III SA/Wa 2050/06

III SA/Wa 2050/06 - Postanowienie WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2007-01-05
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2006-06-30
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Marta Waksmundzka-Karasińska /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6110 Podatek od towarów i usług
Skarżony organ
Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej
Treść wyniku
Odrzucono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Asesor WSA Marta Waksmundzka-Karasińska, , po rozpoznaniu w dniu 5 stycznia 2007r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. B. na protokół kontroli oraz odpowiedzi na zastrzeżenia kontrolowanego do protokołu kontroli w przedmiocie rozpoznania zasadności sprzeciwu od protokołu kontroli oraz pism pokontrolnych postanawia odrzucić skargę III Sa/Wa 2050/06
Uzasadnienie
Jak wynika z akt sprawy, postanowieniem z dnia ... listopada 2005r. Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w W. wszczął postępowanie kontrolne w stosunku do K. B. w zakresie kontroli rzetelności deklarowanych podstaw opodatkowania oraz prawidłowości obliczania i wpłacania podatku VAT za okres od stycznia do grudnia 2003r. oraz podatku dochodowego od osób fizycznych. Przebieg kontroli udokumentowany został w protokole kontroli, stosownie do treści art. 290 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa ( tekst jednolity Dz. U. z 2005r. Nr 8, poz. 60 ze zm.). Protokół ten doręczony został pełnomocnikowi Skarżącego w dniu 19 kwietnia 2006r. W dniu 15 maja 2006r. do Urzędu Kontroli Skarbowej w W., Ośrodek Zamiejscowy w R. wpłynęło pismo pełnomocnika Skarżącego, zatytułowane "Sprzeciw dotyczący protokołu kontroli z dnia 11 kwietnia 2006r. z wnioskiem o jego oddalenie w całości, jako rozbieżnego ze stanem faktycznym (...)". Rzeczone pismo zostało zakwalifikowane przez inspektora kontroli skarbowej jako zastrzeżenia do protokołu kontroli i stosownie do przepisu art. 291 §2 Ordynacji podatkowej, w zw. z art. 31 ustawy o kontroli skarbowej, pełnomocnik Strony został zawiadomiony o sposobie rozpatrzenia zastrzeżeń. W dniu 25 maja 2006r. do Urzędu Kontroli Skarbowej w W., Ośrodek Zamiejscowy w R. wpłynęło pismo pełnomocnika Skarżącego z dnia 23 maja 2006r. zatytułowane "Skarga na zachowanie pokontrolne inspektora S. Z.", na które pismem z dnia 31 maja 2006r. organ udzielił odpowiedzi pełnomocnikowi Skarżącego. W dniu 1 czerwca 2006r. wpłynęło do Urzędu Kontroli Skarbowej w W. kolejne pismo pełnomocnika Strony z dnia 29 maja 2006r., zatytułowane "odpowiedź na zawiadomienie o wypowiedzeniu się w sprawie doręczonego protokołu kontroli z dnia 11 kwietnia 2006r.", natomiast w dniu 2 czerwca 2006r. wpłynęło pismo z dnia 30 maja 2006r., zatytułowane " odpowiedź na zawiadomienie Dyrektora UKS w W. z dnia 25 maja 2006r. z wnioskiem o anulowanie, za względu na bezprzedmiotowość". Na rzeczone pisma Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w W. odpowiedział pismem z dnia 9 czerwca 2006r.
K. B. reprezentowany przez K. K. wystąpił do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z pismem z dnia 11 czerwca 2006r., zatytułowanym "Zażalenie z wnioskiem o skierowanie sprawy do Sądu Administracyjnego". W piśmie tym Skarżący wniósł o skierowanie do sądu administracyjnego sprzeciwu od protokołu kontroli z dnia 11 kwietnia 2006 roku, celem rozpoznania jego zasadności, jak też wniesionych skarg i pism pokontrolnych, które w ocenie Strony "ograniczają samowolę kontrolujących do granic prawem im przypisanych, gdyż dowolna interpretacja wprowadza zbyt duży chaos, pozbawiając Stronę kontrolowaną jakichkolwiek praw".
Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w W., w piśmie z dnia 29 czerwca 2006r. zawierającym odpowiedź na "Zażalenie z wnioskiem o skierowanie sprawy do Sądu Administracyjnego" wniósł o odrzucenie tego pisma.
