III SA/WA 1953/18

III SA/Wa 1953/18 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2019-03-07
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2018-08-03
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Dorota Dziedzic-Chojnacka /sprawozdawca/
Elżbieta Olechniewicz /przewodniczący/
Katarzyna Owsiak
Symbol z opisem
6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne
Podatkowe postępowanie
Sygn. powiązane
I FSK 194/20 - Wyrok NSA z 2024-02-06
Skarżony organ
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2017 poz 201
art. 228 § 1 pkt 2, 148-150
Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jedn.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Elżbieta Olechniewicz, Sędziowie sędzia WSA Katarzyna Owsiak, sędzia WSA Dorota Dziedzic-Chojnacka (sprawozdawca), , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 7 marca 2019 r. sprawy ze skargi C. sp. z o.o. z siedzibą w W. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] maja 2018 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminowi do wniesienia odwołania oddala skargę.
Uzasadnienie
C. sp. z o.o. z siedzibą w W. (zwana dalej: "Skarżąca", "Strona" lub "Spółka") wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na wydane przez Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. (dalej: "DIAS", "organ odwoławczy") postanowienie z dnia [...] maja 2018 r. w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminowi do wniesienia odwołania.
Zaskarżone postanowienie zostało wydane w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy:
Naczelnik Urzędu Skarbowego W. (dalej: "NUS") w dniu [...] stycznia 2018 r. wydał dla Spółki decyzję w przedmiocie podatku od towarów i usług za 2015 r. oraz I kwartał 2016 r.
Następnie w dniu 12 marca 2018 r. do NUS wpłynęło odwołanie Strony z dnia 7 marca 2018 r. wniesione za pośrednictwem poczty w dniu 7 marca 2018 r. (data stempla pocztowego oraz wydruk z automatycznego śledzenia przesyłek Poczty Polskiej).
Przywołanym na wstępie postanowieniem z dnia [...] maja 2018 r. DIAS stwierdził uchybienie terminowi do wniesienia odwołania.
W uzasadnieniu wskazał, że przesyłka polecona zawierająca decyzję NUS z dnia [...] stycznia 2018 r. skierowana została na adres ustanowionego w sprawie pełnomocnika S.Z. W związku z brakiem zwrotnego potwierdzenia odbioru ww. decyzji NUS złożył reklamację do Urzędu Pocztowego. W odpowiedzi na wniesioną reklamację Urząd Pocztowy przekazał duplikat zwrotnego potwierdzenia odbioru ww. decyzji. Z ww. duplikatu wynika, iż wskazana decyzja NUS doręczona została w dniu 20 lutego 2018 r. w urzędzie pocztowym I.J. (pełnomocnictwo [...]) – k. 938 akt.
Ww. informacja potwierdzona jest również wydrukiem z automatycznego śledzenia przesyłek poczty polskiej. Jak wynika z ww. wydruku próba doręczenia ww. decyzji organu pierwszej instancji za pośrednictwem poczty podjęta została po raz pierwszy w dniu 6 lutego 2018 r. oraz powtórnie w dniu 14 lutego 2018 r. Następnie przedmiotowa przesyłka odebrana została w placówce pocztowej w dniu 20 lutego 2018 r.
Mając powyższe na uwadze DIAS wskazał, że decyzja została prawidłowo doręczona Stronie w dniu 20 lutego 2018 r., a nie, jak wskazuje Pełnomocnik w odwołaniu, w dniu 21 lutego 2018 r. Ponadto decyzja zawierała prawidłowe pouczenie o trybie i terminie jej zaskarżenia.
DIAS stwierdził, że termin do wniesienia odwołania rozpoczął swój bieg w dniu 21 lutego 2018 r. (środa), a upłynął w dniu 6 marca 2018 r. (wtorek). Odwołanie Strony zostało nadane w urzędzie pocztowym w dniu 7 marca 2018 r., a zatem z uchybieniem terminu.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Skarżąca sformułowała żądanie uchylenia postanowienia DIAS z dnia [...] maja 2018 r. oraz zasądzenia na jej rzecz kosztów postępowania sądowego według norm przepisanych.
