III SA/Wa 2147/06

III SA/Wa 2147/06 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2006-10-20
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2006-07-10
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Hieronim Sęk
Jerzy Płusa /sprawozdawca/
Joanna Tarno /przewodniczący/
Symbol z opisem
6115 Podatki od nieruchomości
Sygn. powiązane
II FSK 1027/07 - Wyrok NSA z 2009-02-24
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Tarno, Sędziowie Sędzia WSA Jerzy Płusa (spr.), Asesor WSA Hieronim Sęk, Protokolant Urszula Hoduń, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 października 2006 r. sprawy ze skargi E. K., A. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] kwietnia 2006 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości na 2006 r. oddala skargę
Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] lutego 2006 r. Wójt Gminy S. ustalił małżonkom E. i A. K.– Skarżącym w rozpatrywanej sprawie, wymiar podatku od nieruchomości za 2006 r. w kwocie 745 zł. Za podstawę opodatkowania przyjęto budynek letniskowy o pow. 99,14 m2 przy stawce 6,15 zł od m2 powierzchni użytkowej – podatek wyniósł 609,71 zł oraz grunty letniskowe o pow. 900 m2 przy stawce 0,15 zł od 1m2 powierzchni – podatek wyniósł 135 zł.
Od powyższej decyzji Skarżący wnieśli odwołanie, w którym domagali się uchylenia zaskarżonej decyzji i orzeczenia co do istoty sprawy, ewentualnie o przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. W ocenie Skarżących, rozstrzygnięcie organu podatkowego pierwszej instancji jest sprzeczne z prawem. Skarżący wskazali, iż w zaskarżonej decyzji stanowiący ich własność budynek, położony w miejscowości B., został opodatkowany według stawki jak dla "budynków pozostałych", co jest niezrozumiałe, gdyż w budynku tym mieszkają przez znaczną część roku i nie jest on wykorzystywany przez nich jako element rekreacyjno-rozrywkowy, lecz jest miejscem ich zamieszkania, choć nie przez cały rok. Fakt, że posiadają również mieszkanie w W., gdzie przebywają przez nieco większą część roku, nie może być podstawą do przyjęcia, iż budynek ten nie jest "budynkiem mieszkalnym", o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. a) ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 9, poz. 84, z późn. zm.), powoływanej dalej jako "u.p.o.l.".
Organ podatkowy pierwszej instancji przekazując sprawę wraz z odwołaniem organowi odwoławczemu w trybie art. 227 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60, z późn. zm.) uznał wniesione odwołanie za niezasadne i stwierdził, iż wymierzając podatek oparł się na posiadanej dokumentacji budowlanej oraz dokumentach przedłożonych przez podatnika. Z dokumentacji tej wynikało, że Skarżący ubiegał się o wydanie pozwolenia na budowę domu letniskowego i dlatego do naliczenia podatku przyjęta została stawka podatku dla domów letniskowych. Niezależnie od tego, organ podatkowy pierwszej instancji powołał się na orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego, z którego wynikało, że kryterium decydującym o zaliczaniu budynku do poszczególnych kategorii budynków, o których mowa w art. 5 ust. 1 u.p.o.l., jest kryterium zaspakajania podstawowych potrzeb mieszkaniowych właściciela (uchwały NSA: z dnia 17 października 2001 r., sygn. akt FPK 9/01; z dnia 22 kwietnia 2002 r. sygn. akt FPK 17/01 oraz z dnia 1 lipca 2002 r. sygn. akt FPK 3/02).
