III SA/WA 2144/17

III SA/Wa 2144/17 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2018-03-21
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2017-06-19
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Agnieszka Olesińska /przewodniczący sprawozdawca/
Barbara Kołodziejczak-Osetek
Matylda Arnold-Rogiewicz
Symbol z opisem
6119 Inne o symbolu podstawowym 611
6560
Hasła tematyczne
Interpretacje podatkowe
Sygn. powiązane
I FSK 1646/20 - Postanowienie NSA z 2024-05-28
Skarżony organ
Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Treść wyniku
Uchylono zaskarżone postanowienie
Powołane przepisy
Dz.U. 2017 poz 201
art. 165a, art. 14h, art. 14g par. 1
Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jedn.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Agnieszka Olesińska (sprawozdawca), Sędziowie sędzia WSA Matylda Arnold – Rogiewicz, sędzia WSA Barbara Kołodziejczak – Osetek, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 21 marca 2018 r. sprawy ze skargi O. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością sp.k. na postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia [...] marca 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie wniosku o udzielenie interpretacji indywidualnej 1) uchyla zaskarżone postanowienie, 2) zasądza od Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej na rzecz O. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością sp.k. kwotę 580 zł (słownie: pięćset osiemdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Uzasadnienie
O. sp. z o.o. z siedzibą w S. (dalej: Skarżąca, Spółka lub Wnioskodawca) 31 października 2016 r. złożyła wniosek o wydanie indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie określenia, czy Wnioskodawca nabywa paliwa silnikowe oraz w zakresie obowiązku uzyskania przez Wnioskodawcę koncesji na obrót paliwami ciekłymi na mocy odpowiednich przepisów ustawy prawo energetyczne.
We wniosku Strona przedstawiła następujący stan faktyczny.
Na wniosek Wnioskodawcy, Naczelnik Urzędu Celnego w S. wydał [...] lutego 2016 r. decyzję w przedmiocie zezwolenia Wnioskodawcy na prowadzenie składu podatkowego na czas oznaczony do dnia 7 lutego 2019 r. na podstawie art. 48 ust. 1 pkt 1-7 ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym (Dz.U. 2014, poz. 752, dalej u.p.a.) w związku z art. 49 ust. 1 oraz art. 50 ust. 5 u.p.a. oraz § 3 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 30 sierpnia 2010 r. w sprawie zezwoleń na wykonywanie działalności w zakresie podatku akcyzowego.
W ramach prowadzonej działalności (skład podatkowy) Wnioskodawca jest uprawniony na mocy ww. decyzji do produkcji, przetwarzania, magazynowania, przyjmowania, wysyłania wyrobów akcyzowych: m.in. oleju napędowego (kody CN od 2710 19 41 do 2710 19 49), nafty do celów opałowych (kody CN 2710 19 21 i 2710 19 25), oleju smarowego o kodzie CN 2710 19 91 oraz oleju bazowego o kodzie CN 2710 19 99.
W związku z powyższym, Wnioskodawca planuje dokonać wewnątrzwspólnotowego nabycia od swych kontrahentów oleju napędowego (kod CN 27101943), a następnie zużyć całość tak nabywanego (wewnątrzwspólnotowo) oleju napędowego (kod CN 27101943) do produkcji oleju smarowego niskolepkościowego OSNL-100 tj. wyrobu nie będącego paliwem silnikowym. Olej smarowy niskolepkościowy OSNL-100 produkowany przez Wnioskodawcę posiada kod CN 27101991.
Reasumując, nabywany wewnątrzwspólnotowo od kontrahentów Wnioskodawcy olej napędowy o ww. kodzie CN (CN 27101943) nie będzie zużywany na jakiekolwiek inne cele niż produkcja oleju smarowego niskolepkościowego OSNL-100 o kodzie CN 2710 19 91.
Skarżąca zadała następujące pytania:
Czy w opisywanym stanie faktycznym (rodzaj i charakter prowadzonej przez Wnioskodawcę działalności, a przede wszystkim biorąc pod uwagę fakt przeznaczania przez Wnioskodawcę nabywanego oleju napędowego w całości na cele produkcji oleju smarowego niskolepkościowego OSNL-100), Wnioskodawca dokonując wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów (WNT) oleju napędowego o kodzie CN 27101943 dokonuje wewnątrzwspólnotowego nabycia towaru w postaci paliwa silnikowego?
Czy w opisywanym stanie faktycznym (rodzaj i charakter prowadzonej przez Wnioskodawcę działalności, a przede wszystkim biorąc pod uwagę fakt nie dokonywania przez Wnioskodawcę obrotu paliwami silnikowymi, albowiem olej napędowy o kodzie CN 27101943 nie jest przedmiotem obrotu, tylko zużycia w całości w procesie produkcji oleju smarowego niskolepkościowego OSNL-100 o kodzie CN 2710 19 91), Wnioskodawca winien uzyskać koncesję na obrót paliwami ciekłymi na mocy odpowiednich przepisów ustawy prawo energetyczne?
