III SA/WA 1898/04

III SA/Wa 1898/04 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2005-06-21
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2004-10-11
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Barbara Kołodziejczak-Osetek
Bożena Dziełak /przewodniczący/
Marta Waksmundzka-Karasińska /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6531 Dotacje oraz subwencje z budżetu państwa, w tym dla jednostek samorządu terytorialnego
Sygn. powiązane
II GSK 393/05 - Wyrok NSA z 2006-03-02
Skarżony organ
Minister Finansów
Treść wyniku
Uchylono zaskarżoną decyzję
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożena Dziełak, Sędzia WSA Barbara Kołodziejczak-Osetek, Asesor WSA Marta Waksmundzka-Karasińska, (spr.), Protokolant Robert Powojski, po rozpoznaniu w dniu 7 czerwca 2005 r. sprawy ze skargi Przedsiębiorstwa Państwowego P. na decyzję Ministra Finansów z dnia [...] sierpnia 2004 r. Nr [...] w przedmiocie obowiązku zwrotu środków budżetowych pochodzących z dotacji 1) uchyla zaskarżoną decyzję; 2) określa, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości; 3) zasądza od Ministra Finansów na rzecz skarżącego kwotę 5528 zł (pięć tysięcy pięćset dwadzieścia osiem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego, w tym kwotę 3600 zł (trzy tysiące sześćset złotych) tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego. Na skutek skargi kasacyjnej Ministra Finansów Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie sygn. akt II GSK 393/05 w dniu 2 marca 2006 roku: 1) uchyla zaskarżony wyrok i oddala skargę. 2) zasadza od Przedsiębiorstwa Państwowego P. w S. na rzecz Ministra Finansów kwotę 4600 (cztery tysiące sześćset)złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
W wyniku kontroli skarbowej przeprowadzonej w dniach [...] września 2003r. w Przedsiębiorstwie Państwowym "P.", w zakresie wykorzystania dotacji pochodzących ze środków "E." przeznaczonych na restrukturyzację, ustalono, iż kontrolowana jednostka wykazała i rozliczyła łączną kwotę odpraw dla 64 zwolnionych pracowników według tak zwanej "średniej stanowiskowej", czym naruszyła przepis art. 8 ust. 2 ustawy z dnia 28 grudnia 1989r. o szczególnych zasadach rozwiązywania z pracownikami stosunków pracy z przyczyn dotyczących zakładu pracy oraz o zmianie niektórych ustaw. Powołany przepis stanowił, iż odprawę pieniężną ustala się według zasad obowiązujących przy obliczaniu ekwiwalentu pieniężnego za urlop wypoczynkowy. W oparciu o powyższe ustalenia, wskazano, iż kwota 192.788,10 zł. stanowi "nadebranie" dotacji, która podlega zwrotowi zgodnie z przepisem art. 93 ust.1 ustawy z dnia 26 listopada 1998r. o finansach publicznych ( Dz. U. Nr 155, poz. 1014 ze zm.).
Minister Finansów, po rozpatrzeniu wyniku kontroli, decyzją Nr [...] z dnia [...] czerwca 2004r. ustalił, iż dotacja ze środków budżetowych udzielona Przedsiębiorstwu Państwowemu " P." na podstawie pkt 13 Protokołu ustaleń Nr [...] posiedzenia Rady Ministrów w dniu 11 grudnia 2001r , zmienionego Protokołem ustaleń Nr [...] posiedzenia Rady Ministrów z dnia 5 listopada 2002r. – w części odpowiadającej kwocie 192.788,10 zł., jako wykorzystana niezgodnie z ustaleniami Rady Ministrów, podlega zwrotowi do budżetu państwa wraz z odsetkami za zwłokę naliczonymi jak dla zaległości podatkowych.
