III SA/WA 1804/20

III SA/Wa 1804/20 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2021-02-12
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2020-09-25
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Beata Sobocha
Piotr Dębkowski /sprawozdawca/
Waldemar Śledzik /przewodniczący/
Symbol z opisem
6119 Inne o symbolu podstawowym 611
6560
Hasła tematyczne
Podatek od towarów i usług
Sygn. powiązane
I FSK 1474/21 - Wyrok NSA z 2025-03-03
Skarżony organ
Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Treść wyniku
Uchylono zaskarżone postanowienie i poprzedzające je postanowienie
Powołane przepisy
Dz.U. 2019 poz 900
art. 14b § 1
Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jedn.
Dz.U. 2020 poz 106
art. 42b ust. 2 pkt 3, art. 42b ust. 4, art. 43b ust. 5 i 7
Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Waldemar Śledzik, Sędziowie asesor WSA Piotr Dębkowski (sprawozdawca), sędzia WSA Beata Sobocha, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 12 lutego 2021 r. sprawy ze skargi D. sp. z o.o. na postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia [...] lipca 2020 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania interpretacji indywidualnej w zakresie podatku od towarów i usług 1) uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia [...] maja 2020 r. nr [...], 2) zasądza od Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej na rzecz D. sp. z o.o. kwotę 580 zł (słownie: pięćset osiemdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Uzasadnienie
W dniu 27 lutego 2020 r. do Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej (dalej DKIS) wpłynął wniosek D. z/s w W. o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie stawki podatku dla opisanych we wniosku usług od dnia 1 lipca 2020 r. Wniosek został uzupełniony pismem z 7 marca 2020 r. oraz pismem z 19 maja 2020 r., będącym odpowiedzią na wezwanie organu z 13 maja 2020 r.
Postanowieniem z [...] maja 2020 r. DKIS odmówił Spółce wydania interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego w sprawie z wniosku w zakresie stawki podatku dla opisanych we wniosku usług od dnia 1 lipca 2020 r.
Na powyższe postanowienie Spółka złożyła zażalenie, w którym wniosła o uchylenie tego postanowienia i wydanie indywidualnej interpretacji prawa podatkowego.
Postanowieniem z [...] lipca 2020 r., wydanym na podstawie art. 13 § 2a, art. 221, art. 233 § 1 pkt 1 i art. 239 w zw. z art. 14h ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2019 r., poz. 900 ze zm., dalej Op), DKIS utrzymał w mocy postanowienie wydane w pierwszej instancji.
W uzasadnieniu DKIS wskazał, że z przepisów Op wynika, że w zakresie objętym wiążącymi informacjami stawkowymi, o których mowa w przepisach ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług, nie wydaje się interpretacji indywidualnych. DKIS powołał następnie przepisy ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2020 r., poz. 106, ze zm., dalej Uptu) i wskazał, że wiążąca informacja stawkowa, zwana dalej "WIS", jest decyzją wydawaną na potrzeby opodatkowania podatkiem dostawy towarów, importu towarów, wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów albo świadczenia usług.
DKIS podkreślił, że wystąpienie z wnioskiem o wydanie WIS było możliwe już od 1 listopada 2019 r. - przy czym WIS mógł dotyczyć stanu prawnego, który miał zacząć obowiązywać dopiero od 1 lipca 2020 r. W okresie przejściowym, tj. od 1 listopada 2019 r. do 30 czerwca 2020 r., w zakresie stawek VAT obowiązujących do 30 czerwca 2020 r. było można - co do zasady - wystąpić o indywidualną interpretację prawa podatkowego, wydawaną zgodnie z przepisami Op.
DKIS wskazał, że w sprawie niniejszej Spółka miała wątpliwości w zakresie stawki podatku dla opisanych we wniosku usług od 1 lipca 2020 r. W skarżonym postanowieniu wskazano natomiast, że z uwagi na fakt, iż treść pytań jednoznacznie zakreśla zakres w jakim wnioskodawca oczekuje rozstrzygnięcia - gdyż dotyczą stawki podatku dla opisanych we wniosku usług od dnia 1 lipca 2020 r. - wysokość stawki podatku dla ww. usług objęta jest przepisami regulującymi tzw. wiążącą informację stawkową.
