III SA/Wa 1787/04

III SA/Wa 1787/04 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2005-12-29
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2004-09-27
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Hanna Kamińska /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Skarżony organ
Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący - Sędzia WSA Hanna Kamińska po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 29 grudnia 2005 r. sprawy ze skargi B.K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] lipca 2004 r., [...] w przedmiocie: umorzenia postępowania restrukturyzacyjnego - oddala skargę -
Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] kwietnia 2004 r. Nr [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego w S., na podstawie art. 1 ust. 1 i 2, art. 9 pkt 1, art. 10 ust. 1 i 2, art. 18 ust. 7, art. 21 ust. 1 pkt 2 i ust. 1 a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. o restrukturyzacji niektórych należności publicznoprawnych od przedsiębiorców (Dz. U. Nr 155, poz. 1287 ze zm.) umorzył postępowanie restrukturyzacyjne wszczęte na wniosek B. K.
W odwołaniu od tej decyzji B. K. stwierdził, że w trakcie postępowania nie został poinformowany, odrębnym pismem, o zaległości w opłacie restrukturyzacyjnej. Ponadto przedstawił historię postępowania restrukturyzacyjnego i przyczyny kłopotów finansowych. Zarzucił organowi błędną interpretację przepisów ustawy restrukturyzacyjnej oraz nadmierny formalizm. Skarżący podniósł, iż organ restrukturyzacyjny naruszył art. 21 ust. 1 pkt 2 i 3 przywołanej ustawy, ponieważ podstawą rozstrzygnięcia była "uznaniowość" organu - niedopuszczalna w tej sprawie. Podobnie organ restrukturyzacyjny zastosował art. 18 ust. 7 na końcu postępowania restrukturyzacyjnego, w sytuacji, kiedy zastosowanie tego przepisu było prawnie dopuszczalne jedynie na początku restrukturyzacji.
Decyzją z dnia [...] lipca 2004r. Dyrektor Izby Skarbowej w W. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Uzasadniając zajęte stanowisko, stwierdził, że począwszy od 2001 r., podatnik nie dokonał żadnych czynności, z których można by wnosić, że prowadzi działalność gospodarczą w sposób ciągły i zorganizowany. Zgromadzenie kapitału w postaci wartości intelektualnej i praw autorskich, które wyniku sprzedaży mogą być źródłem dochodu, nie jest działalnością gospodarczą. W ocenie Dyrektora, podatnik nie podjął działań w celu poprawy konkurencyjności firmy na rynku. Zawieszenie działalności gospodarczej w celu uniknięcie obciążeń z tytułu opłacania składek na ubezpieczenie społeczne jest równoznaczne z zaniechaniem podjęcia jakichkolwiek działań w celu zmiany niekorzystnej sytuacji firmy.
Organ odwoławczy nie zgodził się z poglądami strony, że zgodnie z art. 18 ust. 7 ustawy należy oceniać podjęte przez przedsiębiorcę działania jedynie na początku procesu restrukturyzacji, a nie w toku całego postępowania restrukturyzacyjnego. Wymóg dwukrotnego przedstawienia informacji o bieżącej sytuacji finansowej w terminach określonych przez ustawodawcę jest jednym z warunków restrukturyzacji, wynikającym z art. 10 i dotyczącym wszystkich przedsiębiorców. O obowiązkach tych i o obowiązku prowadzenia działalności gospodarczej, podatnik został poinformowany pismem z dnia [...] października 2003 r.
Dyrektor Izby Skarbowej podzielił pogląd organu I instancji o niespełnieniu warunku z art. 10 ust. 1 pkt 2, czyli o nieuiszczeniu w terminie opłaty restrukturyzacyjnej, zwracając przy tym uwagę na to, że podatnikowi zostały doręczone decyzje dotyczące opłaty restrukturyzacyjnej, w których wyliczone zostały kwoty opłaty prolongacyjnej i wyznaczone terminy ich wpłat.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie B. K. wniósł o uchylenie powyższej decyzji.