W skardze zarzucono naruszenie:
1. art. 120, 121, 122, 187 § 1 oraz 191 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jednolity Dz. U. z 2017 r. poz. 201, dalej: O.p.) poprzez brak wyczerpującego zebrania materiału dowodowego oraz błędną ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego polegającą na przyjęciu, iż decyzja NUS z dnia [...] stycznia 2018 r. została odebrana przez pełnomocnika Skarżącej w dniu 20 lutego 2018 r., podczas gdy w rzeczywistości została odebrana w dniu 21 lutego 2018 r. przez I.J., a przedłożone do akt sprawy potwierdzenie nadania oraz duplikat zwrotnego potwierdzenia odbioru nie dotyczy sprawy Skarżącej, co powoduje, że Skarżąca zachowała termin do wniesienia odwołania od Decyzji,
2. art. 228 § 1 pkt 2 O.p. w zw. z art. 223 § 1 i 2 O.p. poprzez ich błędne zastosowanie i uznanie, iż Decyzja została odebrana przez pełnomocnika Skarżącej w dniu 20 lutego 2018 r. podczas gdy w rzeczywistości została odebrana w dniu 21 lutego 2018 r. przez I.J., a przedłożone do akt sprawy potwierdzenie nadania oraz duplikat zwrotnego potwierdzenia odbioru nie dotyczy sprawy Skarżącej, co powoduje, że Skarżąca zachowała termin do wniesienia odwołania od Decyzji albo termin nie rozpoczął biegu.
W odpowiedzi na skargę DIAS wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Wniesiona w tej sprawie skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
W pierwszej kolejności należy wyjaśnić, że złożona w tej sprawie skarga została przez sąd administracyjny rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym zgodnie z art. 119 pkt 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej: "P.p.s.a."), zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym, na które służy zażalenie.
Postanowienia o stwierdzeniu uchybienia terminowi do wniesienia odwołania mają charakter postanowień ostatecznych, czyli niezaskarżalnych w zwykłych trybach postępowań podatkowych, kończących postępowanie w sprawie. Na postanowienia te przysługuje skarga do wojewódzkiego sądu administracyjnego, wnoszona stosownie do unormowań P.p.s.a. Skarga ta może zatem być rozpoznana w trybie uproszczonym.
Przedmiotem niniejszej sprawy jest ocena, czy organ odwoławczy prawidłowo stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania od decyzji NUS z dnia [...] stycznia 2018 r.
W rozpoznawanej sprawie należało zatem zbadać:
1) czy decyzja, którą chciała i chce zaskarżyć Skarżąca, została jej doręczona skutecznie, zgodnie z przepisami O.p. oraz
2) czy prawidłowo został obliczony termin, w czasie którego należało złożyć od niej odwołanie.
Dla porządku należy na wstępie wskazać, że zaskarżone rozstrzygnięcie zostało wydane na podstawie art. 228 § 1 pkt 2 O.p., w myśl którego organ odwoławczy stwierdza w formie postanowienia uchybienie terminowi do wniesienia odwołania. Redakcja tego przepisu, a w szczególności użyty tam zwrot "stwierdza", nakazuje przyjąć, że organ podatkowy obowiązany jest wydać postanowienie na jego podstawie w każdym przypadku uznania, że odwołanie zostało wniesione z przekroczeniem terminu z art. 223 § 2 pkt 1 O.p. Poza jakąkolwiek oceną organu podatkowego pozostają natomiast okoliczności, z powodu których doszło do uchybienia terminowi do wniesienia odwołania, a jedynym uprawnieniem, a zarazem obowiązkiem organu odwoławczego we wstępnej fazie kontroli odwołania jest ustalenie, czy środek zaskarżenia został wniesiony w terminie 14-dni od daty doręczenia decyzji pierwszej instancji.