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S., po rozpatrzeniu odwołania, decyzją z dnia [...] kwietnia 2006 r. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wyjaśnił, iż na podstawie art. 5 ust. 1 u.p.o.l. rada gminy, w drodze uchwały, określa wysokość stawek podatku od nieruchomości z tym, że ustawa określa maksymalne stawki dla poszczególnych rodzajów przedmiotów opodatkowania. Przepis ten różnicuje maksymalne stawki podatkowe w zależności od zaliczenia danego budynku do określonej kategorii, tj. budynków mieszkalnych (dla których ustawodawca przewidział preferencyjną stawkę), budynków związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą i pozostałych – nie mieszczących się w tych kategoriach. Zdaniem organu odwoławczego, istotną cechą przesądzającą o zakwalifikowaniu budynku do kategorii budynków mieszkalnych, jest posiadanie budynku w celu zaspokojenia własnych potrzeb mieszkaniowych. Pojęcie budynku mieszkalnego nie zostało zdefiniowane w u.p.o.l. i z tego względu dla wyjaśnienia tej kategorii opodatkowania nie należy, jak sugerują Skarżący, dokonywać wykładni systemowej, ale należy posłużyć się wykładnią językową. Następnie Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało, iż podziela pogląd wyrażony przez Naczelny Sąd Administracyjny w uchwałach z dnia 22 kwietnia 2002 r. sygn. akt FPK 17/01(ONSA 2002/4/143) oraz z dnia 1 lipca 2002 r. sygn. akt FPK 3/02 (ONSA 2003/2/50), że "budynek letniskowy" będzie mieścił się w pojęciu "budynku mieszkalnego" tylko wówczas, gdy będzie użytkowany faktycznie przez właściciela (jego bliskich), służąc zaspokojeniu podstawowych potrzeb mieszkaniowych (nie rekreacyjnych, wypoczynkowych lub w celu lokaty kapitału). Przepisy przewidujące preferencyjną stawkę opodatkowania podatkiem od nieruchomości "dla budynków mieszkalnych lub ich części", jako przepisy o charakterze szczególnym, nie powinny podlegać wykładni rozszerzającej.
Zdaniem organu odwoławczego, również wnioski wypływające z wykładni celowościowej potwierdzają słuszność powyższego stanowiska. Wykładnia celowościowa art. 5 u.p.o.l. wskazuje, iż podatek od nieruchomości jest świadczeniem wymagającym uwzględnienia sposobu wykorzystania majątku. Z przyczyn społecznych i gospodarczych ustawodawca opodatkował niektóre kategorie nieruchomości różnymi stawkami. Najniższą stawkę podatkową przewidziano dla budynków mieszkalnych lub ich części, ponieważ zaspokajają one podstawowe potrzeby bytowe ludzi. Z najniższej stawki nie powinny korzystać budynki letniskowe wówczas, gdy są tam jedynie sezonowo, a więc ubocznie zaspakajane potrzeby mieszkaniowe związane z wypoczynkiem, rekreacją, spędzaniem urlopów.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało ponadto, iż z akt sprawy bezspornie wynika, że Skarżący są właścicielami domku letniskowego położonego w miejscowości B. na terenach przeznaczonych pod zabudowę letniskową, wybudowanego na podstawie decyzji Naczelnika Gminy w S. z dnia [...] kwietnia 1989 r. Z materiału dowodowego wynika również, że Skarżący nadal posiadają mieszkanie własnościowe w W., w którym spędzają, jak piszą w odwołaniu, nieco większą część roku, niż w domu w B.. Dom ten nie służy zatem zaspokojeniu podstawowych potrzeb mieszkaniowych Skarżących, bowiem ich potrzeby mieszkaniowe, w pierwszej kolejności zaspakaja mieszkanie w W., w którym są oni zameldowani. Mieszkanie w B. pozostaje nadal na drugim miejscu.
Na zakończenie, organ odwoławczy zwrócił uwagę, iż decyzja w sprawie wymiaru podatku od nieruchomości za 2006 r. została wydana na podstawie niezmienionego, w stosunku do okresu poprzedniego, stanu faktycznego oraz że sprawa opodatkowania tej nieruchomości była już raz przedmiotem rozstrzygnięcia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który wyrokiem z dnia 30 maja 2005 r., sygn. akt III SA/Wa 170/05 oddalił skargę Skarżących na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. w przedmiocie ustalenia wymiaru podatku od nieruchomości za 2003 r.
