, że decyzja określająca zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za rok 2013 (z dnia [...] r. ) została określona na podstawie postępowania podatkowego wszczętego na skutek donosu złożonego przez burmistrza UG i M S. A. Ł. oraz na podstawie dokonanej wówczas analizy zebranego materiału dowodowego przez organ podatkowy i inspektorów urzędu skarbowego pomimo, że w sprawie były okoliczności i dowody, które zdaniem skarżących nie stanowiły przedmiotu badania w postępowaniu zwyczajnym, gdyż nie wynikały z materiału dotyczącego lat 2015-2016, a okoliczności te i dowody posiadały walor istotnego znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy oraz gdyby były uprzednio znane organowi orzekającemu, to miały by wpływ na odmienne stanowisko i rozstrzygnięcie sprawy.
Ponadto skarżący twierdzą, że powoływali się w postępowaniu wznowieniowym na okoliczności faktyczne i dowody, co do których nie mieli wiedzy w trakcie toczącego się postępowania, nie mogli zatem żądać ich uwzględnienia. Dotyczyły one ustalenia rzeczywistego stanu faktycznego wraz z równoczesnym spełnieniem pozostałych przesłanek do wznowienia postępowania.
W postępowaniu "zwyczajnym" doszło zdaniem skarżących do naruszenia zasad rzetelnego prowadzenia przesłuchań strony, w tym narzucania interpretacji i sugerowanych podpowiedzi do protokołów przesłuchania strony przez inspektorów skarbowych.
Nadto, z uwagi na zaburzenia natury psychicznej i leczenie (strona) nie brała udziału w niektórych czynnościach istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy.
Według skarżących, organ podatkowy I instancji nie zawiadomił ich o przeprowadzonych dowodach w zakresie ustalenia ceny rynkowej za złoża w tonach, jeżeli zapis umowy kupna - sprzedaży wskazuje wyłącznie cenę za 1 m3 gruntu rolnego. Organy podatkowe nie uwzględniły i nie przeanalizowały zgodności dokumentacji geologicznej złoża z rzeczywistym wskazaniem z ewidencji gruntów, decyzji rozpoznania i udokumentowania złoża z obrębu D. 4 i jego wpisu do rejestru oraz nie zbadały zasadności zaliczenia rachunków wykorzystanych przez A jako kosztów, co w tym przypadku według Skarżących potwierdza tezę o nowych okolicznościach istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, i dalej, że umowa kupna sprzedaży poprzez swoją wadę w zapisach była nieaktualna, a M.C. nie mógł kupować złoża za cenę 1 zł/ m3. Nie mógł również kwot wskazanych w rachunkach zaliczać jako kosztów swojej działalności, bowiem zakup ze złoża nie stanowił kosztów, a ich uwzględnienie mogło nastąpić dopiero po nabyciu działek rolnych i ich sprzedaży. Kupujący miał zamiar nabyć grunt rolny dz. nr 279/3 i 281/2, ale z uwagi na brak środków miał spłacać ich wartość ratalnie. Poprzez cyt. pazerność i swoją nieuczciwość oraz naruszenie konstytucyjnych praw i wartości w zakresie nieruchomości 280/[...] został pozbawiony możliwości rozliczenia transakcji ostatecznie i z uwagi na powyższe nie doszło do zmiany właściciela w księdze wieczystej. Według Skarżących organ podatkowy w zakresie podanych wartości finansowych w rzeczywistości dał wiarę wyłącznie kupującemu i jego pełnomocnikowi. Zachował się nieobiektywnie i stronniczo, nie dbając o interes Skarbu Państwa.
Zdaniem skarżących, organ ten dokonał błędnej subsumpcji stanu faktycznego, a wydana decyzja pozostaje w wyraźnej i oczywistej sprzeczności z treścią przepisu prawa, i że charakter tego naruszenia powoduje naruszonego ich zdaniem przepisu prawa (nie wskazują jednak którego to przepisu naruszenie miałoby dotyczyć).