Zdaniem Wnioskodawcy, odpowiedź na zadane pytania jest przecząca (negatywna). Wnioskodawca uzasadniając własne stanowisko w sprawie opierał się na tym, że nie nabywa on paliw silnikowych (definicja w u.p.a.), a ponadto wykonuje działalność, na którą nie jest konieczne pozyskanie koncesji na obrót paliwami ciekłymi, więc w konsekwencji nie będzie zobowiązany do składania deklaracji VAT-14 i zapłaty podatku VAT w oparciu o art. 103 ust. 5a ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. 2016, poz. 710, dalej ustawa o VAT).
Postanowieniem z dnia [...] stycznia 2017 r. Minister Rozwoju i Finansów organ upoważniony do wydawania interpretacji Dyrektor Izby Skarbowej w W. odmówił wszczęcia postępowania.
Skarżąca złożyła zażalenie, w którym wniosła o wszczęcie postępowania, ewentualnie o uchylenie postanowienia.
Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej (dalej: DKIS), po ponownym rozpoznaniu sprawy, postanowieniem z [...] marca 2017 r. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.
Organ II instancji odniósł się do zarzutu Strony naruszenia art. 14b § 3 w związku z art. 14c § 1 i § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2017 r. poz. 201, ze zm., dalej O.p.), poprzez błędne przyjęcie, że Strona w przedmiotowym wniosku nie przedstawiła wyczerpująco zaistniałego stanu faktycznego oraz własnego stanowiska w sprawie, jak i błędne przyjęcie, że zagadnienia przedstawione w pytaniach dotyczą kwestii dowodzenia rzeczywistego stanu faktycznego, faktów istotnych z perspektywy stosowania przepisu prawa materialnego, analizy przepisów prawa energetycznego oraz przeprowadzania postępowania dowodowego. DKIS wskazał, że organ w postanowieniu wyjaśnił Stronie, że dla prawidłowego odczytania przedmiotu interpretacji opisanego jako "przepisy prawa podatkowego" o którym mowa w art. 14b § 1 O.p., niezbędne było odwołanie się do definicji legalnych zawartych w art. 3 O.p. W ocenie DKIS, organ I instancji wyjaśnił wyraźnie Stronie, że rolą interpretacji indywidualnej jest ocena stanowiska strony, a istotą interpretacji indywidualnej jest rozstrzygnięcie, czy wnioskodawca prawidłowo postrzega, jakie skutki prawne na gruncie określonych przepisów prawa podatkowego wywołuje przedstawiony przez niego stan faktyczny albo zdarzenie przyszłe. Ocena stanowiska wnioskodawcy, a w konsekwencji wydanie interpretacji indywidualnej, są możliwe jedynie wówczas, gdy kwestia stanowiąca przedmiot jego wątpliwości jest regulowana przepisami prawa podatkowego, przy czym znaczenie tego pojęcia ograniczone jest do unormowań o charakterze materialnoprawnym.
DKIS zaznaczył, że Strona podała jako przedmiot interpretacji art. 103 ust. 5a pkt 2 ustawy o VAT, który reguluje termin wpłaty podatku z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia paliw silnikowych przez podatnika w przypadku wprowadzenia tych towarów z terytorium państwa członkowskiego innego niż terytorium kraju do składu podatkowego. Tymczasem Wnioskodawca w odniesieniu do tej regulacji sformułował pytania, które sprowadzają się do ustalenia, czy Spółka dokonując wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów (WNT) oleju napędowego o kodzie CN 27101943 dokonuje wewnątrzwspólnotowego nabycia towaru w postaci paliwa silnikowego (o którym mowa w art. 103 ust. 5a ustawy o VAT), którego wytwarzanie i obrót wymaga uzyskania koncesji zgodnie z przepisami Prawa energetycznego oraz czy Wnioskodawca winien uzyskać koncesję na obrót paliwami ciekłymi na mocy odpowiednich przepisów ustawy prawo energetyczne.
Organ II instancji podał, że analiza opisanego stanu faktycznego oraz własnego stanowiska Wnioskodawcy w kontekście postawionych pytań wskazywała, że Spółka składając wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej nie wnosiła w nim o wykładnię przepisów prawa podatkowego w przedstawionej sytuacji, które są już Stronie znane, lecz oczekiwała od Organu potwierdzenia, że Wnioskodawca nabywając olej napędowy o kodzie CN 27101943 nie dokonuje wewnątrzwspólnotowego nabycia towaru w postaci paliwa silnikowego, oraz że Wnioskodawca nie jest zobowiązany do uzyskania koncesji na obrót paliwami ciekłymi na mocy przepisów ustawy prawo energetyczne.