Na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. Skarżący wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której domagali się uchylenia zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu podatkowego pierwszej instancji.
W uzasadnieniu skargi Skarżący wskazali, że stwierdzenie, iż dany budynek mieści się w jednej z kategorii podlegających opodatkowaniu budynków, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l., wyłącza możliwość zaliczenia takiego budynku równocześnie do innej kategorii. Przyjęcie przeciwnego stanowiska oznaczałoby, że ten sam przedmiot opodatkowania może być objęty różnymi stawkami opodatkowania i to bez jakichkolwiek wskazówek ustawodawcy. Taka sytuacja mogłaby zostać zakwalifikowana jako naruszenie art. 217 Konstytucji R.P.
W ocenie Skarżących fakt, iż posiadają oni mieszkanie w W., gdzie przebywają przez nieco większą część roku, nie może być podstawą do przyjęcia, iż budynek w B., który jest również ich miejscem zamieszkania, choć nie przez cały rok, nie jest budynkiem mieszkalnym, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. a) u.p.o.l. Taka ocena sprawy przez organy podatkowe jest niedopuszczalna i sprzeczna z regulacjami ustawowymi. Stanowisko organu podatkowego byłoby słuszne, ale wyłącznie w sytuacji, gdyby ustawodawca zawarł właściwą w tym zakresie regulację, jak to ma miejsce w przypadku objętym dyspozycją art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b) u.p.o.l., przewidującą inną stawkę podatkową dla budynków mieszkalnych lub ich części zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej. Regulacja ta jednoznacznie wskazuje, że w przypadku takim budynek nie zmienia nagle swojego generalnego charakteru i jest w dalszym ciągu budynkiem mieszkalnym, jednak ze względu na sposób jego wykorzystania podlega innej stawce podatkowej. W tym kontekście nie ma żadnego znaczenia, jak długo i w jakim okresie taki budynek jest wykorzystany. Skarżący zwrócili uwagę, iż gdyby mieli kilka mieszkań czy domów, to wedle zasady przyjętej w zaskarżonej decyzji, tylko jeden z tych domów mógłby być uznany za budynek mieszkalny, a inne już nie. Zdaniem Skarżących, zastosowana wobec nich wykładnia przepisów u.p.o.l. jest sprzeczna regulacjami tej ustawy i prowadzi do niezrozumiałego zróżnicowania podatników, co może stanowić naruszenie art. 32 Konstytucji R.P. Skarżący zwrócili również uwagę, że polski system prawny nie zna pojęcia "budynek letniskowy" i przyjmowanie takiej terminologii w decyzji administracyjnej jest niedopuszczalne i nie jest istotne, że pozwolenie na budowę tego budynku wydane w 1989 r. dotyczyło budynku letniskowego. Natomiast polski system prawny zawiera regulacje, w oparciu o które można stwierdzić co jest budynkiem mieszkalnym, budynkiem niemieszkalnym, czy też innym budynkiem. Regulacje te wynikają z rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 grudnia 1999 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych (Dz. U. Nr 112, poz. 1316, z późn. zm.). Autonomia prawa podatkowego nie oznacza bowiem abstrahowania od systemu w jakim prawo to funkcjonuje. Jeśli bowiem ustawa podatkowa nie definiuje danego pojęcia, należy je definiować według norm obowiązujących w innych przepisach ustawowych. Według Skarżących, organ podatkowy uznał, iż przedmiotowy budynek nie jest budynkiem mieszkalnym, wbrew prawu i faktom. Nie do przyjęcia jest również opieranie się na definicji słownikowej, oderwanej od definicji prawnej. Poza tym, zdaniem Skarżących, również przedstawiona przez organ odwoławczy definicja słownikowa potwierdza ich stanowisko, że przedmiotowy budynek jest budynkiem mieszkalnym.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. wnosząc o oddalenie skargi podtrzymało stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.
