III SA/WA 1933/05

III SA/Wa 1933/05 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2006-05-31
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2005-07-18
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Dariusz Turek
Lidia Ciechomska-Florek /przewodniczący/
Wojciech Mazur /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Sygn. powiązane
II FSK 1066/07 - Wyrok NSA z 2008-10-30
Skarżony organ
Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Lidia Ciechomska-Florek, Sędziowie Sędzia WSA Wojciech Mazur (spr.), Asesor WSA Dariusz Turek, Protokolant Urszula Hoduń, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 31 maja 2006 r. sprawy ze skargi A. K. , L. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] kwietnia 2005 nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2000r. Oddala skargę
Uzasadnienie
III Sa/Wa 1933/05
U Z A S A D N I E N I E
Decyzją z dnia [...] grudnia 2004 r. nr [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego W. po ponownym rozpoznaniu sprawy na podstawie art. art. 207, 21 § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. nr 137, poz. 926 ze zm. dalej Ordynacja podatkowa) oraz na podstawie art. 45 ust. 6 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2000 r. nr 14, poz. 176 ze zm., dalej u.p.d.o.f.) z urzędu określił A. i L. K. zam. W. ul. M. posiadającym NIP [...] wysokość zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2000 r. w kwocie 205778,80 zł. W uzasadnieniu decyzji podano, iż w 2000 r. L.K. był współwłaścicielem firmy "V." s.c. z siedzibą w W. ul. C., która księgowanie zdarzeń gospodarczych do celów rozliczenia podatku dochodowego od osób fizycznych dokonywała na podstawie ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości (Dz.U. nr 121, poz. 591 ze zm.). W zeznaniu podatkowym o uzyskanych dochodach za 2000 r. z działalności gospodarczej (50% udziału w zyskach i stratach "V."s.c.) – PIT-33 L.K. wykazał:
- 6.369.386,36 zł – przychód podlegający opodatkowaniu,
- 6.063.920,86 zł - koszty uzyskania w/w przychodu,
- 305.465,50 zł – dochód.
W wyniku przeprowadzonej kontroli podatkowej (protokół kontroli z dnia 19 sierpnia 2002 r. oraz wynik kontroli z dnia 30 września 2002 r.) przez Urząd Kontroli Skarbowej w W. w firmie "V."s.c. stwierdzono następujące nieprawidłowości:
W zakresie przychodu:
Zaniżono wykazany przychód poprzez nie zaksięgowanie w księdze rachunkowej, na kontach przychodu wszystkich wystawionych przez spółkę faktur VAT dokumentujących sprzedaż towarów i usług przez spółkę V., co stanowi naruszenie art. 14 ust. 1 u.p.d.o.f., stanowiącego, że za przychód z działalności, o której mowa w art. 10 ust. 1 pkt 3, uważa się kwoty należne, choćby nie zostały faktycznie otrzymane, po wyłączeniu wartości zwróconych towarów, udzielonych bonifikat i skont. Ponadto art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości (Dz.U. nr 121, poz. 591 ze zm. dalej ustawa o rachunkowości) stanowi, że w księgach rachunkowych i w wyniku finansowym jednostki należy ująć wszystkie osiągnięte, przypadające na jej rzecz przychody, niezależnie od terminu ich zapłaty. Łączna wartość nie ujętych faktur VAT wynosi netto 1.309.234,08 zł. Kwestią sporną w przedmiotowym postępowaniu było nie ujęcie faktury VAT [...] z dnia [...] stycznia 2000 r. wystawionej dla C.. sp. z o.o. W. ul. Z. za częściową realizację umowy o wspólnym przedsięwzięciu remontu dachów L. L., na kwotę netto 850.000,00 zł plus 59.500,00 zł VAT, łącznie brutto 909.500,00 zł. Z wyjaśnień firmy z dnia 30 sierpnia 2002 r. wynika, iż faktura ta została anulowana i nie została zaksięgowana w kosztach firmy C. sp. z o.o., nie przedstawiono jednak na tę okoliczność żadnych dowodów. Korekta treści wystawionej faktury VAT jest możliwa poprzez wystawienie faktury korygującej zgodnie z § 43 i § 44 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 grudnia 1999 r. w sprawie wykonania przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz.U. nr 109, poz. 1245 ze zm.) a nie poprzez nie zaksięgowanie tej faktury. W innych przypadkach firma