III SA/WA 1945/20

III SA/Wa 1945/20 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2021-02-12
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2020-10-12
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Beata Sobocha
Piotr Dębkowski /sprawozdawca/
Waldemar Śledzik /przewodniczący/
Symbol z opisem
6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych, zabezpieczenie zobowiązań podatkowych
Hasła tematyczne
Inne
Sygn. powiązane
I GSK 166/23 - Wyrok NSA z 2025-02-26
Skarżony organ
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2019 poz 1438
art. 33 § 1 pkt 1-10
Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - t.j.
Dz.U. 2019 poz 1801
art. 2 ust. 1 i 3
Ustawa z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Waldemar Śledzik, Sędziowie asesor WSA Piotr Dębkowski (sprawozdawca), sędzia WSA Beata Sobocha, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 12 lutego 2021 r. sprawy ze skargi I. M. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie z dnia [...] sierpnia 2020 r. nr [...] w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym oddala skargę
Uzasadnienie
Naczelnik Urzędu Skarbowego W. (dalej NUS) prowadził postępowanie egzekucyjne wobec I. M. na podstawie wystawionego przez P. [...] S.A. Dyrektora C. [...] tytułu wykonawczego z [...] lipca 2019 r., obejmującego należności z tytułu opłat abonamentowych za poszczególne okresy rozliczeniowe od 01/2014 r. do 02/2019 r., w łącznej kwocie należności głównej 1.352,20 zł. Jako podstawę wystawienia w/w tytułu wykonawczego Wierzyciel wskazał art. 2 ust. 1 i ust. 3 ustawy z 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych (Dz. U. z 2019 r. poz. 1801).
W celu wyegzekwowania dochodzonych należności, NUS zawiadomieniem z 17 lipca 2019 r. dokonał zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego w P. [...] S.A. Bank otrzymał zawiadomienie [...] lipca 2019 r. poprzez system elektroniczny O., zaś przedmiotowe zawiadomienie doręczono stronie wraz z odpisem ww. tytułu wykonawczego w dniu 22 lipca 2019 r.
Pismem z 25 lipca 2019 r. I. M. złożył zarzuty do tytułu wykonawczego wnosząc o umorzenie postępowania egzekucyjnego z uwagi, że dotyczy należności nieistniejącej w rozumieniu art. 33 § 1 pkt 1 ustawy z 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2019 r., poz. 1438 ze zm., dalej Upea).
Z uwagi na wniesione zarzuty, organ egzekucyjny postanowieniem z [...] sierpnia 2019 r. wystąpił do Wierzyciela – P. [...] S. A. o zajęcie stanowiska odnośnie podnoszonych zarzutów.
Dyrektor C. [...] postanowieniem z [...] września 2019 r. uznał zgłoszony zarzuty nieistnienia obowiązku za nieuzasadniony. Na skutek wniesionego zażalenia przez zobowiązanego, postanowieniem z [...] grudnia 2019 r. wierzyciel utrzymał w mocy powyższe rozstrzygnięcie.
Wobec powyższego NUS postanowieniem z 2 stycznia 2020 r. uznał zarzuty za nieuzasadnione.
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w W. (dalej DIAS) po rozpatrzeniu wniesionego przez zobowiązanego zażalenia, postanowieniem z [...] marca 2020 r. uchylił w całości zaskarżone postanowienie i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji mając na uwadze fakt, że zaskarżone postanowienie nie spełniało wymogów art. 124 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r., poz. 256 ze zm., dalej Kpa).
Po ponownym przeanalizowaniu sprawy NUS, działając na podstawie art. 33 § 1 Upea, identyfikując w ślad za rozpoznaniem wierzyciela charakter wniesionego żądania, jako zarzut w sprawie nieistnienia obowiązku, postanowieniem z [...] czerwca 2020 r. uznał powyższy zarzut za nieuzasadniony.