W złożonym na rozprawie, jako załącznik do protokołu, piśmie procesowym z dnia 20 października 2006 r. pełnomocnik Skarżącego podtrzymał zarzuty skargi oraz zwrócił uwagę, iż Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. nie ustosunkowało się do najbardziej istotnych zarzutów skargi, w tym zarzutów natury konstytucyjnej. Pełnomocnik Skarżącego powołał się także na pismo Ministra Finansów z dnia [...] marca 2006 r. nr [...], opublikowane w Biuletynie Skarbowym Nr 3 z 2006 r., zawierające interpretację przepisów prawa podatkowego. Zdaniem pełnomocnika Skarżącego, interpretacja ta dotyczy identycznego jak w rozpatrywanej sprawie przypadku i wprost podnosi takie argumenty, jak te zawarte w skardze.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Skarga jest niezasadna.
Istotą sporu w rozpatrywanej sprawie jest zaklasyfikowanie, należącego do Skarżących budynku położonego w miejscowości B. w Gminie S., do jednej z kategorii budynków, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. Przepis ten upoważniając rady gmin do określenia stawek podatku od nieruchomości, wyznaczył jednocześnie maksymalną wysokość tych stawek. Zgodnie z tym przepisem stawki podatku zostały zróżnicowane, m.in. ze względu na kryterium sposobu korzystania z tych nieruchomości lub ich części. W ramach tego zróżnicowania w art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. a) została wyodrębniona kategoria budynków mieszkalnych, dla których przewidziano preferencyjną (najniższą) stawkę podatkową. Wyższe stawki podatkowe przewidziano dla budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej i zajętych na określone rodzaje działalności gospodarczej - art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b)-d). Budynki nie mieszczące się w tych kategoriach, określone jako "budynki pozostałe" wskazane zostały w art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. e) z właściwą dla nich stawką podatkową.
W rozpatrywanej sprawie organy podatkowe uznały, opierając się także na wydanej na podstawie powyższych przepisów uchwale nr [...] Rady Gminy w S. z dnia [...] grudnia 2005 r. w sprawie określenia stawek i zwolnień w podatku od nieruchomości oraz sposobu jego poboru, iż należący do Skarżących budynek podlega opodatkowaniu według stawek podatkowych, jak dla budynków pozostałych, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. e) u.p.o.l., nie zaś według stawek przewidzianych dla kategorii budynków mieszkalnych wymienionych w art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. a) tejże ustawy, jak domagali się tego Skarżący.
Ze znajdującego się w aktach sprawy pozwolenia na budowę z dnia 14 kwietnia 1989 r., wydanego na wniosek Skarżącego, przez Naczelnika Gminy S. (karty nr 1-3 akt podatkowych) wynika, iż pozwolenie to dotyczyło domku letniskowego. Takiej właśnie kategorii budynków, w aspekcie ich zaliczenia do odpowiedniej kategorii przedmiotów opodatkowania wymienionych w art. 5 ust. 1 u.p.o.l., dotyczyły powoływane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji dwie uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego, tj. z dnia 22 kwietnia 2002 r. sygn. akt FPK 17/01 oraz z dnia 1 lipca 2002 r. sygn. akt FPK 3/02. W uchwałach tych stwierdzono, iż o zaliczeniu budynku letniskowego do kategorii budynków mieszkalnych decyduje kryterium zaspokojenia podstawowych potrzeb mieszkaniowych właściciela i osób mu bliskich.
Wprawdzie uchwały te dotyczyły podatku od nieruchomości za lata 2001 i 2002, niemniej w ocenie Sądu, wskazania w nich zawarte odnoszące się do opodatkowania domków letniskowych podatkiem od nieruchomości zachowały w zasadniczej mierze nadal swą aktualność, pomimo zmian prawnych jakie nastąpiły w przepisach u.p.o.l. Chodzi tu o zmiany wprowadzone od dnia 1 stycznia 2003 r. ustawą z dnia 30 października 2002 r. zmieniającej ustawę o podatkach i opłatach lokalnych oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 200, poz. 1683), a zwłaszcza o wprowadzony na mocy art. 1pkt 2 tej ustawy - art. 1a ust.1 pkt 1 u.p.o.l.