Zdaniem DKIS, intencją Wnioskodawcy nie było rozstrzygnięcie w zakresie jak zastosować daną normę prawną (przepis art. 103 ust. 5a pkt 2 ustawy o VAT), ale w zakresie zakwalifikowania przez organ nabywanych przez Spółkę towarów do paliw silnikowych wymienionych w załączniku nr 2 do ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym, których wytwarzanie lub którymi obrót wymaga uzyskania koncesji zgodnie z przepisami ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. - Prawo energetyczne.
W ocenie DKIS, w wydanym postanowieniu organ I instancji jasno wskazał, że odpowiadając na tak sformułowane przez Wnioskodawcę zagadnienia, musiałby zweryfikować poprawność przedstawionego we wniosku stanu faktycznego tj. dokonać kwalifikacji nabywanych przez Wnioskodawcę produktów (oleju napędowego o kodzie CN 27101943) do towarów wymienionych w załączniku nr 2 do ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym, których wytwarzanie lub którymi obrót wymaga uzyskania koncesji zgodnie z przepisami ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. - Prawo energetyczne. Organ musiałby też rozstrzygnąć, czy Wnioskodawca we właściwy sposób interpretuje przepisy dotyczące ustawy prawo energetyczne w zakresie obowiązku uzyskania koncesji na obrót paliwami ciekłymi. Natomiast przedstawienie przez Wnioskodawcę ww. kwalifikacji jest obligatoryjne, jako element stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego w związku wystąpieniem do organu o interpretację indywidualną przepisów prawa materialnego, tj. art. 103 ust. 5a pkt 2 ustawy o VAT. Zgodnie bowiem z art. 14b § 3 O.p., składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego.
DKIS zaznaczył, że organ wydający interpretację indywidualną, stosownie do art. 14c § 1 i 2 O.p., dokonuje oceny stanowiska wnioskodawcy i przedstawia jej uzasadnienie prawne. Organ nie jest natomiast uprawniony do wypowiadania się, czy w przedmiotowym przypadku Wnioskodawca dokonując wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów (WNT) oleju napędowego o kodzie CN 27101943, dokonuje wewnątrzwspólnotowego nabycia towaru w postaci paliwa silnikowego oraz czy winien uzyskać koncesję na obrót paliwami ciekłymi na mocy odpowiednich przepisów ustawy prawo energetyczne dokonując wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów (WNT) oleju napędowego o kodzie CN 27101943.
Organ II instancji uznał za niezasadne stwierdzenie Spółki, że w przedmiotowym wniosku przedstawiła wyczerpująco zaistniały stan faktyczny oraz własne stanowisko w sprawie, natomiast organ błędne przyjął, że zagadnienia przedstawione w pytaniach Strony dotyczą kwestii dowodzenia rzeczywistego stanu faktycznego, faktów istotnych z perspektywy stosowania przepisu prawa materialnego, analizy przepisów prawa energetycznego oraz przeprowadzania postępowania dowodowego.
Organ wydający interpretację przepisów prawa podatkowego nie może rozstrzygać w kwestii stwierdzenia, czy Wnioskodawca dokonuje prawidłowej kwalifikacji towarów. Organ nie może też rozstrzygać, czy na podstawie przepisów dotyczących ustawy prawo energetyczne, które nie stanowią przepisów prawa podatkowego - Wnioskodawca, w opisywanym stanie faktycznym będzie zobowiązanym do uzyskania koncesji na obrót paliwami ciekłymi na mocy odpowiednich przepisów ustawy prawo energetyczne.
Zdaniem DKIS wniosek Strony o wydanie interpretacji indywidualnej prawa podatkowego nie spełniał wymogów stawianych przez art. 14b O.p.
Skarżąca wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia i poprzedzającego go postanowienia oraz o zasądzenie kosztów postępowania.
Wydanemu postanowieniu Skarżąca zarzuciła naruszenie:
1. przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy:
a) art. 14h w związku z art. 165a § 1 O.p. przez błędne przyjęcie, że w niniejszej sprawie zachodzą okoliczności wskazujące na wystąpienie przyczyn, z powodu których postępowanie nie może być wszczęte,
b) art. 14b § 3 w związku z art. 14c § 1 i § 2 O.p. poprzez błędne przyjęcie, że Strona w przedmiotowym wniosku nie przedstawiła wyczerpującego zaistniałego stanu faktycznego oraz własnego stanowiska w sprawie oraz błędne przyjęcie, że zagadnienie przedstawione w pytaniach Strony dotyczą kwestii dowodzenia rzeczywistego stanu faktycznego, faktów istotnych z perspektywy stosowania przepisu prawa materialnego, analizy przepisów prawa energetycznego oraz przeprowadzanie postępowania dowodowego, do których w ocenie organu, organ nie był uprawniony.
2. przepisów prawa materialnego w postaci art. 103 ust. 5a ustawy o VAT przez jego błędną wykładnię i przyjęcie, że przepis ten reguluje jedynie termin wpłaty podatku z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia paliw silnikowych przez podatnika w przypadku wprowadzenia tych towarów z terytorium państwa członkowskiego innego niż terytorium kraju do składu podatkowego, podczas gdy prawidłowa wykładnia tego przepisu doprowadziłaby do ustalenia, że przepis ten nakłada na przedsiębiorców nowe obowiązki na podmiot dokonujący WNT paliw silnikowych, a także dotyczy kwestii podniesionych we wniosku Skarżącej.