Nie godząc się z powyższym rozstrzygnięciem organu egzekucyjnego I. M. wniósł zażalenie, w którym zarzucił naruszenie:
- art. 2 ust. 1 i 3 ustawy z 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych;
- § 5 ust 1 i 2 rozporządzenia Ministra Transportu z 25 września 2007 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiowych i telewizyjnych;
- art. 121 § 1 oraz art. 122 ustawy z 29 sierpnia 1997 r.. Ordynacja podatkowa, jak również reguły dotyczącej postępowania dowodowego i oceny dowodów zawartej w art. 180, art. 187 i art. 191 Op, skutkiem czego doszło do naruszenia:
- art. 33 § 1 pkt 1 Upea;
- art. 7, art. 11. art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 Kpa.
Postanowieniem z [...] sierpnia 2020 r., wydanym na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 Kpa oraz art. 18, art. 33 § 1 pkt 1 w zw. z art. 34 § 4 i 5 Upea, DIAS utrzymał w mocy orzeczenie organu egzekucyjnego.
W uzasadnieniu DIAS odwołał się do postanowienia Wierzyciela w sprawie zgłoszonych zarzutów, z którego wynikało, że na adres ul. [...] dopełniona została rejestracja odbiorników rtv, czego potwierdzeniem była kserokopia wniosku o rejestrację odbiornika rtv z [...] sierpnia 2004 r., znajdująca się w aktach wierzyciela. W wyniku dokonanej rejestracji wydana została książeczka opłat rtv nr [...]. Natomiast po wejściu w życie Rozporządzania Ministra Transportu z 25 września 2007 r., w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz. U. Nr 187 z 2007 r., poz. 1342) zobowiązanemu przyporządkowany został indywidualny numer identyfikacyjny abonenta [...], który zastąpił książeczkę radiofoniczną numer [...]. Wierzyciel wskazał, że rozporządzenie nie anulowało wcześniej zgłoszonych wniosków rejestracyjnych, a jedynie zastąpiło dotychczasowe książeczki opłat indywidualnym numerem użytkownika. Tym samym użytkownicy odbiorników radiofonicznych/telewizyjnych, którzy dokonali rejestracji odbiorników rtv na podstawie przepisów wykonawczych, wynikających z rozporządzenia z 29 grudnia 1992 r. o radiofonii i telewizji oraz wcześniejszych uregulowań prawnych, pozostali nimi w dalszym ciągu i byli zobowiązani do uiszczania stosownych opłat.
DIAS podkreślił, że podjęte stanowisko w zakresie złożonego zarzutu opiera się na rozstrzygnięciu wierzyciela i organ egzekucyjny nie mógł zająć innego stanowiska w sprawie. Jako, że Wierzyciel uznał niezasadność zarzutu nieistnienia obowiązku, to organ egzekucyjny nie miał innej możliwości prawnej, jak tylko w ślad za Wierzycielem uznać zarzut nieistnienia obowiązku jako nieuzasadniony.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie I. M. wniósł o uchylenie postanowień organów obu instancji i umorzenie postępowania, ewentualnie o uchylenie postanowienia DIAS i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, a także o natychmiastowe zwolnienie zajęcia rachunku bankowego w Banku P. [...] S.A. w W.
Skarżący zarzucił naruszenie:
- art. 2 ust. 1 i 3 ustawy z 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych;
- § 5 ust 1 i 2 rozporządzenia Ministra Transportu z 25 września 2007 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiowych i telewizyjnych;
- art. 33 § 1 pkt 1 Upea;
poprzez ich błędne zastosowanie i prowadzenie egzekucji administracyjnej należności wynikającej z nieistniejącego obowiązku wnoszenia przez skarżącego abonamentu RTV;
- art. 121 § 1 oraz art. 122 ustawy z 29 sierpnia 1997 r.. Ordynacja podatkowa, jak również reguły dotyczącej postępowania dowodowego i oceny dowodów zawartej w art. 180, art. 187 i art. 191 Op, skutkiem czego doszło do naruszenia:
- art. 7, art. 11. art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 Kpa;
poprzez ich niezastosowanie i zaniechanie przeprowadzenia właściwego postępowania dowodowego przy rozpatrywaniu zarzutów od tytułu egzekucyjnego i przyjęcia za prawidłowe twierdzeń wierzyciela niepopartych wiarygodnymi dowodami;
- art. 34 Upea, poprzez błędne zastosowanie i uznanie, że organy egzekucyjne są związane stanowiskiem wierzyciela i nie mogą czynić ustaleń sprzecznych z treścią tego stanowiska;
- art. 110, art. 107 § 3 w zw. z art. 126 Kpa i art. 18 Upea, poprzez ich niezastosowanie i zignorowanie przez organ egzekucyjny zasady związania organu egzekucyjnego jego stanowiskiem zawartym we wcześniej wydanym w sprawie i doręczonym skarżącemu postanowieniu.