Przepisem tym została zmieniona definicja budynku - za budynek uważa się obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach. Definicja budynku na gruncie ustawy o podatkach i opłatach lokalnych została więc ujednolicona i dostosowana do definicji budynku zawartej w art. 3 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U z 2003r., Nr 207, poz. 2016, z późn. zm.). Należy jednak zwrócić uwagę, że w niniejszej sprawie nie jest przedmiotem sporu okoliczność, czy domek letniskowy Skarżących jest budynkiem, lecz to czy domek letniskowy może być uważany za "budynek mieszkalny" w rozumieniu przepisów u.p.o.l., a na to drugie pytanie przepisy prawa budowlanego miarodajnej odpowiedzi nie udzielają.
Sąd w składzie orzekającym podziela zasadność wniosków sformułowanych w wyżej wymienionych uchwałach Naczelnego Sądu Administracyjnego oraz słuszność argumentacji służącej ich uzasadnieniu. W uchwałach tych podkreślano m.in., iż podatek od nieruchomości jest świadczeniem wymagającym uwzględnienia sposobu wykorzystania majątku, a opodatkowanie najniższymi, preferencyjnymi stawkami podatkowymi budynków mieszkalnych uzasadnione jest właśnie tym, iż zaspakajają one podstawowe potrzeby bytowe ludzi. Z tego punktu widzenia należy uznać, iż na gruncie przepisów art. 5 u.p.o.l. również Rada Gminy S. była upoważniona do zakwalifikowania domków letniskowych według kryterium zaspakajania podstawowych potrzeb mieszkaniowych do kategorii budynków pozostałych.
Należy zwrócić uwagę, iż do argumentacji zawartej we wskazywanych wyżej uchwałach Naczelnego Sądu Administracyjnego odwoływał się również Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w obu wyrokach, tj. z dnia 26 stycznia 2004 r. sygn. akt III SA 1314/03 oraz z dnia 30 maja 2005 r. sygn. akt III SA/Wa 170/05, dotyczących ustalenia Skarżącym wymiaru podatku od nieruchomości od tego samego domku letniskowego - za 2003 r.
Do argumentacji zawartej w powyższych uchwałach nawiązuje również organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Z ustaleń poczynionych przez ten organ wynika, iż Skarżący posiadają mieszkanie w W., w którym są zameldowani na stałe i w którym spędzają większą część roku. Tym samym za prawidłowy należy uznać sformułowany na tej podstawie wniosek, iż domek letniskowy w B. nie służy zaspakajaniu ich podstawowych potrzeb mieszkaniowych, gdyż te zaspakaja mieszkanie w W., co z kolei sprawia, iż opodatkowanie należącego do Skarżących domku letniskowego, zgodnie uchwałą Rady Gminy w S. z dnia [...] grudnia 2005 r., według stawek, jak dla budynków pozostałych, nie narusza prawa. Budynek mieszkalny jest bowiem obiektem budowlanym służącym stałemu zamieszkaniu; nie odpowiada temu wymogowi budynek letniskowy, przeznaczony do sezonowego jedynie zamieszkania, niezależnie od standardu budynku oraz długości trwania sezonu.
Przedstawiając powyższy pogląd Sąd nie podziela stanowiska Skarżących wyrażonego w skardze, iż w stosunku do domków letniskowych wybór jednej z przewidzianych w przepisach u.p.o.l. stawki podatkowej, powinien nastąpić według przepisów wskazywanego przez Skarżących aktu wykonawczego do ustawy z dnia 29 czerwca 1995 r. o statystyce publicznej (Dz. U. Nr 88, poz. 439, z późn. zm.), tj. rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 grudnia 1999 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych (Dz. U. Nr 112, poz. 1316, z późn. zm.). Podobny pogląd wyraził również Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 7 lipca 2004 r. (sygn. akt FSK 280/04 – LEX nr 135248) stwierdzając, iż przepisy w sprawie Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych, wydane na podstawie ustawy o statystyce publicznej, regulują inną sferę zagadnień niż wymiar podatków i dlatego też nie mogą one stanowić podstawy do podejmowania rozstrzygnięć w zakresie podatku od nieruchomości, a w szczególności co do zaliczenia danego budynku do odpowiedniej kategorii budynków w rozumieniu przepisów u.p.o.l.
