III SA/Wa 2135/18

III SA/Wa 2135/18 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2019-06-12
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2018-08-30
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Aneta Trochim-Tuchorska /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne
Podatki inne
Sygn. powiązane
III FSK 1626/21 - Wyrok NSA z 2023-02-02
Skarżony organ
Minister Pracy i Polityki Społecznej
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2011 nr 127 poz 721
art. 33 ust. 3 pkt 2 , art. 33 ust. 4, art. 33 ust. 4a pkt 2
Ustawa z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych - tekst jednolity.
Dz.U. 2018 poz 1302
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Aneta Trochim-Tuchorska (sprawozdawca), Sędziowie sędzia WSA Radosław Teresiak, sędzia WSA Anna Zaorska, Protokolant starszy referent Magdalena Walkowiak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 czerwca 2019 r. sprawy ze skargi Przedsiębiorstwa Produkcyjno-Handlowo-Usługowego S. sp. z o.o. z siedzibą w R. na decyzję Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] czerwca 2018 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania z tytułu wpłat na Państwowy Fundusz Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych za grudzień 2016 r. oddala skargę
Uzasadnienie
Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie decyzją z [...] czerwca 2018r. Minister Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej, po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez Przedsiębiorstwo Produkcyjno-Handlowo-Usługowe "S." sp. z o.o. z/s w R. (dalej: "Skarżąca" lub "Spółka"), utrzymał w mocy decyzję Prezesa Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych (dalej: "Prezes Zarządu PFRON") z [...] września 2017r. określającą wysokość zobowiązania z tytułu wpłat na Państwowy Fundusz Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych (dalej: "PFRON" lub "Fundusz") za grudzień 2016r. w związku z nieprowadzeniem rachunku bankowego środków zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych (zfron).
Decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym:
Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w R. przeprowadził w Spółce w dniach 10 i 12 sierpnia 2016r. oraz 27 października 2016r. kontrolę podatkową w zakresie prawidłowości gromadzenia i wydatkowania środków zfron w 2011 r. Protokół doręczono Spółce w dniu 27 października 2016r.
Fundusz Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych pismem z 5 grudnia 2016r. (doręczonym 9 grudnia 2016r.) powiadomił Spółkę o ujawnionych nieprawidłowościach polegających na naruszeniu art. 33 ust. 3 pkt 3 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz. U. z 2011r. Nr 127, poz. 721 ze zm.; dalej: "ustawa o rehabilitacji") w związku z niedotrzymaniem terminów do przekazywania środków zfron pochodzących ze zwolnień z podatku dochodowego od osób fizycznych na rachunek bankowy tego funduszu za okresy styczeń – grudzień 2011r. oraz podatku od nieruchomości za okresy styczeń – grudzień 2011r. na rachunek bankowy tego funduszu oraz na naruszeniu art. 33 ust. 3 pkt 2 ustawy o rehabilitacji, w związku z nieprowadzeniem rachunku bankowego środków tego funduszu. Jednocześnie w piśmie tym zawarto wezwanie do złożenia deklaracji DEK-II-A wykazującej prawidłową wysokość wpłat na PFRON w terminie do 20 dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym Spółka odebrała przedmiotowe zawiadomienie oraz do zapłaty zobowiązania na rzecz PFRON. Za datę ujawnienia nieprawidłowości Prezes Zarządu PFRON uznał dzień doręczenia ww. pisma.
Spółka nie złożyła deklaracji DEK-II-A, ani nie dokonała wpłaty.
Wobec powyższego, Prezes Zarządu PFRON postanowieniem z 9 lutego 2017r. wszczął wobec Spółki postępowanie mające na celu określenie wysokości zobowiązań z tytułu wpłat na PFRON za grudzień 2016r. w związku z nieprowadzeniem rachunku bankowego zfron.
Pismem z 9 lutego 2017r. Prezes Zarządu PFRON wezwał Spółkę do przedstawienia dowodów będących w jej posiadaniu w postaci zestawień, wyjaśnień i informacji oraz potwierdzonych za zgodność z oryginałem kopii dokumentów, tj.:
- wyjaśnienie dlaczego nie prowadzono rozliczeniowego rachunku bankowego środków zfron, a jeżeli prowadzono taki rachunek to o przesłanie umowy o prowadzenie rachunku bankowego zfron oraz wyciągów z tego rachunku za okres od 1 stycznia 2011r. do 31 grudnia 2011r.,
- deklaracji PIT-4R za rok 2011,
- dokumentów potwierdzających wysokość zwolnienia z podatku od nieruchomości za 2011r.,
- zestawienia środków za okres od 1 stycznia 2011r. do 31 grudnia 2011r., o których stanowi art. 33 ust. 2 ustawy o rehabilitacji, które powinny być przekazywane na rachunek bankowy zfron, z podaniem terminów i dat dokonania wpłat na ten rachunek,
- zestawienia dat wypłat wynagrodzeń w rozbiciu na przelewy i wypłaty gotówkowe, dokonanych w okresie od 1 stycznia 2011r. do 31 grudnia 2011r. wraz z naliczoną zaliczką na podatek dochodowy od osób fizycznych od tych wynagrodzeń,
- innych dowodów, które mogą przyczynić się do wyjaśnienia sprawy.
Spółka nie przesłała wymaganych dokumentów.
Kolejnymi pismami z 15 marca 2017r. oraz z 17 marca 2017r. organ pierwszej instancji ponownie wezwał Spółkę do przedstawienia dowodów będących w jej posiadaniu w postaci zestawień, wyjaśnień, informacji oraz potwierdzonych za zgodność z oryginałem kopii dokumentów. Organ wezwał Spółkę m.in. do wyjaśnienia dlaczego nie prowadzono rozliczeniowego rachunku bankowego środków zfron, a jeżeli prowadzono taki rachunek to o przesłanie umowy o prowadzenie rachunku bankowego zfron oraz wyciągów z tego rachunku za okres od 1 stycznia 2011r. do 31 grudnia 2011r.
W odpowiedzi Spółka pismem z 30 marca 2017r. przesłała potwierdzone za zgodność z oryginałem: kopię deklaracji rocznej PIT-4R za rok 2011, kopię deklaracji na podatek od nieruchomości za rok 2011 oraz kopię zestawienia wydatków zfron za rok 2011. Ponadto w ww. piśmie wskazała, że zawarła umowę o prowadzenie rachunku bankowego przeznaczonego wyłącznie do gromadzenia środków zfron, a w związku z tym prowadzone postępowanie mające na celu określenie wysokość zobowiązania z tytułu wpłat na PFRON w związku z nieprowadzeniem rachunku bakowego zfron jest w jej opinii bezprzedmiotowe. Jako dowód zawarcia umowy o prowadzenie rachunku bankowego przeznaczonego do gromadzenia środków zfron Spółka przedłożyła potwierdzoną za zgodność z oryginałem kopię informacji wewnętrznej skierowanej przez Prezesa Zarządu Spółki T. S. do księgowości wskazującej, że od 1 stycznia 2011r. istniejący rachunek pomocniczy w B. O/R. będzie wykorzystywany wyłącznie na potrzeby zfron.