DIAS w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje:
Zgodnie z art. 119 pkt 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej Ppsa) sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Na podstawie art. 120 Ppsa, w trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów.
Istota sporu pomiędzy skarżącym a organami sprowadza się do oceny zasadności zarzutu dłużnika, dotyczącego nieistnienia egzekwowanego obowiązku, obejmującego należność z tytułu opłat abonamentowych za okresy od 01/2014 r. do 02/2019 r.
Dokonując kontroli zaskarżonego postanowienia, jak również wydanego w niniejszej sprawie postanowienia organu egzekucyjnego i postanowień wierzyciela, Sąd doszedł do przekonania, że nie naruszają one przepisów prawa w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, a zatem skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Przystępując do rozważań nad legalnością zaskarżonego postanowienia wskazać w pierwszej kolejności należy na treść art. 33 § 1 pkt 1-10 Upea, który zawiera enumeratywne wyliczenie przyczyn, mogących stanowić podstawę prawną zarzutu zgłoszonego przez zobowiązanego w postępowaniu egzekucyjnym. I tak zgłoszony przez skarżącego zarzut nieistnienia obowiązku mieści się w punkcie 1 art. 33 § 1 Upea, zgodnie z którym podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej może być: wykonanie lub umorzenie w całości albo w części obowiązku, przedawnienie, wygaśnięcie albo nieistnienie obowiązku. Natomiast art. 34 § 1 Upea wskazuje, w jakich przypadkach organ egzekucyjny rozpatruje zarzuty po uzyskaniu stanowiska wierzyciela i kiedy wypowiedź wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążąca. Zatem zgodnie z art. 34 § 1 Upea, zarzuty zgłoszone na podstawie art. 33 § 1 pkt 1-7, 9 i 10, a przy egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym - także na podstawie art. 33 § 1 pkt 8 tejże ustawy, organ egzekucyjny rozpatruje po uzyskaniu stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów z tym, że w zakresie zarzutów, o których mowa w art. 33 § 1 pkt 1-5 i 7 Upea, stanowisko wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążące.
W rozpoznawanej sprawie organ egzekucyjny działając na podstawie art. 34 § 1 Upea przekazał zgłoszony zarzut wierzycielowi celem zajęcia stanowiska w sprawie. Wierzyciel postanowieniem z [...] grudnia 2019 r. uznał ostatecznie zarzut nieistnienia obowiązku za nieuzasadniony.
Należy zatem podkreślić, że organ egzekucyjny, będąc związany stanowiskiem wierzyciela wyrażonym w ostatecznym postanowieniu w sprawie zarzutów wniesionych na podstawie art. 33 § 1 pkt 1-5 i 7 Upea, nie jest uprawniony do prowadzenia postępowania wyjaśniającego w celu ustalenia istnienia podstaw do uwzględnienia zarzutu i do obalenia w tym trybie stanowiska wierzyciela. Związanie organu egzekucyjnego stanowiskiem wierzyciela w kwestii zasadności zarzutów zgłoszonych w postępowaniu oznacza, że przed organem egzekucyjnym nie bada się ponownie zasadności obowiązku objętego tytułem wykonawczym, co nie budzi wątpliwości w orzecznictwie sądów administracyjnych (por. wyrok NSA z 21 maja 2013 r., II FSK 359/12; wyroki WSA w Gliwicach z 18 marca 2015 r., I SA/Gl 545/14, oraz z 28 listopada 2017 r., I SA/Gl 153/17).