Jak wynika z uzasadnienia wskazanej wyżej decyzji, Rada Ministrów w dniu 11 grudnia 2001r. postanowiła udzielić Przedsiębiorstwu Państwowemu "P. [...]" pomocy w formie dotacji w wysokości 2.608.000 zł., z przeznaczeniem na sfinansowanie ,odpraw pieniężnych i odpraw emerytalno-rentowych w wysokościach wynikających z art. 8 ust.2 ustawy z dnia 28 grudnia 1989r. o szczególnych zasadach rozwiązywania z pracownikami stosunków pacy z przyczyn dotyczących zakładu pracy oraz o zmianie niektórych ustaw, powoływanej dalej jako " ustawa z 28 grudnia 1989r.", dla 624 pracowników, z którymi rozwiązanie umowy o pracę następowało w okresie od dnia 1 stycznia 2001r. do dnia 31 marca 2002r. Na wniosek Ministra Skarbu Państwa Rada Ministrów dokonała na posiedzeniu w dniu 5 listopada 2002r. ( Protokół ustaleń Nr [...]), zmiany warunków udzielenia dotacji, w ten sposób, iż łączna kwota dotacji w wysokości 303.384 zł. została przeznaczona na sfinansowanie 1,2,3 miesięcznych odpraw pieniężnych i odpraw emerytalno - rentowych, należnych i niewypłaconych 66 pracownikom, z którymi rozwiązanie stosunku pracy nastąpiło w I półroczu 2002r. w trybie przepisów ustawy z dnia 28 grudnia 1989r. Przedsiębiorstwo zostało zobowiązane do rozliczenia się z otrzymanej dotacji i do zwrotu do budżetu państwa środków niewykorzystanych lub wykorzystanych niezgodnie z przeznaczeniem w terminie do 30 listopada 2002r.
W ocenie Ministra Finansów Przedsiębiorstwo uzyskało pomoc finansową z budżetu państwa na przeprowadzenie redukcji zatrudnienia na zasadach określonych w ustawie z dnia 28 grudnia 1989r. Oznacza to, iż z dotacji, którą otrzymało, mogły być finansowane odprawy pieniężne jedynie w wysokościach obliczonych zgodnie z art. 8 w.w ustawy.
W wyniku rozpatrzenia odwołania strony, Minister Finansów decyzją Nr [...] z dnia [...] sierpnia 2004r., utrzymał w mocy decyzję własną z dnia [...] czerwca 2004r.
W skardze na tę decyzję, strona wniosła o jej uchylenie w całości, zarzucając :
- naruszenie prawa materialnego - art. 93 ust. 1, ust.2 ustawy z dnia 26 listopada 1998r. o finansach publicznych, które miało wpływ na wynik sprawy – w ocenie skarżącej dotacja pobrana w nadmiernej wysokości nie może być jednocześnie dotacją wykorzystaną niezgodnie z przeznaczeniem,
- naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, w szczególności art. 123 § 1 , art. 200 § 1, art. 122, 121 § 1 , 210 § 4 , art. 14 § 3 w zw. z art. 14 a § 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r.Ordynacja podatkowa, powoływanej dalej "ord. pod.".