prawidłowo stosowała w/w przepisy rozporządzenia. Ponadto na odwrocie w/w faktury sporządzono adnotację " Zapłacono z kredytu B. z dnia 28 stycznia 2000 r. kwotę 850.000,00 zł". Przeprowadzono postępowanie wyjaśniające w powyższym zakresie i L.K. jako prezes firmy C. pomimo kilkakrotnych wezwań nie stawia się celem udzielenia wyjaśnień, natomiast wezwania kierowane na adres firmy C.. wróciły z adnotacją" adresat wyprowadził się", nowego adresu nie wskazano, aktualizacji NIP firma C.. nie dokonała. Również pozostali członkowie zarządu C.C. i A.L. nie zgłosili się na wezwania a jak ustalono z zajmowanego lokalu firma C. wyprowadziła się w dniu 1 kwietnia 2003 r. Było również prowadzone postępowanie w zakresie ustalenia w prawidłowej wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług dla firmy V. s.c. za miesiące styczeń, marzec, kwiecień, maj, czerwiec, sierpień, listopad, grudzień 2000 r. i w tym postępowaniu strona stwierdziła, iż powyższa faktura z powodu zaniedbania nie została anulowana, a spółka C.. nie zaksięgowała jej w kosztach i nie odliczyła podatku VAT, budżet, więc nie poniósł żadnej straty. Okoliczności podnoszone przez stronę nie zostały uwzględnione, gdyż zapłata za usługi udokumentowane powyższą fakturą została dokonana na rzecz spółki C.. przelewem bankowym w dniu 28 stycznia 2000 r., co zostało potwierdzone wyciągiem bankowym z dnia 31 stycznia 2000 r. - decyzja Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w W. z dnia [...] września 2002 r. nr [...] utrzymana w mocy decyzją Izby Skarbowej w W. z dnia [...] marca 2003 r. nr [...] Dlatego też należy przyjąć, iż kwota 850.000,00 zł wynikająca z w/w faktury stanowi przychód z pozarolniczej działalności gospodarczej w rozumieniu art. 14 ust. 1 u.p.d.o.f., pozostałe faktury nie były kwestionowane.
W zakresie kosztów uzyskania przychodów:
Ujęto na kontach kosztowych wydatki księgowane ostatniego dnia poprzedniego roku, bez opisu, z jakiego tytułu zostały poniesione i którego roku wydatki te dotyczą, jak również nie okazano dokumentów na podstawie, których zostały zaksięgowane, oraz ujęto w księdze rachunkowej (konto[...]) kwotę 38.000,00 zł bez podstawy zapisu stanowi to naruszenie art. 20 ustawy o rachunkowości. Uznanie za koszt uzyskania przychodu przez firmę V. s.c. kwot wynikających z faktur wystawionych dla innych podmiotów na łączną kwotę 28.120,04 zł, co stanowi naruszenie art. 22 ust. 1 u.p.d.o.f. Stwierdzono również przyjęcie za koszt uzyskania przychodów kosztów reprezentacji i reklamy w części przekraczającej 0,25% przychodu o kwotę 24.851,65 zł, co stanowi naruszenie art.23 ust. 1 pkt 23 u.p.d.o.f.
Przeprowadzona kontrola wykazała, iż łączna wartość okazanych do kontroli faktur VAT dotyczących sprzedaży wynosi 7.051.558,46 zł, gdy tymczasem przychód wykazany w rachunku zysków i strat wyniósł 6.314.332,40 zł a więc zaniżono wykazany przychód o kwotę 737.226,06 zł.
Ocena ksiąg handlowych:
Art. 24 ustawy o rachunkowości formułuje zasadę, że księgi rachunkowe powinny być prowadzone rzetelnie, bezbłędnie, sprawdzalnie i bieżąco stanowiąc jednocześnie, że księgi rachunkowe uznaje się za:
-rzetelne – jeżeli dokonane w nich zapisy odzwierciedlają stan rzeczywisty,
-prowadzone bezbłędnie, – jeżeli wprowadzono do nich kompletnie i poprawnie wszystkie zakwalifikowane do księgowania w danym miesiącu dowody księgowe, zapewniono ciągłość zapisów oraz bezbłędność działania stosowanych procedur obliczeniowych.
W związku z powyższym na podstawie art. 193 § 1, 2 i 4 Ordynacji podatkowej księgi rachunkowe spółki cywilnej V. za 2000 r. nie mogą stanowić dowodu o pełnej wartości, ponieważ nie odzwierciedlają w pełni zdarzeń gospodarczych, nie określają prawidłowej podstawy opodatkowania i dlatego tez należy je uznać za nierzetelne w zakresie przychodów i kosztów. Jednakże z uwagi na dowody zebrane w trakcie postępowania oraz niekwestionowane dane z księgi, które pozwoliły na ustalenie podstawy opodatkowania na podstawie art. 23 § 2 Ordynacji podatkowej odstąpiono od szacowania podstawy opodatkowania.