Pismem z 20 kwietnia 2017r. organ pierwszej instancji wezwał Spółkę do przedstawienia dowodów będących w jej posiadaniu w postaci zestawień, wyjaśnień, informacji oraz potwierdzonych za zgodność z oryginałem kopii m.in. następujących dokumentów:
- umowy o prowadzenie rachunku bankowego wyłącznie dla celów zfron (o którym mowa w piśmie z 30 marca 2017r.),
- wyciągów z rachunku bankowego zfron za okres od 1 stycznia 2011r. do 31 grudnia 2011r.,
- ewidencji rachunku bankowego zfron,
- innych dowodów, które mogą przyczynić się do wyjaśnienia sprawy.
Spółka nie nadesłała wymaganych dokumentów.
Prezes Zarządu PFRON decyzją z [...] września 2017r. określił Spółce wysokość zobowiązania z tytułu wpłat na Państwowy Fundusz Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych za grudzień 2016r. w związku z nieprowadzeniem rachunku bankowego środków zfron.
W uzasadnieniu organ wskazał, że decyzją Pełnomocnika Rządu do Spraw Osób Niepełnosprawnych z 19 maja 1995r. Spółce przyznano status Zakładu Pracy Chronionej. Spółka utraciła ten status z dniem 1 lipca 2013r. na mocy decyzji Wojewody [...] z [...] lipca 2013r.
Powołując się na protokół kontroli przeprowadzonej przez Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w R., organ pierwszej instancji podniósł, że Spółka w okresie od stycznia do grudnia 2011r. nie prowadziła rachunku bankowego zfron dla środków uzyskanych z tytułu podatku od nieruchomości oraz z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych. Organ stwierdził, że stanowi to naruszenie art. 33 ust. 3 pkt 2 ustawy o rehabilitacji i skutkuje obowiązkiem wpłaty 30% równowartości tych środków na PFRON. W związku z powyższym organ ustalił Spółce sankcję w wysokości 30% wynikającą z art. 33 ust. 4a1 w zw. z art. 33 ust. 4a pkt 2 ustawy o rehabilitacji z uwagi na naruszenie art. 33 ust. 3 pkt 2 tej ustawy.
W odwołaniu od powyższej decyzji Spółka wniosła o jej uchylenie i umorzenie postępowania z uwagi na jego bezprzedmiotowość, zarzucając:
1. naruszenie prawa materialnego polegające na wadliwej wykładni i niewłaściwym zastosowaniu przepisu art. 33 ust. 4a pkt 2 w zw. z art. 33 ust. 4a1 i art. 33 ust. 3 pkt 2 ustawy o rehabilitacji, poprzez uznanie, że pomimo tego, iż w okresie objętym kontrolą Spółka posiadała rachunek bankowy przeznaczony na cele związane z gromadzeniem i wydatkowaniem środków zfron przepis art. 33 ust. 4a pkt 2 ustawy o rehabilitacji może mieć zastosowanie, albowiem Spółka nie przekazywała na ten rachunek środków zfron pochodzących ze zwolnień w podatku dochodowym od osób fizycznych i podatku od nieruchomości za okres od stycznia do grudnia 2011r.,
2. wadliwość formalnoprawną polegającą na:
a) naruszeniu podstawowych zasad postępowania podatkowego zawartych w art. 120 i art. 121 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2018 r. poz. 800; dalej: "O.p.") obligujących organ do działania na podstawie przepisów prawa i w sposób budzący zaufanie, poprzez wydanie decyzji w następstwie rozszerzającej, prawotwórczej, a tym samym niedopuszczalnej wykładni przepisu art. 33 ust. 4a pkt 2 w zw. z art. 33 ust. 4a1 i art. 33 ust. 3 pkt 2 ustawy o rehabilitacji;
b) naruszeniu przepisu art. 191 O.p. w zw. z wadliwym zastosowaniem art. 187 § 1 O.p., poprzez przekroczenie zasad swobodnej oceny przy jednoczesnym odstąpieniu od zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący materiału dowodowego w sprawie;
c) wadliwym zastosowaniu przepisu art. 21 § 3 w zw. z art. 21 § 1 pkt 1 O.p w powiązaniu z art. 49 ust. 1 ustawy o rehabilitacji poprzez nałożenie na Spółkę obowiązku wpłaty na PFRON kwoty 122.135,00 zł w okolicznościach faktycznych w jakich hipoteza przepisu art. 33 ust. 4a pkt 2 ustawy o rehabilitacji nie została spełniona.
Wskazaną na wstępie decyzją z [...] czerwca 2018r. Minister Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej utrzymał w mocy powyższą decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu wskazał, że z protokołu przeprowadzonej kontroli stanowiącym załącznik do pisma Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w R. z dnia 23 listopada 2016r. wynika, iż w okresie objętym kontrolą Spółka nie utworzyła odrębnego rachunku bankowego dla środków zfron uzyskanych z tytułu pobranych zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych oraz od środków uzyskanych z tytułu zwolnienia z podatku od nieruchomości.
Organ odwoławczy zwrócił uwagę, że skarżona decyzja wydana została na podstawie art. 33 ust. 4a1 ustawy o rehabilitacji.
W opinii organu odwoławczego w przedmiotowej sprawie zasadnicze znaczenie ma fakt, że Spółka nie utworzyła odrębnego rachunku bankowego, na którym byłyby zgromadzone środki zfron zgodnie z obowiązkiem wskazanym w przepisie art. 33 ust. 3 pkt 2 ustawy o rehabilitacji.
Organ odwoławczy podniósł, że z pisma Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w R. z 23 listopada 2016r. oraz protokołu kontroli wraz z załącznikami wynika, iż "Spółka nie przekazywała środków uzyskanych z tytułu pobranych zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych od pracowników zatrudnionych na umowę o pracę oraz nie przekazywała środków uzyskanych z tytułu zwolnienia z podatku od nieruchomości na rachunek bankowy zfron, ponieważ Spółka nie utworzyła w tym okresie odrębnego rachunku bankowego dla środków tego funduszu".