W zakresie naruszenia przepisów postępowania, strona podniosła, iż Minister Finansów wydając decyzję w I instancji bezprawnie zaniechał wezwania strony do zapoznania się i wypowiedzenia w zakresie zebranego materiału dowodowego w sprawie. Wadliwość ta jest zdaniem strony o tyle istotna, iż decyzja wydana została bez wnikliwego zbadania stanu faktycznego sprawy oraz z pominięciem istotnych okoliczności w sprawie, co narusza art. 122 ord. pod. Postępowanie prowadzone było także z naruszeniem art. 121 § 1 tej ustawy. W szczególności przedstawione w zaskarżonej decyzji uzasadnienie organu jest co do zasady sprzeczne z wcześniejszą informacją organu podatkowego sporządzoną w przedmiotowej sprawie przed wszczęciem postępowania. W ocenie Przedsiębiorstwa okoliczność, iż strona wykorzystując otrzymaną dotację działała w granicach prawa stosując się do udzielonej informacji organu, uzasadnia zastosowanie w drodze analogi art. 14 § 3 w zw. z art.14a § 4 ord. pod., zgodnie z którym zastosowanie się podatnika do informacji organu podatkowego w indywidualnej sprawie nie może szkodzić stronie, w takim przypadku nie nalicza się odsetek za zwłokę.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Zdaniem organu w toku całego postępowania w sprawie udzielenia Przedsiębiorstwu Państwowemu "P." pomocy ze środków budżetowych EFSAL wielokrotnie podkreślano, iż ze środków tych mogą być finansowane wyłącznie należne i niewypłacone ustawowe odprawy pieniężne. Podkreślono również, iż zgodnie z § 5 ust.1 pkt 8 uchwały Nr [...]Rady Ministrów z dnia [...] kwietnia 1999r. w sprawie udzielenia pomocy ze środków budżetowych pochodzących z pożyczki nr [...], przyznanej Rzeczypospolitej Polskiej przez Międzynarodowy Bank Odbudowy i Rozwoju na podstawie umowy kredytowej z dnia 11 października 1993r. , każdy podmiot ubiegający się o pomoc ze środków "EFSAL" zobowiązany jest dołączyć do wniosku uzgodnione ze związkami zawodowymi propozycje restrukturyzacji zatrudnienia i zamrożenia płac. Porozumienie zakładowe z dnia 28 czerwca 1999r., Przedsiębiorstwo przedłożyło dopiero na wezwanie Ministra Finansów z dnia 27 lutego 2004r. Odnośnie przedstawionych w skardze zarzutów Ministerstwo Finansów wyjaśniło, iż nie zostały naruszone przepisy art. 93 ust.1 , ust.3 oraz ust. 3 ustawy o finansach publicznych. Z uwagi na specyficzny charakter dotacji ze środków EFSAL w omawianym przypadku wystąpiło zarówno wykorzystanie dotacji niezgodnie z przeznaczeniem jak też pobranie ich w nadmiernej wysokości. W dalszej części wskazano, iż Ministerstwo nigdy nie kwestionowało prawa Przedsiębiorstwa do ustalania w drodze zakładowego porozumienia zasad wypłacania świadczeń dla zwalnianych pracowników. Mając jednak na uwadze wskazaną wyżej możliwość dowolnego ustalania zasad wypłacania odpraw, podkreślił, iż dotacja ze środków "EFSAL" przyznawana jest wyłącznie na finansowanie odpraw ustawowych, obliczonych zgodnie z art. 8 ust.1 i ust.2 ustawy z dnia 28 grudnia 1989r. Minister Finansów nie stwierdził również naruszenia przepisów art. 123§ 1 , art.200 § 1, art.122, art.121 § 1 , art. 210 § 4 , art. 14 §3 i § 4 ord. pod. W toku całego postępowania kontrolnego strona była na bieżąco informowana o ustaleniach Urzędu Kontroli Skarbowej i brała czynny udział w tym postępowaniu. Miała także możliwość wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego. W tej sytuacji nie zachodziła potrzeba powtarzania postępowania w zakresie prowadzonym przez UKS. Przelewem z dnia [...] czerwca 2004r strona zwróciła na rachunek budżetu państwa środki w kwocie 235.647,75 zł. w której zawierały się kwota główna zakwestionowanej części dotacji i odsetki.
