III SA/Wa 2042/05

III SA/Wa 2042/05 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2005-10-17
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2005-07-25
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Krystyna Kleiber /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6539 Inne o symbolu podstawowym 653
Skarżony organ
Prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych/ZUS
Treść wyniku
Stwierdzono nieważność zaskarżonej decyzji
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący - Sędzia WSA Krystyna Kleiber po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 17 października 2005 r. sprawy ze skargi W. K. i R. K. na decyzję Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] maja 2005 r., Nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne, ubezpieczenie zdrowotne, Fundusz Pracy oraz Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych 1) stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji w całości; 2) określa, że decyzja wymieniona w pkt 1 wyroku nie może być wykonana w całości.
Uzasadnienie
Prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych decyzją z dnia [...] maja 2005 r. Nr [...] po rozpatrzeniu na zasadzie art. 138 § 1 pkt 1 kpa wniosku W. K. i R. K. prowadzących działalność gospodarczą pod Firmą [...] s. c. o ponowne rozpatrzenie sprawy, utrzymał w mocy decyzję własną z dnia [...] lutego 2005 r. Nr [...]. Decyzją z dnia [...] lutego 2005 r. odmówił W. K. i R. K. umorzenia należności z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne w łącznej kwocie [...] zł ( w tym z tytułu składek - [...] zł, z tytułu odsetek- [...] zł), Fundusz Pracy w łącznej kwocie [...] (w tym z tytułu składek -[...] zł, z tytułu odsetek - [...] zł), Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych w łącznej kwocie [...] zł ( w tym z tytułu składek - [...] zł, z tytułu odsetek - [...] zł) oraz ubezpieczenie zdrowotne w łącznej kwocie [...] zł. ( w tym z tytułu składek - [...] zł, z tytułu odsetek - [...] zł) W uzasadnieniu tej decyzji Prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych wskazał, że generalną zasadą przy umarzaniu przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych należności jest, ich całkowita nieściągalność.. W decyzji powołano regulacje art. 28 ust. 1 ust. 2, ust 3 i ust. 3a ustawy z dnia 13 października 1998r. o systemie ubezpieczeń społecznych ( Dz. U. Nr 137, poz. 887 ze zmianami) zwaną dalej: u.s.u.s. i stwierdzono, iż w niniejszej sprawie nie ma podstaw do umorzenia składek. Podkreślono również, że spółka K. w okresie 2000 - 2002r. osiągała dochody w takim rozmiarze, że w 2003r. posiadała zdolność kredytową, a ponadto w 2003r. wspólnik spółki cywilnej R. K. dysponował środkami finansowymi pochodzącymi ze sprzedaży nieruchomości. Przeciwko umorzeniu - jak stwierdzono w decyzji - przemawia również fakt, iż działalność gospodarcza jest nadal prowadzona, a zatem istnieje realna szansa na opłacenie zadłużenia w dłuższym okresie czasu
Prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych rozpatrując sprawę ponownie wyjaśnił, iż W. i R. K., mimo osiąganych strat, w dalszym ciągu prowadzą działalność gospodarczą i argument, że spółka znalazła się w trudnej sytuacji finansowej nie może być podstawą do pozytywnego rozpatrzenia wniosku, gdyż istnieje realna szansa poprawy możliwości płatniczych i stopniowe spłacanie zadłużenia. Dodano także, iż zadłużenie dotyczy składek nieopłaconych w latach 1999 - 2003, które zgodnie z art. 24 ust. 4 u.s.u.s., ulegają przedawnieniu po upływie 10 lat, licząc od dnia , w którym stały się wymagalne, w związku z tym przepis ten daje Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych czas na dochodzenie należności z tytułu składek.
W. K. i R. K. w dniu 24 czerwca 2005 r. złożyli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, wnosząc o uchylenie decyzji Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] maja 2005r. oraz zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych. Decyzji tej zarzucili naruszenie przepisów ustawy z dnia 13 października 1998r. o systemie ubezpieczeń społecznych oraz rozporządzenia Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 31 lipca 2003r. w sprawie szczegółowych zasad umarzania należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje stanowisko zawarte w decyzji z dnia [...] maja 2005r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269).
Stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270; z 2004 r. Nr 162, poz. 1692). Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Niezależnie więc od zarzutów zawartych w skardze W. K. i R. K., Sąd badając legalność decyzji, stwierdził, iż decyzja Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w II instancji została wydana z naruszeniem przepisów o właściwości.
Kognicja sądów administracyjnych w odniesieniu do spraw w przedmiocie umorzenia należności z tytułu składek ubezpieczeniowych oraz składek na określone fundusze została wprowadzona ustawą z dnia 10 kwietnia 2004 r. o zmianie ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. Nr 121, poz. 1264). Przepis artykułu 10 pkt 26a tej ustawy zmienił - z dniem 1 lipca 2004 r. - brzmienie art. 83 ust. 4 ustawy. Pierwotną treść "Od decyzji przyznającej świadczenie w drodze wyjątku oraz od decyzji odmownej odwołanie nie przysługuje" zastąpił treścią "Od decyzji przyznającej świadczenie w drodze wyjątku oraz decyzji odmawiającej przyznanie takiego świadczenia, a także od decyzji w sprawach o umorzenie należności z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne, odwołanie nie przysługuje". Odwołanie od decyzji wydawanych w trybie ustawy przysługuje do sądów powszechnych - wydziałów pracy i ubezpieczeń społecznych. W ten sposób ta kategoria spraw została wyłączona z zakresu właściwości sądów powszechnych jako wyjątek od stosowanej ustawą, reguły.