Zdaniem organu odwoławczego, skoro Spółka w kontrolowanym okresie nie utworzyła odrębnego rachunku bankowego zfron, to w przedmiotowej sprawie zastosowanie ma art. 33 ust. 4a1 ustawy o rehabilitacji, na podstawie którego na równi z niezgodnym z ust. 4 przeznaczeniem środków funduszu rehabilitacji traktuje się nieutworzenie funduszu rehabilitacji, nieprowadzenie ewidencji środków funduszu rehabilitacji lub nieprowadzenie rachunku bankowego środków tego funduszu, z tym że kwota wpłaty, o której mowa w ust. 4a pkt 2, jest równa 30% kwoty środków funduszu rehabilitacji ustalonej na podstawie ust. 1-3.
Organ odwoławczy uznał za bezzasadne argumenty Spółki dotyczące wadliwej wykładni i niewłaściwego zastosowania przepisu art. 33 ust. 4a pkt 2 w związku z art. 33 ust. 3 pkt 2 ustawy o rehabilitacji. Nie przychylił się też do opinii Spółki, że Prezes PFRON niezasadnie zastosował wobec niej przepis ust. 4a pkt 2 w zw. z art. 33 ust. 3 pkt 2 ustawy o rehabilitacji. Minister Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej zwrócił uwagę, że skarżona decyzja wydana została na podstawie art. 33 ust. 4a1 w związku z art. 33 ust. 3 pkt 2 ustawy o rehabilitacji, co w sposób nie budzący wątpliwości zostało sformułowane zarówno w podstawie prawnej przedmiotowej decyzji, jak również zostało wielokrotnie wskazane w jej uzasadnieniu.
Zdaniem organu odwoławczego nie znajdują również uzasadnienia argumenty Spółki dotyczące naruszenia przez organ I instancji art. 120 i art. 121 § 1 O.p. Podniósł, że fakt nieutworzenia przez Spółkę w 2011r. odrębnego konta rozliczeniowego zfron został stwierdzony w protokole kontroli za rok 2011, przesłanym wraz z pismem Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w R. z 23 listopada 2016r. Organ odwoławczy wskazał, że twierdzeniom Spółki o tym, że jej prezes nie składał w toku kontroli, ani też w dacie podpisania protokołu żadnych oświadczeń, przeczy treść samego protokołu, w którym na stronie 14 jest stwierdzone wprost, że Prezes Spółki T. S. w trakcie kontroli oświadczył ustnie do protokołu, iż Spółka "nie posiadała wyodrębnionego rachunku bankowego dla środków funduszu rehabilitacji w 2011r., w związku z tym finansowanie wydatków z tego funduszu dokonywane było z bieżących rachunków bankowych".
Minister Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej zwrócił uwagę, że pismem z dnia 20 kwietnia 2017r. organ pierwszej instancji wezwał Spółkę m.in. do przedstawienia umowy o prowadzenie rachunku bankowego wyłącznie dla celów zfron (o którym mowa w piśmie Spółki z 30 marca 2017r.), wyciągów z rachunku bankowego zfron za okres od 1 stycznia 2011r. do 31 grudnia 2011r., ewidencji rachunku bankowego zfron oraz innych dowodów, które mogą przyczynić się do wyjaśnienia sprawy.
Organ odwoławczy uznał, że organ I instancji prawidłowo wykazał, iż Spółka w 2011r. nie posiadała odrębnego rachunku bankowego dla środków zfron. W opinii Ministra Rodziny Pracy i Polityki Społecznej bezzasadne jest kwestionowanie przez Spółkę powyższych ustaleń, tym bardziej, że ani na etapie postępowania przed organem I instancji, ani na etapie postępowania odwoławczego, Spółka nie przedstawiła żadnych przeciwdowodów na poparcie słuszności swoich twierdzeń. W ocenie organu odwoławczego przerzucanie obowiązku poszukiwania przeciwdowodu na wykazanie zasadności swoich twierdzeń na organ administracyjny, co próbuje czynić Spółka w odwołaniu, jest nieuzasadnione, gdyż obowiązek taki nie znajduje uzasadnienia w świetle norm zawartych w przepisach ustawy Ordynacja podatkowa. Minister Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej stwierdził, że organ I instancji w sposób wyczerpujący zebrał i rozpatrzył zebrany materiał dowodowy, na podstawie którego wydana została przedmiotowa decyzja.
W skardze na powyższą decyzję Spółka wniosła o jej uchylenie w całości oraz poprzedzającej ją decyzji Prezesa PFRON z [...] września 2017r. w całości, jak również umorzenie postępowania administracyjnego, zarzucając:
1. naruszenie prawa materialnego polegające na wadliwej wykładni i niewłaściwym zastosowaniu przepisu art. 33 ust 4a pkt 2 w zw. z art. 33 ust. 4a1 i art. 33 ust. 3 pkt 2 ustawy o rehabilitacji poprzez uznanie, że pomimo tego, iż w okresie objętym kontrolą Skarżąca posiadała rachunek bankowy przeznaczony na cele związane z gromadzeniem i wydatkowaniem środków zfron, przepis art. 33 ust. 4a pkt 2 ustawy o rehabilitacji może mieć zastosowanie albowiem Skarżąca nie przekazywała na ten rachunek środków zfron pochodzących ze zwolnień w podatku dochodowym od osób fizycznych i podatku od nieruchomości za okres od stycznia do grudnia 2011r., co skutkowało utrzymaniem w mocy decyzji Prezesa PFRON z [...] września 2017r.;
2. wadliwość formalnoprawną polegającą na:
a) naruszeniu art. 191 O.p. w związku z wadliwym zastosowaniem art. 187 § 1 O.p. w związku z art. 49 ust. 4 ustawy o rehabilitacji poprzez przekroczenie zasad swobodnej oceny dowodów przy jednoczesnym odstąpieniu od rozpatrzenia w sposób wyczerpujący materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie;
b) naruszeniu art. 188 O.p. wobec pozostawienia bez rozpoznania wniosku dowodowego zgłoszonego przez Skarżącą w odwołaniu;
c) naruszeniu podstawowych zasad postępowania podatkowego zawartych w art. 120 i art. 121 § 1 O.p. obligujących organ do działania na podstawie przepisów prawa i w sposób budzący zaufanie, poprzez wydanie zaskarżanej decyzji w następstwie rozszerzającej, prawotwórczej, a tym samym niedopuszczalnej wykładni art. 33 ust. 4a pkt 2 w zw. z art. 33 ust. 4a1 i art. 33 ust. 3 pkt 2 ustawy o rehabilitacji;
d) wadliwym zastosowaniu art. 233 § 1 pkt 1 O.p. w związku z przepisem art. 49 ust. 1 ustawy o rehabilitacji poprzez utrzymanie w mocy wadliwej decyzji Prezesa PFRON z [...] września 2017r.