W piśmie z dnia 19 maja 2005r. Przedsiębiorstwo, w uzupełnieniu swego stanowiska podniosło, iż z wyjątkiem pisma z dnia 30 września 2003r., organ nie udzielał stronie żadnych wskazówek, informacji czy wyjaśnień w przedmiotowej sprawie. Powtórzony został również zarzut naruszenia art. 200 §1 ord. pod. Strona zaprzeczyła twierdzeniu organu, jakoby porozumienie z dnia 28 czerwca 1999r, przedstawione zostało dopiero na wezwanie Ministra Finansów. Rzeczone porozumienie złożone zostało w dniu 29 września 2003r. wraz z wyjaśnieniami do protokołu z kontroli UKS.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył, co następuje:
Artykuł 184 zdanie pierwsze Konstytucji RP stanowi, że Naczelny Sąd Administracyjny oraz inne sądy administracyjne, w zakresie określonym w ustawie, sprawują kontrolę działalności administracji publicznej. Na gruncie ustawowym zasada powyższa została wyrażona w art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269). Przepis § 2 przywołanego artykułu precyzuje, że kontrola administracji publicznej sprawowana jest pod kątem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Sądami administracyjnymi, o których mówi Konstytucja, są – stosownie do art. 2 wyżej powołanej ustawy – Naczelny Sąd Administracyjny oraz wojewódzkie sądy administracyjne. Te ostatnie, w myśl art. 3 § 1 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych, rozpoznają sprawy należące do właściwości sądów administracyjnych w pierwszej instancji. W ramach swej właściwości wojewódzkie sądy administracyjne orzekają – na podstawie wyżej wymienionych przepisów oraz art. 1, art. 2, art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 oraz art. 13 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej powoływanej jako u.p.p.s.a. – w sprawach skarg na decyzje administracyjne. Właściwość Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie jest uzasadniona, znajdującą się w Warszawie, siedzibą organu administracji publicznej, którego decyzja została zaskarżona (art. 13 § 2 u.p.p.s.a.).
Stosownie do przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c u.p.p.s.a. Sąd uchyla zaskarżoną decyzję w wypadku stwierdzenia takiego naruszenia przepisów o postępowaniu, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Oceniając zaskarżoną decyzję z punktu widzenia tego kryterium, należy stwierdzić, iż narusza ona przepisy postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Przedmiotem zaistniałego między stronami sporu jest odmienna interpretacja zapisów Protokołu ustaleń Nr [...] posiedzenia Rady Ministrów z dnia 11 grudnia 2001r., zmienionego następnie Protokołem ustaleń Nr [...]. posiedzenia Rady Ministrów w dniu 5 listopada 2002r., który określił warunki udzielenia skarżącemu pomocy finansowej w formie dotacji ze środków budżetowych "EFSAL". Dotacja została udzielona z przeznaczeniem na sfinansowanie odpraw pieniężnych i emerytalno – rentowych zwalnianym pracownikom, przy czym pierwotny zapis Protokołu Nr [...] odsyłający wprost do przepisu art. 8 ust.2 ustawy z dnia 28 grudnia 1989r., został następnie zastąpiony przez odesłanie do całej ustawy z dnia 28 grudnia 1989r. Na podstawie wskazanej zmiany zapisu w Protokole ustaleń, skarżący wywodzi swoje prawo do sfinansowania środkami pochodzącymi z dotacji odpraw w wysokościach ustalonych w porozumieniu pracodawcy z zakładowymi organizacjami związkowymi, zawartym w trybie art. 4 ustawy z dnia 28 grudnia 1989r. Według stanowiska Ministra Finansów z dotacji, którą otrzymało Przedsiębiorstwo, mogły być finansowane odprawy pieniężne jedynie w wysokościach obliczonych zgodnie z art. 8 w.w ustawy. Warunki udzielenia dotacji, określone ostatecznie w Protokole Ustaleń Nr [...] nie uprawniały skarżącego do finansowania z otrzymanych środków odpraw określonych w porozumieniu zakładowym w wysokościach wyższych, aniżeli te określone art. 8 ust. 2 ustawy o zwolnieniach grupowych.
Wobec zaistniałego sporu, Sąd podzielił stanowisko skarżącego, iż zasadnicze znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy ma ustalenie przesłanek, którymi kierowała się Rada Ministrów, zmieniając pierwotny zapis protokołu odwołujący się do przepisu art. 8 ust.2 ustawy z dnia 28 grudnia 1989r., w ten sposób, iż zapis ten został następnie zastąpiony odesłaniem do przepisów całej ustawy – a więc również do jej art. 4 Analiza przedłożonych akt administracyjnych sprawy, doprowadziła Sąd do przekonania, iż organ dostrzegając tę zmianę nie przeprowadził w tym zakresie żadnego postępowania, nie podjął niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia sprawy. Co prawda w odpowiedzi na skargę organ odpierając zarzut zawarty w skardze stwierdził, że Rada Ministrów postanowiła w Protokole NR [...] odwołać się do całej ustawy z dnia 28 grudnia 1989r. tak, aby rozwiązanie z 66 pracownikami stosunków pracy następowało w ramach "zwolnień grupowych" i podlegało wszystkim rygorom wspomnianej ustawy, nie wskazał jednak, w oparciu o jakie dowody ustalił powyższe okoliczności. Biorąc powyższe pod uwagę, a także mając na względzie, iż akta administracyjne sprawy nie zawierają jakichkolwiek ustaleń w tym zakresie, uzasadnione jest twierdzenie, iż są to wywody własne organu poczynione na okoliczność odparcia zarzutu skargi, a nie stanowisko Rady Ministrów.