W uzasadnieniu skargi zwrócił uwagę na to, że zarzut braku wpłaty kwoty 0,40 zł (ostatniej raty opłaty restrukturyzacyjnej) wynika z tego, że powstała niedopłata w opłacie prolongacyjnej (2 zł 30 gr), a organ połączył obie opłaty, używając określenia "kwota do zapłaty". Przyznał przy tym, że nie uwzględnił - przez przeoczenie - wysokości opłaty prolongacyjnej.
Ponadto skarżący stwierdził, że uzależnienie decyzji o umorzeniu zaległości od uiszczenia dodatkowej opłaty prolongacyjnej, jest niezgodne z prawem, a odmowa restrukturyzacji z powodu nieuiszczenia wskazanej drobnej kwoty, zamiast zawiadomienia o tym zainteresowanego, jest niezgodna z zasadami współżycia społecznego.
Zdaniem skarżącego organ może umorzyć postępowanie w terminie 45 dni od jego wszczęcia, a nie w innym terminie. Warunki, które powinien spełniać przedsiębiorca na zakończenie postępowania restrukturyzacyjnego, zostały określone w art. 10 ust. 1 pkt 2 i 3, art. 21 ust. 1,
a nie w treści art. 18 ust. 7, który uprawnia organ do zastosowania uznania administracyjnego. Ponadto okres kilkunastu miesięcy restrukturyzacji został przyznany przez ustawodawcę po to, by przedsiębiorca miał czas na uregulowanie pozostałych zaległości, a także, aby nie obejmować restrukturyzacją przedsiębiorstw, które niebawem zostaną postawione w stan likwidacji lub upadłości. Zauważył, że art. 18 nie dotyczy małych przedsiębiorców, do których nie ma zastosowania wymóg przedstawiania programu restrukturyzacyjnego. Jeżeli została wydana decyzja o warunkach restrukturyzacji i mały przedsiębiorca po 15 miesiącach spełnia warunki określone w art. 21 ust. 1 pkt 1 , to umarza się należności podlegające restrukturyzacji.
Skarżący zarzucił organowi restrukturyzacyjnemu niezrozumienie tego, kim jest wydawca, ile może potrwać proces opracowywania i wydawania poważnej pozycji oraz że autor może być współwydawcą swojego dzieła. Warunek wznowienia działalności gospodarczej ustanowiony pod koniec postępowania, uznał za niedopuszczalny. Jeżeli podmiot kwalifikował się do restrukturyzacji na początku postępowania, to tym samym, przy niezmienionym stanie faktycznym, powinien kwalifikować się do restrukturyzacji także pod koniec tego postępowania.
Odpowiadając na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w W. podtrzymał pogląd wyrażony w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi.
Ustosunkowując się do zarzutów skargi zwrócił uwagę na to, że zgodnie z art. 57 § 4 i art. 55 § 2 Ordynacji podatkowej, jeżeli dokonana wpłata nie pokrywa kwoty opłaty restrukturyzacyjnej wraz z opłatą prolongacyjną, wpłatę tą zalicza się proporcjonalnie na poczet kwoty opłaty restrukturyzacyjnej oraz kwoty opłaty prolongacyjnej w stosunku, w jakim w dniu wpłaty, pozostaje kwota opłaty restrukturyzacyjnej do kwoty opłaty prolongacyjnej. W dniu 9 września 2003 r. B. K. dokonał wpłaty przelewem pocztowym na konto Urzędu w kwocie 315,90 tytułem rat V-VIII wraz z opłatą prolongacyjną w wysokości określonej w decyzji z dnia 2 stycznia 2003r., podczas gdy w decyzji z dnia 6 października 2003 r. ustalono kwotę do zapłaty w wysokości 318,20 zł. Kwota wpłaty została rozdysponowana zgodnie z art. 55 § 2 Ordynacji podatkowej.