W odpowiedzi na skargę DKIS wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał stanowisko przedstawione w zaskarżonym postanowieniu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Skarga jest zasadna.
1. Przedmiotem kontroli jest postanowienie w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania o wydanie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie (dla porządku należy wspomnieć, że w odpowiedzi na skargę organ omyłkowo kilkakrotnie wzmiankuje o "pozostawieniu wniosku bez rozpatrzenia", co jednak w sprawie nie miało miejsca).
Organ stanął na stanowisku, że nie jest uprawniony do wypowiadania się, czy w przypadku przedstawionym we wniosku Wnioskodawca dokonując wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów (WNT) oleju napędowego o kodzie CN 27101943, dokonuje wewnątrzwspólnotowego nabycia towaru w postaci paliwa silnikowego oraz czy winien uzyskać koncesję na obrót paliwami ciekłymi na mocy odpowiednich przepisów ustawy prawo energetyczne dokonując wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów (WNT) oleju napędowego o kodzie CN 27101943. Dlatego organ odmówił wszczęcia postępowania w sprawie wydania interpretacji, a DKIS po rozpatrzeniu zażalenia stanowisko to podtrzymał.
2. Zgodnie z art. 165a O.p., mającym w sprawach dotyczących interpretacji indywidualnych odpowiednie zastosowanie z mocy art. 14h tej ustawy, gdy żądanie zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z jakichkolwiek innych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ podatkowy wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania (§ 1). Na postanowienie, o którym mowa w § 1, służy zażalenie (§ 2).
Organ nie powołuje się na to, aby wniosek o wydanie interpretacji pochodził od osoby nieuprawnionej. Sąd także nie dostrzega po stronie Wnioskodawcy braku cech uprawniających do złożenia wniosku. Porządkująco należy przypomnieć, że treść art. 14b § 2 O.p. wskazuje, że wniosek zainteresowanego może dotyczyć zaistniałego stanu faktycznego lub zdarzeń przyszłych. Należy zatem przyjąć, że osoba zainteresowana, to każda osoba, która chce uzyskać interpretację przepisów prawa podatkowego w celu wyjaśnienia i/lub ułożenia swoich interesów w sferze prawa podatkowego. Podkreślić jednocześnie należy, że sfera prawa podatkowego to zarówno obowiązki wnioskodawcy, jak również jego prawa.
Osobą legitymowaną do wystąpienia o wydanie interpretacji indywidualnej może być zatem osoba, u której wystąpił lub może wystąpić określony stan faktyczny, który może powodować określone konsekwencje w zakresie prawa podatkowego. Wynika to z tej części przepisu art. 14b § 1 O.p., w której stanowi on, że interpretację wydaje się na pisemny wniosek zainteresowanego "w jego indywidualnej sprawie". Indywidualny charakter sprawy oznacza, że dotyczy ona imiennie określonego podmiotu oraz konkretnych jego praw lub obowiązków.
Skarżąca niewątpliwie była zatem uprawniona do wystąpienia w wnioskiem o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego co do kwestii, o jakie pyta. Nie zachodzi zatem pierwsza z przyczyn odmowy wskazana w art. 165a § 1 O.p. Należy zatem skoncentrować się na drugiej kategorii przyczyn odmowy, tj. "innych przyczynach" w rozumieniu art. 165a § 1 O.p.
3. Inne przyczyny, o których mowa w omawianym przepisie mogą dotyczyć: 1) braku w przepisach ustaw podatkowych podstawy do rozpatrzenia treści żądania w trybie postępowania podatkowego, 2) sytuacji, gdy w danej sprawie toczy się postępowanie podatkowe, 3) przypadków, gdy w sprawie została już wydana decyzja (Ordynacja podatkowa Komentarz, S. Babiarz, B. Dauter, B. Gruszczyński, R. Hauser, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Lexis Nexis Warszawa 2011r.).
Natomiast odnośnie do użytego w art. 165a § 1 O.p. sformułowania "nie może być wszczęte", w orzecznictwie przyjmuje się, że należy je odnieść do sytuacji, gdy wszczęciu postępowania podatkowego stoi na przeszkodzie przepis prawa bądź poszczególne jego przepisy, których wykładnia uniemożliwia prowadzenie tego postępowania i rozpatrzenia treści żądania w sposób merytoryczny (np. wyrok NSA z 6 listopada 2008r., II FSK 1097/07, LEX nr 531085, wyrok NSA z 3 lutego 2012r., II FSK 1250/10, LEX nr 1131068, wyrok WSA w Warszawie z 22 stycznia 2007r., III SA/Wa 3288/06, LEX nr 317285).