A. i L. małżonkowie K. złożyli wspólne zeznanie za 2000 r. na druku PIT – 36 w którym należny podatek określono na kwotę 33.991,40 zł, natomiast w wyniku kontroli należny podatek za 2000 r. określono na kwotę 205.777,80 zł, do zapłaty, więc pozostaje zaległość w kwocie 171.786,40 zł, która powinna być wpłacona wraz z odsetkami za zwłokę liczonymi od terminu płatności do dnia wpłaty (art. 51 § 1 i art. 47 § 3 Ordynacji podatkowej).
Zgodnie, z art. 200 § 1 Ordynacji podatkowej przed wydaniem decyzji postanowieniem z dnia [...] grudnia 2004 r. (doręczonym podatnikom w dniu 24 grudnia 2004 r.) został wyznaczony siedmiodniowy termin do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego. A.K. w dniu 21 grudnia 2004 r. zapoznała się z zebranym materiałem a w dniu 27 grudnia 2004 r. złożyła pisemne wyjaśnienia opisując stan zdrowia męża oraz przedstawiła kserokopię postanowienia z dnia [...] czerwca 2003 r o umorzeniu dochodzenia p-ko C.C. i L.K. na podstawie art. 17 § 1 pkt 1 kpk w zw. z art. 1 § 1 i art. 113 § 1 kks o przestępstwo skarbowe określone w art. 54 § 2 kks w zw. z art. 9 § 3 kks Przedłożone wyjaśnienia nie miały wpływu na zmianę poczynionych ustaleń a powyższe postanowienie znane było organowi w chwili podejmowania decyzji.
Decyzją z dnia [...] kwietnia 2005 r. nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w W. po rozpatrzeniu odwołania A.K. na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 w zw. z art. 220 § 2 Ordynacji podatkowej oraz art. 14 ust. 1 u.p.d.o.f. utrzymał w mocy w/w decyzję. W uzasadnieniu decyzji podano, iż zarzut A.K. , że decyzja wobec niej powinna zostać uchylona jest nieuprawniony a to z uwagi na art. 92 § 2 Ordynacji podatkowej, stanowiący, iż małżonkowie wspólnie opodatkowani na podstawie odrębnych przepisów ponoszą solidarną odpowiedzialność za zobowiązania podatkowe oraz solidarna jest ich wierzytelność o zwrot nadpłaty podatku. O czym organ I instancji informował A.K. w trakcie postępowania w piśmie z dnia 14 kwietnia 2004 r. Ponieważ małżonkowie K. złożyli wniosek o wspólne rozliczenie za 2000 r. z podatku dochodowego, konsekwencją jest też wspólna odpowiedzialność za długi spadkowe. Zniesienie przez podatników wspólności majątkowej małżeńskiej w marcu 2001 r. nie skutkuje wyłączeniem odpowiedzialności do powstałego wcześniej majątku wspólnego małżonków oraz za zobowiązania podatkowe współmałżonka powstałe do zniesienia wspólności majątkowej małżeńskiej lub zawarcia umowy wyłączającej wspólność małżeńską ( art. 29 Ordynacji podatkowej).
W przedmiotowym postępowaniu organ podatkowy kontrolował źródła przychodu, wśród których art. 10 ust. 1 pkt 3 u.p.d.o.f. wymienia pozarolniczą działalność gospodarczą a zgodnie z art. 14 ust. 1 cyt. ustawy za przychód z działalności, o której mowa w art. 10 ust. 1 pkt 3, uważa się kwoty należne, choćby nie zostały faktycznie otrzymane, po wyłączeniu wartości zwróconych towarów, udzielonych bonifikat i z kont. Przeprowadzona przez Urząd Kontroli Skarbowej kontrola wykazała zaniżenie przychodu spółki cywilnej V. przez nie zaksięgowanie m.in. faktury VAT nr [...] z dnia 19 stycznia na łączną kwotę 850.000,00 zł. Ponieważ faktura została wprowadzona do obiegu i nie dokonano jej korekty a zaplata za fakturę dokonana została przelewem bankowym w dniu 28 stycznia 2000 r. stanowi ona źródło przychodu. Takie stanowisko zajęła również Izba Skarbowa w decyzji z dnia [...] marca 2003 r. nr[...]. Ustalenia stanu faktycznego przeprowadzone przez organ I instancji nie były kwestionowane przez L.K.. Organ I instancji podjął wszelkie niezbędne działania zgodnie z zasadą czynnego udziału stron wyrażoną w art. 123 § 1 Ordynacji podatkowej oraz umożliwił stronom wypowiedzenie się, co do zebranego materiału dowodowego. L.K.. nie zgłaszał się na wezwania organu podatkowego, dlatego należy uznać, iż nie chciał skorzystać z prawa uczestniczenia w przedmiotowym postępowaniu.
