III SA/Wa 1968/16

III SA/Wa 1968/16 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2017-06-21
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2016-06-27
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Cezary Kosterna
Jarosław Trelka /przewodniczący/
Piotr Przybysz /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
6560
Hasła tematyczne
Interpretacje podatkowe
Podatek dochodowy od osób fizycznych
Sygn. powiązane
II FSK 3783/17 - Wyrok NSA z 2018-05-30
Skarżony organ
Minister Finansów
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2012 poz 361
art. 20 ust. 1, art. 21 ust. 1 pkt 68a, art. 42a
Ustawa z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych - tekst jednolity
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jarosław Trelka, Sędziowie sędzia WSA Cezary Kosterna, sędzia WSA Piotr Przybysz (sprawozdawca), Protokolant starszy sekretarz sądowy Iwona Mazek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 czerwca 2017 r. sprawy ze skargi N. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia 4 marca 2016 r. nr IPPB4/4511-14/16-7/JK w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych oddala skargę
Uzasadnienie
N. sp. z o.o. z siedzibą w W. (zwana dalej: "Wnioskodawca" lub "Skarżąca"), zwróciła się do Ministra Finansów z wnioskiem z dnia 7 stycznia 2016r., uzupełnionym pismami z dnia 1 i 19 lutego 2016r., o wydanie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych, w zakresie skutków podatkowych wydania osobom fizycznym upominków w ramach akcji promocyjno - reklamowej. W przedmiotowym wniosku Skarżąca przedstawiła opisane poniżej zdarzenie przyszłe.
Skarżąca w ramach prowadzonej działalności świadczy usługi marketingowo - reklamowe na rzecz swoich klientów, polegające m.in. na organizacji akcji marketingowych, mających na celu promocję oraz reklamę marki, jak również produktów klientów Skarżącej. Akcje promocyjno - reklamowe realizowane są na zlecenie dużych podmiotów gospodarczych - klientów Skarżącej (dalej jako "Kontrahenci"), zaś podstawą ich realizacji jest każdorazowo zlecenie zawarte między Skarżącą a Kontrahentem oraz przygotowany przez Skarżącą regulamin określający prawa i obowiązki Skarżącej oraz uczestników akcji - osób fizycznych, konsumentów w rozumieniu art. 221 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964r. Kodeks cywilny (Dz. U. z 2014r., poz. 121 ze zm.) – zwanej dalej: "k.c." Akcje promocyjno - reklamowe adresowane są do nieokreślonego kręgu odbiorców, obejmując swoim zasięgiem terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, zaś informacja o ich organizacji i przebiegu zamieszczana jest za pośrednictwem publicznego środka komunikacji, jakim jest globalna sieć internet. Skarżąca lub Kontrahenci informują ponadto potencjalnych uczestników akcji promocyjno - reklamowych o ich organizacji za pośrednictwem reklam w telewizji lub komunikacji za pośrednictwem portalu Facebook, czy na dedykowanych produktach, których zakup uprawnia do udziału w akcji. Akcje promocyjno - reklamowe skierowane są do odbiorców towarów lub usług wprowadzanych na rynek pośrednio przez Kontrahentów Skarżącej. Akcje mają na celu zwiększenie popytu na towary lub usługi oferowane pośrednio przez Kontrahentów, dlatego Skarżąca, w ramach akcji promocyjno - reklamowych i w związku z promocją oraz reklamą Kontrahenta wręcza uczestnikom drobne gadżety reklamowe i promocyjne (np. kalendarze, upominki i drobne prezenty), których wartość nie przekracza 200 zł brutto. Skarżąca, działając na zlecenie Kontrahenta, działaniami w ramach akcji promocyjno - reklamowej udziela uczestnikom, którzy spełnili określony warunek (zakup produktu, legitymowanie się opakowaniem, rozwiązanie zadania) świadczeń w postaci drobnych upominków. W zakresie rozwiązania określonego zadania, akcje promocyjno - reklamowe, w związku z którymi uczestnikom wręczane są drobne upominki, polegają na: 1) zgłoszeniu kodu kreskowego z opakowania produktu zakupionego od osoby trzeciej, 2) wysłaniu opakowania po produkcie, zakupionego od osoby trzeciej, 3) rozwiązaniu zadania polegającego na przygotowaniu hasła reklamowego lub dokończeniu zdania, 4) zaprezentowaniu swoich zdolności artystycznych na zadany temat. Kontrahent nie prowadzi bezpośredniej sprzedaży swoich towarów lub usług.