DKIS dodał, że przepis stanowiący, iż w zakresie objętym wiążącymi informacjami stawkowymi, o których mowa w przepisach ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług, nie wydaje się interpretacji indywidualnych, nie zawiera żadnych ograniczeń w tym zakresie. Organ nie może więc podzielić stanowiska Spółki, że przepisy regulujące tzw. wiążącą informację stawkową dotyczą usług i towarów, których stawka opiera się na klasyfikacji statystycznej.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Spółka, reprezentowana przez pełnomocnika – doradcę podatkowego, wniosła o uchylenie postanowień organów obu instancji oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych.
Skarżąca zarzuciła DKIS naruszenie:
1) art. 14b § 1 Op, poprzez odmowę jego zastosowania;
2) art. 14b § 1a Op, poprzez błędne uznanie, że w tej sprawie ma on zastosowanie;
3) art. 120, art. 121 § 1 Op, tj. zasady działania organu podatkowego na podstawie przepisów prawa oraz zasady zaufania podatnika do organów podatkowych.
DKIS w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje:
Zgodnie z art. 119 pkt 4 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej Ppsa) sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie, a także postanowienie, rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Stosownie natomiast do art. 120 Ppsa, w trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów.
Skarga jest zasadna.
Jak wynika z akt sprawy Spółka zwróciła się do DKIS z wnioskiem o wydanie interpretacji indywidualnej, w którym postawiła następujące pytania:
1. Czy od 1 lipca 2020 r. będzie miała prawo do zastosowania stawki VAT 8% do usług przeglądów wyrobu medycznego?
2. Czy od 1 lipca 2020 r. będzie miała prawo do zastosowania stawki VAT 8% do usług konserwacji i napraw wyrobu medycznego, za które wynagrodzenie będzie ustalane ryczałtowo?
3. Czy od 1 lipca 2020 r. będzie miała prawo do zastosowania stawki VAT 8% do usług konserwacji i napraw wyrobu medycznego nawet, gdy wartość zużytych w czasie dokonania tych czynności części będzie wyższa niż wartość wykonanej usługi?
4. Czy od 1 lipca 2020 r. będzie miała prawo do zastosowania stawki VAT 8% do części zużytych do konserwacji lub naprawy wyrobu medycznego, jeżeli te części zostaną wymienione odrębnie na fakturze, oprócz usług konserwacji lub naprawy?
Spór w tej sprawie dotyczy tego, czy powyższe zagadnienia winny być wyjaśnione w ramach wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej, czy też raczej w ramach wniosku o wydanie wiążącej informacji stawkowej.
Zgodnie bowiem z art. 14b § 1 Op, Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, na wniosek zainteresowanego, wydaje, w jego indywidualnej sprawie, interpretację przepisów prawa podatkowego (interpretację indywidualną). Stosownie zaś do art. 14b § 1a Op, w zakresie objętym wiążącymi informacjami stawkowymi, o których mowa w przepisach ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług, nie wydaje się interpretacji indywidualnych.
Rozstrzygnięcia wymaga zatem, czy DKIS słusznie odmówił wydania interpretacji indywidualnej wskazując, że wniosek Spółki mieścił się w zakresie przedmiotowym spraw, w których organ wydaje wiążącą informację stawkową.
Zgodnie z art. 42a. Uptu, wiążąca informacja stawkowa, zwana dalej "WIS", jest decyzją wydawaną na potrzeby opodatkowania podatkiem dostawy towarów, importu towarów, wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów albo świadczenia usług, która zawiera:
1) opis towaru albo usługi będących przedmiotem WIS;
2) klasyfikację towaru według działu, pozycji, podpozycji lub kodu Nomenklatury scalonej (CN) albo według działu, grupy, klasy, kategorii, podkategorii lub pozycji Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług albo według sekcji, działu, grupy lub klasy Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych albo usługi według działu, grupy, klasy, kategorii, podkategorii lub pozycji Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług, niezbędną do:
a) określenia stawki podatku właściwej dla towaru albo usługi,
b) stosowania przepisów ustawy oraz przepisów wykonawczych wydanych na jej podstawie - w przypadku, o którym mowa w art. 42b ust. 4;
3) stawkę podatku właściwą dla towaru albo usługi.