Skargę do sądu administracyjnego na powyższą decyzję złożyli A. i L.K.. zarzucając naruszenie przepisów postępowania: art. 123, art. 200, art. 122 i art. 197 Ordynacji podatkowej wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji, wstrzymanie jej wykonania oraz zasądzenie na rzecz skarżących kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi podano, iż A.K. informowała organ podatkowy o chorobie [...] męża w piśmie z dnia 10 marca 2004 r. na którą mąż leczy się od 1995 r. ([...]). Specyfiką tego schorzenia są powracające ostre nawroty choroby, w których chory przechodzi do stanu całkowitej apatii i obojętności, natomiast w okresie reemisji następuje całkowite zahamowanie objawów choroby. Ostry nawrót choroby nastąpił u męża w styczniu 2002 r. a także w trakcie postępowania następowało stałe pogorszenie stanu zdrowia L.K.., w związku z tym organy powinny wyciągnąć wnioski procesowe. Zdaniem skarżących strona powinna mieć zagwarantowany rzeczywisty udział w postępowaniu a takiego z uwagi na swoja chorobę został pozbawiony L.K... Druga strona postępowania A.K. nigdy nie pełniła żadnej funkcji w spółce V., nie była, więc w stanie złożyć żadnych wyjaśnień odnośnie funkcjonowania tej spółki. Wyznaczony stronom 7-dniowy termin na zapoznanie się z aktami i wypowiedzenie się, co do zebranego materiału dowodowego przypadał na okres świąt Bożego Narodzenia, w związku z tym był za krótki a L.K.. w tym okresie był chory i wymagał opieki żony. Organ podatkowy powinien także z uwagi na stan zdrowia L.K.. powołać biegłego w celu ustalenia czy strona postępowania może brać w nim udział. W przypadku stwierdzenia u strony choroby uniemożliwiającej udział w postępowaniu organ nie mógłby skorzystać z domniemania określonego w art. 192 Ordynacji podatkowej. Mając powyższe na uwadze należy uznać, iż nie uczestniczenie przez L.K.. w postępowaniu nie było przez niego zawinione, ale wynikało ze złego stanu zdrowia i niemożności podejmowania jakichkolwiek czynności procesowych. Przyjęcie przez organy podatkowe, iż brak jego udziału w postępowaniu był zawiniony było dowolne i nie mogło nastąpić bez uzyskania opinii biegłego psychiatry. Ponadto przeciwko uznaniu odpowiedzialności A.K. za ewentualne nieprawidłowości w spółce V. stoją na przeszkodzie zasady współżycia społecznego oraz przepisy kodeksu rodzinnego i opiekuńczego, w myśl, których do dokonania czynności prawnych potrzebna jest zgoda drugiego współmałżonka (art. 36 i art. 37).
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w W. podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skargi. Odpowiadając na zarzuty skargi organ odwoławczy stwierdza, iż L.K.. był wielokrotnie wzywany przez organy podatkowe do złożenia wyjaśnień i sam kwitował odbiór wezwań i pomimo tego nie uczestniczył w postępowaniu w przeciwieństwie do żony A.K. . Zgodnie z art. 133 § 3 Ordynacji podatkowej w przypadku, o którym mowa w art. 92 § 3, jedna stroną postępowania są małżonkowie i każdy z nich jest uprawniony do działania w imieniu obojga, co oznacza, że małżonkowie są w tych sprawach jedną strona postępowania i tak też są traktowani w zakresie doręczania pism. W świetle powyższego organ podatkowy doręczając pismo jednemu małżonkowi jest zwolniony od doręczania tegoż pisma drugiemu ze współmałżonków. Postanowienie z dnia [...] grudnia 2004 r. jak i odbiór decyzji z dnia [...] grudnia 2004 r. osobiście potwierdziła A.K. L.K.. w trakcie postępowania nie informował o swoim stanie zdrowia, uczyniła to jego żona i dopiero na etapie skargi podnoszony jest zarzut nie powołania biegłego dla zbadania stanu zdrowia L.K. Art. 197 Ordynacji podatkowej zezwala na powołanie biegłego, jeżeli w sprawie wymagane są wiadomości specjalne i jeżeli wymagają tego przepisy prawa podatkowego, natomiast powołanie biegłego odnośnie spraw zdrowotnych nie leży w gestii organu podatkowego. Dlatego niesłuszny jest zarzut naruszenia art. 122 i art. 123 Ordynacji podatkowej, ponieważ L.K.. miał możliwość brania czynnego udziału w toczącym się postępowaniu, co wynika z osobistego potwierdzenia odbioru niektórych dokumentów, mimo to nie wnosił o przeprowadzenie jakichkolwiek dowodów.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Skarga jest niezasadna.