W uzasadnieniu skargi Spółka wskazała, że zaskarżona decyzja jest wadliwa, gdyż została wydana z naruszeniem art. 33 ust. 4a pkt 2 ustawy o rehabilitacji wobec jego zastosowania, w sytuacji gdy hipoteza tego przepisu nie została spełniona, tj. w sytuacji w jakiej nie został naruszony przepis art. 33 ust 3 pkt 2 ustawy o rehabilitacji, a w konsekwencji nie było wypełnienia hipotezy przepisu art. 33 ust. 4a1 tej ustawy.
W ocenie Skarżącej zebrany przez Prezesa Zarządu PFRON materiał dowodowy, przyjęty przez organ za podstawę wydania zaskarżanej decyzji nie jest kompletny w odniesieniu do tych okoliczności, które są istotne z punktu widzenia możliwości zastosowania wobec Skarżącej przepisu art. 33 ust. 4a pkt 2 w zw. z art. 33 ust. 4a1 i art. 33 ust. 3 pkt 2 ustawy o rehabilitacji, czego konsekwencją jest naruszenie przepisu art. 187 §1 O.p.
Spółka nie zgodziła się z tezą, że organ ocenił okoliczności dotyczące wskazanego przez Skarżącą rachunku bankowego przeznaczonego dla celów gromadzenia i wydatkowania środków zfron zgodnie z zasadami logiki i doświadczenia życiowego, przyjmując że skoro na ten rachunek bankowy nie były przekazywane środki zfron pochodzące ze zwolnień w podatku dochodowym od osób fizycznych i w podatku od nieruchomości za okres od 1 stycznia do 31 grudnia 2011r. to rachunek bankowy z przeznaczeniem na cele zfron nie był prowadzony (nie został utworzony).
Skarżąca podniosła, że w odwołaniu zgłosiła wniosek dowodowy o:
- przesłuchanie w charakterze strony Prezesa Spółki T. S. na okoliczność: ustalenia miejsca sporządzenia protokołu kontroli z 27 października 2016r., składania ustnych oświadczeń do protokołu z 27 października 2016r., czynności faktycznych poprzedzających zeznanie z 27 października 2016r. i złożenie podpisu pod treścią protokołu kontroli;
- przesłuchanie świadków G. T. oraz J. G. (pracowników [...] Urzędu Skarbowego w R.), którzy przeprowadzili kontrolę zakończoną protokołem kontroli z 27 października 2016r. na okoliczność: ustalenia miejsca sporządzenia protokołu kontroli z 27 października 2016r., składania ustnych oświadczeń do protokołu z 27 października 2016r. przez Prezesa Spółki, czynności faktycznych poprzedzających w dniu 27 października 2016r. złożenie podpisu pod treścią protokołu kontroli przez Prezesa Spółki, ustalenia miejsca doręczenia protokołu kontroli w dniu 27 października 2016r.
Skarżąca podniosła, że wniosek dowodowy został zgłoszony na okoliczności, które nie zostały potwierdzone innymi dowodami zgromadzonymi w sprawie. Nie zachodziła więc przesłanka z art. 188 O.p., z uwzględnieniem której organ mógłby odmówić przeprowadzenia wnioskowanego dowodu. Występując z ww. inicjatywą dowodową Skarżąca miała na względzie kwestionowany przez Prezesa Zarządu PFRON fakt prowadzenia rachunku bankowego na cele środków ZFRON (rachunek bankowy nr [...]).
Według wiedzy Skarżącej, Prezes Zarządu Spółki nie składał w toku kontroli ani też w dacie podpisania protokołu, tj. w dniu 27 października 2016r. żadnych oświadczeń (ani pisemnych, ani też ustnie do jakiegokolwiek protokołu) w przedmiocie nieprowadzenia w 2011r. rachunku bankowego przeznaczonego na cele gromadzenia i wydatkowania środków ZFRON. Protokół kontroli z dnia 27 października 2016r. został dostarczony do podpisu w formie gotowego wydruku. W ocenie Spółki przeprowadzenie wnioskowanego dowodu było i nadal jest uzasadnione. Organ w zaskarżanej decyzji nie wskazał z jakich powodów zignorował wniosek dowodowy Skarżącej zgłoszony w odwołaniu. Nie są jej zatem znane powody, dla których organ uznał de facto, że przeprowadzenie dowodu zgłoszonego przez Skarżącą nie jest celowe.
W ocenie Spółki, organ odwoławczy utrzymując w mocy decyzję Prezesa Zarządu PFRON podzielił de facto jego pogląd, że przepis art. 33 ust. 4a pkt 2 ustawy o rehabilitacji ma zastosowanie w sytuacji w jakiej Skarżąca prowadziła rachunek bankowy przeznaczonych dla celów gromadzenia i wydatkowania środków zfron pochodzących ze zwolnień w podatku dochodowym od osób fizycznych i w podatku od nieruchomości za okres od stycznia do grudnia 2011r., a jedynie na ten rachunek bankowy nie przekazała tych środków. Zdaniem Skarżącej pomiędzy nieprowadzeniem rachunku bankowego dla celów gromadzenia i wydatkowania środków zfron, a nie przekazywaniem środków zfron na rachunek bankowy przeznaczony dla celów gromadzenia i wydatkowania środków zfron nie zachodzi tożsamość. Podniosła, iż z faktu nie przekazywania środków zfron na rachunek bankowy przeznaczony dla gromadzenia i wydatkowania środków zfron nie można wywodzić, że taki rachunek nie był prowadzony.
Skarżąca podkreśliła, że niezależnie od tego, iż środki zfron pochodzące ze zwolnień w podatku dochodowym od osób fizycznych i w podatku od nieruchomości za 2011r. nie były przekazywane na rachunek bankowy zfron, Spółka dysponowała w okresie objętym kontrolą rachunkiem bankowym przeznaczonym na cele zfron.
W odpowiedzi na skargę Minister Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Skarga jest niezasadna.
Sąd nie znalazł bowiem podstaw do stwierdzenia, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub z naruszeniem przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie. Nie dopatrzył się też naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (podatkowego) lub wystąpienia przesłanek pozwalających na stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji.
Zauważyć należy, że zarzuty skargi w swej treści odnoszą się w głównej mierze do naruszenia przez organy przepisów postępowania. Podkreślenia w związku z tym wymaga, że uchylenie przez sąd administracyjny decyzji z powodu naruszenia przepisów postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi; Dz. U. z 2018r., poz. 1302 ze zm.; dalej: "P.p.s.a.") może nastąpić jedynie wtedy, jeżeli to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. A zatem, nie każde naruszenie przepisów postępowania powoduje konieczność wyeliminowania decyzji z obrotu prawnego. Tylko takie naruszenie przepisów, które mogło spowodować, że wynik sprawy mógłby być inny, gdyby do tego naruszenia nie doszło, powoduje konieczność uchylenia decyzji przez sąd (por. uchwała NSA z 25 kwietnia 2005r. FPS 6/04, ONSAiWSA 2005/4/66).