Stosownie do art. 42b ust. 2 pkt 3 Uptu, wniosek o wydanie WIS, oprócz danych wnioskodawcy oraz informacji dotyczącej opłaty należnej od wniosku zawiera określenie przedmiotu wniosku, w tym:
a) szczegółowy opis towaru lub usługi, pozwalający na taką ich identyfikację, aby dokonać ich klasyfikacji zgodnej z Nomenklaturą scaloną (CN), Polską Klasyfikacją Wyrobów i Usług lub Polską Klasyfikacją Obiektów Budowlanych,
b) wskazanie klasyfikacji, według której mają być klasyfikowane towar lub usługa,
c) wskazanie przepisów ustawy lub przepisów wykonawczych wydanych na jej podstawie - w przypadku, o którym mowa w ust. 4.
Na podstawie art. 42b ust. 4 Uptu, wniosek o wydanie WIS może zawierać żądanie sklasyfikowania towaru albo usługi na potrzeby stosowania przepisów ustawy oraz przepisów wykonawczych wydanych na jej podstawie, innych niż dotyczące określenia stawki podatku.
Zgodnie z art. 43b ust. 5 Uptu, przedmiotem wniosku o wydanie WIS mogą być: towar albo usługa, albo towary lub usługi, które w ocenie wnioskodawcy razem składają się na jedną czynność podlegającą opodatkowaniu.
Na podstawie art. 43b ust. 7 Uptu, do wniosku o wydanie WIS można dołączyć dokumenty odnoszące się do towaru albo usługi, w szczególności fotografie, plany, schematy, katalogi, atesty, instrukcje, informacje od producenta lub inne dostępne dokumenty umożliwiające organowi wydającemu WIS dokonanie właściwej klasyfikacji towaru albo usługi.
Z powyższych przepisów wynika zatem, że organ w ramach WIS ma dokonać przyporządkowania wskazanych we wniosku towarów lub usług do właściwej jednostki klasyfikacyjnej CN, PKWiU lub PKOB w celu wskazania właściwej stawki VAT lub na potrzeby stosowania innych przepisów Uptu oraz przepisów wykonawczych do Uptu. Istotą WIS jest zatem dokonanie wspomnianej klasyfikacji, jeśli jest to niezbędne do określenia stawki podatku lub odpowiedniego zastosowania przepisów normujących i regulujących opodatkowanie podatkiem od towarów i usług. Bezprzedmiotowy jest zatem wniosek o wydanie WIS, jeśli wskazanie stawki podatku lub zastosowanie innych przepisów nie wymaga dokonania takiej klasyfikacji.
Zdaniem Sądu, analiza treści pytań zawartych we wniosku Spółki prowadzi do konstatacji, że w niniejszej sprawie klasyfikacja w ramach CN, PKWiU lub PKOB nie była konieczna, gdyż ustalenie stawki na opisane świadczenia takiego zabiegu nie wymagało.
W pierwszym pytaniu Spółka wyraża bowiem wątpliwość czy usługa przeglądu wyrobu medycznego korzysta ze stawki 8%. Chodzi zatem o to, czy pojęcie przeglądu mieści się w zakresie stawki preferencyjnej z art. 41 ust. 2 Uptu, czyli w pojęciach konserwacji i napraw wyrobu medycznego, o których mowa w poz. 69 zał. Nr 3 do Uptu. Dodać należy, że z treści poz. 69 zał. Nr 3 do Uptu wynika, że konserwacja i naprawa wyrobu medycznego korzysta ze stawki 8% bez względu na klasyfikację PKWiU. Z kolei pojęcie wyrobu medycznego należy interpretować na podstawie przepisów ustawy z 20 maja 2010 r. o wyrobach medycznych (Dz. U. z 2019 r. poz. 175, 447 i 534), zaś objęcie tych wyrobów stawką preferencyjną, stosownie do art. 41 ust. 2 Uptu w zw. z poz. 13 zał. Nr 3 do tej ustawy jest niezależne od ich klasyfikacji w ramach CN. Ponadto z treści wniosku wynika, że Spółka przyjmuje, iż dokonuje przeglądów takich właśnie wyrobów. Innymi słowy, udzielenie odpowiedzi na powyższe pytanie nie wymaga dokonania klasyfikacji spornych świadczeń w ramach CN, PKWiU lub PKOB. Sprowadza się ono bowiem do rozstrzygnięcia, czy przegląd wyrobu medycznego mieści się w pojęciu jego konserwacji i naprawy, a jeśli tak, to niezależnie od wspomnianych klasyfikacji świadczenie to będzie korzystało ze stawki preferencyjnej.