Następnie w uzupełnieniu swojego wniosku Skarżąca wyjaśniła, że występuje w charakterze płatnika oraz jako organizator akcji promocyjno - reklamowych, we własnym imieniu przekazuje gadżety reklamowe i promocyjne. Cały ekonomiczny ciężar związany z realizacją akcji promocyjno - reklamowych (w tym gadżetów promocyjnych) ponosi jej Kontrahent. Skarżąca kieruje akcje promocyjno - reklamowe wyłącznie do konsumentów, tj. osób fizycznych w rozumieniu art. 221 k.c. Skarżąca oświadczyła jednocześnie, że nie jest w stanie zweryfikować, czy uczestnik przystępujący do akcji nie prowadzi działalności gospodarczej, natomiast istotne jest, że uczestnik przystępując do akcji poprzez zakup produktów lub usług, przedstawienie opakowania produktu Kontrahenta lub rozwiązanie zadania, nie dokonuje czynności w związku z prowadzoną przez siebie działalnością gospodarczą. Świadczenia w postaci gadżetów reklamowych i promocyjnych nie będą dokonywane na rzecz pracowników Skarżącej, bądź Kontrahentów lub osób pozostających ze Skarżącą lub Kontrahentem w stosunku cywilnoprawnym. Świadczenia w postaci gadżetów będą dokonywane jedynie na rzecz konsumentów z wyłączeniem z udziału w akcji i prawa do otrzymania upominku pracowników i współpracowników Skarżącej oraz Kontrahenta - stosowne postanowienia w tym zakresie znajdują się w regulaminie akcji.
Przedstawiając opisane powyżej zdarzenie przyszłe Skarżąca zadała następujące pytanie: czy wydanie przez nią konsumentom drobnych gadżetów reklamowych i promocyjnych w związku z organizowaną akcją promocyjno - reklamową, w której warunkiem udziału jest: zakup produktów lub usług, przedstawienie opakowania produktu Kontrahenta lub rozwiązanie zadania, a jednorazowa wartość gadżetu nie przekracza kwoty 200 zł brutto, korzysta ze zwolnienia przedmiotowego w podatku dochodowym, o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 68a ustawy z dnia 26 lipca 1991r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2012r., poz. 361 z późn. zm.) – zwanej dalej: "u.p.d.o.f." i czy w związku z tym Skarżąca jako płatnik będzie zobowiązana do obliczenia i pobrania od podatnika podatku i wypłacenia go organowi podatkowemu?
Skarżąca przedstawiając następnie własne stanowisko w kwestii objętej powyższym pytaniem wskazała, że jej zdaniem upominek otrzymany przez uczestnika w związku z organizowaną akcją promocyjno - reklamową o wartości nie przekraczającej 200 zł brutto powinien korzystać ze zwolnienia przedmiotowego opisanego w art. 21 ust. 1 pkt 68a u.p.d.o.f. - jako wartość nieodpłatnych świadczeń, o których mowa w art. 20 ust. 1 u.p.d.o.f., otrzymanych od świadczeniobiorcy w związku z jego promocją lub reklamą - jeżeli jednorazowa wartość tych świadczeń nie przekracza kwoty 200 zł, a w konsekwencji Skarżąca jako organizator (płatnik) nie ma obowiązku pobrania i odprowadzenia podatku. Uzasadniając swoje stanowisko w sprawie Skarżąca wskazała, że celem, jaki stoi za organizacją przez nią na zlecenie Kontrahentów akcji promocyjno - reklamowych, jest reklama marki jej Kontrahentów oraz reklama i promocja ich produktów lub usług wśród końcowych konsumentów. Zasady akcji promocyjno - reklamowych skonstruowane są w taki sposób, że bądź wspierają określoną markę Kontrahenta Skarżącej, bądź określone produkty lub usługi, zaś sama akcja wsparta jest komunikacją w środkach masowego przekazu (dedykowana strona internetowa, reklama w prasie lub spot telewizyjny) prezentująca walory produktu, markę oraz informację o akcji promocyjno - reklamowej.
Skarżąca wskazała również, że zwolnienie przedmiotowe, o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 68a u.p.d.o.f., nie znajdzie zastosowania w następujących przypadkach: 1) gdy świadczenie jest dokonywane na rzecz pracownika świadczeniodawcy, 2) gdy świadczenie przekazywane jest osobie pozostającej ze świadczeniodawcą w innym stosunku umownym, przykładowo zawarto umowę o dzieło lub umowę zlecenia, 3) gdy świadczenie jest przekazywane na rzecz osoby fizycznej prowadzącej działalność gospodarczą, w związku z tą działalnością. Jednakże żadna z powyższych sytuacji nie zachodzi w przypadku akcji promocyjno - reklamowych organizowanych przez Skarżącą przy zachowaniu zasad, według których warunkiem udziału w akcji promocyjno - reklamowej jest: a) zakup produktów lub usług od osoby trzeciej, b) przedstawienie opakowania produktu Kontrahenta, c) rozwiązanie określonego zadania, zaś upominek przyznawany jest nieodpłatnie uczestnikom, którzy spełnili warunki określone w regulaminie. W zakresie punktu a) i b) powyżej wskazać należy na fakt, że z udziału w akcji i prawa do otrzymania upominku wyłączeni są pracownicy i współpracownicy Skarżącej oraz Kontrahenta - stosowne postanowienia w tym zakresie znajdują się w regulaminie akcji. Natomiast w zakresie punktu c) wskazać należy, że akcje organizowane przez Skarżącą mają charakter konsumencki.