Przechodząc zatem do ustaleń, czy decyzja, którą chciała i chce zaskarżyć Skarżąca, została jej doręczona skutecznie, wskazać należy, iż zgodnie z art. 145 § 1 O.p. "Pisma doręcza się stronie, a gdy strona działa przez przedstawiciela - temu przedstawicielowi". Art. 145 § 2 O.p. stanowi zaś "Jeżeli ustanowiono pełnomocnika, pisma doręcza się pełnomocnikowi pod adresem wskazanym w pełnomocnictwie".
Biorąc pod uwagę, iż doręczenie zaskarżonej decyzji miało miejsce w stosunku do ustanowionego w toku postępowania pełnomocnika, to do doręczenia tego stosuje się przepisy o doręczeniach osobom fizycznym.
Stosownie zatem do art. 148 O.p. pisma doręcza się osobom fizycznym pod adresem miejsca ich zamieszkania albo pod adresem do doręczeń w kraju (§ 1).
W myśl art. 149 O.p. "W przypadku nieobecności adresata w miejscu zamieszkania albo pod adresem do doręczeń w kraju pisma doręcza się za pokwitowaniem pełnoletniemu domownikowi, a gdyby go nie było lub odmówił przyjęcia pisma - sąsiadowi, zarządcy domu lub dozorcy - gdy osoby te podjęły się oddania pisma adresatowi. Zawiadomienie o doręczeniu pisma sąsiadowi, zarządcy domu lub dozorcy umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub na drzwiach mieszkania adresata, lub w widocznym miejscu przy wejściu na posesję, na której zamieszkuje adresat lub której adres wskazano jako adres do doręczeń".
Zgodnie natomiast z art. 150 O.p.:
"§ 1. W razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 148 § 1 lub art. 149:
1) operator pocztowy w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe przechowuje pismo przez okres 14 dni w swojej placówce pocztowej - w przypadku doręczania pisma przez operatora pocztowego;
2) pismo składa się na okres 14 dni w urzędzie gminy (miasta) – w przypadku doręczania pisma przez pracownika organu podatkowego lub przez inną upoważnioną osobę.
§ 2. Zawiadomienie o pozostawaniu pisma w miejscu określonym w § 1, wraz z informacją o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy w terminie 7 dni od dnia pozostawienia zawiadomienia, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, lub miejsca wskazanego jako adres do doręczeń w kraju, na drzwiach jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata.
§ 3. W przypadku niepodjęcia pisma w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż 14 dni od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy.
§ 4. W przypadku niepodjęcia pisma, doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy".
Decyzja NUS z dnia [...] stycznia 2018 r. została wysłana na adres pełnomocnika Spółki, tj. doradcy podatkowego S.Z. W związku z brakiem zwrotnego potwierdzenia odbioru ww. decyzji NUS złożył reklamację do Urzędu Pocztowego. W odpowiedzi na wniesioną reklamację Urząd Pocztowy przekazał duplikat zwrotnego potwierdzenia odbioru ww. decyzji. Z ww. duplikatu wynika, iż wskazana decyzja NUS doręczona została w dniu 20 lutego 2018 r. w urzędzie pocztowym I.J. (pełnomocnictwo [...]) – k. 938 i k. 939 akt.
Podnieść należy, iż Strona nie kwestionuje faktu odebrania decyzji, ale datę jej odebrania – Spółka twierdzi, iż było to 21 lutego 2018 r., a nie 20 lutego 2018 r., jak wynika to z duplikatu zpo.
Sąd uznaje jednak, iż doręczenie przez NUS decyzji z dnia [...] stycznia 2018 r. było jak najbardziej prawidłowe i nastąpiło w dniu 20 lutego 2018 r. Data ta wynika bowiem z duplikatu zwrotnego potwierdzenia odbioru, zgodnie z którym przesyłka o nr [...] (z ustaleń dokonanych przez NUS - zawierająca wskazaną decyzję NUS) doręczona została w dniu 20 lutego 2018 r. I.J. (pełn. [...]).