W ocenie organu odwoławczego nie miała wpływu na wynik sprawy okoliczność, że w karcie kontowej podatnika wpisano opłatę prolongacyjną w kwocie 3,60 zł zamiast 5,50, ustalonej w decyzji z [...] stycznia 2003 r. i dlatego powstała niedopłata w wysokości 0,40 zł.
Zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej termin 45 dni z art. 18 ust. 1 określa wyłącznie termin do wydania decyzji o warunkach restrukturyzacji i nie odnosi się, wbrew twierdzeniom skarżącego, do decyzji umarzających postępowanie restrukturyzacyjne na podstawie ust. 7 przywołanego przepisu. Zwrócił też uwagę na to, że obowiązek złożenia informacji zawierającej dane o bieżącej sytuacji finansowej przedsiębiorcy, wraz z wnioskiem o wszczęcie postępowania restrukturyzacyjnego i po upływie 11 miesięcy od daty doręczenia decyzji o warunkach restrukturyzacji, ustalony w art. 10 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 dotyczy wszystkich przedsiębiorców. Mali przedsiębiorcy, na mocy art. 13 ust. 3 zostali zwolnieni jedynie z obowiązku przedstawienia programu restrukturyzacji.
W ocenie Dyrektora Izby Skarbowej brak jest podstaw do zaakceptowania poglądu, że ocena, iż zamierzone działania przedsiębiorcy nie rokują powodzenia w przeciwdziałaniu zjawiskom, o których mowa w art. 1 ust. 2 ustawy są oceniane tylko na etapie rozpoznawania wniosku o restrukturyzację. W jego opinii nie było przeszkód do wydania decyzji o warunkach restrukturyzacji podatnikowi, który miał zawieszoną działalność gospodarczą, lecz niepodjęcie działalności gospodarczej nie może skutkować pozytywnym - dla strony - załatwieniem wniosku o restrukturyzację, ponieważ sprzeczne byłoby to z zamierzeniami ustawodawcy.
Ustosunkowując się do odpowiedzi na skargę skarżący stwierdził, że "sensem" restrukturyzacji jest umorzenie zaległości podatkowych i do umorzenia odnoszą się przepisy, o których mowa w art. 9 pkt 1 ustawy o restrukturyzacji. Zwrócił uwagę na to, że nawet gdyby art. 57 Ordynacji miał zastosowanie w tej sprawie, to wydawanie negatywnej decyzji w tak ważnej dla obywatela sprawie, w oparciu o niedopłatę tak drobnej kwoty, jest "skrajnym formalizmem". Skarżący wskazał, że organ restrukturyzacyjny o sprawach nieistotnych informował go, natomiast nie poinformował o kwestii niedopłaty, która miała znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Ten brak informowania obywatela jest, według skarżącego, przekroczeniem zasad współżycia społecznego. Zastrzegł przy tym, że gdyby wiedział, że w opłacie restrukturyzacyjnej ma zaległości, to - bez wątpienia - uregulowałby je.
B. K. zarzucił Dyrektorowi Izby Skarbowej "urzędowo-centryczny" sposób myślenia o przepisie i nadużywanie przez niego "uznaniowości". Powtórzył przy tym zarzut naruszenia art. 18 ustawy o restrukturyzacji, w szczególności ustępu 1 i ustępu 7.