W rozpoznanej sprawie przedmiotem sporu jest czy Skarżąca zobowiązana jest do zapłaty sankcji, na podstawie art. 33 ust. 4a1 w zw. z art. 33 ust. 4 i ust. 4a pkt 2 oraz ust. 3 pkt 2 ustawy o rehabilitacji z uwagi na nieprowadzenie w 2011r. rachunku bankowego środków zfron.
Zdaniem organów istniały przesłanki do zastosowania tej sankcji, albowiem Skarżąca nie prowadziła w 2011r. rachunku bankowego środków zfron.
Natomiast według Skarżącej nie istniały podstawy do zastosowania sankcji, gdyż posiadała w 2011r. rachunek bankowy środków zfron.
W ocenie Sądu, rację w tym sporze należy przyznać organom.
W pierwszej kolejności podkreślenia wymaga, że zdaniem Sądu, organy podatkowe prawidłowo ustaliły okoliczności faktyczne rozpoznanej sprawy, niezbędne do wydania zaskarżonej decyzji.
Zauważyć należy, że jak wynika z protokołu kontroli z 27 października 2016r. przeprowadzonej przez Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w R., Skarżąca w 2011r. uzyskała środki zfron z tytułu zaliczek na podatek dochodowy od wypłaconych wynagrodzeń pracowników zatrudnionych na podstawie umów o pracę i zwolnienia z podatku od nieruchomości. Łączna naliczona i zaewidencjonowana wartość odpisów na zfron z tytułu zaliczek na podatek dochodowy za 2011r. wyniosła 27.086,40 zł, a z tytułu zwolnienia z podatku od nieruchomości odpis wyniósł 380.029,56 zł (str. 3, 5 i 8 protokołu; k. 39-41 akt administracyjnych). Okoliczności te nie są w sprawie sporne.
Ponadto we wskazanym protokole wprost stwierdzono, że "Spółka w okresie 01.01.2011r. – 31.12.2011r. nie przekazywała środków uzyskanych z tytułu pobranych zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych od pracowników zatrudnionych na umowę o pracę na rachunek bankowy ZFRON, ponieważ Spółka nie utworzyła w tym okresie odrębnego rachunku bankowego dla środków tego funduszu. Finansowanie wydatków z tego funduszu dokonywane było z podstawowych – bieżących rachunków bankowych oraz w formie gotówkowej." Nadto stwierdzono, że "Spółka dla celów rozliczeń środków ZFRON nie założyła odrębnego rachunku bankowego, a tym samym nie przekazywała środków uzyskanych z tytułu zwolnienia z podatku od nieruchomości i podatku od wynagrodzeń." (str. 7 -8 protokołu, k. 39 akt administracyjnych). Stwierdzenie, że Spółka nie posiadała w 2011r. rachunku bankowego ZFRON zawarte jest też na stronie 11 i 14 protokołu (k. 36-37 akt administracyjnych). W protokole tym wskazano też numery trzech rachunków bankowych wykorzystywanych przez Spółkę do prowadzonej działalności w 2011r. (str. 2 protokołu, k. 42 akt administracyjnych). Zawarto w nim też informację, że w trakcie kontroli wyjaśnień udzielali: T. S.– Prezes Zarządu Spółki oraz M. C. – księgowa Spółki, a czynności kontrolne przeprowadzono w siedzibie Spółki w R., ul. [...] w dniach 10 i 12 sierpnia oraz 27 października 2016r. (str. 1 i 2 protokołu, k. 42 akt administracyjnych).
Podkreślenia wymaga, że pomimo trzykrotnego wzywania Spółki przez organ do złożenia dowodów w postaci umowy o prowadzenie rachunku bankowego zfron oraz wyciągów z tego rachunku za okres od 1 stycznia 2011r. do 31 grudnia 2011r. (wezwania: z 9 lutego 2017r., z 17 marca 2017r. i z 20 kwietnia 2017r.), takowych dowodów Skarżąca nie przedłożyła na żadnym etapie postępowania (k. 49, 65 i 73 akt administracyjnych).
Skarżąca w piśmie z 30 marca 2017r. (stanowiącym odpowiedź na wezwanie organu z 17 marca 2017r.) wskazała jedynie, że obowiązek prowadzenia rozliczeniowego rachunku bankowego środków zfron w 2011r. był spełniony, albowiem Spółka zawarła umowę o prowadzenie rachunku bankowego nr [...] przeznaczonego wyłącznie do gromadzenia środków zfron. W piśmie tym wskazała, że jako dowód przedkłada oświadczenie Zarządu. Do pisma zaś załączyła pismo opatrzone datą 30 grudnia 2010r. podpisane przez Prezesa Zarządu Spółki T. S., w którym jako adresata wskazano "Księgowość w/m", przy czym nie zawiera ono nawet potwierdzenia, iż adresat ten je otrzymał. W piśmie tym wskazano: "Informuję, że od 01 stycznia 2011 roku istniejący rachunek pomocniczy w [...] O/R. nr [...], będzie wykorzystywany wyłącznie na potrzeby ZFRON" (k. 70-71 akt administracyjnych).
Wskazać też trzeba, że pomimo wezwania organu pierwszej instancji z dnia 20 kwietnia 2017r., Skarżąca nie przedłożyła umowy o prowadzenie rachunku bankowego o numerze wskazanym w jej piśmie z 30 marca 2017r., ani też wyciągów z tego rachunku bankowego za 2011r.