Zdaniem Skarżącej, w przedstawionym stanie faktycznym brak jest odpłatności i ekwiwalentności dla jej świadczenia, które ma na celu promocję marki. Wydanie upominku nie stanowi bowiem ekwiwalentu dla zakupu produktu promocyjnego lub usługi od Kontrahenta, zaś z rozwiązaniem określonego zadania nie sposób utożsamiać ze świadczeniem na rzecz Kontrahenta. Oznacza to, że przysporzenie powstaje tylko po stronie uczestnika, gdyż brak jest wzajemnych zobowiązań pomiędzy Skarżącą a uczestnikiem. Ponadto żaden z warunków wymaganych przez Skarżącą od uczestników organizowanych przez nią akcji nie można uznać za jakąkolwiek, nawet nieekwiwalentną, zapłatę za świadczenie uzyskane przez uczestnika w ramach tej akcji. Opakowania produktu Kontrahenta, albo rozwiązanie określonego zadania nie mają dla Skarżącej, ani kogokolwiek innego, jakiejkolwiek wartości ekonomicznej. W przypadku zakupu produktu lub usługi zobowiązanie wzajemne powstaje pomiędzy bowiem sprzedawcą promowanego produktu Kontrahenta a kupującym - uczestnikiem, a nie między Skarżącą czy Kontrahentem a uczestnikiem, ponieważ zarówno Skarżąca, jak i Kontrahent nie są osobami sprzedającymi produkt promocyjny lub usługę Kontrahenta. Dlatego, zdaniem Skarżącej, upominki uzyskane przez uczestnika w związku z zakupem określonego produktu od osoby trzeciej lub przedstawienie opakowania produktu Kontrahenta, należy uznać za nieodpłatne świadczenie. Brak jest również jakiegokolwiek przysporzenia po stronie Skarżącej, w przypadku rozwiązania przez uczestnika określonego zadania, które z racji swojej istoty (rozwiązanie zadania) ma stanowić o uatrakcyjnieniu promocji, budowaniu pozytywnych skojarzeń, więzi i relacji z Kontrahentem i jego marki, a w ostateczności decydować o tym, komu przyznać upominek w przypadku, gdy ilość upominków jest ograniczona.
Ponadto w opinii Skarżącej, zastosowaniu zwolnienia, o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 68a u.p.d.o.f., nie sprzeciwia się fakt, że działania promocyjno - reklamowe prowadzone są przez podmiot trzeci, tj. Skarżącą na zlecenie Kontrahenta i w jego interesie handlowym - przejawiającym się w promocji i reklamie Kontrahenta, czy też jego produktów poprzez różnego rodzaju akcje promocyjno - reklamowe. Podmiot taki, jak Skarżąca, profesjonalnie zajmujący się świadczeniem usług reklamowych czy promocyjnych, ma bowiem know-how, zaplecze osobowe i techniczne służące profesjonalnemu i skutecznemu przeprowadzeniu powyższych działań, przy oszczędności czasu przez Kontrahenta, który może skoncentrować środki pracy na swojej wiodącej działalności. Ponadto zlecenie Skarżącej przeprowadzenia działań nie niweczy skutku tych działań, jakim jest promocja lub reklama Kontrahenta, a koszty tych działań ponosi Kontrahent. Interpretacja treści przepisu art. 21 ust. 1 pkt 68a u.p.d.o.f. nie może bowiem abstrahować od nadrzędnego celu zwolnienia przedmiotowego, jakim jest promocja lub reklama. Na poparcie swojego stanowiska w sprawie Skarżąca powołała się również na poglądy wyrażone w wymienionym przez siebie orzecznictwie sądów administracyjnych.
W interpretacji indywidualnej z dnia 4 marca 2016r. Minister Finansów, z upoważnienia którego działał Dyrektor Izby Skarbowej w W., uznał przedstawione powyżej stanowisko Skarżącej w zakresie skutków podatkowych wydania osobom fizycznym upominków w ramach akcji promocyjno-reklamowej - za nieprawidłowe.