Zdaniem skarżącego analiza wniosku o restrukturyzację może dotyczyć jedynie zagadnienia rozpoczęcia (lub nie) postępowania restrukturyzacyjnego: analizie powinny zostać poddane jedynie dane z art. 13 ustawy o restrukturyzacji. Ustawa o restrukturyzacji dopuszcza ocenianie i ewentualnie umorzenie postępowania restrukturyzacyjnego na podstawie danych z art. 13, co dotyczy zwłaszcza małego przedsiębiorcy. Zwrócił też uwagę na to, że ustawa o restrukturyzacji ma charakter pomocowy, a nie restrykcyjny.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu sprawy, zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), Sąd sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (legalności). Ocenie Sądu podlega zatem zgodność aktów administracyjnych (w tym wypadku decyzji) zarówno z przepisami prawa materialnego jak i procesowego. Na podstawie art. 134 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. - dalej wymienionej jako p.p.s.a.), Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ organy restrukturyzacyjne umarzając postępowanie poprawnie zastosowały prawo.
Na podstawie art. 1 ust. 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. o restrukturyzacji niektórych należności publicznoprawnych od przedsiębiorców (Dz. U. Nr 155, poz. 1287 ze zm.) restrukturyzacją są objęci przedsiębiorcy, o których mowa w przepisach o warunkach dopuszczalności i nadzorowaniu pomocy publicznej dla przedsiębiorców, w szczególności którzy tracą zdolność do konkurowania na rynku, wyrażającą się zwłaszcza w znacznym stopniu: zmniejszeniem obrotów, nadmierną zdolnością produkcyjną, wzrostem zapasów, spadkiem zyskowności lub ponoszeniem strat, jak również wzrostem zadłużenia i brakiem możliwości uzyskania bankowych kredytów, poręczeń lub gwarancji. Definiując przedsiębiorcę, ustawa o warunkach dopuszczalności i nadzorowaniu pomocy publicznej (Dz. U. z 2000 r. Nr 60, poz. 704 ze zm.) odsyła - w art. 15 pkt 14 - do definicji zawartej w ustawie z dnia 19 listopada 1999r.- Prawo o działalności gospodarczej (Dz. U. Nr 101, poz. 1178). Jednocześnie termin "przedsiębiorca" zdefiniowany został w art. 2 pkt 1 ustawy u restrukturyzacji niektórych należności publicznoprawnych od przedsiębiorców, który stanowi, iż ilekroć w ustawie jest mowa o przedsiębiorcy rozumie się przez to przedsiębiorcę określonego w art. 2 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 19 listopada 1999r. - Prawo działalności gospodarczej mającego miejsce zamieszkania lub siedzibę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej będącego podatnikiem, płatnikiem, następcą prawnym lub osobą trzecią odpowiadającą za zaległości podatkowe albo innego zobowiązanego do uiszczenia należności, o których mowa w art. 6.
Ustawa restrukturyzacyjna była wprowadzona w celu pomocy przedsiębiorcom, którzy - z różnych powodów - nie wytrzymują ciężaru płatności względem sektora publicznego.
Zgodnie z art. 3 ustawy o restrukturyzacji nie stosuje się jej do przedsiębiorców znajdujących się w likwidacji lub w upadłości.
Wśród wyłączeń zastosowania ustawy nie ma wymienionego zawieszenia prowadzonej działalności gospodarczej, która to sytuacja występuje w rozpoznawanej sprawie, zatem możliwa była - hipotetycznie - restrukturyzacja należności skarżącego, ponieważ podmiot gospodarczy, pomimo nie prowadzenia działalności - formalnie istniał, pomimo niespełnienia cech, o których mowa w art. 1 ust. 2 ww. ustawy.
Z treści zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji wynika, że organ poddał rozwadze także tą ewentualność i dopiero po przeanalizowaniu stanu faktycznego sprawy, w tym aktywności w działalności gospodarczej skarżącego, wydał decyzję o umorzeniu postępowania. Umorzenie należności publicznoprawnych nie jest autonomicznym celem postępowania restrukturyzacyjnego, lecz jest jedynie środkiem do osiągnięcia celu instytucji restrukturyzacji, czyli do przywrócenia działającemu na rynku przedsiębiorcy zdolności konkurowania na tym rynku. Wnioskodawca musi jednak podejmować działania w tym kierunku, a nie tak, jak ma to miejsce w rozpatrywanej sprawie, w rzeczywistości nie prowadzić żadnej działalności gospodarczej. Tak bowiem należy interpretować fakt zawieszenia jej prowadzenia. W tej sytuacji skarżący powinien raczej domagać się zastosowania w stosunku do niego instytucji uregulowanej w art. 67 Ordynacji podatkowej (obecnie 67 a), gdzie rozważa się ważny interes publiczny lub ważny interes podatnika, a nie restrukturyzacji, którą należy stosować w innych sytuacjach, wskazanych powyżej.