Na wstępie należy zauważyć, iż zgodnie z art. 184 Konstytucji w związku z art.1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) oraz w związku z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. dalej p.p.s.a. ) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 p.p.s.a., sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem.
W przedmiotowym postępowaniu kwestią sporną pomiędzy podatnikami a organami podatkowymi było naruszenie zasad postępowania podatkowego a mianowicie dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz zapewnienie stronom czynnego udziału w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwienie wypowiedzenia się, co do zebranego materiału dowodowego oraz zgłoszonych żądań.
Na podstawie art. 200 § 1 Ordynacji podatkowej strona ma prawo wypowiedzieć się w przedmiocie całego materiału dowodowego zgromadzonego w danej sprawie podatkowej, niezależnie od tego, w jakiej fazie jej załatwiania został on zebrany oraz przez który organ podatkowy: pierwszej czy drugiej instancji; powinna mieć także możliwość wypowiedzenia się, co do zupełności postępowania dowodowego. Rozważany przepis stanowi element i przejaw realizacji zasady procesowej zapewnienia czynnego udziału strony w postępowaniu podatkowym zgodnie z art. 123 § 1 ordynacji podatkowej, który stanowi, że organy podatkowe obowiązane są zapewnić stronom czynny udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwić im wypowiedzenie się, co do zebranych dowodów oraz zgłoszonych żądań.
Przestrzeganie art. 123 § 1 w związku z art. 200 § 1 ordynacji podatkowej jest jednym z podstawowych obowiązków procesowych organów podatkowych w każdym stadium prowadzonego przez nie postępowania.
Zarzuty podnoszone przez skarżących w niniejszym postępowaniu sprowadzają się do braku możliwości czynnego udziału w postępowaniu przez L.K.. z uwagi na jego chorobę. Zarzut ten należy uznać za nieuprawniony. L.K.. miał zapewnioną możliwość czynnego udziału w postępowaniu. Pierwsza informacja o jego chorobie z adnotacją o leczeniu ambulatoryjnym w piśmie sporządzonym przez A.K. dociera do organu 19 marca 2004 r. Załącznik do pisma stanowi zaświadczenie lekarskie wystawione w dniu 30 grudnia 2003 r., tymczasem w dniu 19 lutego 20004 r. L.K.. kwituje odbiór decyzji organu I instancji z dnia [...] lutego 2004 r. (k.69) a w dniu 27 lutego 2004 r. wpływa do organu odwołanie od tej decyzji sporządzone osobiście przez L.K. Także decyzję Izby Skarbowej z dnia [...] kwietnia 2004 r. L.K. odbiera osobiście oraz wezwanie do złożenia wyjaśnień z dnia 21 czerwca 2004 r. (k.91, 118, 119). Następne pismo o chorobie męża sporządzone przez A.K. wpływa do organu I instancji w dniu 22 lipca 2004 r. bez jakichkolwiek zaświadczeń lekarskich (k.122). Następnie po otrzymaniu postanowienia z dnia [...] grudnia 2004 r. wydanego w trybie art. 200 § 1 Ordynacji podatkowej A.K. stawia się do organu w dniu 21 grudnia 2004 r. i oświadcza, iż złoży wyjaśnienia na piśmie do dnia 27 grudnia 2004 r. i z obowiązku się wywiązuje (k.152). W złożonym piśmie A.K. ponownie wspomina o chorobie męża, nie dokumentując jej jednak w żaden sposób a ponadto składa segregator z plikiem dokumentów i oświadcza, iż w tak krótkim terminie nie może więcej zrobić, bo kontakt z mężem jest utrudniony. Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, iż organ I instancji nie naruszył zasady czynnego udziału strony w postępowaniu oraz wyznaczenia siedmiodniowego terminu do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego określonych w art. 123 i art. 200 Ordynacji podatkowej. Złożenie jednego zaświadczenia o stanie zdrowia L.K. z dnia 30 grudnia 2003 r. z zaleceniem leczenia ambulatoryjnego, gdy tymczasem w okresie późniejszym bierze on czynny udział w postępowaniu, było niewystarczającym dokumentem i podstawą do podjęcia decyzji, iż L.K. jest osobą niezdolną do czynności prawnych a co za tym idzie podjęcie przez organ czynności wynikających z art. 138 Ordynacji podatkowej .A.K., jeżeli faktycznie stan męża był tak poważny miała wystarczająco dużo czasu na udokumentowanie jego stanu zdrowia uniemożliwiającego udział w postępowaniu. Odpowiednie udokumentowanie choroby męża np. poprzez opinię lekarza psychiatry, iż L.K. z uwagi na swoją chorobę ma ograniczoną lub zniesioną zdolność do czynności prawnej, zobowiązywałoby organ do zachowania szczególnej ostrożności w prowadzonym postępowaniu z możliwością nawet powołania biegłego do zbadania stanu zdrowia, jeżeli zgromadzona dokumentacja nasuwałaby jeszcze wątpliwości. Dlatego też nieuprawnione jest stanowisko organu II instancji (przedstawione w odpowiedzi na skargę), iż art. 197 nie zezwala na dopuszczenie dowodu z opinii biegłego lekarza celem stwierdzenie w oparciu o posiadane wiadomości specjalne, czy podatnik może brać samodzielnie udział w postępowaniu, czy też nie. Jednakże stan faktyczny w niniejszym postępowaniu i przedstawione dowody nie upoważniały organu podatkowego do podejmowania czynności w tym zakresie. Należy także podnieść, co słusznie zauważa organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, iż po złożeniu wniosku o wspólne rozliczenie z podatku dochodowego za rok 2000 małżonkowie są traktowani zgodnie z art. 133 § 3 Ordynacji podatkowej jak jedna strona postępowania i każdy z nich jest uprawniony do działania w imieniu obojga.
Przyjmując brak naruszenia zasady czynnego udziału stron w przedmiotowym postępowaniu podatkowym również niezasadny jest zarzut naruszenia art. 122 Ordynacji podatkowej, gdyż zarówno L.K. jak i A.K. mogli przedstawić dokumenty lub inne dowody, któryby mogły mieć znaczenie przy wyjaśnieniu stanu faktycznego sprawy. W szczególności dotyczy to faktury [...] z dnia 19 stycznia 2000 r., o której podatnik pisze w odwołaniu z dnia 26 lutego 2004 r., stwierdzenie, iż postępowanie wobec L.K. zostało umorzone z uwagi na niedopełnienie czynu, nie powoduje wycofania przedmiotowej faktury z obiegu prawnego, gdyż postępowanie zgodnie z zasadami prawa podatkowego jak to słusznie podniosły organy podatkowe powinno doprowadzić do wystawienia faktury korygującej a fakt wystawienia samej faktury nie był kwestionowany w postępowaniu podatkowym. Organy podatkowe wielokrotnie zwracały się do L.K., jak i pozostałych członków spółki V. o złożenie wyjaśnień w tej kwestii, a także do spółki C.., która zlikwidowała swoją siedzibę, w związku z powyższym zarzut nieodpowiedniego ustalenia stanu faktycznego jest nieuprawniony. Należy także nadmienić, iż zgodnie z art. 14 ust. 1 u.p.d.o.f. za przychód z działalności gospodarczej uważa się kwoty należne, choćby nie zostały faktycznie otrzymane, po wyłączeniu wartości zwróconych towarów, udzielonych bonifikat i skont. Wystawiona natomiast i przesłana kontrahentowi faktura VAT rodzi pełne skutki podatkowe nie tylko dla podatku od towarów i usług, ale również do podatku dochodowego. Przyjęcie odmiennego poglądu nie daje się pogodzić z zasadami prawa podatkowego, a w szczególności z zasadą rzetelnego dokumentowania czynności podlegającej opodatkowaniu, czy też od podatku zwolnionej.
Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi / Dz.U. z 2003 r. Nr 153, poz. 1270/ Sąd skargę oddalił wskazując skarżącej możliwości rozpoznania jej zarzutów mając na uwadze treść art. 6 p.p.s.a.