W uzasadnieniu przedmiotowej interpretacji organ powołując się na treść przepisów: art. 9 ust. 1, art. 10 ust. 1 pkt 9, art. 11 ust. 1, art. 20 ust. 1, art. 42a u.p.d.o.f. wskazał, że ze zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Skarżącą w jej wniosku wynika, iż podmiotem finansującym gadżety reklamowe i promocyjne osobom fizycznym z tytułu akcji promocyjno – reklamowej nie jest Skarżąca. Z tego względu na Skarżącej nie będzie ciążył obowiązek płatnika z tego tytułu, lecz na podmiocie (podmiot zlecający), który na podstawie umowy zawartej ze Skarżącą ponosi ekonomiczny (finansowy) ciężar obsługi akcji promocyjno - reklamowej, w tym finansuje upominki i gadżety. Skarżąca zajmuje się organizacją akcji promocyjno - reklamowej i wydawaniem we własnym imieniu upominków w postaci gadżetów reklamowych i promocyjnych. Okoliczność ta nie zmienia jednak zdaniem organu faktu, że podmiotem finansującym całe przedsięwzięcie, łącznie z upominkami/gadżetami w akcji promocyjno – reklamowej, jest podmiot zlecający. Natomiast Skarżąca, która na zlecenie podmiotu trzeciego organizuje akcje promocyjno - reklamowe, poprzez zawarcie umowy nie wchodzi w prawa i obowiązki podmiotu zlecającego. Organ podkreślił również, że obowiązków płatnika wynikających z przepisów ustawy nie można przenieść na inny podmiot w drodze umowy cywilnoprawnej.
Biorąc powyższe pod uwagę organ uznał, że Spółka nie występuje w roli płatnika, tj. z tytułu wydanych upominków i gadżetów nie będzie zobowiązana do wystawienia i przekazania imiennej informacji PIT-8C. Skarżąca nie będzie także zobowiązana do stosowania zwolnienia przedmiotowego wynikającego z art. 21 ust. 1 pkt 68a u.p.d.o.f., bowiem będzie ona działać na rzecz podmiotu zlecającego, a jej rola będzie ograniczać się tylko do pośrednictwa w wydawaniu upominków (gadżetów). Obowiązek ten będzie spoczywał natomiast na podmiocie zlecającym, ponoszącym ekonomiczny (finansowy) ciężar organizacji akcji promocyjno - reklamowych. Z tego względu stanowisko Skarżącej zdaniem organu należało uznać za nieprawidłowe, z uwagi na odmienne uzasadnienie, niż to zawarte w wydanej interpretacji. Organ dodał również końcowo, że z uwagi na fakt, iż Skarżąca nie jest płatnikiem podatku z tytułu wydanych upominków (gadżetów), ani nie ciąży na niej obowiązek wystawienia informacji PIT-8C, organ nie dokonał oceny jej stanowiska w kwestii skutków podatkowych możliwości skorzystania ze zwolnienia wynikającego z art. 21 ust. 1 pkt 68a u.p.d.o.f. w odniesieniu do wydanych upominków (gadżetów). W tej kwestii bowiem Skarżąca nie jest zainteresowaną w sprawie.
W odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa Minister Finansów stwierdził brak podstaw do zmiany stanowiska wyrażonego w interpretacji indywidualnej z dnia 4 marca 2016r.
Skarżąca zaskarżyła następnie powyższą interpretację indywidualną wnosząc skargę w piśmie z dnia 20 maja 2016r., w której wniosła o uchylenie zaskarżonej interpretacji oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. Skarżąca zarzuciła zaskarżonej interpretacji naruszenie przepisów prawa materialnego, poprzez błędną wykładnię art. 21 ust. 1 pkt 68a oraz art. 42a u.p.d.o.f. i uznanie, że to nie Skarżąca jest płatnikiem podatku oraz, że to nie na Skarżącej ciąży obowiązek, o którym mowa w art. 42a u.p.d.o.f., lecz podmiotem tym jest i obowiązek ten ciąży na zleceniodawcy akcji promocyjno-reklamowej organizowanej przez Skarżącą, tj. na podmiocie ponoszącym ekonomiczny (finansowy) ciężar organizacji i wypłaty nagród, prowadzące dalej do uznania, że Skarżąca nie jest podmiotem zainteresowanym w sprawie, podczas gdy poprawna wykładnia wskazanego przepisu nakazuje uznać, że Skarżąca jako podmiot występujący w roli organizatora promocyjno-reklamowej, podmiot przyrzekający upominki (gadżety) w rozumieniu art. 919 § 1 k.c. oraz podmiot wydający we własnym imieniu upominki (gadżety) uczestnikom akcji, będzie występowała w roli płatnika, tj. Z tytułu wydawanych upominków (gadżetów) będzie zobowiązana do wystawienia i przekazania imiennej informacji PIT-8C, w związku z czym Skarżąca jest zainteresowaną w sprawie i należy dokonać oceny jej stanowiska w kwestii skutków podatkowych możliwości skorzystania ze zwolnienia wynikającego z art. 21 ust. 1 pkt 68a u.p.d.o.f.
