III SA/Wa 1826/04

III SA/Wa 1826/04 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2005-03-23
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2004-10-04
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Ewa Radziszewska-Krupa
Hanna Kamińska /przewodniczący/
Małgorzata Długosz-Szyjko /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Skarżony organ
Minister Gospodarki Pracy i Polityki Społecznej
Treść wyniku
Uchylono decyzję I i II instancji
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Hanna Kamińska, Sędzia WSA Małgorzata Długosz - Szyjko (spr.), Asesor WSA Ewa Radziszewska - Krupa, Protokolant Łukasz Duda, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 marca 2005 r. sprawy ze skargi Zakładu Przetwórstwa Owoców i Warzyw "[...]" M. i S. W. na decyzję Ministra Polityki Społecznej z dnia [...] lipca 2004 r. nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania z tytułu wpłat na PFRON 1) uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezesa Zarządu Państwowego Funduszu rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych z dnia [...] października 2003 r. Nr [...], 2) stwierdza, że uchylone decyzje nie podlegają wykonaniu w całości.
Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia [...] lipca 2004 r. znak: [...] Minister Polityki Społecznej utrzymał w mocy decyzję Prezesa Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych z dnia [...] października 2003 r. Nr [...] określającą stronie skarżącej wysokość zobowiązania z tytułu wpłat na Państwowy Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych za luty 1999 r. w kwocie 3.028,51 zł oraz zaległość z tego tytułu wraz z odsetkami.
Wskutek postępowania wszczętego z urzędu postanowieniem Prezesa Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych z dnia [...] września 2003 r. Nr [...] stwierdzono, że strona nie wywiązała się z obowiązku dokonania należnych wpłat wraz z odsetkami na PFRON za luty 1999 r. W związku z powyższym w dniu [...] października 2003 r. organ wydał decyzję określającą wysokość zobowiązania z tytułu wpłat na Państwowy Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych za luty 1999 r. w kwocie 3.028,51 zł.
Od tej decyzji strona skarżąca złożyła odwołanie z dnia [...] listopada 2003 r. wnosząc o uchylenie decyzji organu I instancji. Decyzji zarzuciła brak podstaw do jej wydania oraz oparcie rozstrzygnięcia o nieprawidłowe dane, podniosła także, iż nastąpiło przedawnienie odsetek od zaległości.
Minister Polityki Społecznej stwierdził, że decyzja wydana przez organ pierwszej instancji jest prawidłowa i brak jest podstaw do jej uchylenia. W ocenie organu odwoławczego rozstrzygnięcie w tej sprawie zostało dokonane zgodnie z przepisami obowiązującego prawa w oparciu o ustalony stan faktyczny na podstawie art. 21 § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926 ze zm.- zwana dalej ord.pod). Zdaniem organu II instancji w przedmiotowej sprawie zaległość z tytułu wpłat na Fundusz powstała w wyniku dokonywania wpłat przez podmiot w wysokości niewystarczającej do wywiązania się w całości z ciążącego zobowiązania. Podniósł, że decyzja wydana na podstawie art. 21 § 3 ord.pod., określająca zaległość we wpłatach na Fundusz zapada po wszczęciu postępowania z urzędu, jest konsekwencją stosowania zasady samoobliczenia podatku i dotyczy działania organu w razie stwierdzenia wskutek wszczętego postępowania podatkowego, że podatnik, mimo ciążącego na nim obowiązku, nie zapłacił w całości lub w części podatku albo że wysokość zobowiązania podatkowego jest inna niż wykazana w deklaracji.
Strona skarżąca nie zgodziła się z argumentacją Ministra Polityki Społecznej i złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W ocenie strony zaskarżona decyzja narusza przepisy prawa materialnego i procesowego tj. art. 70, art. 187 i art. 122 ord.pod. w związku z art. 49 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz. U. Nr 123, poz. 137 ze. zm.). Mając powyższe na uwadze strona wnosi o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji.