Wbrew stanowisku Skarżącej, samo twierdzenie Spółki (czy też osób uprawnionych do jej reprezentowania) o zawarciu umowy o prowadzenie rachunku bankowego dla środków zfron oraz samo jej twierdzenie o prowadzeniu takiego rachunku nie może stanowić dowodu potwierdzającego prowadzenie rachunku bankowego środków zfron. Dowodu takiego nie stanowi też przedłożone przez nią pismo z 30 grudnia 2010r. Pismo to nie dowodzi nawet, że Spółka rzeczywiście w 2011r. posiadała rachunek bankowy o numerze wskazanym w tym piśmie, ani nie dowodzi też, iż jeśli takowy rachunek bankowy posiadała, to nie był on wykorzystywany do prowadzonej przez Spółkę działalności gospodarczej (np. do bieżących rozliczeń z kontrahentami). Dodać też można, że wskazany w piśmie z 30 grudnia 2011r. numer rachunku bankowego jest inny niż te rachunki bankowe ujawnione przez Spółkę w toku przeprowadzonej u niej kontroli przez Naczelnika US w R. (vide str. 2 protokołu kontroli). Pomimo natomiast ww. wezwań organu pierwszej instancji, w tym wezwania z 20 kwietnia 2017r., Skarżąca nie przedłożyła ani umowy o prowadzenie rachunku bankowego środków zfron, ani też wyciągów z tego rachunku za okres od 1 stycznia 2011r. do 31 grudnia 2011r., ani nawet umowy o prowadzenie rachunku bankowego o numerze wskazanym w piśmie Spółki z 30 marca 2017r., przy którym przesłała ww. pismo z 30 grudnia 2010r. ani też wyciągów z tego rachunku. Takich dowodów nie przedstawiła też w toku kontroli przeprowadzonej przez Naczelnika US w R., co jednoznacznie wynika z protokołu tej kontroli.
Podkreślenia wymaga, że przepis art. 33 ust. 3 pkt 2 ustawy o rehabilitacji (w brzmieniu obowiązującym w 2011r.) wprost nakłada na pracodawcę prowadzącego zakład pracy chronionej obowiązek prowadzenia rozliczeniowego rachunku bankowego środków tego funduszu. To zatem też na pracodawcy ciąży ciężar wykazania, że ten obowiązek został przez niego wypełniony. Przy czym, jeżeli pracodawca rzeczywiście prowadzi rozliczeniowy rachunek bankowy środków zfron, to nie powinien mieć jakichkolwiek problemów z wykazaniem wypełnienia tego obowiązku. Prowadzenie określonego rachunku bankowego niewątpliwie wymaga uprzedniego zawarcia stosownej umowy z wybranym bankiem, a po otwarciu rachunku bankowego to jego dysponent - a więc pracodawca - ma do niego pełen dostęp i możliwość uzyskania wyciągów z tego rachunku. Jak już wskazano powyżej Skarżąca nie przedłożyła (pomimo wezwań organu) jakichkolwiek dowodów potwierdzających rzeczywiście prowadzenie przez nią w 2011r. rozliczeniowego rachunku bankowego środków zfron.
W ocenie Sądu, w świetle zgromadzonego materiału dowodowego za prawidłowe należy uznać stanowisko organów, że Skarżąca w 2011r. nie prowadziła rozliczeniowego rachunku bankowego środków zfron. Brak jest bowiem jakichkolwiek wiarygodnych dowodów potwierdzających prowadzenie przez Spółkę w 2011r. rozliczeniowego rachunku bankowego środków zfron.
Zdaniem Sądu materiał dowodowy w sprawie niniejszej został zebrany w stopniu, jaki był niezbędny dla rozstrzygnięcia sprawy. Zebrane dowody zostały ocenione rzetelnie, z uwzględnieniem zasad logiki i doświadczenia życiowego.
Organy podatkowe nie naruszyły zasady swobodnej oceny dowodów, która została ukonstytuowana w art. 191 O.p. W myśl tej zasady organ podatkowy rozważając wartość poszczególnych dowodów, jak również formułując wnioski na podstawie całokształtu materiału dowodowego zebranego w sprawie, nie jest związany żadnymi sztywnymi regułami określającymi wartość poszczególnych dowodów, ale kieruje się własnym przekonaniem, uwzględniając wiedzę, doświadczenie życiowe, prawa logiki, informacje wynikające z wzajemnych relacji między poszczególnymi dowodami. W tym względzie realizacja zasady swobodnej oceny dowodów wymaga uwzględnienia określonych reguł tej oceny, a także norm procesowych dotyczących środków dowodowych, tak by nie przekształciła się w ocenę dowolną, nie dającą się logicznie uzasadnić w świetle całości materiałów zebranych w sprawie.
Zdaniem Sądu, ocena materiału dowodowego zebranego w sprawie nie ma znamion oceny dowolnej, została przeprowadzona w oparciu o zasady logiki i doświadczenia życiowego, znalazła też swoje odzwierciedlenie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Ocena ta dokonana została na podstawie całości zebranego materiału dowodowego. Zebrany w sprawie materiał dowodowy był kompletny i wystarczający dla podjęcia rozstrzygnięcia w sprawie. Organy ustosunkowały się do zebranych dowodów oraz dokonały ich oceny, wyprowadzając poprawne merytorycznie wnioski. Organy działały na podstawie przepisów prawa i w granicach prawa. Postępowanie było staranne i merytorycznie poprawne. Organy podjęły wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy. Skarżąca miała możliwość wypowiedzenia się co do zebranych dowodów. Jak wynika z akt sprawy, Skarżąca miała wgląd do dowodów i dokumentów, które organy podatkowe analizowały w toku przeprowadzonego postępowania i w oparciu, o które ustalały stan faktyczny. Postanowieniem z dnia 3 lipca 2017r. (doręczonym 10 lipca 2017r.) Prezes Zarządu PFRON przed wydaniem decyzji z [...] września 2017r. wyznaczył Skarżącej termin do wypowiedzenia się w sprawie zgromadzonego materiału dowodowego (k. 79 akt administracyjnych). Termin do wypowiedzenia się w sprawie zgromadzonego materiału dowodowego wyznaczył Skarżącej również organ odwoławczy (k. 110 akt administracyjnych).
Z kolei fakt, że ocena materiału dowodowego dokonana przez organy różni się od tej dokonanej przez Skarżącą nie może stanowić podstawy do formułowania zarzutów o naruszeniu obowiązujących zasad prowadzonego postępowania, w tym art. 120 O.p. oraz określonej w art. 121 § 1 O.p. zasady budzenia zaufania do organów podatkowych.
Zdaniem Sądu organy przeprowadziły postępowanie w sprawie, zgodnie z wymogami postępowania dowodowego. Na podstawie całego materiału dowodowego, zebranego po wyczerpaniu możliwie wszystkich źródeł dotarcia do prawdy obiektywnej, ustaliły, w drodze wszechstronnej jego analizy, fakty istotne z punktu widzenia przedmiotu zaskarżonych rozstrzygnięć i wydały decyzje, dokonując subsumpcji tych faktów pod prawidłowe przepisy prawa.
Stąd też Sąd nie dopatrzył się naruszenia przez organy przepisów postępowania, w tym art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 180, art. 187 § 1, art. 190 i art. 191 O.p.