W uzasadnieniu skargi Skarżąca wskazała, że nie zgadza się ze stanowiskiem organu, zgodnie z którym na Skarżącej nie będą ciążyły obowiązki płatnika, o których mowa w art. 42a u.p.d.o.f. Zdaniem Skarżącej, jako jako podmiot występujący w roli organizatora akcji promocyjno - reklamowych, podmiot przyrzekający upominki (gadżety) w rozumieniu art. 919 k.c. oraz podmiot wydający we własnym imieniu upominki (gadżety) uczestnikom akcji promocyjno - reklamowych, będzie ona podmiotem dokonującym wypłaty należności lub świadczeń w rozumieniu art. 42a u.p.d.o.f., a więc podmiotem występującym w roli płatnika, tj. z tytułu wydanych upominków (gadżetów) będzie ona zobowiązana do wystawienia i przekazania imiennej informacji P1T-8C. Powyższego nie zmienia fakt, że cała akcja marketingowa, w tym wydawane przez Skarżącą upominki (gadżety), są finansowane przez podmiot zlecający obsługę akcji, tj. kontrahenta Skarżącej, gdyż to Skarżąca jest w świetle regulaminu danej akcji oraz w świetle treści art. 919 § 1 k.c. podmiotem odpowiedzialnym za całościowe przeprowadzenie akcji, w tym za wydanie upominków (gadżetów). Skarżąca wbrew stwierdzeniu organu nie jest jedynie podmiotem pośredniczącym przy wydawaniu upominków (gadżetów) uczestnikom akcji, lecz podmiotem faktycznie je wydającym (po odpowiednim przyjęciu zgłoszeń i wyłonieniu laureatów) a więc dokonującym wypłaty należności lub świadczeń w rozumieniu art. 42a u.p.d.o.f.
Skarżąca wskazała również, że użyte przez organ dla objaśnienia pojęcia płatnika sformułowania "ciężar ekonomiczny", "ciężar finansowy" oraz "podmiot finansujący" nie są znane ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych, w związku z czym posługiwanie się takimi sformułowaniami przez organ nie może stanowić uzasadnienia jego stanowiska. Ponadto wbrew twierdzeniom organu, zawarta między Skarżącą a jej kontrahentem umowa cywilnoprawna regulująca obowiązki Skarżącej w zakresie obsługi akcji promocyjno - reklamowej, w tym w szczególności poprzez wskazanie, że to Skarżąca wyda upominki (gadżety) oraz obliczy, pobierze i odprowadzi podatek od takich upominków (gadżetów), nie stanowi próby przeniesienia na Skarżącą mocą takich postanowień obowiązków płatnika. Taka umowa zawarta między Skarżącą a jej kontrahentem ma jedynie na celu potwierdzenie przez strony umowy obowiązków Skarżącej jako płatnika przedmiotowego podatku i ma na celu uregulowanie odpowiedzialności Skarżącej wobec jej kontrahenta w razie nienależytego wykonania przezeń umowy, w szczególności w sytuacji, gdyby Skarżąca nie wystawiła i nie przekazania uczestnikom akcji imiennej informacji PIT-8C.
Reasumując Skarżąca wskazała, że w przedstawionym przez nią stanie faktycznym, będzie na niej ciążył obowiązek płatnika podatku dochodowego od wydanych uczestnikom akcji promocyjno - reklamowych upominków (gadżetów), co oznacza że Skarżąca jest podmiotem zainteresowanym w sprawie i organ winien dokonać oceny jej stanowiska w kwestii skutków podatkowych możliwości skorzystania ze zwolnienia wynikającego z art. 21 ust. 1 pkt 68a u.p.d.o.f. w odniesieniu do wydanych upominków (gadżetów). Skarżąca zauważyła też, że jej stanowisko znajduje potwierdzenie w dotychczasowych interpretacjach indywidualnych wydanych przez ten sam organ, w szczególności w interpretacji indywidualnej z dnia 25 sierpnia 2015r. nr IPPB2/415-787/12/14/15-8/S/MG.
W odpowiedzi na powyższą skargę Minister Finansów wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując jednocześnie zaprezentowane wcześniej stanowisko oraz uznając zarzuty skargi za niezasadne.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Kognicję sądu administracyjnego wyznaczają przepisy art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz.U. z 2016r., poz. 1066 ze zm.) stanowiąc, że sądy te sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem.
Stosownie do art. 3 § 2 pkt 4a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2016r., poz. 718 ze zm. – dalej "p.p.s.a."), kontrola sprawowana przez sądy administracyjne obejmuje również orzekanie w sprawach skarg na pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach.