Odpowiadając na skargę Minister Polityki Społecznej podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji Po przeanalizowaniu całokształtu nadesłanego materiału dowodowego, organ odwoławczy nie znalazł podstaw faktycznych i prawnych do zmiany lub uchylenia decyzji organu I instancji. Organ odwoławczy wskazał, że w postępowaniu przed nim - w piśmie z dnia [...] lipca 2004 r. Nr [...] - strona została wezwana do zapoznania się z aktami sprawy i zgłoszenia swoich wyjaśnień co do zebranych dowodów. Podniósł ponadto, że zaskarżona decyzja została wydana z uwzględnieni całego materiału w sprawie, a zatem z poszanowaniem art. 187 ord.pod.
Minister Polityki Społecznej wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje;
Kontrola sądowa zaskarżonych decyzji sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem - art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269).
Sąd oceniając legalność zaskarżonych orzeczeń - zgodnie z art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270)- (zwanej dalej u.p.p.s.a.) - uwzględnia skargę i uchyla decyzję w całości albo w części, jeżeli stwierdzi: naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Stosownie do art. art. 133 § 1 i 134 § 1 u.p.p.s.a. Sąd wydaje wyrok na podstawie akt sprawy i rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Dokonawszy oceny zaskarżonej decyzji w kontekście w/w kryteriów Sąd, doszedł do przekonania, iż w sprawie dopuszczono się naruszeń prawa, które skutkują koniecznością jej uchylenia.
Po pierwsze - brak było podstaw prawnych do określenia w decyzji Prezesa Państwowego Zarządu Osób Niepełnosprawnych i utrzymującej ją w mocy decyzji Ministra Polityki Społecznej wysokości zaległości podatkowej i odsetek za zwłokę. Od 1 stycznia 2003r. na podstawie ustawy z dnia 12 września 2002r.o zmianie ustawy - Ordynacja podatkowa oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz.U. Nr 169, poz. 1387) art. 21 § 3 oraz art. 53 § 4 ord.pod. uległy zmianie i ich brzmienie nie pozwala po 1 stycznia 2003r. na określanie w decyzjach wymiarowych tych wielkości. Organ może określić jedynie wysokość zobowiązania podatkowego lub innego zobowiązania poddanego regulacji Ordynacji podatkowej.
Po drugie - Sąd stwierdził, iż niedostatecznie wyjaśniono okoliczności faktyczne sprawy. Przekazane akta sprawy nie pozwalają na ocenę czy rzeczywiście w miesiącu lutym 1999r. Skarżąca dopuściła do powstania zaległości podatkowej. Strona powołuje się na fakt przelania należności za luty 1999r. na konto PFRON w dniu [...] marca 1999r., a w aktach brak postanowień o sposobie zarachowania zarówno tej wpłaty jak i wcześniejszych wpłat dokonywanych przez Stronę Skarżącą. Obowiązek każdorazowego wydania podlegającego zaskarżeniu postanowienia o sposobie zaliczenia na poczet zaległości podatkowych wpłaty dokonanej przez podatnika (innego zobowiązanego), przewidywał art. 273 § 1 pkt 2 lit a) ord.pod. (obecnie art. 62 § 4 ord.pod.). Nie wypełnają tego obowiązku przesłane stronie "Zestawienia zobowiązań i spłat" za okres od lipca 1991r. do października 2001r. i z [...] grudnia 2002r. Wobec powyższego przy ponownym rozpatrywaniu sprawy organ obowiązany będzie wyjaśnić prawidłowość dokonanych zaliczeń z uwzględniem w/w przepisów.
Wobec niewyjaśnienia wszystkich okoliczności sprawy a w szczególności prawidłości zaliczania dokonywach przez Stronę wpłat Sąd nie może ustosunkować się do zarzutu przedawnienia.
Niewyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy stanowi o naruszeniu art. 122, i 187 § 1 ord.pod., a ponieważ zdaniem Sądu mogło to mieć wpływ na wynik sprawy Sąd na podstawie art. 134 § 1, art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) i art. 152 u.p.p.s.a. orzekł jak w sentencji. O kosztach nie orzeczono w związku z brakiem wniosku Strony Skarżącej.