W dalszej kolejności podnieść należy, że legalność postanowień wierzyciela dotyczących zasadności zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej podlega także kontroli sądu administracyjnego. Pomimo, że aktualne brzmienie art. 3 § 2 pkt 3 Ppsa wyłącza możliwość wniesienia skargi na postanowienia, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu, to ich kontrola przez sąd administracyjny jest realizowana w razie wniesienia skargi na postanowienie organu nadzoru. Skoro bowiem postanowienie zawierające wypowiedź wierzyciela jest wiążące dla organu egzekucyjnego i stanowi niezbędny element postanowienia tego organu w sprawie zgłoszonych zarzutów, to przy sądowej ocenie postanowienia organu egzekucyjnego i organu nadzoru nie można oderwać się od oceny zgodności z prawem stanowiska wierzyciela, które wiążąco oddziałuje na postanowienie organu egzekucyjnego. Zakres kognicji sądu administracyjnego, umożliwiający również kontrolę legalności postanowienia wierzyciela daje się wyprowadzić z art. 135 Ppsa, zgodnie z którym sąd rozpatrujący skargę może stosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach, przeprowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne do końcowego jej załatwienia.
W związku z tym, ocena przez sąd administracyjny zaskarżonego postanowienia organu nadzoru wymaga odniesienia się do sprawy w pełnym zakresie, a więc z uwzględnieniem okoliczności i rozstrzygnięć administracyjnych poprzedzających wydanie zaskarżonego postanowienia. Ma to szczególne znaczenie w sytuacji, gdy tak jak w niniejszej sprawie, występuje między tymi rozstrzygnięciami bezpośredni związek (zależność) polegający na tym, że jedno z nich stanowi nie tylko podstawę wydania drugiego, ale ponadto jeszcze wypowiedź zawarta w pierwszym postanowieniu jest wiążąca dla drugiego.
Uwzględniając zatem treść art. 134 § 1 Ppsa oraz art. 135 tej ustawy, Sąd dokonał oceny zgodności z prawem nie tylko zaskarżonego postanowienia organu nadzoru i poprzedzającego go postanowienia organu egzekucyjnego, ale także postanowień wierzyciela, uznających wniesiony przez zobowiązaną zarzut za nieuzasadniony. Prawidłowość takiego postępowania znajduje potwierdzenie w orzecznictwie sądów administracyjnych (por. wyrok NSA z 18 stycznia 2012 r., II GSK 1490/10; wyrok NSA z 11 marca 2011 r., II FSK 1904/09; wyrok WSA w Gliwicach z 19 stycznia 2015 r., I SA/Gl 1274/14).
W rozpoznawanej sprawie Skarżący podstawy do umorzenia postępowania egzekucyjnego wskutek zasadności wniesionego zarzutu upatruje w braku dowodów na: dokonanie przez niego rejestracji odbiornika, nadanie mu indywidualnego numeru identyfikacyjnego, dokonanie wyżej wymienionej czynności w terminie niezbędnym dla prawnej skuteczności tej czynności, przesłanie mu zawiadomienia o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego w wymaganym terminie.
Z akt sprawy wynika natomiast, że skarżący w dniu 24 sierpnia 2004 r. złożył wniosek o rejestrację odbiornika rtv. W wyniku dokonanej rejestracji wydana została książeczka opłat rtv nr [...]. Natomiast po wejściu w życie Rozporządzania Ministra Transportu z 25 września 2007 r., w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz. U. Nr 187 z 2007 r., poz. 1342, zwanego dalej Rozporządzeniem) zobowiązanemu przyporządkowany został indywidualny numer identyfikacyjny abonenta 03863841, który zastąpił książeczkę radiofoniczną numer [...]. Na tę okoliczność do akt dołączono wystawiony 26 września 2019 r. duplikat Zawiadomienia z 18 sierpnia 2008 r. o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego użytkownikowi odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych a także kopię wniosku o rejestrację odbiornika z 24 sierpnia 2004 r.
W ocenie Sądu, Wierzyciel przedstawił zatem dowody potwierdzające kwestionowane przez stronę okoliczności, tj. na dokonanie przez skarżącego rejestracji odbiornika oraz na nadanie mu w terminie indywidualnego numeru identyfikacyjnego. Sąd zgadza się ze skarżącym, że Wierzyciel nie przedstawił dowodu na wysłanie mu zawiadomienia o nadaniu powyższego numeru.