Postępowanie interpretacyjne jest postępowaniem autonomicznym unormowanym w Ordynacji podatkowej. Celem tego postępowania jest ocena stanu faktycznego i proponowanego we wniosku rozstrzygnięcia, a nie rozstrzyganie sytuacji prawnopodatkowej strony składającej wniosek. Stosownie do postanowień art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz.U. z 2015r., poz. 613 ze zm. – dalej "O.p.") – minister właściwy do spraw finansów publicznych, zaś od dnia 1 marca 2017r. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, na wniosek zainteresowanego, wydaje, w jego indywidualnej sprawie, interpretację przepisów prawa podatkowego (interpretację indywidualną). Zgodnie zaś z art. 14b § 3 O.p. – składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Stosownie do art. 14c § 1 O.p. interpretacja indywidualna zawiera ocenę stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny. Można odstąpić od uzasadnienia prawnego, jeżeli stanowisko wnioskodawcy jest prawidłowe w pełnym zakresie.
Specyfika postępowania interpretacyjnego polega na tym, że w jego ramach nie jest dopuszczalne ustalenie przez organ podatkowy faktów istotnych dla zastosowania wskazanych we wniosku o wydanie interpretacji przepisów materialnego prawa podatkowego. Zgodnie bowiem z postanowieniami przytoczonego powyżej art. 14b § 3 O.p. to na składającym wniosek o wydanie interpretacji spoczywa ciężar wyczerpującego opisania stanu faktycznego lub też przedstawienia opisu zdarzenia przyszłego. Rola organu interpretacyjnego sprowadza się do dokonania wykładni wskazanych przez wnioskodawcę przepisów prawa oraz odniesienia wynikających z nich norm do stanowiska zawartego we wniosku o wydanie interpretacji, a przez to w konsekwencji dokonanie oceny, czy stanowisko występującego z wnioskiem znajduje oparcie w normach prawa podatkowego. Powyższa konstatacja znajduje również potwierdzenie w przepisie art. 14h O.p., zgodnie z którym w sprawach dotyczących interpretacji indywidualnej stosuje się odpowiednio przepisy art. 120, art. 121 § 1, art. 125, art. 126, art. 129, art. 130, art. 135-137, art. 140, art. 143, art. 165 § 3b, art. 165a, art. 168, art. 169 § 1-2, art. 170 i art. 171 oraz przepisy rozdziału 5, 6, 10 i 23 działu IV. W kontekście przytoczonego przepisu należy wskazać, że w toku postępowania interpretacyjnego nie znajdują zastosowania postanowienia zawarte w art. 188 – 200 O.p., znajdujące się w rozdziale 11 zatytułowanym "dowody" znajdującym się w dziale IV noszącym tytuł "postępowanie podatkowe". Zatem istotą wydawania interpretacji indywidualnych jest dokonywanie wykładni konkretnych przepisów prawa podatkowego w powiązaniu z dokładnie określonym stanem faktycznym lub zdarzeniem przyszłym poprzez ocenę przedstawionego we wniosku stanowiska wnioskodawcy w kontekście zadanego pytania. W ramach postępowania określonego w Rozdziale 1a O.p. organ podatkowy nie dokonuje analizy stanu faktycznego pod kątem prawdopodobności jego zaistnienia, przyjmując, że stan faktyczny jest przedstawiony w sposób rzetelny – zwłaszcza mając do czynienia z pełnomocnikiem profesjonalnym. Podkreślić należy, że organ jest związany przedstawionym we wniosku stanem faktycznym (przyszłym) (art. 14b § 1 i 3 oraz art. 14c § 1 i 2 O.p.).
W myśl z art. 57a p.p.s.a. skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisów prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Przechodząc na grunt rozpoznawanej sprawy należy stwierdzić, że przedmiotem sporu między stronami jest to, czy Skarżąca wydając konsumentom drobne gadżety reklamowe i promocyjne w związku z organizowaną akcją promocyjno - reklamową, w której warunkiem udziału jest: zakup produktów lub usług, przedstawienie opakowania produktu Kontrahenta lub rozwiązanie zadania, a jednorazowa wartość gadżetu nie przekracza kwoty 200 zł brutto, korzysta ze zwolnienia przedmiotowego w podatku dochodowym, o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 68a u.p.d.o.f. i czy w związku z tym Skarżąca jako płatnik będzie zobowiązana do obliczenia i pobrania od podatnika podatku i wpłacenia go organowi podatkowemu.
Skarżąca uważa, że jest ona płatnikiem, natomiast organ interpretacyjny uznał, że Skarżąca nie występuje w roli płatnika, to jest z tytułu wydanych upominków i gażdetów nie będzie zobowiązana do wystawienia i przekazania imiennej informacji PIT-8C, nie będzie zobowiązana także do stosowania zwolnienia przedmiotowego wynikającego z art. 21 ust. 1 pkt 68a u.p.d.o.f., bowiem Wnioskodawca będzie działać na rzecz podmiotu zlecającego, jego rola będzie ograniczać się tylko do pośrednictwa w wydawaniu upominków (gadżetów). Obowiązek ten będzie spoczywał na podmiocie zlecającym, ponoszący ekonomiczny (finansowy) ciężar organizacji akcji promocyjno - reklamowych.