4. Odnośnie do występującego w art. 165a § 1 O.p. sformułowania "inne przyczyny", zważywszy na specyfikę postępowania "interpretacyjnego", przyjmuje się, że są nimi np. takie sytuacje, gdy:
- przedmiotem wniosku jest interpretacja przepisów innych niż przepisy prawa podatkowego;
- przedmiotem wniosku jest interpretacja przepisów prawa podatkowego w sprawach pozostających poza zakresem przedmiotowym upoważnienia organu wydającego interpretacje indywidualne (tak m.in. WSA w Warszawie w wyroku z 3 marca 2016 r., sygn. akt III SA/Wa 1248/15).
5. Art. 165a § 1 O.p. nie może być interpretowany rozszerzająco, ponieważ taka wykładnia stanowiłaby skuteczny środek dla organów podatkowych ograniczający merytoryczne rozpatrywanie wniosków i oznaczałoby to ograniczenie prawa do procesu i w konsekwencji wykluczenia merytorycznego rozpatrzenia sprawy (Sąd podziela tym samym pogląd sformułowany w cytowanym już wyroku III SA/Wa 1248/15).
6. Organ w treści zaskarżonego postanowienia wskazuje dwa powody uniemożliwiające mu wydanie interpretacji. Pierwszy z nich jest taki, że sytuacja przedstawiona we wniosku zmuszałaby organ do weryfikowania opisu pod względem jego zgodności z prawdą, tj. do przeprowadzenia postępowania dowodowego, do ustalania stanu faktycznego. Drugi powód odmowy wszczęcia postępowania w sprawie o wydanie interpretacji jest natomiast taki, że zdaniem organu wnioskodawca nie pyta o przepisy prawa podatkowego, lecz o przepisy leżące poza tą sferą. Organ zaś – jak skądinąd słusznie wskazano w zaskarżonym postanowieniu - jest powołany tylko do interpretacji przepisów prawa podatkowego i nie może prowadzić postępowania dowodowego.
7. W pierwszej kolejności Sąd odniesie się do zasadności skargi co do postanowienia Organu w zakresie drugiego z pytań zawartych we wniosku. Wnioskodawca w pytaniu drugim domagał się potwierdzenia, że nie jest zobowiązany do uzyskania koncesji na obrót paliwami ciekłymi na mocy przepisów ustawy - Prawo energetyczne. Zaskarżonym postanowieniem w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania objęty był cały wniosek Skarżącej (tj. dwa pytania). Sąd stwierdza, że Skarżąca domagała się uchylanie postanowienia w całości, jednak co do prawidłowości postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania w zakresie pytania nr 2 Skarżąca nie sformułowała żadnych zarzutów ani nie powołała żadnej argumentacji. Zarzuty i argumentacja dotyczą tylko kwestii związanych z pytaniem oznaczonym we wniosku numerem 1.
Mimo że zaskarżone postanowienie związane jest z instytucją indywidualnych interpretacji przepisów prawa podatkowego, to zdaniem Sądu art. 57a P.p.s.a. w tym przypadku nie ogranicza granic badania sprawy przez Sąd – ponieważ skarga została wniesiona na akt niewymieniony w art. 57a P.p.s.a., lecz na postanowienie w sprawie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie wydania interpretacji indywidualnej. Przepis art. 57a P.p.s.a., jako wprowadzający wyjątek od zasady, że sąd pierwszej instancji nie jest związany granicami skargi (art. 134 § 1 P.p.s.a.) – musi być interpretowany ściśle. Nie czując się zatem związanym granicami skargi Sąd stwierdza, że stanowisko Organu co do pytania nr 2 nie narusza prawa. Pytanie to nie dotyczy bowiem zagadnienia z zakresu interpretacji przepisów prawa podatkowego. Organ miał więc podstawy do tego, aby odmówić wszczęcia postępowania w sprawie wydania interpretacji indywidualnej co do pytania, "czy Wnioskodawca winien uzyskać koncesję na obrót paliwami ciekłymi na mocy odpowiednich przepisów prawo energetyczne".
8. Oceniając zasadność odmowy wszczęcia postępowania co do pytania pierwszego, należy przypomnieć, że Organ wskazuje dwa powody uniemożliwiające mu wydanie interpretacji. Pierwszy jest taki, że udzielenie odpowiedzi na zadane pytanie wymagałoby przeprowadzenia przez organ postępowania dowodowego, a drugi - że zdaniem organu wnioskodawca nie pyta o przepisy prawa podatkowego, lecz o przepisy leżące poza tą sferą.