W sytuacji sporządzenia duplikatu zwrotnego potwierdzenia odbioru przesyłki dokument ten wystawiany jest na podstawie posiadanych przez urząd pocztowy dokumentów potwierdzających dokonanie doręczenia przesyłki, w tym karty doręczeń (por. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 07.06.2018 r. sygn. akt I SA/Gd 242/18). Jednocześnie należy podkreślić, iż w postępowaniu reklamacyjnym duplikat zwrotnego potwierdzenia przesyłki ma charakter dokumentu urzędowego, bowiem stanowi wynik rozpatrzenia reklamacji pocztowej w sposób przewidziany prawem i w zakresie działania podmiotu, który wyjaśnień udzielił, poświadczając tym samym zaistnienie określonych taktów. W związku z tym dokument ten stanowi dowód stwierdzający w sposób wystarczający i jednoznaczny doręczenie przesyłki adresatowi w konkretnym dniu. W orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalony jest pogląd, że duplikat zwrotnego potwierdzenia odbioru jest dokumentem urzędowym potwierdzającym z urzędu doręczenie przesyłki (tak np. wyrok NSA z dnia 29 listopada 2011 r. sygn. II GSK 1223/10).
Jak słusznie także wskazał NSA w wyroku z dnia 5 kwietnia 2012 r. sygn. II FSK 1767/10, CBOSA, odnośnie charakteru duplikatu zwrotnego poświadczenia odbioru: "Nie sposób też domniemywać, że Poczta Polska podaje nieprawdę odpowiadając na złożoną przez organ interwencję, gdyż odpowiedź ta została sporządzona na podstawie posiadanych przez Pocztę Polską dokumentów, w tym bez wątpienia na podstawie karty doręczeń".
Wskazać też należy, iż domniemanie faktyczne doręczenia pisma w trybie art. 150 O.p. może być obalone, gdy adresat pisma wykaże, że dane wynikające z dowodu doręczenia są niezgodne z rzeczywistością. Jedną z możliwości służących obaleniu tego domniemania jest przeprowadzenie procedury reklamacyjnej. Istotne jest, aby w przypadku niewykonania lub nienależytego wykonania usługi pocztowej reklamacja, została zgłoszona w formie pisemnej, ustnej do protokołu lub innej, która ujawnia wolę reklamującego w sposób dostateczny, w tym również w formie elektronicznej. Reklamację można zgłosić w każdej placówce pocztowej operatora pocztowego, który zawarł umowę o świadczenie usługi pocztowej z nadawcą. Co do zasady brak woli przeprowadzenia procedury reklamacyjnej uniemożliwia skuteczne obalenie domniemania doręczenia pisma w trybie awizowania (tak w postanowieniu NSA z 16 maja 2014 r., II FSK 550/14).
Jeżeli Skarżąca jest przekonana, że były błędy w działaniu Poczty Polskiej, która wadliwie wskazała termin odbioru pisma przez Stronę oraz wydała przesyłkę nieuprawnionej do tego osobie, to Spółka winna była zatem wyjaśnić przyczyny takiego stanu rzeczy u właściwego operatora pocztowego. Takich czynności jednak Skarżąca nie podjęła, poprzestając jedynie na oświadczeniach I.J., że odebrała przesyłkę w dniu 21 lutego 2018 r. oraz S.Z., iż I.J. nie była uprawniona do obioru przesyłki z decyzją, ale jednak ją odebrała w dniu 21 lutego 2018 r. w placówce Poczty Polskiej, po czym ją przekazała S.Z. Sąd stwierdza, iż obalenie domniemania doręczenia przesyłki, powołując się na jedynie ogólnikowe twierdzenie własne, prowadziłoby do nieuzasadnionego podważenia procedury z art. 150 O.p.