Wezwaniem z dnia 2 listopada 2006r. pełnomocnik Skarżącego K. K. zobowiązany został do przedłożenia pełnomocnictwa procesowego do występowania przed WSA w Warszawie, w imieniu K. B. W wykonaniu wezwania Sądu, pismem z dnia 16 listopada 2006r. K. B. wyjaśnił, iż był umocowany do reprezentowania K. B. przed organami skarbowymi, natomiast do spraw sądowych umocowana była radca prawny G. P. Jednocześnie załączył oryginał pełnomocnictwa udzielonego radcy prawnemu G. P. przez K. B. do reprezentowania go przed wszystkimi sądami w sprawie o sygn. WSA III Sa/Wa 2050/06. Wezwaniem z dnia 28 listopada 2006r. radca prawny G. P. zobowiązana została do stawiennictwa celem podpisania skargi, lub nadesłania własnoręcznie podpisanej skargi, w terminie 7 dni pod rygorem jej odrzucenia. Pismem z dnia z dnia 11 grudnia 2006r. radca prawny L. M., powołując się na udzielone mu przez radcę prawnego G. P. pełnomocnictwo substytucyjne, oświadczył, iż w załączeniu przedkłada dwie uwierzytelnione kopie skargi. Jednocześnie do pisma przewodniego załączone zostało pełnomocnictwo substytucyjne udzielone przez radcę prawnego G. P. adwokatowi J. B. oraz dwie kserokopie skargi, opatrzone nieczytelnym popisem złożonym w oryginale.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Skarga podlega odrzuceniu.
Przede wszystkim wskazać należy, iż pełnomocnik Skarżącego G. P. wezwana została do podpisania skargi, lub nadesłania jej odpisu, własnoręcznie podpisanego. W wykonaniu tego wezwania do Sądu przesłane zostało pełnomocnictwo substytucyjne dla adwokata J. B., jednakże załączone kopie skargi nie zostały uwierzytelnione przez pełnomocnika substytucyjnego. Opatrzone zostały bowiem jedynie podpisem nieczytelnym (nie zostały uwierzytelnione), nadto z pisma przewodniego, jak również z porównania podpisów złożonych na piśmie przewodnim jak i odpisach skarg wynika, iż te ostatnie podpisane zostały przez radcę prawnego L. M., który nie był w sprawie umocowany.
Tym samym stwierdzić należy, iż brak formalny skargi nie został uzupełniony w wyznaczonym terminie - skarga nie została podpisana przez osobę uprawnioną do występowania w imieniu Skarżącego przed WSA. Taki stan faktyczny wypełnia treść przepisu art. 58 §1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. z 2004r. Nr 162, poz. 1692), powoływanej dalej "p.p.s.a." i skutkować musi odrzuceniem skargi.
Niezależnie od powyższego Sąd stwierdził, iż pismo Skarżącego z dnia 11 czerwca 2006r. zatytułowane "Zażalenie z wnioskiem o skierowanie sprawy do Sądu Administracyjnego", jako niedopuszczalne, podlegać winno odrzuceniu, na podstawie art. 58 §1 pkt 1 p.p.s.a.
Zgodnie z art. 3 § 1 p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej oraz stosują środki oznaczone w tej ustawie. Przepis ten wyznacza także zakres przedmiotowy kontroli działalności sądów administracyjnych, a więc zakres spraw, w których dopuszczalna jest skarga do wojewódzkiego sądu administracyjnego. Szczegółowy katalog skarg w sprawach objętych kontrolą sądów administracyjnych zawarty został w art. 3 § 2 u.p.p.s.a. Zgodnie z powołanym przepisem kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na :
1) decyzje administracyjne,
2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, o których mowa w pkt 2 i 3 powoływanego przepisu,
3) inne niż określone w pkt 1 3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej, dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa,
4) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej,
5) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków inne niż wymienione w pkt 5,
6) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego,
7) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1 - 4.
Skarżący domaga się rozpoznania przez sąd zasadności złożonego przez niego sprzeciwu od protokołu kontroli. Tym samym stwierdzić należy, iż przedmiotem zaskarżenia w istocie jest protokół kontroli przeprowadzonej przez inspektora kontroli skarbowej z dnia 11 kwietnia 2006r. Sąd skontastował, iż skarga dotyczy aktu, który nie został objęty zakresem właściwości sądów. Protokół kontroli nie posiada bowiem cech pozwalających na przyjęcie, iż jest on aktem administracyjnym lub czynnością , o jakiej mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., gdyż stanowi on jedynie opis ustalonego stanu faktycznego. Na jego podstawie nie dochodzi do stwierdzenia lub uznania obowiązku wynikającego z przepisu prawa, co może nastąpić dopiero w wydanej decyzji administracyjnej. Tym samym skarga podlegać musi odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. W skardze nie zostało wskazane żadne merytoryczne rozstrzygnięcie, które w myśl obowiązującej regulacji zawartej w ustawie Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, mogłoby stać się przedmiotem kontroli Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.
Z uwagi na powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji postanowienia.