Rozpatrując niniejszą sprawę Sąd nie dostrzega również, aby przedstawiony wyżej sposób interpretacji przepisów u.p.o.l., pozostawał w sprzeczności ze wskazanymi przez Skarżących normami konstytucyjnymi zawartymi w art. 32 oraz art. 217 Konstytucji RP.
Dokonując oceny zgodności z prawem rozstrzygnięć organów podatkowych, których istotą jest zakwalifikowanie należącego do Skarżących domku letniskowego do wymienionej w art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. e) u.p.o.l. kategorii budynków pozostałych, należy podkreślić, iż nawet gdyby przyjąć reprezentowany również w orzecznictwie i literaturze przedmiotu pogląd (zob. np. wyrok NSA z dnia 9 września 2004 r., sygn. akt 412/04 – LEX nr 183122 oraz "Podatki i opłaty samorządowe – Komentarz", L.Etel, S. Presnarowicz, Dom Wydawniczy ABC, str. 190-192), dotyczy to zwłaszcza stanu prawnego obowiązującego od dnia 1 stycznia 2003 r., iż za miarodajne dla kwestii zaliczenia domków letniskowych do kategorii budynków mieszkalnych, w rozumieniu przepisów u.p.o.l., należałoby przyjąć wyłącznie kryteria określone w przepisach prawa budowlanego z pominięciem kryterium faktycznego wykorzystywania tego budynku jako miejsca stałego zamieszkania, co nakazywałoby koncentrowanie się na badaniu dokumentacji budowlanej jako właściwej do określenia rodzaju budynku na potrzeby opodatkowania, to znajdujące się w aktach sprawy pozwolenie na budowę domku letniskowego również przemawiałoby przeciwko uznaniu tego domku za budynek mieszkalny. Fakt wydania pozwolenia na budowę, tak określonego obiektu budowlanego, należy wiązać nie tyle z zasadami ustroju obowiązującego w latach osiemdziesiątych ubiegłego stulecia, na co wskazują w odwołaniu Skarżący, co raczej z koniecznością spełnienia dalej idących wymogów techniczno-budowlanych w przypadku udzielania pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego. W powoływanym już wyżej komentarzu – Podatki i opłaty samorządowe, L.Etel, S. Presnarowicz, (str. 191) przedstawione zostało następujące stanowisko - "uzasadnionym zatem jest pogląd, zgodnie z którym, o tym czy dany budynek jest budynkiem mieszkalnym, decydują zapisy w pozwoleniu na budowę, a więc dopiero uzyskanie decyzji o zmianie przeznaczenia z budynku letniskowego na mieszkalny pozwoli na opodatkowanie go według stawek właściwych dla budynków mieszkalnych." Skarżący tłumacząc w odwołaniu taką, a nie inną treść uzyskanego pozwolenia na budowę, obowiązującymi wówczas zasadami ustrojowymi, nie wskazują, aby o zmianę pozwolenia zabiegali, nie dokonywali również żadnych zmian w złożonym przez nich w 1997 r. wykazie nieruchomości, w którym wykazali do opodatkowania - nie budynek mieszkalny (pkt 1 wykazu), lecz budynek letniskowy (pkt 3 wykazu). Powyższe pozwala także przyjąć, iż rozstrzygnięcie zawarte w zaskarżonej decyzji odpowiada prawu.
Biorąc pod uwagę powyższe ustalenia i wnioski Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, z późn. zm.), orzekł jak w sentencji.