Rację w powyższym sporze należy przyznać organowi interpretacyjnemu.
Stwierdzenie Skarżącej, że jest ona płatnikiem, podlega ocenie organu interpretacyjnego. Nie jest to zatem element opisu stanu faktycznego, którym organ interpretacyjny jest związany.
Wskazać w tym miejscu należy, mając na uwadze potrzebę zachowania precyzji terminologicznej, że informacja, o której mowa w art. 42a u.p.d.o.f., nie jest sporządzana przez płatnika, lecz przez podmiot wypłacający podatnikowi świadczenia lub wykonujący na jego rzecz świadczenia niepieniężne, od których nie ma obowiązku poboru podatku ani też zaliczek na podatek. Strony jednak używają określenia "płatnik" w odniesieniu do podmiotu zobowiązanego do sporządzenia informacji, o której mowa w art. 42a u.p.d.o.f.
Podmiotem zobowiązanym do sporządzenia informacji, o której mowa w art. 42a u.p.d.o.f., są osoby fizyczne prowadzące działalność gospodarczą, osoby prawne i ich jednostki organizacyjne oraz jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej. Obowiązek sporządzenia informacji powstaje w przypadku, gdy:
1) podmioty, o których mowa, dokonują wypłaty należności lub świadczeń, o których mowa w art. 20 ust. 1;
2) nie są to dochody przedmiotowo zwolnione od podatku;
3) od dochodów tych nie zaniechano poboru podatku na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej;
4) nie ma obowiązku pobrania zaliczki na podatek lub zryczałtowanego podatku dochodowego od tychże świadczeń.
Wskazane wyżej warunki muszą być spełnione łącznie.
Należy zauważyć, że w zakresie świadczeń, o których mowa w art. 20 ust. 1 u.p.d.o.f., funkcjonują zwolnienia podatkowe. Zgodnie bowiem z przepisem art. 21 ust. 1 pkt 68a u.p.d.o.f. wolna od podatku jest wartość nieodpłatnych świadczeń, o których mowa w art. 20 ust. 1, otrzymanych od świadczeniodawcy w związku z jego promocją lub reklamą - jeżeli jednorazowa wartość tych świadczeń nie przekracza kwoty 200 zł; zwolnienie nie ma zastosowania, jeżeli świadczenie jest dokonywane na rzecz pracownika świadczeniodawcy lub osoby pozostającej ze świadczeniodawcą w stosunku cywilnoprawnym. W zakresie tych świadczeń nie ma zatem obowiązku sporządzania informacji PIT-8C. Wprowadzenie powyższego zwolnienia zostało podyktowane przede wszystkim względami praktycznymi. W trakcie trwania akcji promocyjnych czy też reklamowych nie ma zazwyczaj możliwości identyfikacji beneficjenta świadczenia; stąd też w tym przypadku nie byłoby możliwości sporządzenia imiennej informacji, która powinna obejmować wszelkie dane podatnika - beneficjenta świadczenia.
Powstaje pytanie, czy w zdarzeniu przyszłym opisanym we wniosku o wydanie interpretacji za podmiot, który jest zobowiązany do sporządzenia informacji, o której mowa w art. 42a u.p.d.o.f., można uznać Skarżącą jako podmiot dokonujący wypłaty należności lub świadczeń, o których mowa w art. 20 ust. 1 tej ustawy,
Skarżąca uważa, że jest ona tego rodzaju podmiotem, natomiast organ interpretacyjny uznał, że Skarżąca nie występuje w roli płatnika, to jest z tytułu wydanych upominków i gażdetów nie będzie zobowiązana do wystawienia i przekazania imiennej informacji PIT-8C, nie będzie zobowiązana także do stosowania zwolnienia przedmiotowego wynikającego z art. 21 ust. 1 pkt 68a u.p.d.o.f. Za podmiot taki należy natomiast uznać podmiot zlecający, który ponosi ekonomiczny (finansowy) ciężar organizacji akcji promocyjno - reklamowych.
W pierwszej kolejności wskazać należy, że stosownie do art. 21 ust. 1 pkt 68a u.p.d.o.f. wolna od podatku dochodowego jest wartość nieodpłatnych świadczeń, o których mowa w art. 20 ust. 1, otrzymanych od - jeżeli jednorazowa wartość tych świadczeń nie przekracza kwoty 200 zł; zwolnienie nie ma zastosowania, jeżeli świadczenie jest dokonywane na rzecz pracownika świadczeniodawcy lub osoby pozostającej ze świadczeniodawcą w stosunku cywilnoprawnym.