Według skarżących organ odwoławczy zarzucił im, że nie przedstawiono wyroku sądu wskazującego w jakim zakresie dowody lub konkretne dokumenty były niezgodne ze wskazaniem z ewidencji gruntów lub jakie mapy były sfałszowane. Nie jest to według skarżących prawdą, bowiem organ zignorował przedstawione konkretne zarzuty i prośbę o zbadanie złożonych wniosków dowodowych oraz nie uczynił żadnych kroków celem ich weryfikacji. Z uwagi na okoliczności sytuacji rodzinnej, skarżący twierdzą, że nie wystąpili do sądu o stwierdzenie fałszerstwa, ale do organu dostarczono dowody m.in. mapy ze Starosta Z. i wypisy z ewidencji gruntów z roku 2017.
Następną, według skarżących okolicznością uzasadniającą złożenie skargi jest pozbawienie prawa do ulgi dla osoby niepełnosprawnej oraz rażąca nadinterpretacja z uwagi na ignorancję inspektorów w temacie rehabilitacji jako takiej - dla osoby autystycznej, dla której organ w postępowaniu zwyczajnym i decyzji orzekającej odmówił prawa do odliczeń ulg.
Organ nie wziął także pod uwagę (nowych) okoliczności faktycznych i dowodów istniejących w dniu wydania decyzji nieznanych organowi w zakresie stanu zdrowia psychicznego B.Ł., który wówczas miał zaburzenia stanu psychicznego i był pod kontrolą lekarza psychiatry.
Organy podatkowe błędnie zdefiniowały kontrakty artystyczne skarżącego B. Ł. z Operą A, programem [...] "B" oraz Festynu w R., które nie mogły być uznane oraz zaliczone jako działalność artystyczna Impresariatu
Końcowo skarżący wskazali na błąd w ustaleniu samej wartości wymagalności finansowej, którą organ określił w wysokości 104.618,00 zł z uwagi m.in. na nieuzgodnienia wniosków dowodowych i rzeczywistych terminów zapłaty, a nie terminów pozyskanych rachunków przez kupującego.
Skarżący podtrzymali również zarzut odwołania, że w sprawie materiału dowodowego, którym posłużył się organ I instancji wydając decyzję w dniu [...] r oraz w nawiązaniu do wyżej wymienionych argumentów i wątpliwości tzw. "ciężar dowodu" z chwilą wszczęcia postępowania podatkowego spoczywał na organie podatkowym. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie podnosząc argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżanej decyzji. Na rozprawie w dniu 4 grudnia 2019 r. pełnomocnik skarżących cofnął zarzut skargi oparty na naruszeniu art. 240 par 1 pkt 1 Op.
Skarga nie jest zasadna, podlega oddaleniu, albowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Przedmiotem sporu w rozpatrywanej sprawie jest zasadność odmowy uchylenia, w wyniku wznowienia postępowania, ostatecznej decyzji Naczelnika [...] Urzędu skarbowego Ł. – G. z [...] r. wobec stwierdzenia braku przesłanek określonych w art. 240 § 1 Op. Wznowienie postępowania jest instytucją nadzwyczajną, stanowiącą wyjątek od sformułowanej w art. 128 Op. zasady trwałości decyzji administracyjnej. Dlatego też postępowanie wznowieniowe toczy się w ściśle określonych ramach prawnych, a jego przedmiotem nie może być ponowne rozpoznanie sprawy we wszystkich jej aspektach, lecz jedynie zbadanie, czy zaszły wyjątkowe okoliczności, ściśle wyliczone w art. 240 § 1 Op. Wznowienie postępowania, w ramach którego dopuszczalna jest weryfikacja decyzji ostatecznej w trybie nadzwyczajnym, nie może więc zastępować kontroli sprawowanej w postępowaniu zwykłym w ramach postępowania odwoławczego. Dlatego też wyłącznym celem tego postępowania jest ustalenie, czy postępowanie zakończone ostateczną decyzją dotknięte było jedną z kwalifikowanych wad przewidzianych w art. 240 § 1 Op., a następnie, w zależności od poczynionych ustaleń, wydanie jednego z możliwych rozstrzygnięć, przewidzianych w art. 245 § 1 Op.