Sformułowany przez skarżącego zarzut w postępowaniu egzekucyjnym wymaga przywołania regulacji prawnych w zakresie obowiązku ponoszenia opłat abonamentowych. Do 15 czerwca 2005 r. problematykę opłat abonamentowych (art. 48) oraz obowiązek rejestracji odbiorników (art. 49) regulowały przepisy ustawy z 29 grudnia 1992 r. o radiofonii i telewizji (Dz. U. z 2019 r., poz. 361 ze zm.). Ustawodawca połączył w tej ustawie obowiązek ponoszenia opłat abonamentowych z faktem posiadania odbiornika, w stosunku do którego ciążył na posiadaczu obowiązek jego rejestracji. Z dniem 16 czerwca 2005 r. weszła w życie ustawa z 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych (Dz. U. z 2019 r., poz. 1801 ze zm., dalej Uoa). Stosownie do art. 2 ust. 1 tej ustawy za używanie odbiorników radiofonicznych oraz telewizyjnych pobiera się opłaty abonamentowe. Zgodnie z art. 2 ust. 3 Uoa obowiązek uiszczania opłaty abonamentowej powstaje z pierwszym dniem miesiąca następującego po miesiącu, w którym dokonano rejestracji odbiornika radiofonicznego lub telewizyjnego. Oznacza to - w powiązaniu z art. 3 ust. 1 pkt 1 i 2 i ust. 4 Uoa - że jest to opłata, w której zobowiązanie powstaje z mocy prawa w wysokości przez ustawę określonej. Do 1 stycznia 2014 r. kwestię rejestracji odbiorników regulowały przepisy Rozporządzenia. Zgodnie z § 2 ust. 1 Rozporządzenia odbiorniki radiofoniczne i telewizyjne podlegają zarejestrowaniu w terminie 14 dni od dnia wejścia w ich posiadanie, a ich rejestracji dokonuje operator publiczny (P. S.A.). Rozporządzenie to weszło w życie 13 grudnia 2007 r. (§ 7). To oznacza, że mogło i powinno dotyczyć odbiorników używanych przed jego wejściem w życie. Stąd też w § 5 ust. 1 Rozporządzenia postanowiono, że dotychczasowe dowody zarejestrowania odbiorników w formie imiennej książeczki opłat abonamentowej za używanie odbiorników stanowią dowód zarejestrowania odbiorników nie dłużej, niż przez okres 12 miesięcy od dnia wejścia w życie rozporządzenia. Skoro ustawa o opłacie abonamentowej w art. 2 ust. 3 wiąże obowiązek powstania zobowiązania w tej opłacie z faktem rejestracji odbiornika i pierwszym dniem miesiąca następującego po miesiącu, w którym tej rejestracji dokonano, to oznacza to - ni mniej, ni więcej - że po upływie 12 miesięcy od dnia wejścia w życie przepisów rozporządzenia, książeczki te nie mogą stanowić dowodu zarejestrowanie odbiornika i tym samym dowodu powstawania zobowiązań w opłacie abonamentowej po upływie tego okresu. Dlatego też w § 5 ust. 2 Rozporządzenia postanowiono, że operator publiczny w terminie 12 miesięcy od dnia wejścia w życie rozporządzenia z urzędu nadaje posiadaczom imiennych książeczek, o których mowa w ust. 1 indywidualny numer identyfikacyjny. O nadaniu numeru operator publiczny powiadamia użytkownika (a więc zgodnie z § 2 Rozporządzenia - osobę posiadającą odbiornik), przesyłając zawiadomienie określone w załączniku nr 2 do Rozporządzenia. Wedle zaś § 3 pkt 2 Rozporządzenia dowodem zarejestrowania odbiorników jest zawiadomienie o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego użytkownikowi.
Zdaniem Sądu, stanowisko skarżącego, że brak doręczenia mu zawiadomienia o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego powoduje niemożność dochodzenia zaległych opłat abonamentowych, nie znajduje uzasadnienia w obowiązujących przepisach. W ocenie Sądu, brak podstaw do uznania, że z dniem 12 grudnia 2008 r., tj. z upływem terminu wskazanego w § 5 Rozporządzenia, który to przepis ustanawiał obowiązek nadania numeru identyfikacyjnego i powiadomienia o tym użytkownika, wygasła rejestracja dotychczasowych użytkowników. W terminie tym zastąpiono bowiem imienną książeczkę opłat indywidualnym numerem identyfikacyjnym, nie dokonując przy tym zmian w zakresie rejestracji odbiorników, tj. anulowania czy ponownej ich rejestracji.