Zdaniem Sądu organ jest uprawniony i zarazem zobowiązany do dokonania oceny prawnej, jakiej żądał wnioskodawca w pytaniu pierwszym. Pytanie pierwsze sprowadza się do tego, czy nabywany przez Wnioskodawcę wewnątrzwspólnotowo towar (olej napędowy) w konkretnych przedstawionych przez niego okolicznościach należy uznać za "paliwo silnikowe" w rozumieniu art. 103 ust. 5a ustawy o podatku od towarów i usług. Wnioskodawca pyta więc o konkretny problem z zakresu zastosowania przepisów prawa podatkowego w jego indywidualnej sprawie. Organ nie mógł uchylić się od wydania interpretacji powołując się na to, że Skarżący żąda interpretacji przepisów nie należących do prawa podatkowego.
Odpowiedź na to pytanie bynajmniej nie wymaga też oceny co do prawdziwości stanu faktycznego (opisu zdarzenia przyszłego) przedstawionego we wniosku. Organ wydając interpretację indywidualną ma obowiązek odnieść się do stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) przedstawionego we wniosku – tak jak podatnik je przedstawił, i nie ma obowiązku (ani nawet uprawnienia) badać, czy przedstawiony stan faktyczny odpowiada rzeczywistości. Nie jest zmartwieniem organu to, czy Wnioskodawca napisał prawdę. Należy bowiem zauważyć, że interpretacja pełni przewidzianą w przepisach Ordynacji podatkowej funkcję ochronną zawsze tylko pod warunkiem, że stan faktyczny (opis zdarzenia przyszłego) przedstawiony we wniosku odpowiada rzeczywistemu stanowi rzeczy. Interpretacja nie będzie miała dla podatnika żadnej wartości, jeśli w przyszłości organ podatkowy stwierdzi, że to, co Wnioskodawca podał we wniosku, nie pokrywa się z rzeczywistością. Zatem, organ wydający interpretację nie ma powodu do weryfikowania zgodności z rzeczywistością tego, co podał wnioskodawca. Jeśli zaś organ uważa opis zawarty we wniosku za niewyczerpujący – ma obowiązek zwrócić się do Wnioskodawcy o uzupełnienie braków formalnych.
9. Reasumując, co do odmowy wszczęcia postępowania w zakresie pytania nr 1, w ocenie Sądu żaden z podanych przez Organ powodów odmowy w sprawie nie wystąpił. Dlatego zdaniem Sądu Organ nie powinien był odmawiać wszczęcia postępowania. Organ powinien był wydać interpretację na podstawie opisu przedstawionego we wniosku, a gdyby opis ten uznał za niewyczerpujący – powinien zażądać od Wnioskodawcy uzupełnienia opisu o określone dane, i po ewentualnym uzupełnieniu - wydać interpretację.
10. W ocenie Organu O. sp. z o.o. w istocie rzeczy nie wnosi o wykładnię przepisów prawa podatkowego w przedstawionej sytuacji, lecz oczekuje od Organu potwierdzenia, że nabywając olej napędowy o kodzie CN 2710 19 43 nie dokonuje wewnątrzwspólnotowego nabycia towaru w postaci paliwa silnikowego. Organ wskazał, że prawo podatkowe nie reguluje kwestii, o które pyta Skarżąca. Zdaniem Sądu jednak Organ nie może się uchylić od udzielenia odpowiedzi na pytanie nr 1 zadane przez Wnioskodawcę.
Wnioskodawca pyta o to, jak należy rozumieć pojęcie "paliwa silnikowego", które to pojęcie użyte jest w art. 103 ust. 5a ustawy o podatku od towarów i usług. Wnioskodawca wskazuje na normatywną definicję pojęcia "paliwa silnikowego" wynikającą z art. 86 ust. 2 ustawy o podatku akcyzowym, zgodnie z którą paliwami silnikowymi są wyroby energetyczne przeznaczone do użycia, oferowane na sprzedaż lub używane do napędu silników spalinowych. Wnioskodawca pyta, czy prawidłowo rozumuje, że olej silnikowy, który nabywa do wskazanych we wniosku celów, nie stanowi "paliwa silnikowego" w rozumieniu art. 103 ust. 5a ustawy o VAT, ponieważ Wnioskodawca – jak podaje – nie będzie zużywał oleju napędowego o podanym kodzie do takich celów, jakie wskazuje zacytowany przepis ustawy o podatku akcyzowym.
Wbrew twierdzeniu organu zatem pytanie Skarżącego w oczywisty sposób osadzone jest w obszarze przepisów prawa podatkowego. Skarżący zadał je ze względu na obszar swojej działalności, jaki deklaruje we wniosku o wydanie interpretacji. Problemem, jaki organ wydający interpretację miał rozstrzygnąć, jest to, czy prawidłowe jest stanowisko Wnioskodawcy, że nie każdy wyrób wymieniony w załączniku nr 2 do ustawy o podatku akcyzowym automatycznie powinien być uznany za "paliwo silnikowe" w rozumieniu art. 103 ust. 5a ustawy o VAT. Wnioskodawca chce poznać stanowisko Organu co do tego, czy prawidłowe jest jego rozumowanie, że skoro ma on zamiar w całości zużywać nabyty olej napędowy do produkcji innego wyrobu (konkretnie: oleju smarowego niskolepkościowego OSNL-100 o kodzie CN 27101991) – to tym samym nie nabywa on "paliwa silnikowego", co ma określone konsekwencje podatkowoprawne.