W tym zakresie Sąd za zasadne uznał podnoszone przez skarżącego zarzuty naruszenia przepisu art. 122 ord. pod. Dodatkowo naruszony został przepis art. 187 § 1 ord. pod.
Podstawą niewadliwej decyzji administracyjnej w każdej sprawie może być tylko ocena zgromadzonego przez organ podatkowy pełnego materiału dowodowego (H. Dzwonkowski, Komentarz do art. 187 ord. pod. opublikowany w Systemie Informacji Prawnej LEX "OMEGA" 50/2004, pkt 5 i powołane w nim orzecznictwo). W tym celu organy podatkowe, kierując się zasadą dochodzenia do prawdy materialnej, mają obowiązek podjąć w toku postępowania wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy (C. Kosikowski, H. Dzwonkowski, A. Huchla, Ustawa Ordynacja podatkowa – Komentarz, Wydawnictwo ABC, 2003, str. 366). Innymi słowy prawidłową decyzję podatkową można podjąć jedynie wówczas, gdy organ podatkowy rozporządza całokształtem niezbędnych danych, zgodnych ze stanem faktycznym. Stąd też nakaz skierowany pod adresem organu podatkowego, zebrania całego materiału dowodowego w sprawie (R. Mastalski, J. Zubrzycki, Ordynacja podatkowa – Komentarz, Wydawnictwo UNIMEX, Wyd. V – rozszerzone i zaktualizowane na 2002 r., str. 229).
Za zasadny należało także uznać zarzut naruszenia art.200 §1 ord. pod. Z przedłożonych Sądowi akt wynika, iż zarówno w postępowaniu przed wydaniem decyzji z dnia [...] czerwca 2004r. jak i w postępowaniu poprzedzającym wydanie decyzji z dnia [...] sierpnia 2004r. organ zaniechał poinformowania strony o możliwości zapoznania się z zebranym w sprawie materiałem dowodowym. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale podjętej w składzie siedmiu sędziów NSA z dnia 25 kwietnia 2005r., sygn. Akt FPS 6/04 niezastosowanie w danej sprawie trybu z art. 200 § 1 ord. pod. jest naruszeniem przepisów postępowania, które może doprowadzić uchylenia zaskarżonej decyzji, jeżeli wspomniane naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W ocenie Sądu wskazana wadliwość nie miała istotnego wpływu na wynik rozpoznawanej sprawy. Minister Finansów prowadził bowiem postępowanie oparciu o dowody zebrane wcześniej przez Urząd Kontroli Skarbowej oraz dostarczone przez stronę. W toku postępowania kontrolnego strona została powiadomiona o możliwości zapoznania się zebranymi sprawie dowodami i materiałami.