Pierwszą z powołanych przez podatników przesłanek wznowienia była oparta na treści art. 240 §1 pkt 4 OP. Kwestią sporną była więc okoliczność czy w sprawie wystąpiła przesłanka określona w art. 240 § 1 pkt 4 Op., tj. czy strona nie z własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. Odnosząc się do zarzutu naruszenia przepisu art. 240 § 1 pkt 4 Op., należy uznać go za bezzasadny. Podkreślić należy, że przepis ten zakłada możliwość wznowienia postępowania, gdy "strona nie z własnej winy nie brała udziału w postępowaniu". W orzecznictwie podkreśla się, że podstawę wznowienia postępowania w tym przypadku stanowi brak udziału strony w postępowaniu, co oznacza brak jej udziału w tym postępowaniu w ogóle lub brak udziału w istotnej części tego postępowania ważnej dla ostatecznego rozstrzygnięcia sprawy. Tym samym o podstawie do wznowienia postępowania można mówić, gdy strona nie została zawiadomiona o wszczęciu postępowania lub nie została dopuszczona do udziału w istotnych czynnościach procesowych albo nie mogła w nich brać udziału z powodów przez nią niezawinionych (wyrok NSA z 18 kwietnia 2018 r., I FSK 1064/16, z dnia 11.09.2019 r. sygn. I GSK 426/17 ). Dla wznowienia postępowania niewystarczające jest samo stwierdzenie, że strona nie brała w nim udziału, ale konieczne jest wskazanie przez stronę swego braku zawinienia. Strona powinna powołać się na okoliczności i zdarzenia, które mimo dołożenia odpowiedniej staranności w prowadzeniu własnych spraw uniemożliwiły udział strony w postępowaniu podatkowym (wyrok NSA z 12 marca 2015 r., II FSK 265/13, CBOSA). W rozstrzyganej sprawie organ odwoławczy prawidłowo zaakceptował stanowisko organu I instancji konstatując , że skarżący z własnej winy nie brali udziału w toczącym się postępowaniu. Stanowisko organów zostało wydane w wyniku prawidłowo przeprowadzonego postępowania bez naruszenia jego zasad określonych w art. 121 § 1 Op., art. 122 Op., art. 187 § 1 Op. i art. 191 Op.
W ocenie strony decyzja ostateczna nie została doręczona w sposób prawidłowy a poprzedzające jej wydanie postępowanie podatkowe prowadzone było w sposób nie gwarantujący praw strony ( zawiadamianie o przeprowadzanych dowodach czy też możliwości wypowiedzenia się co do zgromadzonego materiału dowodowego).
Dla uzasadnienia zaistnienia tej przesłanki strona wskazuje , iż z uwagi na stan zdrowia podatnika ( zaburzenia stanu psychicznego ) pozostającego pod kontrolą lekarza psychiatry, w postaci objawów lękowych i realnego zagrożenia życia i zdrowia rodziny , wywołanego groźbą zemsty ze strony kupującego i jego pełnomocnika, podatnicy na przełomie 2015 - 2016 zdecydowali się na zmianę adresu zamieszkania , co skutkowało nieskutecznością dokonywanych do nich doręczeń korespondencji pochodzącej od organu na adres [...] , i z tego powodu nie sposób przypisać im zawinienia.
Odnosząc się do tego zarzut stwierdzić należy , iż jest on pozbawiony racji. Przede wszystkim jest on gołosłowny. Strona nie legitymowała się w postępowaniu wymiarowym żadnym dowodem , który zaświadczałby ,że jej uczestnictwo w postępowaniu jest w jakikolwiek sposób utrudnione, chociażby poprzez doznawane zaburzenia zdrowia psychicznego Pana B.Ł. Podobnie odwołanie się do realnie istniejącego stanu “groźby zemsty" pochodzącej od wskazanych osób , nie jest poparte żadnymi okolicznościami czy też dowodami np. zawiadomieniem złożonym do organów ścigania. Jeśli chodzi o nieskuteczność doręczeń m.in. decyzji wymiarowych z uwagi na zamianę adresu na przełomie lat 2015-2016 – okoliczności na którą się strona powołuje , a więc w okresie prowadzonej kontroli oraz postępowania podatkowego zakończonego decyzją ostateczną z [...] r., również zdaniem sadu organy nie uchybiły przepisom postępowania w zakresie komunikowania się z podatnikami. Z akt administracyjnych wynika ,że protokoły z kontroli podatkowych w zakresie podatku dochodowego za 2013 r. pochodzące z 9 i 24 czerwca 2015 r. podawały adres zamieszkania Ł., ul. A 5 , adres figurujący w rejestrach organu podatkowego. Przesłane pod ten