Organ odwoławczy nie naruszyły również przepisu art. 188 O.p. nie uwzględniając zawartego w odwołaniu wniosku Skarżącej o przeprowadzenie dowodu z przesłuchania T. S. oraz G. T. i J. G.. Jak wynika z treści odwołania Skarżąca zawnioskowała o przesłuchanie w charakterze strony Prezesa Spółki T. S. oraz przesłuchanie świadków G. T. i J. G. (pracowników [...] Urzędu Skarbowego w R.), na okoliczność: ustalenia miejsca sporządzenia protokołu kontroli z 27 października 2016r., składania ustnych oświadczeń do protokołu z 27 października 2016r. przez Prezesa Spółki, czynności faktycznych poprzedzających w dniu 27 października 2016r. złożenie podpisu pod treścią protokołu kontroli przez Prezesa Spółki oraz ustalenia miejsca doręczenia protokołu kontroli w dniu 27 października 2016r.
Przede wszystkim wskazać należy, że organ nie jest pozbawiony prawa do oceny zasadności zgłoszonego przez stronę wniosku dowodowego. Każdy wniosek dowodowy podlega ocenie pod kątem tego, czy dowodzona okoliczność ma znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, czy przeprowadzenie wnioskowanego dowodu jest możliwe (czy wskazane źródło dowodowe istnieje i czy jest dostępne), a także czy może pozwolić na wyjaśnienie dowodzonej okoliczności. Organ nie jest też pozbawiony prawa do oceny, czy zgłaszane przez stronę wnioski dowodowe mają na celu ustalenie stanu faktycznego, czy też służą celowemu przedłużeniu postępowania. Organ nie ma więc bezwzględnego obowiązku uwzględniania każdego wniosku dowodowego, zgłoszonego przez stronę na odmienną tezę dowodową. Niosłoby to za sobą pokusę nieograniczonego zgłaszania przez stronę coraz to nowych wniosków dowodowych, co jak łatwo przewidzieć, w skrajnych przypadkach może prowadzić do paraliżu postępowania podatkowego. Skuteczność prawna żądania przeprowadzenia dowodu uzależniona jest od stwierdzenia, że przedmiotem dowodu jest okoliczność mająca znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, a jednocześnie okoliczność ta nie została potwierdzona innym dowodem. Organ podatkowy jest zobowiązany do zgromadzenia dowodów w takim zakresie, w jakim jest to niezbędne do ustalenia stanu faktycznego. Oznacza to, że jeżeli organ podatkowy, na podstawie zebranych w toku postępowania dowodów, może dokonać niebudzącego wątpliwości ustalenia stanu faktycznego, wówczas dalsze prowadzenie postępowania dowodowego nie jest zasadne. Organy podatkowe nie mają obowiązku dopuszczenia każdego dowodu proponowanego przez stronę, jeżeli dla prawidłowego ustalenia - procesowego odtworzenia stanu faktycznego - adekwatne i wystarczające są inne dowody (zob. wyrok NSA z 20 stycznia 2010r. II FSK 1313/08, CBOSA). Ponadto gromadzenie dowodów, które nie mogą nic wnieść do sprawy jest niezasadne i sprzeczne z zasadą ekonomiki postępowania.
Jak już wskazano powyżej w niniejszej sprawie kluczowa kwestia dotyczy tego czy Skarżąca rzeczywiście faktycznie w 2011r. prowadziła rozliczeniowy rachunek bankowy środków zfron. Skarżąca dowieść tego mogła w toku postępowania poprzez przedłożenie stosownej umowy o prowadzenie rachunku bankowego, jak też wyciągu z takiego rachunku za okres od 1 stycznia 2011r. do 31 grudnia 2011r. Jednakże Skarżąca takowych dowodów ani w toku kontroli (co wynika z jej protokołu) jak też w toku postępowania prowadzonego przez Prezesa Zarządu PFRON oraz Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej (pomimo wezwań), nie przedłożyła. Wnioskowane zaś przez Skarżącą dowody w postaci źródeł osobowych (na okoliczności wskazane przez Spółkę) nie mogły w żaden sposób potwierdzić prowadzenia przez nią rachunku bankowego środków zfron.
Ponadto należy mieć na względzie, że Spółka wnioskowała o przeprowadzenie dowodu m.in. z zeznań w charakterze strony prezesa jej zarządu, a więc osoby uprawnionej do jej reprezentowania w toku postępowania, a zatem osoby, która w toku całego postępowania mogła przedstawić swoją argumentację i składać wszelkie wyjaśnienia, w tym na okoliczności wskazane w odwołaniu i w zawartym w nim wniosku dowodowym. Dodać można, że w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ odwoławczy odniósł się do twierdzeń i stanowiska Skarżącej podnoszonych w odwołaniu jak i w toku postępowania.
Nadto, co istotne, pełnomocnik Skarżącej składając ów wniosek dowodowy o przesłuchanie ww. osób, nie wskazał nowych okoliczności, które miałyby podczas przesłuchania podać te osoby, a które mogłyby zmienić ocenę zebranego materiału dowodowego.
Zauważyć należy jednocześnie, że brak odniesienia się przez organ odwoławczy do wniosku dowodowego zawartego w odwołaniu, stanowi wprawdzie naruszenie przepisu art. 121 § 1 i art. 124 O.p., naruszenie to jednakże w okolicznościach niniejszej sprawy, z przyczyn wyżej podanych, nie miało i nie mogło mieć istotnego wpływu na wynik sprawy.
W konsekwencji za niezasadne należało uznać podniesione w skardze zarzuty naruszenia przepisów postępowania. Zdaniem składu orzekającego rozpatrującego niniejszą sprawę, organy podatkowe nie uchybiły obowiązkowi dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, przeprowadzenia postępowania dowodowego w niezbędnym zakresie, a dokonane w konsekwencji tych ustaleń konstatacje są usprawiedliwione i nie przekraczają granic swobodnej oceny dowodów. Organy podatkowe przeprowadziły postępowanie w sprawie, zgodnie z wymogami postępowania dowodowego. Na podstawie całego materiału dowodowego, zebranego po wyczerpaniu możliwie wszystkich źródeł dotarcia do prawdy obiektywnej, ustaliły, w drodze wszechstronnej jego analizy, fakty istotne z punktu widzenia przedmiotu zaskarżonych rozstrzygnięć i wydały decyzje, dokonując subsumpcji tych faktów pod prawidłowe przepisy prawa. Organy zapewniły także Skarżącej czynny udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwiły wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów. W ocenie Sądu brak było podstaw do prowadzenia dalszego postępowania dowodowego, gdyż organy ustaliły wszystkie okoliczności faktyczne konieczne do podjęcia ostatecznego rozstrzygnięcia. Organy podatkowe obowiązane są bowiem gromadzić dowody przemawiające zarówno na korzyść, jak i na niekorzyść podatnika, jednak nie mogą być obarczone obowiązkiem poszukiwania dowodów w nieograniczonym zakresie i podważających ich własne ustalenia. Zwłaszcza w sytuacji, gdy dane dowody z uwagi na ich charakter i istotę mogą być właśnie w posiadaniu strony, która pomimo skutecznie doręczonych wezwań organu, dowodów tych nie przedkłada.