Skarżący niesłusznie zatem dopatruje się braku istnienia egzekwowanego obowiązku w treści przepisów Rozporządzenia (§ 5 ust. 2), podczas gdy - jak to już zostało wyjaśnione - obowiązek uiszczania opłaty abonamentowej wynikał z przepisów Uoa, nie zaś z przepisów wspomnianego aktu wykonawczego. Powołany przepis Rozporządzenia nie określa bowiem takiego obowiązku jak również z obowiązku uiszczania opłat abonamentowych nie zwalnia.
Zgodnie z art. 6 ust. 4 Uoa, który stanowił podstawę wydania powołanego wyżej Rozporządzenia minister właściwy do spraw łączności w porozumieniu z Krajową Radą Radiofonii i Telewizji określi, w drodze rozporządzenia, warunki i tryb rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych, uwzględniając dostępność placówek pocztowych operatora wyznaczonego oraz jego organizację. Nie można przyjąć, wobec takiego brzmienia delegacji, aby Minister Transportu mógł stanowić normy statuujące lub znoszące obowiązek uiszczenia opłaty abonamentowej. Przy czym jeszcze raz należy podkreślić, że ustawa nie wiąże obowiązku uiszczenia opłaty abonamentowej z posiadaniem przez zobowiązanego określonej treści bądź formy dowodu rejestracji odbiornika RTV. Warunkiem wystarczającym a zarazem koniecznym istnienia obowiązku uiszczenia opłaty abonamentowej jest używanie odbiornika RTV. Data rejestracji odbiornika wyznacza termin płatności abonamentu RTV.
Wedle stanu faktycznego, przed dniem wejścia w życie Rozporządzenia doszło do rejestracji odbiornika rtv przez skarżącego. Skarżący nie dokonał następnie jego wyrejestrowania. Natomiast z przepisów prawa nie wynika, aby z chwilą nadania nowych indywidualnych numerów abonenckich, akty wcześniejszej rejestracji odbiorników RTV zostały anulowane. Zostało również wykazane, że wraz z dokonaniem rejestracji został nadany numer książeczki [...].
Z powyższych względów, twierdzenia skarżącego upatrujące przyczyn nieistnienia obowiązku w braku doręczenia mu zawiadomienia o nadaniu numeru identyfikacyjnego nie mogą wywrzeć oczekiwanego przez niego skutku w postaci umorzenia postępowania egzekucyjnego.
Sąd zgadza się z konstatacją, że dotychczasowe dowody zarejestrowania odbiorników (imienne książeczki opłaty abonamentowej za używanie odbiorników) stanowiły dowód zarejestrowania odbiorników nie dłużej niż przez okres 12 miesięcy od dnia wejścia w życie Rozporządzenia. Skarżący pomija jednak, że obowiązek nadania nowego numeru identyfikacyjnego i powiadomienia użytkownika nie miał wpływu na fakt dotychczasowego zarejestrowania odbiorników RTV. Autor skargi stara się zatem przypisać nadaniu numeru identyfikacyjnego i powiadomieniu o tym abonenta inne skutki aniżeli te, które wprost określone zostały w Rozporządzeniu, a mianowicie utrata mocy dowodowej dotychczasowych imiennych książeczek opłat abonamentowych (por. wyrok NSA z 9 grudnia 2016 r., II FSK 2116/16). Wbrew twierdzeniom skarżącego, to czy Poczta Polska dysponowała czy też nie dysponowała dowodem nadania skarżącemu na właściwy adres zawiadomienia o nadaniu numeru nie miało wpływu na istnienie obowiązku uiszczania opłaty abonamentowej. Zresztą Wierzyciel w postanowieniu z [...] września 2019 r. wyjaśnił w jaki sposób osoby, na których ciążył obowiązek zapłaty mogły uzyskać informacje o swoim numerze identyfikacyjnym oraz numerze rachunku bankowego, na który miały dokonywać wpłat. Wystarczyło podjąć próbę uregulowania należności na dotychczasowych zasadach, w oparciu o książeczkę abonamentową, a abonent uzyskałby wszelkich niezbędnych informacji.