W pytaniu drugim Spółka wprost wymienia świadczenie preferowane podatkowo, gdyż wskazuje, że świadczy usługi konserwacji i napraw wyrobu medycznego, zatem stawka podatku jest w tym wypadku z oczywistych względów poza sporem. Rozstrzygnięcia wymaga natomiast, czy ryczałtowe rozliczenie wynagrodzenia może wpływać na zastosowanie stawki preferencyjnej.
W pytaniu trzecim Spółka również podaje, że dokonuje czynności konserwacji i napraw wyrobu medycznego. W wypadku tego pytania wyłania się jednak problematyka świadczeń złożonych. Naprawa składa się bowiem najczęściej z usługi wykonania czynności naprawczych oraz dostawy towarów np. wymienianych podzespołów lub innych elementów urządzenia. Spółka sygnalizując, że wartość zużytych części przewyższa wartość usługi naprawczej (tzw. robocizny) wyraża de facto wątpliwość czy wówczas nadal występuje jedno świadczenie - usługa konserwacji i naprawy wyrobu medycznego, czy też być może dwa świadczenia – usługa i dostawa towarów, lub jedno świadczenie, w którym to dostawa części zamiennych ma charakter dominujący.
Wreszcie w pytaniu czwartym Spółka sygnalizuje problem, czy na sposób opodatkowania wpływać może to, że koszt części zamiennych będzie wyodrębniony w treści faktury, zaś pod odrębną pozycją będzie wskazany koszt usługi konserwacji i naprawy. W tym pytaniu również chodzi zatem o problematykę świadczeń kompleksowych, czyli o to, czy wymiana części w wyrobie medycznym to jednolite świadczenie opodatkowane według jednej, preferencyjnej stawki podatkowej.
Reasumując Sąd stwierdza, że spółka we wniosku wskazała dwa świadczenia, z których jedno, co do zasady, stanowi usługę korzystającą ze stawki preferencyjnej, opisane jest bowiem jako usługa konserwacji i naprawy wyrobu medycznego. Spółka pyta jednak, czy nic w tym zakresie się nie zmieni, jeśli: koszt części (nominalnie dostawa towarów) będzie wyższy niż koszt robocizny; sama usługa i koszt części będą wskazane pod odrębnymi pozycjami w fakturze; rozliczenie nastąpi w formie ryczałtu. Z kolei drugie świadczenie, czyli usługa przeglądu wyrobu medycznego, nie została wymieniona wprost jako korzystająca z preferencyjnej stawki, jednakże Spółka zakłada, że pojęcie przeglądu mieści się w zakresie pojęciowym konserwacji i naprawy, które w przypadku wyrobu medycznego expressis verbis z takiej preferencji korzysta.
Należy podkreślić, że żadne z powyższych zagadnień nie wymaga dokonania uprzedniej klasyfikacji towarów lub usług w ramach CN, PKWiU lub PKOB. Z tych zapewne względów Spółka nie wystąpiła o dokonanie takiej klasyfikacji w ramach WIS, lecz o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego.
Organ pominął w tej sprawie, że stosowna klasyfikacja jest zasadniczym elementem WIS, zaś dokonuje się jej tylko w takim zakresie w jakim jest to niezbędne do określenia stawki podatku lub zastosowania innych przepisów Uptu oraz przepisów wykonawczych.
Z tych względów Sąd stwierdza, że usprawiedliwione okazały się zarzuty naruszenia art. 14b § 1 i art. 14b § 1a Op, gdyż organ winien wydać interpretację indywidualną przepisów prawa podatkowego zamiast odmawiać wydania takiej interpretacji. Uprawnione okazały się zatem także pozostałe zarzuty skargi, tj. naruszenia art. 120 i art. 121 § 1 Op. Spółka miała bowiem prawo zakładać, że jej wniosek zostanie rozpoznany merytorycznie, zaś organ, w myśl przepisów obowiązującego prawa, nie miał podstaw do uchylenia się od wydania aktu, o którym mowa w art. 14b § 1 Op.
Z tych względów, stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 135 Ppsa, Sąd orzekł jak w sentencji.
O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 i 4 Ppsa. Na koszty w wysokości 580 zł składały się wpis od skargi 100 zł oraz wynagrodzenie pełnomocnika w wysokości 480 zł obliczone na podstawie § 2 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 16 sierpnia 2018 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1687).