Jak wynika z akt sprawy, data doręczenia przesyłki wskazana w duplikacie potwierdzona została również wydrukiem z automatycznego śledzenia przesyłek poczty polskiej. Z ww. wydruku wynika, że próba doręczenia ww. decyzji organu pierwszej instancji za pośrednictwem poczty podjęta została po raz pierwszy w dniu 06.02.2018 r. oraz powtórnie w dniu 14.02.2018 r. Następnie przedmiotowa przesyła odebrana została w placówce pocztowej w dniu 20.02.2018 r. Wydruk ten także potwierdza dodatkowo fakt, iż doręczenia dokonano w dniu 20 lutego 2018 r.
Odnosząc się do zarzutu, że duplikat zwrotnego potwierdzenia nie został podpisany ani przez I.J. ani przez S.Z., Sąd stwierdza, iż duplikat zwrotnego potwierdzenia odbioru wypełnia pracownik Poczty Polskiej w oparciu o podpis i datę złożone przez osobę odbierającą przesyłkę w placówce pocztowej widniejące w szczególności na zbiorczym zestawieniu odebranych w danym dniu przesyłek. Dlatego też zarzut ten uznać należy za bezzasadny.
W skardze Pełnomocnik Strony dodatkowo podniósł, iż prowadzi wiele spraw przed NUS. Przedmiotowe potwierdzenie nadania oraz duplikat zwrotnego potwierdzenia odbioru nie mogły zatem dotyczyć przedmiotowej sprawy. Dotyczyły one jednej z innych spraw, które prowadzone są przez tego pełnomocnika przed NUS. Pełnomocnik Spółki podkreślił w skardze, iż zarówno z potwierdzenie nadania załączonego do reklamacji, jak i duplikatu ZPO nie wynika, iż dokumenty te dotyczą przedmiotowej decyzji NUS z dnia [...] stycznia 2018 r.
Ustosunkowując się do powyższego, Sąd wskazuje, iż profesjonalny pełnomocnik Strony, będący doradcą podatkowym, sam sobie przeczy. Z jednej Strony wskazuje bowiem, iż przedmiotowa przesyłkę otrzymał nie 20 lutego 2018 r., a 21 lutego 2018 r. (podkreślić przy tym należy, iż nie jest kwestionowane samo otrzymanie przesyłki przez pełnomocnika, a jedynie data doręczenia). Z drugiej strony pełnomocnik wydaje się podnosić, iż jakąś przesyłkę z NUS mógł 20 lutego 2018 r. otrzymać, ale nie zawierało ona decyzji z dnia [...] stycznia 2018 r., tylko inne pismo. Jednocześnie pełnomocnik Strony nie wskazuje, jakie inne pismo NUS mogło być do niego dostarczone w dniu 20 lutego 2018 r. z NUS zamiast decyzji NUS z dnia [...] stycznia 2018 r.
Podkreślić przy tym należy, iż twierdzenie o odmiennej zawartości przesyłki otrzymanej przez pełnomocnika Strony nie zostało przez niego w jakikolwiek sposób udowodnione. Co więcej, jak wskazano powyżej, sam pełnomocnik nie potrafi nawet określić, jakie inne pismo NUS mogło być do niego dostarczone w dniu 20 lutego 2018 r. z NUS zamiast decyzji NUS z dnia [...] stycznia 2018 r., którą rzekomo otrzymał w dniu 21 lutego 2018 r.
Sąd wskazuje, iż na duplikacie ZPO nie musiały znajdować się numery danej sprawy czy wydanej decyzji. Jak wskazano, duplikat zwrotnego potwierdzenia odbioru wypełnia pracownik Poczty Polskiej w oparciu o podpis i datę złożone przez osobę odbierającą przesyłkę w placówce pocztowej widniejące w szczególności na zbiorczym zestawieniu odebranych w danym dniu przesyłek. Duplikat ZPO nie jest zatem identycznym odwzorowaniem oryginalnej ZPO, może zatem nie zawierać numerów sprawy czy decyzji uwidocznionych na oryginalnym ZPO. Dlatego też zarzut ten uznać należy za bezzasadny.