adres, zostały odebrane przez podatników. O tym ,że był on aktualny informuje także podatniczka w piśmie z 19 marca 2015 r. zatytułowanym "Wezwanie" zawiadamiając organ o wskazaniu męża do reprezentowania jej w czasie nieobecności podczas kontroli podatkowej. Na fakt odbieranie korespondencji pod tym adresem wskazuje szereg innych okoliczności , które przeczą tezie skargi , iż był to adres nieaktualny. I tak: pismo organu z 27 kwietnia 2016 r. kierowane do małżonków Ł., a zatem pochodzące z okresu powołanych lat 2015-2016 kiedy to rzekomo strony nie mogły przebywać w Ł., odebrane osobiście przez podatnika 18 maja 2016 r. (szul. A 5 ) ; pismo podatnika z 24 marca 2016 r. – Wyjaśnienie kierowane do organu, z podanym adresem ul. A 5 ; postanowienie organu z 29 marca 2016 r. adresowane na ul. A 5 odebrane przez podatnika 5.04.2016 r. ; pismo podatnika z 1.03.2016 r. zatytułowane Załączniki w sprawie doręczone do organu 2 marca 2016 r. ; pismo organu z 16 lutego 2016 r. adresowane do obojga podatników na ul. A 5 zawierające wezwanie do złożenia dokumentów – odebrane przez podatnika 7 marca 2016 r. ; podobnie pismo organu z 30 grudnia 2015 r. wydane w trybie art 140 § 1 Op. ; pismo podatników z 27 października 2015 r. adresowane do organu pt. "Skarga oraz rządanie wyjaśnienia na złożone pismo ( ...)", z podanym adresem A 5 podpisane przez oboje podatników; pismo podatniczki z 4 listopada 2015 r. ( prezentata organu 6.11.2015 r.) wskazujące adres Ł. , ul. A 5 ; kolejne pismo organu z 7 października 2015 r. odebrane przez podatnika; pismo stron z 19.08.2015 r. będące stanowiskiem do otrzymanego protokołu z kontroli, etc. Takich pism wysyłanych do podatników na adres Ł. , ul. A 5 jest znacznie więcej, co przeczy w oczywisty sposób twierdzeniom , że z powołanych wcześniej powodów adres ten nie był adresem do korespondencji. Podobnie należy odnieść się do rzekomego uniemożliwienia stronie brania udziału w czynnościach postępowania. Np. zawiadomienie o przesłuchaniu w charakterze świadka M. C.- wezwanie adresowane do obojga podatników z 27 kwietnia 2016 r. odebrane przez podatnika 18 maja 2016 r., koleje zawiadomienie z 4 czerwca 2016 r. o terminie przesłuchania świadka T. K. – odebrane w urzędzie pocztowym w dniu 17.06.2016 r. , natomiast zawiadomienie w trybie art 123 § 1 oraz art 200 § 1 OP. z 9 sierpnia 2016 r. wysłane na podany adres zostało doręczone w trybie zastępczym. Powyższe pokazuje ,że nie jest tak jak twierdzi strona , iż w okresie 2015-2016 jedynym adresem do doręczeń były D. 4, Gmina S.. Przeczą temu zgromadzone w aktach dowody. Ponadto, jak wynika z brzmienia art 291 b Op. kontrolowany w określonym 6 miesięcznym okresie czasu od dnia jej zakończenia ma obowiązek zawiadomienia organu o każdej zmianie swojego adresu. Nie wypełnienie tego obowiązku powoduje ,że postanowienie o wszczęciu postępowania podatkowego uznaje się za doręczone pod dotychczasowym adresem. Strona żadnej informacji w tym przedmiocie nie uczyniła stąd za skuteczne należy uznawać komunikowanie się organu ze stronami pod wskazanym adresem [...]. Analiza akt wskazuje ,że odnotować można w tym czasie także korespondencje stron ze wskazaniem obu adresów Ł., ul. A oraz D. 4 ( 18.02.2015 r. ) odpowiedź na wezwanie z 25 .02.2015 r. , jak i wyłącznie z adresem D. nr 4 , lecz nie dotyczącej korespondencji kierowanej do organu. Pierwsza korespondencja z tym adresem do organu pochodzi dopiero z 4 listopada 2018 r. Można odnieść wrażenie ,że strony nie kontrolowały wskazywanych adresów do korespondencji podając różne w różnych sytuacjach i okresach czasu , lecz ta okoliczność nie może oddziaływać negatywnie na zachowanie organu. Zasadną jest zatem ocean organu odwoławczego , że nie wystąpiła w sprawie przesłanka wznowienia oparta na pkt 4 art. 240 § 1 Op. Organ podejmował czynności procesowe informując o nich stronę na właściwie podany adres, tak też odnotowany w jego rejestrach . W ten sposób doręczył również decyzję ostateczną. Strona nie wykazała ,że z przyczyn niezawinionych nie brała udziału w sprawie.