Dokonując wykładni art. 21 ust. 1 pkt 68a u.p.d.o.f. należy zwrócić uwagę na to, że nieodpłatne świadczenia mają być otrzymane od świadczeniodawcy w związku z jego promocją lub reklamą. Tak więc mają to być świadczenia, dzięki którym ten, kto je dostarcza, promuje się lub reklamuje. Rozumując a contrario nie mogą to być świadczenia służące promowaniu lub reklawaniu innego podmiotu, niż ten, który je dostarcza.
Mając powyższe na uwadze działania Skarżącej należy zakwalifikować jako zarządzanie akcjami promocyjno - reklamowymi, w czym nie mieści się dokonywanie wypłaty należności lub świadczeń, o których mowa w art. 20 ust. 1 u.p.d.o.f. Nie zmienia tej kwalifikacji to, że Skarżąca we własnym imieniu, w ramach akcji promocyjno - reklamowych i w związku z promocją oraz reklamą Kontrahenta, wręcza uczestnikom drobne gadżety reklamowe i promocyjne, których wartość nie przekracza 200 złotych brutto. Trzeba bowiem podkreślić, że podmiot zlecający ponosi koszty rozdawania ww. drobnych gadżetów reklamowych i promocyjnych. Podmiot zlecający jest zatem właścicielem rozdawanych gadżetów reklamowych i promocyjnych. Rozdawane gadżety reklamowe i promocyjne służą reklamie i promocji podmiotu zlecającego, a nie reklami i promocji Skarżącej. Temu podmiotowi należy więc przypisać cechę podmiotu dokonującego wypłaty należności lub świadczeń, o których mowa w art. 20 ust. 1 u.p.d.o.f. Skarżąca nie staje się właścicielem wydawanych gadżetów wyłącznie z tego powodu, że występuje w roli organizatora akcji promocyjno - reklamowych oraz przyrzekającego nagrody w rozumieniu art. 919 K.c. Należy w tym miejscu podkreślić, że w opisie zdarzenia przyszłego zawartym we wniosku o wydanie interpretacji nie wskazano, że Skarżąca kupuje rozdawane później gadżety.
Sąd przypomina w tym miejscu, że składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Nie można zatem oczekiwać, że organ interpretacyjny mając do czynienia z opisem stanu faktycznego, który wprawdzie jest wystarczający dla wydania interpretacji indywidualnej, jednakże nie przedstawia określonych kwestii w sposób szczegółowy, przyjmie założenia co do owych niedostatecznie szczegółowo opisanych kwestii pozwalające na uznanie stanowiska wnioskodawcy za prawidłowe. Skoro zatem Skarżąca nie przedstawiła w opisie stanu faktycznego okoliczności wskazujących na to, że posiada ona tytuł prawny do wydawanych gadżetów, to organ interpretacyjny nie mógł przyjąć, że posiada ona taki tytuł prawny. Organ interpretacyjny musiał natomiast wziąć pod uwagę te elementy opisu zdarzenia przyszłego, z których wynika odmienny wniosek. Skoro tak, to należy uznać, że gadżety te stanowiły świadczenie dokonywane przez kontrahenta, a nie przez Skarżącą. Skarżąca wskazała również, że cały ekonomiczny ciężar związany z realizacją akcji promocyjno - marketingowych ponosi Kontrahent Wnioskodawcy. Zadaniem Skarżącej byłoby zatem zorganizowanie warunków dla dostarczenia konsumentom gadżetów. Gadżety stanowiłyby jednak własność kontrahenta, zaś rola Skarżącej miałaby charakter techniczny, faktyczny. Nie można zatem przypisać Skarżącej statusu podmiotu dokonującego świadczeń, o których mowa w art. 20 ust. 1 u.p.d.o.f. W konsekwencji nie może być ona uznana za podmiot, który jest zobowiązany do sporządzenia informacji, o której mowa w art. 42a u.p.d.o.f.
Sąd wskazuje, że we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej przez Dyrektora Izby Skarbowej w W. działającego w imieniu Ministra Finansów z dnia 25 sierpnia 2015r. (nr IPPB2/415-787/12/14/15-8/S/MG), przywołanej w skardze do sądu, został przedstawiony odmienny stan faktyczny. Mianowicie wskazano, że celem, jaki stoi za organizacją przez wnioskodawcę na zlecenie kontrahentów akcji promocyjno-reklamowych, jest reklama marki kontrahentów wnioskodawcy oraz reklama i promocja jego produktów i usług wśród końcowych konsumentów. W rozpoznawanej sprawie wskazano natomiast, że akcje promocyjno - reklamowe realizowane przez Skarżącą na zlecenie dużych podmiotów gospodarczych, klientów Spółki, mają na celu promocję oraz reklamę marki, jak również produktów klientów Spółki. Nie można zatem wywodzić, że stanowisko Skarżącej znajduje odzwierciedlenie w ww. interpretacji indywidualnej wydanej przez Dyrektora Izby Skarbowej w W.
Wobec powyższego należy uznać, że zarzuty skargi okazały się niezasadne.
W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.