Zaskarżona decyzja nie narusza również przepisów prawa materialnego, w tym w szczególności art. 33 ust. 4a1, art. 33 ust. 3 pkt 2 i art. 33 ust. 4 i ust. 4a pkt 2 ustawy o rehabilitacji.
Wskazać należy, że przepis art. 33 ust. 3 ustawy o rehabilitacji (w brzmieniu obowiązującym w 2011r.) nakłada na pracodawcę prowadzącego zakład pracy chronionej obowiązek:
1) prowadzenia ewidencji środków funduszu rehabilitacji;
2) prowadzenia rozliczeniowego rachunku bankowego środków tego funduszu;
2a) wydatkowania środków tego funduszu wyłącznie z rachunku bankowego środków tego funduszu, z zastrzeżeniem ust. 3a;
3) przekazywania środków funduszu rehabilitacji na rachunek, o którym mowa w pkt 2, w terminie 7 dni od dnia, w którym środki te uzyskano;
4) przeznaczania co najmniej 15% środków funduszu rehabilitacji na indywidualne programy rehabilitacji;
5) przeznaczania co najmniej 10% środków funduszu rehabilitacji na pomoc indywidualną dla niepełnosprawnych pracowników i byłych niepracujących niepełnosprawnych pracowników tego zakładu.
W myśl art. 33 ust. 3a ustawy o rehabilitacji, środki zakładowego funduszu rehabilitacji mogą być wypłacane z rachunku bankowego środków tego funduszu, do kasy zakładowego funduszu rehabilitacji w celu ich wypłaty osobom niepełnosprawnym oraz osobom uprawnionym do pomocy indywidualnej ze środków tego funduszu.
Stosownie do treści art. 33 ust 3b ustawy o rehabilitacji, środki zakładowego funduszu rehabilitacji nie podlegają egzekucji sądowej ani administracyjnej oraz nie mogą być obciążane w jakikolwiek sposób, z zastrzeżeniem ust. 4.
Jak stanowi art. 33 ust. 4 ustawy o rehabilitacji środki funduszu rehabilitacji są przeznaczane na finansowanie rehabilitacji zawodowej, społecznej i leczniczej, w tym na indywidualne programy rehabilitacji osób niepełnosprawnych opracowywane przez powołane przez pracodawców komisje rehabilitacyjne oraz ubezpieczenie osób niepełnosprawnych, zgodnie z zakładowym regulaminem wykorzystania tych środków.
Zgodnie z art. 33 ust. 4a ustawy o rehabilitacji, w przypadku niezgodnego z ust. 4 przeznaczenia środków funduszu rehabilitacji, pracodawca jest obowiązany do dokonania:
1) zwrotu 100% kwoty tych środków na fundusz rehabilitacji oraz
2) wpłaty w wysokości 30% tych środków na Fundusz w terminie do 20. dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym nastąpiło ujawnienie niezgodnego z ustawą przeznaczenia środków funduszu rehabilitacji, a także niedotrzymanie terminu, o którym mowa w ust. 3 pkt 3.
Co istotne przepis art. 33 ust. 4a1 ustawy o rehabilitacji stanowi, że na równi z niezgodnym z ust. 4 przeznaczeniem środków funduszu rehabilitacji traktuje się nieutworzenie funduszu rehabilitacji, nieprowadzenie ewidencji środków funduszu rehabilitacji lub nieprowadzenie rachunku bankowego środków tego funduszu, z tym że kwota wpłaty, o której mowa w ust. 4a pkt 2, jest równa 30% kwoty środków funduszu rehabilitacji ustalonej na podstawie ust. 1-3.
Natomiast zgodnie z art. 33 ust. 4b ustawy o rehabilitacji wpłata, o której mowa w ust. 4a pkt 2, nie obciąża funduszu rehabilitacji.
W świetle powołanych przepisów niewątpliwie na pracodawcy prowadzącym zakład pracy chronionej ciąży obowiązek prowadzenia rozliczeniowego rachunku bankowego środków zfron (art. 33 ust. 3 pkt 2 ustawy o rehabilitacji). Nieprowadzenie rachunku bankowego środków zfron na mocy art. 33 ust. 4a1 ustawy o rehabilitacji traktowane jest na równi z niezgodnym z art. 33 ust. 4 tej ustawy przeznaczeniem środków funduszu rehabilitacji i skutkuje obowiązkiem wpłaty sankcji przewidzianej w art. 33 ust. 4a pkt 2 ustawy o rehabilitacji.
Skoro - jak ustaliły w toku postępowania organy - Skarżąca nie prowadziła w 2011r. rachunku bankowego środków zfron, to tym samym istniały podstawy do określenia przez Prezesa Zarządu PFRON zobowiązania z tytułu wpłat na PFRON w związku z nieprowadzeniem rachunku bankowego środków zfron, na podstawie art. 33 ust. 4a1, art. 33 ust. 4 i art. 33 ust. 4a pkt 2 w zw. z art. 33 ust. 3 pkt 2 ustawy o rehabilitacji.
Mając powyższe na uwadze, z oczywistych względów, za niezasadne należało również uznać pozostałe zarzuty podniesione w skardze, w tym zarzuty naruszenia art. 120 i art. 121 § 1 O.p. oraz art. 233 § 1 pkt 1 O.p. w zw. z art. 49 ust. 1 ustawy o rehabilitacji.
Reasumując: Sąd rozpoznając niniejszą sprawę nie stwierdził naruszeń prawa materialnego bądź procesowego, które powodowałoby konieczność wyeliminowania zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego. Zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa, zaś zarzuty skargi są niezasadne. W sprawie niniejszej organy podatkowe działały na podstawie przepisów prawa i w granicach prawa, został zebrany wystarczający materiał dowodowy, materiał ten został poddany wnikliwej analizie, a teza wywiedziona w wyniku tej analizy jest uprawniona. Zaskarżona decyzja spełnia wymogi wynikające z przepisów art. 210 § 1-4 O.p. Zaskarżona decyzja zawiera wszystkie wymagane prawem elementy, w tym prawidłową podstawę prawną rozstrzygnięcia i właściwe uzasadnienie faktyczne i prawne. W wystarczającym stopniu realizuje także zasadę przekonywania, wskazaną w art. 124 O.p., jak też zasadę prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych wyrażoną w art. 121 § 1 O.p.
W tym stanie rzeczy Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 P.p.s.a.