W ocenie Sądu dokonana przez organy podatkowe ocena braku zaistnienia w sprawie kolejnej wskazywanej przez strony przesłanki wznowieniowej przewidzianej w art. 240 § 1 pkt 5 Op. była prawidłowa. Zgodnie z tym przepisem, w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję. Jak wynika z powyższego przepisu, nowe okoliczności lub dowody stanowią podstawę wznowienia postępowania, jeżeli spełniają łącznie następujące cechy: (1) są nowe, (2) istniały w dniu wydania decyzji, (3) są istotne dla sprawy, (4) nie były znane organowi, który wydał decyzję (por. B. Brzeziński, M. Kalinowski, A. Olesińska, M. Masternak, J. Orłowski, Ordynacja podatkowa, Komentarz, Tom II, Toruń 2007 r., s. 543). W braku jednej z wymienionych cech tych okoliczności czy dowodów nie można uznać, by zaistniała przesłanka do wznowienia określona we wskazanym przepisie. Wyjaśnić należy, że "nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody" to zarówno okoliczności faktyczne lub dowody nowo odkryte, jak również po raz pierwszy zgłoszone przez stronę. Jak wskazano, aby można było stwierdzić, że zaistniała w tej sprawie przesłanka z art. 240 § 1 pkt 5 Op., dowody i okoliczności faktyczne muszą być istotne. "Istotność" oznacza cechę, która sprawia, że nowe dowody lub okoliczności mogą mieć wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, czyli doprowadzić do wydania orzeczenia innego, niż wydane w postępowaniu toczącym się w zwykłym trybie. Innymi słowy o "istotności" decyduje ich waga, doniosłość, wartość dla końcowego załatwienia sprawy. To, czy dowody i okoliczności są istotne, ocenia się nie według subiektywnego przekonania strony, tylko w powiązaniu z pozostałym zebranym w sprawie materiałem dowodowym.
Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy tutejszy Sąd stwierdza, że prawidłowe jest stanowisko Organów podatkowych co do braku ziszczenia się przesłanek wskazanych w tym przepisie. Przede wszystkim odnotować należy ,że w ramach postępowania wznowieniowego nie bada się kwestii związanych z dokonaną już oceną materiału dowodowego w postępowaniu wymiarowym . Zasadny jest pogląd , że błędna ocena okoliczności faktycznej nie jest tym samym , co brak wiedzy o tej okoliczności. Odmienna ocean znanych wcześniej okoliczności i dowodów nie może stanowić podstawy uchylenia decyzji ostatecznej w trybie wznowieniowym (por. wyrok WSA w Łodzi – sygn. akt I SA/Łd 175/13 ). Podatnicy tymczasem wskazują w ramach tej przesłanki na pisma , załączniki , które de facto traktują o kulisach sporu pomiędzy stronami a organem samorządu lokalnego w zakresie podatku od nieruchomości; dotyczą kwestii wydobycia mas ziemnych przez dzierżawcę A; zgodności map geodezyjnych z zasobami archiwalnymi; dokumentacji planistycznej; miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego ; zagadnień traktujących o nieprawidłowych decyzjach organu koncesyjnego, decyzji w sprawie koncesji dla M. C., etc. Słusznie podkreśla na tym tle organ ,że nie jest są to kwestie wpływające na otrzymane przez podatników przychody z tytułu dzierżawy gruntów i sprzedaży mas ziemnych . Poza tym , z analizy treści decyzji ostatecznej wynika ,że zagadnienia te były także przedmiotem odnotowania a niekiedy i oceny dokonanej przez organ ( str. 19-21, 24 ).