Niewątpliwie ustawa o podatku od towarów i usług jest ustawą podatkową. Zagadnienie, o które Skarżąca pyta w pytaniu 1 wniosku, jest zatem niewątpliwie pytaniem z zakresu prawa podatkowego.
Dlatego w ocenie Sądu stanowisko Organu, że przedstawiony przez Skarżącego problem leży poza sferą prawa podatkowego – nie jest zasadne.
11. Należy przyznać rację Skarżącej, że - wbrew temu co twierdzi Organ - art. 103 ust. 5a ustawy VAT nie reguluje tylko terminu wpłaty podatku z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia paliw silnikowych przez podatnika w przypadku wprowadzenia tych towarów z terytorium państwa członkowskiego innego niż terytorium kraju składu podatkowego, lecz że reguluje też kwestie będące przedmiotem pytania zadanego we wniosku o wydanie interpretacji. Powołany przepis ten wprowadza nowe obowiązki na podmiot dokonujący WNT paliw silnikowych, dlatego też bez ustalenia, jak należy rozumieć definicję paliw silnikowych na podstawie powołanego przepisu ustawy VAT, nie jest możliwe prawidłowe wywiązywanie się z przedmiotowych obowiązków. Wnioskodawca zmierzał do ustalenia, czy wykonywana przez niego czynność (nabywanie oleju silnikowego – na potrzeby produkcji smaru) kwalifikuje się do pojęcia wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów w postaci paliw silnikowych. Z wniosku wynika, że problem ten rzutuje za zakres obowiązków Wnioskodawcy wynikających z przepisów prawa podatkowego.
12. Podobnie za niezasadne Sąd uważa stanowisko Organu, że zagadnienie przedstawione w tym pytaniu dotyczy w istocie kwestii dowodzenia rzeczywistego stanu faktycznego, faktów istotnych z perspektywy stosowania przepisu prawa materialnego oraz przeprowadzenia postępowania dowodowego. Organ słusznie wskazuje, że prowadzenie postępowania dowodowego nie jest możliwe w ramach wydawania interpretacji indywidualnych prawa podatkowego. Jednakże organ powinien wydać interpretację na podstawie opisu przedstawionego we wniosku.
Sposób sformułowania wniosku nie wskazuje na to, aby Wnioskodawca domagał się weryfikowania prawdziwości danych podanych we wniosku. Wnioskodawca opisuje sytuację jasno i konkretnie. Wnioskodawca nie domagał się ustalenia stanu faktycznego, lecz tylko potwierdzenia, że podane przez siebie okoliczności prawidłowo interpretuje w świetle przepisów prawa podatkowego. Wbrew temu, co twierdzi Organ, aby wydać interpretację Organ nie musiałby prowadzić postępowania dowodowego. Dlatego rzekoma konieczność prowadzenia postępowania dowodowego także nie mogła być powodem odmowy wszczęcia postępowania w sprawie wydania interpretacji indywidualnej.
13. Rozpatrując ponownie zażalenie na postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie wydania interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego, Dyrektor KIS będzie zobowiązany uwzględnić wyżej zaprezentowane stanowisko Sądu.
14. Celem wprowadzenia instytucji interpretacji indywidualnych było umożliwienie zainteresowanym podmiotom uzyskania od podatkowego organu interpretacyjnego wykładni przepisów prawa podatkowego. Istotą interpretacji indywidualnej jest rozstrzygnięcie, czy wnioskodawca prawidłowo postrzega, jakie skutki prawne na gruncie określonych przepisów prawa podatkowego wywołuje przedstawiony przez niego stan faktyczny albo zdarzenie przyszłe.
Kiedy mowa w przepisie art. 14b § 1 O.p. o prawie do uzyskania interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie zainteresowanego, oznacza to uprawnienie do uzyskania od organu wykładni przepisów prawa podatkowego w każdej indywidualnej sprawie, która może kształtować jego prawa lub obowiązki na gruncie przepisów prawa podatkowego. W szczególności zatem możliwość żądania na podstawie art. 14b § 1 O.p. uzyskania interpretacji przepisów prawa podatkowego, odnosi się do stanów faktycznych przedstawionych przez wnioskodawcę, co do których wykładnia znajdujących w nich zastosowanie przepisów podatkowych, rzutować może na prawidłowe rozliczenie się wnioskodawcy z fiskusem. W efekcie wnioskodawca ma uzyskać rzetelną informację, jak – w dotyczącym go stanie faktycznym – organ podatkowy interpretuje przepisy podatkowe znajdujące w nim zastosowanie, co może mieć wpływ na prawidłowość dokonania przez niego rozliczenia z fiskusem (tak m.in. WSA w Warszawie w wyroku z 3 marca 2016 r., sygn. akt III SA/Wa 1248/15).