Jak zaznaczono w uzasadnieniu projektu ustawy o restrukturyzacji należności publicznoprawnych celem tej ustawy jest poprawa sytuacji przedsiębiorstw, w tym przywrócenie płynności finansowej, zdolności kredytowej, stworzenie warunków dla ich stabilizacji i rozwoju. Ustawa jest adresowana tylko do tych przedsiębiorców, którzy pomimo trudnej sytuacji ekonomicznej mają perspektywy rozwoju, a warunkiem zastosowania instytucji przewidzianej w ustawie jest spełnienie przez przedsiębiorcę, oprócz wymogów formalnych przewidzianych w jej treści, także kryteriów podmiotowych, które wypełniać powinien przedsiębiorca i realizacja założeń (celów) ustawy. Zastosowanie restrukturyzacji w przypadku przedsiębiorcy, którego nie dotyczy ryzyko pogorszenia konkurencyjności, jest niecelowe, bo, z punktu widzenia spełniania celów ustawy, bezprzedmiotowe.
Sąd nie podziela poglądów skarżącego na temat wykładni art. 18 ust. 7, art. 18 ust. 1 oraz art. 13, ponieważ ten sposób rozumienia przywołanych przepisów pozbawiałby organ restrukturyzacyjny prawa do oceny zasadności restrukturyzacji, czyli, w tym wypadku - umorzenia należności, a tym samym nie zapewniał realizacji celów ustawy wskazanych w art. 1 ust. 2 ustawy oraz stwarzałby ponadto zagrożenie dla bezpieczeństwa finansowego państwa. Jeżeli ustawodawca wskazał warunki, które powinien spełniać ustawodawca w celu uzyskania restrukturyzacji należności, to nieracjonalnym byłoby stwierdzenie, zwłaszcza wobec istnienia powszechnego obowiązku regulowania należności publicznoprawnych, że nie ustanowił zarazem uprawnienia dla kontroli stopnia spełniania tych warunków przez organ administracji publicznej. Należy przy tym zaznaczyć, ze regułą w postępowaniu restrukturyzacyjnym jest aktualizowanie, w czasie jego trwania, informacji o sytuacji przedsiębiorcy, co mając na uwadze dogmat racjonalności ustawodawcy, powinno mieć wpływ na treść wydanego rozstrzygnięcia.
Sąd zauważa ponadto, że w ust. 1 art. 18, do którego odsyła ustawodawca w ust. 7 tego artykułu, ustawodawca wskazuje na konieczność analizy "(...) wniosku, o którym mowa w art. 12 ust. 1, oraz dołączonych do nich dokumentów i danych określonych w art. 13", czyli także wykazu wierzytelności i wszelkich wymagalnych długów przedsiębiorcy, który na podstawie art. 10 ust. 2 powinien być aktualizowany po upływie wskazanego w treści przepisu okresu czasu.