Jeżeli zaś chodzi o brak numeru decyzji na dowodzie nadania przesyłki (odpisie z książki nadawczej nr [...] – k. 936 akt), to Sąd wskazuje, iż z informacji uzyskanych od NUS (pismo z dnia 21.07.2018 r. nr [...]) wynika, iż za pomocą analizy programu Biblioteka Akt, w którym odnotowywana jest całość korespondencji "papierowej", wychodzącej z NUS ustalono, że w ramach czasowych 22.01.2018 r. - 20.02.2018 r. (najszerszy racjonalny okres, w którym mogło być zewidencjonowane pismo, doręczone w dniach 20-21 lutego 2018 r.) do adresata S.Z. skierowane zostały następujące pisma:
- w dniu 1 lutego 2018 r. decyzja NUS nr [...], dotycząca Pana L.P. zaewidencjonowana pod numerem [...], doręczona zgodnie ze zwrotnym potwierdzeniem odbioru w dniu 21.02.2018 r., przy czym odpis tej decyzji i kopia oryginału ZPO znajdują się w aktach sprawy k. 958 i n.;
- w dniu 1 lutego 2018 r. przedmiotowa decyzja nr [...], dotycząca Spółki, zaewidencjonowana pod numerem [...], doręczona zgodnie z duplikatem zwrotnego potwierdzenia odbioru w dniu 20.02.2018 r.,
- w dniu 9 lutego 2018r. protokół z czynności sprawdzających nr [...] dotyczący Pana L.P., zaewidencjonowany pod numerem [...], doręczony zgodnie ze zwrotnym potwierdzeniem odbioru w dniu 28.02.2018 r., przy czym odpis protokołu i kopia oryginału ZPO znajdują w aktach sprawy k. 961 i n.
Z treści ww. pisma NUS wynika, iż innych pism kierowanych do Pana S.Z. we wskazanym przedziale czasowym nie stwierdzono. Sam pełnomocnik nie potrafi też wskazać, które pismo z NUS mogło być odebrane przez niego w przesyłce pocztowej nadanej przez NUS dnia 2 lutego 2018 r. za numerem [...].
Mając powyższe na uwadze, Sąd uznał, że decyzja NUS z dnia [...] stycznia 2018 r. została prawidłowo doręczona pełnomocnikowi Strony w dniu 20 lutego 2018 r., a nie jak wskazuje Pełnomocnik w odwołaniu oraz w skardze w dniu 21 lutego 2018 r. Ponadto decyzja ta zawierała prawidłowe pouczenie o trybie i terminie jej zaskarżenia.
Zatem należy stwierdzić, że wynikający z art. 223 § 2 pkt 1 O.p. termin do wniesienia odwołania rozpoczął swój bieg w dniu 21.02.2038 r. (środa), a upłynął w dniu 06.03.2018 r. (wtorek).
Odwołanie Strony zostało nadane w urzędzie pocztowym w dniu 7 marca 2018 r. (data stempla poczty oraz wydruk z automatycznego śledzenia przesyłek poczty polskiej, nie jest to zresztą kwestionowane przez Stronę).
W tych okolicznościach faktycznych uznać należy, że Strona, wnosząc odwołanie w dniu 7 marca 2018 r., uchybiła czternastodniowemu terminowi wyznaczonemu na podstawie art. 223 § 2 pkt 1 O.p.