W tej sytuacji należy stwierdzić, że w odniesieniu do pytania nr 1 organ nie miał podstaw do zastosowania art. 165a § 1 w zw. z art. 14h O.p.
Spółka bowiem domagała się interpretacji przepisów prawa podatkowego w kontekście ściśle wskazanego stanu faktycznego. W istocie więc wnosiła o zweryfikowanie przez podatkowy organ interpretacyjny, czy prawidłowo dokonała subsumcji tego stanu faktycznego pod wskazane normy prawa podatkowego. Wnioskiem zatem nie było objęte żądanie wyjaśnienia (ustalenia) stanu faktycznego. Wniosek o interpretację wskazywał na wątpliwość, jak należy rozumieć pojęcie "paliwo silnikowe" na gruncie art. 103 ust. 5a ustawy o VAT.
Odmowa wszczęcia postępowania w niniejszej sprawie Sprzeczna z funkcją gwarancyjną i informacyjną indywidualnej interpretacji.
15. W realiach rozpoznawanej sprawy w pełni aktualny jest pogląd zawarty w uzasadnieniu orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego z dnia 26 kwietnia 2005r. (sygn. akt SK 36/03), w którym napisano, iż "obowiązkiem organów podatkowych, jak zresztą wszystkich organów państwa, było (i jest) udzielanie obywatelowi (podatnikowi) rzetelnej i efektywnej pomocy wszędzie tam, gdzie pomoc taka jest prawem przewidziana. Nie do pogodzenia z zasadami państwa prawnego (art. 2 Konstytucji) i legalizmu (art. 7 Konstytucji) są wszelkie działania "pozorowane", w myśl zasady ut aliquid fecisse videatur ("aby się wydawało, że coś jest czynione"). W odniesieniu do informacji podatkowych stwierdzić należy, że ich celem było wspomożenie podatników zobowiązanych do samoobliczenia podatku, w konkretnych sytuacjach, w których nie mieli oni pewności co do sposobu interpretacji prawa podatkowego i jego stosowania we własnych sprawach. Organa podatkowe miały obowiązek udzielić im efektywnej pomocy, nie ograniczającej się na przykład do zacytowania znanych podatnikowi przepisów. Zobowiązane też były do jasnych i pełnych odpowiedzi, nie zaś do odpowiedzi wymijających czy też nietrafiających w sedno zagadnienia przedstawianego w żądaniu" (cyt. za wyrokiem WSA w Warszawie z 3 marca 2016 r., sygn. akt III SA/Wa 1248/15).
Niniejsza sprawa obrazuje, że nawet stworzenie prawa korzystnego dla podatników, w celu szczególnego zobligowania organów podatkowych do wypełniania swoich obowiązków wynikających z art. 2 i art. 7 Konstytucji, nie spełni swojej funkcji w przypadkach nastawienia tych organów do czynienia wykładni przepisów prawa w sposób nieprzychylny tymże podatnikom, nieułatwiającej im prawidłowego rozliczania się z fiskusem (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 9 września 2008r., I FSK 1063/07).
16. Z powodów wyżej wskazanych, zaskarżone postanowienie narusza art. 165a w zw. z art. 14h O.p. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Organ nie wykazał bowiem, aby zachodziły przyczyny uniemożliwiające wszczęcie postępowania o wydanie interpretacji indywidualnej co do pytania oznaczonego we wniosku numerem 1.
Na s. 6 zaskarżonego postanowienia Organ wskazał też: "niezasadne jest stwierdzenie Spółki, że w przedmiotowym wniosku przedstawiła wyczerpująco zaistniały stan faktyczny oraz własne stanowisko w sprawie". Tym samym organ wskazał na niespełnienie przez Wnioskodawcę wymogów wynikających z art. 14b § 3 O.p. W odniesieniu do tej kwestii Sąd wskazuje, że jeśli organ dostrzegał braki wniosku w zakresie wymogów określonych w art. 14b § 3 O.p., wówczas w myśl art. 14g § 3 O.p. powinien był wezwać wnioskodawcę do uzupełnienia wniosku. Dopiero nieuzupełnienie wniosku w odpowiednim zakresie otwiera drogę do odmowy wszczęcia postępowania. Skoro organ nie wezwał do uzupełnienia wniosku, tylko od razu odmówił wszczęcia postępowania, to naruszył art. 14g § 1 O.p. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
17. Z omówionych wyżej względów Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. uchylił zaskarżone postanowienie. W ponownie prowadzonym postępowaniu organ podatkowy obowiązany będzie zastosować się do przedstawionego wyżej stanowiska Sądu.
O kosztach postępowania sądowego Sąd orzekł na mocy art. 200 w zw. z art. 205 § 2 P.p.s.a., zasądzając na rzecz Skarżącej kwotę stanowiącą równowartość uiszczonego wpisu (100 zł) oraz koszty zastępstwa procesowego wykonywanego przez adwokata (480 zł).