Zakres oczekiwań skarżących z powołaną argumentacją dotyczących decyzji ostatecznej jawi się jako potrzeba przeprowadzenia powtórnego postępowania instancyjnego , czemu oczywiście tryb nadzwyczajny nie służy. Zarzuty skargi wobec decyzji organu odwoławczego koncentrują sią również wokół ; informacji w sprawie podatku od nieruchomości na 2013 r., która jest następstwem deklaracji złożonej przez dzierżawcę; analizy kosztów podatkowych w działalności A, błędnej subsumpcji stanu faktycznego , uchylenia przez WSA w Łodzi w roku 2018 ( sygn. Akt II SA/Łd 196/18) planu miejscowego dla określonych działek, co mogło mieć istotny wpływ na inne stanowisko organu; ignorancji inspektorów w zakresie ulgi rehabilitacyjnej dla córki ( osoby niepełnosprawnej), odmowy prawa do ulgi na drugie dziecko ( F.) , niewyjaśnienia rzeczywistych terminów zapłaty a nie przyjętych terminów z pozyskanych rachunków od kupującego, nie uwzględnienie nowych dowodów dotyczących stanu zdrowia podatnika Pana B. Ł., błędna interpretację kontraktów artystycznych , rozkładu ciężaru dowodowego w prowadzonym postępowaniu , etc.
Argumentacja ta nie pokazuje jednakowoż ażeby w trakcie postępowania wznowieniowego organ przeoczył jakieś dowody czy okoliczności , na które strona się powołuje o charakterze nowości i istotności dla postępowania wymiarowego, a tylko takie mogłyby ewentualnie mieć wpływ na odmienne stanowisko organu . Zaskarżoną decyzji organ rozstrzygnął o wskazanej przesłance w sposób prawidłowy. Odwoływanie się do ulg nie jest zagadnieniem nowym , podlegało już ocenia a organ wytłumaczył się dlaczego jednej z nich, na F. nie uwzględnił , wskazując na poziom dochodów. Co do argumentów związanych ze stanem zdrowia podatnika , takich dowodów też nie powołano , nadto nie należy zapominać ,że opodatkowanie dotyczyło dochodów małżonków za 2013 r. a zatem ewentualne zakłócenia stanu zdrowia podatnika , nie uniemożliwiały właściwego reprezentowania ich interesów przez drugą osobę Panią H. K. – Ł. . Co więcej strony korzystały z rad Biura rachunkowego - pełnomocnika Pani B. R. a zatem nie były pozbawione profesjonalnej pomocy prawnej . Także zagadnienie ulgi na Internet zostało omówione w decyzji ostatecznej.
Podsumowując , postępowanie wznowieniowe nie stanowi kontynuacji postępowania wymiarowego, a w konsekwencji nie daje podstaw do pełnej merytorycznej kontroli decyzji, którą zakończono sprawę w postępowaniu zwykłym. W postępowaniu wznowieniowym należało bowiem oceniać przez pryzmat zajścia przesłanek z art. 240 Op. W tym zaś zakresie Sąd uchybień nie stwierdził. Z uwagi na powyższe niezasadne są zarzuty skargi dotyczące dokonania błędnych ustaleń. Prowadzone postępowanie nie narusza przyjętych w procedurze podatkowej standardów postępowania. Wbrew zarzutom skargi organy podatkowe nie dokonały nadinterpretacji przepisów. Organy właściwie zastosowały przepisy w niniejszej sprawie. Dokonały oceny przedstawionego przez stronę dowodu w sposób wszechstronny, zaś rozstrzygnięcie sprawy - zostało w sposób logiczny i przekonujący uzasadnione zarówno przez organ pierwszej, jak i drugiej instancji. To zaś, że podatnik nie zgadza się z oceną i argumentacją organów podatkowych, nie uzasadnia zarzutu naruszenia prawa w zakresie postępowania. Sąd rozpoznając niniejszą sprawę, będąc związany dyspozycją art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.) nie stwierdził naruszeń prawa materialnego bądź procesowego, które powodowałoby konieczność wyeliminowania zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego.
Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi na podstawie art. 151 ww. ustawy, oddalił skargę. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 ppsa.
dc