III SA/WA 2015/18

Sprawa dotyczyła skargi F. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W., które utrzymało w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego odrzucające zarzuty w postępowaniu egzekucyjnym. Postępowanie egzekucyjne zostało wszczęte w celu ściągnięcia zaległości z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych. Skarżąca zarzuciła naruszenie art. 33 § 1 pkt 7 w związku z art. 15 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (u.p.e.a.) poprzez niedoręczenie jej pisemnego upomnienia zawierającego wezwanie do dobrowolnego uregulowania *prawidłowej* kwoty zobowiązania podatkowego. Podkreślała, że organ egzekucyjny wezwał do spłaty kwoty znacznie zawyżonej. Naczelnik Urzędu Skarbowego uznał zarzuty za nieuzasadnione, wskazując, że upomnienie zostało wysłane po złożeniu deklaracji i korekty, a po zaksięgowaniu wpłat kwoty nie były tożsame. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej utrzymał to postanowienie, argumentując, że zarzut błędnego określenia wartości zobowiązania nie mieści się w przesłance zarzutu z art. 33 § 1 pkt 7 u.p.e.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę. Sąd uznał, że choć zawyżenie kwoty w upomnieniu było wadliwe, to nie dyskwalifikuje to całego postępowania egzekucyjnego. Podkreślono, że upomnienie ma charakter informacyjny, a jego celem jest umożliwienie dobrowolnego wykonania obowiązku. Zobowiązanie podatkowe wynika z deklaracji podatkowej, a jego wysokość może się zmieniać. Sąd powołał się na orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego, zgodnie z którym upomnienie wysyła się po upływie terminu do wykonania obowiązku, a nie po każdej zmianie wysokości zaległości. Sąd stwierdził, że upomnienie zostało doręczone, a fakt podnoszenia przez stronę zarzutu zawyżenia kwot potwierdza jego skuteczne doręczenie. W konsekwencji Sąd uznał, że nie doszło do naruszenia przepisów ani zasad postępowania administracyjnego, które miałoby istotny wpływ na wynik sprawy.

Zagadnienia prawne (2)

Skład orzekający