Oceniając pozostałe zarzuty skargi dotyczące naruszenia przepisów postępowania, to jest : art. 121 § 1 , 210 § 4 , art 14 a § 3 w zw. z art. 14 a§ 4 ord. pod., Sad uznał, iż nie zasługują one na uwzględnienie. W powołanym przez stronę piśmie Nr [...] z dnia [...] lutego 2002r. Minister Finansów wskazał jedynie, iż przepis art. 4 ustawy o zwolnieniach grupowych daje możliwość zawarcia porozumienia zakładowego, które może określać zasady wypłacania zwalnianym pracownikom dodatkowych odpraw, odszkodowań i rekompensat, niezależnie od odpraw otrzymywanych w oparciu o postanowienia art. 8 ust.1 i 2 tej ustawy. W tym zakresie wyjaśniono, iż sposób obliczania i wypłacania odpraw na zasadach określonych w porozumieniu zakładowym jest zgodny z prawem. Organ w piśmie tym nie zajmował się natomiast kwestią dopuszczalności finansowania określonych w porozumieniu zakładowym odpraw ze środków budżetowych "EFSAL". Dlatego też za bezzasadny należy uznać zarzut skarżącego, iż przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji stanowisko jest co do zasady sprzeczne z informacją udzieloną w powołanym piśmie z dnia [...] lutego 2002r. Jak wynika z uzasadnienia zaskarżonej decyzji, Minister Finansów nie kwestionował nigdy prawa Przedsiębiorstwa do ustalania w drodze zakładowego porozumienia zasad wypłacania odpraw dla zwalnianych pracowników –jednak w ocenie organu odprawy te winny być finansowane z własnych środków przedsiębiorstwa, a nie ze środków otrzymanych z dotacji.
W zakresie oceny podniesionego przez stronę zarzutu naruszenia prawa materialnego – to jest naruszenia art. 93 ust.1, ust.2, ust.3 ustawy o finansach publicznych, poprzez wskazanie w sentencji decyzji z dnia [...] czerwca 2004r., iż dotacja w części odpowiadającej kwocie 192.788,10 zł wykorzystana została niezgodnie z przeznaczeniem oraz pobrana została w nadmiernej wysokości, Sąd za zasadne uznał twierdzenia skarżącego, iż przepis art. 93 ust.1 pkt 1 i 2 w zw. z ust. 2 i ust 3 stypizuje trzy różne sytuacje - wykorzystanie dotacji niezgodnie z przeznaczeniem, pobranie dotacji nienależnie lub pobranie dotacji w nadmiernej wysokości - przy czym wystąpienie każdej z nich z osobna uzasadnia zwrot udzielonej dotacji do budżetu państwa, a gramatyczna wykładnia omawianego przepisu prowadzi do wniosku, iż zaistnienie jednej z nich wyklucza zastosowanie drugiej w tym samym stanie faktycznym. Uchybienie to w ocenie Sądu pozostało jednak bez wpływu na wynik sprawy. Nie można zgodzić się ze stanowiskiem strony, iż "na podstawie powyższych decyzji nie sposób ustalić, czy organ kwestionuje sposób wykorzystania prawidłowo udzielonej dotacji, czy też podnosi, iż skarżąca nie była uprawniona do pobrania dotacji w danej wysokości". Istotą zaistniałego między stronami sporu jest ustalenie, czy dotacja wykorzystana została zgodnie z warunkami jej udzielenia, a zatem nie można mieć wątpliwości, iż chodzi tu o przesłankę określoną w art. 93 ust. 1 pkt 1 –" dotacja wykorzystana niezgodnie z przeznaczeniem."
Sąd, stosując się do rygorów określonych w art. 141 § 4 zdanie drugie u.p.p.s.a., wskazuje, że w ponownie przeprowadzonym postępowaniu odwoławczym, organ II instancji powinien dokonać jednoznacznego zbadania i ustalenia okoliczności które spowodowały, iż zapis w pierwotnym protokole ustaleń odsyłający do art. 8 ust. 2 ustawy o zwolnieniach grupowych, został następnie zmieniony odesłaniem do treści całej ustawy. W tym celu należy przedsięwziąć odpowiednie czynności procesowe i wykazać się stosowną inicjatywą wypełniając dyspozycję zawartą w art. 122 ord. pod. Postępowanie winno być przeprowadzone z zachowaniem dyspozycji wynikającej z art. 200 § 1 ord. pod.
W związku z powyższymi ustaleniami Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" oraz art. 152 u.p.p.s.a. orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania orzeczono na mocy art. 200 w związku z art. 205 § 2 oraz art. 209 u.p.p.s.a.