Podstawą wydanej decyzji stanowił przepis art. 83 ust. 4 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych w brzemieniu obowiązującym po dniu 1 lipca 2004 r., a przed dniem 24 sierpnia 2005 r., kiedy to został zmieniony art. 1-szym ustawy z dnia 1 lipca 2005 r. o zmianie ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. Nr 150, poz. 248).
Przepis ten stanowił, że od decyzji Zakładu Ubezpieczeń w sprawach o umorzenie należności z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne odwołanie nie przysługuje. Zważyć jednak należy, że przepisy następne, zamieszczone w art. 83a i 83b przewidywały, iż w każdym przypadku wzruszenie decyzji ostatecznej lub konieczności wydania postanowienia należy stosować przepisy kodeksu postępowania administracyjnego (kpa). Zgodnie też z klauzulą generalną, wyrażoną w art. 123 ustawy, w sprawach uregulowanych ustawą stosuje się kodeks postępowania administracyjnego, chyba że ustawa stanowi inaczej, a więc kiedy przepis ustawy odsyła do innej, aniżeli kodeks postępowania administracyjnego, podstawy. Jednocześnie art. 180 § 1 kpa wskazuje, że w sprawach z zakresu ubezpieczeń społecznych stosuje się przepisy kodeksu chyba że przepisy dotyczące ubezpieczeń ustalają odmienne zasady postępowania w tych sprawach. Należy więc przyjąć, że decyzja wydana na podstawie art. 83 ust. 4 u.s.u.s. nie mogła być przedmiotem odwołania do sądu powszechnego, ale może być przedmiotem postępowania administracyjnego.
Przy zasadzie z art. 15 kpa, iż postępowanie administracyjne jest dwuinstancyjne - odwołanie od decyzji winien rozpoznać organ wyższego stopnia, chyba że ustawa przewiduje inny organ odwoławczy (art. 127 § 1 kpa). Zgodnie z art. 127 § 3 kpa od decyzji wydanej w pierwszej instancji przez ministra lub samorządowe kolegium odwoławcze, stronie niezadowolonej z tej decyzji służy do tegoż organu wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy.
W przedmiotowej sprawie decyzję w pierwszej instancji wydał Prezes Zakładu Ubezpieczeń. Tymczasem przepis art. 83 ust. 4 stanowił, że decyzja należy do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych nie zaś do Prezesa. Stosownie więc do przepisów powołanej ustawy Prezes mógł wydać tę decyzję nie w imieniu własnym - lecz Zakładu Ubezpieczeń Społecznych. Potwierdza to Rozporządzenie Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 31 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowych zasad umarzania należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne (Dz.U. Nr 141, poz. 1365) przypisując kompetencje Zakładowi Ubezpieczeń.
Prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych wchodzi w skład Zarządu i kieruje działalnością Zakładu, reprezentując go na zewnątrz (art. 72 i 73 cytowanej ustawy). Oznacza to, że Prezes Zakładu jest uprawniony i zobowiązany w imieniu Zakładu do wydawania przewidzianych ustawą decyzji w tym określonych w art. 28 ustawy. Błąd zawarty w nagłówku w oznaczeniu organu wydającego decyzję nie miał znaczenia dla istoty sprawy. Natomiast z cała pewnością Prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych nie mógł być dla swej decyzji drugą instancją gdyż nie jest osobą wymienioną w przepisie art. 127 § 3 kpa. Tak więc pouczenie zawarte pod decyzją z dnia [...] lutego 2005 r. o ponownym rozpatrzeniu sprawy, było błędne.
Dla rozpatrzenia odwołania od przedmiotowej decyzji właściwy rzeczowo jest zgodnie z art. 17 pkt 3 kpa właściwy minister - w tym przypadku Minister Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej.
Właściwość rzeczowa jest to zdolność organu administracji publicznej do rozpoznawania i rozstrzygania danej kategorii spraw (B. Adamiak, [w:] B. Adamiak ..., dz. cyt., str. 123). Ustala się ją według przepisów o zakresie jego (organu) działania (art. 20 kpa). Konsekwentnie zatem należy uznać, iż Prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych uchybił także dyspozycji art. 19 kpa stanowiącemu, że organy administracji publicznej przestrzegają z urzędu swojej właściwości rzeczowej i miejscowej. Naruszenie wskazanego przepisu, polegające na wydaniu decyzji przez organ niewłaściwy, stanowi przesłankę stwierdzenia nieważności na podstawie art. 156 §1 pkt 1 kpa. Wynika to z literalnego brzemienia cytowanego przepisu.
Zważyć należy, że w dacie orzekania w tej sprawie przepis art. 83 ustawy, jak już podkreślono, uległ dalszej zmianie. Strona niezadowolona z decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych może złożyć wniosek do Prezesa Zakładu o ponowne rozpatrzenie sprawy. Tak więc w stanie prawnym istniejącym po dniu 24 sierpnia 2005 r. - Prezes Zakładu byłby uprawniony do rozpatrzenia wniosku W. K. i R. K.
Sąd jednak bada legalność decyzji administracyjnej z przepisami obowiązującymi w dacie wydania decyzji ostatecznej, a więc w tej sprawie w dacie rozpatrzenia sprawy przez drugą instancję. Miało to miejsce w dniu [...] maja 2005 r.
Z podanych względów Sąd nie oceniając materialno-prawnych argumentów podniesionych w decyzji z dnia [...] maja 2005 r. oraz w skardze - na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 cytowanej ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - stwierdził nieważność zaskarżonej decyzji.