Skarżący pomija również, że stosownie do treści § 3 pkt 2 Rozporządzenia, dowodem zarejestrowania odbiorników, z zastrzeżeniem § 5, jest zawiadomienie o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego użytkownikowi odbiorników radiofonicznych lub telewizyjnych, o którym mowa w § 2 ust. 4, czyli dokument, którego wzór określa załącznik nr 2 do rozporządzenia. Sąd stwierdza, że Zawiadomienie z 18 sierpnia 2008 r. było zgodne z wzorem określonym we wspomnianym załączniku do Rozporządzenia.
Z powyższych względów Sąd stwierdza, że zarzuty naruszenia art. 2 ust. 1 i 3 Uoa, § 5 ust. 1 i 2 Rozporządzenia oraz art. 33 § 1 pkt 1 i art. 34 Upea nie zasługiwały na uwzględnienie.
Przechodząc do zarzutów procesowych Sąd zauważa, że chybiony okazał się zarzut naruszenia wskazanych w skardze przepisów Ordynacji podatkowej, gdyż przepisy tej ustawy nie znajdują zastosowania w postępowaniu egzekucyjnym. Odpowiednie zastosowanie, stosownie do art. 18 Upea, znajdują natomiast przepisy Kpa.
Sąd nie uwzględnił również zarzutu naruszenia art. 7, art. 11, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 Kpa, czego skarżący upatruje w zaniechaniu przeprowadzenia właściwego postępowania egzekucyjnego. Z akt sprawy wynika bowiem, że organ egzekucyjny, w trybie art. 34 § 1 Upea wystąpił do Wierzyciela celem zajęcia stanowiska w zakresie zgłoszonego zarzutu, o którym mowa wart. 33 § 1 pkt 1 Upea. Wierzyciel prawidłowo uznał, że obowiązek objęty tytułem egzekucyjnym istnieje, co poparł stosowną argumentacją prawną. Wierzyciel przedstawił również kluczowe w tej sprawie dowody potwierdzające fakt dokonania przez skarżącego rejestracji odbiornika rtv oraz nadania mu 18 sierpnia 2008 r. indywidualnego numeru identyfikacyjnego. W ocenie Sądu, materiał dowodowy pozwalający na rozstrzygnięcie sprawy w przedmiocie zgłoszonego zarzutu był zatem kompletny, mimo braku potwierdzenia nadania zawiadomienia z 18 sierpnia 2008 r.
Niezasadny okazał się również zarzut naruszenia art. 110, art. 107 § 3 w zw. z art. 126 Kpa i art. 18 Upea. Wbrew stanowisku skarżącego, NUS w drugim postanowieniu rozszerzył argumentację, która legła u podstaw wydanego orzeczenia. NUS wprawdzie wskazał, że zawiadomienie o nadaniu numeru identyfikacyjnego zostało stronie przesłane opierając się wyłącznie na informacji wynikającej z postanowienia Wierzyciela, lecz to uchybienie, tj. zajęcie powyższego stanowiska mimo braku w aktach stosownego potwierdzenia nadania zawiadomienia, nie miało istotnego wpływu na wynik sprawy. Jak już wcześniej wskazano, ów dowód nie był niezbędny dla stwierdzenia, że egzekwowany obowiązek istniał i mógł być egzekwowany. Dowodem potwierdzającym obowiązek uiszczania opłat był bowiem złożony wniosek o rejestrację odbiornika oraz wygenerowany duplikat zawiadomienia o nadaniu stronie indywidualnego numeru identyfikacyjnego przed upływem 12 miesięcy od wejścia wżycie Rozporządzenia. NUS wyjaśnił ponadto, że związanie stanowiskiem Wierzyciela oznaczało, iż jego rozstrzygnięcie w przedmiocie zgłoszonego zarzutu nie mogło być inne. Sąd dokonał zaś weryfikacji legalności działań Wierzyciela w ramach rozpoznawania zgłoszonego zarzutu i stwierdza, że nieuwzględnienie zarzutu nieistnienia egzekwowanego obowiązku było uzasadnione.
Z tych powodów Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 Ppsa.