Tym samym za niezasadny uznać należy zarzut naruszenia art. 120, 121, 122, 187 § 1 oraz 191 O.p. poprzez brak wyczerpującego zebrania materiału dowodowego oraz błędną ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego polegającą na przyjęciu, iż decyzja NUS z dnia [...] stycznia 2018 r. została odebrana przez pełnomocnika Skarżącej w dniu 20 lutego 2018 r., podczas gdy w rzeczywistości została odebrana w dniu 21 lutego 2018 r. przez I.J., a przedłożone do akt sprawy potwierdzenie nadania oraz duplikat zwrotnego potwierdzenia odbioru nie dotyczy sprawy Skarżącej, co powoduje, że Skarżąca zachowała termin do wniesienia odwołania od Decyzji.
Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 228 § 1 pkt 2 O.p. w zw. z art. 223 § 1 i 2 O.p. poprzez ich błędne zastosowanie i uznanie, iż Decyzja została odebrana przez pełnomocnika Skarżącej w dniu 20 lutego 2018 r. podczas gdy w rzeczywistości została odebrana w dniu 21 lutego 2018 r. przez I.J., która nie jest pełnomocnikiem Skarżącej, wskazać należy, co następuje.
Z duplikatu zpo wynika, iż ww. przesyłka z decyzją została wydana 20 lutego 2018 r. Pani I.J. na podstawie pełnomocnictwa pocztowego nr [...]. Zatem twierdzenie, iż "(...) pełnomocnikiem Skarżącej jest S.Z., a przedmiotowa Decyzja została odebrana przez I.J., która nie jest pełnomocnikiem Skarżącej. Przesyłka zawierającą Decyzję była doręczana w placówce pocztowej. Powyższe powoduje wadliwe doręczenie Decyzji Skarżącej (...)" jest w ocenie Sądu niezasadne.
Sąd wskazuje, iż Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w uzasadnieniu wyroku z 27 października 2009 r. sygn. akt II FSK 841/08 stwierdził, że przepisy art. 150 O.p. nie regulują ściśle trybu doręczania pism w postępowaniu podatkowym w przypadku ich awizowania przez operatora pocztowego, a regulacje wynikające z Prawa Pocztowego mają charakter szczególny wobec regulacji wynikających z O.p. Stąd dla oceny skuteczności wydania przesyłki awizowanej uprzednio w miejscu zamieszkania podatnika w trybie przepisów art. 150 O.p. zastosowanie mają regulacje wynikające z ustawy - Prawo Pocztowe jako mające charakter szczególny. Z faktu zdefiniowania w ustawie - Prawo pocztowe pojęcia "przesyłki rejestrowanej", a także uregulowania w niej m.in. zasad świadczenia usług pocztowych w tym zatem i doręczanie przesyłek rejestrowanych, a więc i przesyłek, z art. 144 i nast. O.p., przyjąć należy, że w ustawie tej uregulowane zostały zasady doręczania przesyłek pocztowych, które stosuje się zawsze wtedy, gdy sposobu, zasad i trybu doręczania tychże przesyłek nie regulują przepisy innych ustaw, a w tym i ustawy O.p.
Przenosząc zatem powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy, Sąd stwierdza, iż I.J., która została upoważniona przez doradcę podatkowego S.Z. i posiadała pełnomocnictwo pocztowe odnotowane w Urzędzie Pocztowym pod pozycją [...] odebrała sporną przesyłkę zawierającą decyzję NUS z dnia [...] stycznia 2018 r. ze skutkiem doręczenia w dniu 20 lutego 2018 r.
Na potwierdzenie swojego stanowiska Sąd powołuje się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 lutego 2009 r., sygn. akt II FSK 1631/2007, w którym to NSA uznał, iż w granicach upoważnienia Ministra Infrastruktury leży prawo do uregulowania w przepisach wykonawczych wymogów dotyczących przyjmowania i doręczania przesyłek rejestrowanych. Regulację w tej kwestii zawarte są zarówno w ustawie Prawo Pocztowe, przepisach wykonawczych do niej czy też w stosownych regulaminach wykonywania powszechnych usług pocztowych. Sąd zauważa, że I.J. była osobą upoważnioną przez doradcę podatkowego S.Z. i posiadała stosowne pełnomocnictwo pocztowe. W związku z powyższym, skoro Pan Pełnomocnik Spółki upoważnił do odbioru własnej korespondencji z poczty właśnie Panią I.J., to nie może powoływać się w przedmiotowej sprawie na brak jej pełnomocnictwa w odbiorze tej korespondencji. Czym innym jest bowiem bycie pełnomocnikiem w sprawie, a czym innym pełnomocnictwo pocztowe do odbioru korespondencji.
Przyjęcie stanowiska Pełnomocnika Strony mogłoby skutkować niemożnością skutecznego doręczenia pism, gdyż z jednej strony operator pocztowy byłby zobligowany przesyłkę wydać ze względu na posiadane pełnomocnictwo, a z drugiej, Strona mogłaby skutecznie podważać fakt otrzymania przesyłki. Zatem, również z logicznego punku widzenia, niemożliwe jest przyjęcie za prawidłowe stanowiska Pełnomocnika Strony. Profesjonalny pełnomocnik, jakim jest doradca podatkowy S.Z., ustanawiając osobę upoważnioną do odbioru korespondencji, musi liczyć się z konsekwencjami takiego kroku i należy przyjąć, że obciążają go wszelkie skutki odbioru jego korespondencji przez osobę, której udzielił pełnomocnictwa pocztowego.
Powyższy pogląd Sądu znajduje ponadto oparcie w następującym orzecznictwie sądów administracyjnych, dotyczącym doręczenia pełnomocnikowi pocztowemu zarówno na podstawie procedury zawartej w kpa, jak i O.p.: wyrok WSA w Gliwicach z dnia 21 czerwca 2016 r., sygn. IV SA/Gl 879/15, wyrok NSA z dnia 21 lipca 2011 r., sygn. II OSK 1205/10, wyroki NSA z dnia 29 maja 2018 r. sygn. I GSK 296/18 i I GSK 399/18, wyrok NSA z dnia 11 kwietnia 2018 r. sygn. I OSK 2404/17, wyrok NSA z dnia 13 lutego 2018 r. sygn. II GSK 1122/16, wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 1 grudnia 2015 r. sygn. I SA/Bd 895/15, wyrok NSA z dnia 9 stycznia 2018 r. sygn. I FSK 497/16, wyrok NSA z dnia 23 marca 2017 r. sygn. I GSK 520/15, wyrok WSA w Krakowie z dnia 10 września 2014 r. sygn. I SA/Kr 72/14, wyrok NSA z dnia 15 grudnia 2016 r. sygn. II GSK 2435/14, wyrok NSA z dnia 14 października 2016 r. sygn. I OSK 3135/14, wyrok WSA w Warszawie z dnia 3 lipca 2014 r. sygn. I SA/Wa 55/14, wyrok NSA z dnia 7 lipca 2016 r. sygn. I FSK 172/15, wyrok NSA z dnia 6 maja 2016 r. sygn. II GSK 2779/14 oraz wyrok NSA z dnia 1 lutego 2011 r. sygn. II FSK 1410/09.
Na marginesie Sąd wskazuje, iż również skarżone w niniejszym postepowaniu postanowienie, wysyłane do pełnomocnika Spółki doradcy podatkowego S.Z., zostało odebrane po dwukrotnym wcześniejszym awizowaniu, a zatem zapewne w placówce pocztowej, przez I.J. Pełnomocnik Strony jednak nie kwestionuje tu doręczenia przedmiotowego postanowienia.
Biorąc zatem pod uwagę przywołane powyżej przepisy prawa, należy stwierdzić, iż niezasadne były sformułowane przez Skarżącą zarzuty naruszenia przepisów prawa.
Mając na względzie powyższe, należało uznać, że zaskarżone postanowienie nie narusza prawa i dlatego, nie znajdując podstaw do uwzględnienia skargi, Sąd na podstawie art. 151 P.p.s.a. orzekł o jej oddaleniu.