Działając zgodnie z art. 18 ust. 7 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. o restrukturyzacji niektórych należności publicznoprawnych od przedsiębiorców, jeżeli z analizy danych wymienionych w ust. 1 (zgłoszenia rodzajów należności, informacji o organach restrukturyzacyjnych, program restrukturyzacji, wykaz wierzytelności, wykaz ewidencji środków trwałych, dane dłużników i wierzycieli, harmonogram spłat) wynika, że zamierzone działania przedsiębiorcy nie rokują powodzenia w przeciwdziałaniu zjawiskom, o których mowa w art. 1 ust. 2 (utraty zdolności konkurowania na rynku przez przedsiębiorców), organ restrukturyzacyjny wydaje decyzję o umorzeniu wszczętego postępowania restrukturyzacyjnego, do czego był uprawniony i co uczynił w tej sprawie. Należy podzielić spostrzeżenia organu restrukturyzacyjnego o braku rokowań powodzenia zamierzonych działań przedsiębiorcy w przeciwdziałaniu zjawiskom, o których mowa w art. 1 ust. 2 (czyli w utracie zdolności do konkurowania na rynku, wyrażającej się w znacznym stopniu w zmniejszeniu obrotów, nadmiernej zdolności produkcyjnej, wzroście zapasów, spadkiem zyskowności, ponoszeniem strat, wzrostem zadłużenia, itp.), ponieważ skarżący, począwszy od 2001 r., nie prowadził żadnej działalności gospodarczej i nie osiągał zysków, co wynikało ze złożonych przez niego deklaracji. Żadne podjęte przez skarżącego działania nie spowodowały zmiany jego sytuacji, czy poprawy sytuacji finansowej na dzień wydania decyzji, brak zatem jakichkolwiek podstaw do stwierdzenia, że restrukturyzacja jego należności spowodowałaby wzrost gospodarczej aktywności.
Z akt sprawy wynika, że skarżący nie spełnił warunków umożliwiających restrukturyzację jego należności, tzn., nie dopełnił powinności wpłaty należności w pełnej wysokości tytułem opłaty restrukturyzacyjnej, wynikającej z art. 10 ust. 1 pkt 2 ustawy, pomimo tego, że należność z tytułu opłaty restrukturyzacyjnej została skarżącemu decyzjami z 2 stycznia 2003 r. oraz z 6 października 2003 r., rozłożona na raty. Organ restrukturyzacyjny był zobowiązany do wydania decyzji o umorzeniu postępowania restrukturyzacyjnego, a Sąd Administracyjny, kontrolując zgodność z prawem zaskarżonej decyzji, nie doszukał się w tym względzie naruszeń prawa. Skarżący został wyczerpująco poinformowany o terminach i wysokości wpłat z tytułu restrukturyzacji. Ponadto należna kwota została mu rozłożona na raty wraz ze wskazaniem wysokości rat, natomiast obowiązkiem skarżącego, jeżeli zamierzał skorzystać z dobrodziejstw ustawy o restrukturyzacji, było dopilnować uiszczenia należności w oznaczonym terminie i w oznaczonej wysokości.
Należy podkreślić, że opłata prolongacyjna wpłacana jest w terminach płatności rat, wyznaczonych na podstawie art. 49 § 1, natomiast w wypadku, kiedy wpłata nie pokrywa kwoty opłaty restrukturyzacyjnej wraz z opłatą prolongacyjną, wpłatę tą zalicza się na poczet opłaty restrukturyzacyjnej i opłaty prolongacyjnej, co wynika z treści przepisów prawa (art. 9 pkt. 1 ustawy o restrukturyzacji w zw. z art. 57 § 4, art. 49 § 1, art. 55 § 2 Ordynacji podatkowej).
Sąd zauważył ponadto, że z treści art. 18 ust. 1 wynika jedynie obowiązek wydania decyzji o warunkach restrukturyzacji we wskazanym w tym przepisie terminie. Ustawodawca jednocześnie nie wskazał terminu do wydania decyzji o umorzeniu postępowania restrukturyzacyjnego, zatem zarzuty skarżącego w tej kwestii są chybione.
Co do poglądu skarżącego o braku obowiązku składania programów restrukturyzacyjnych przez małe podmioty gospodarcze, opinia o odmiennej treści zawarta jest w treści pisma Ministerstwa Finansów z dnia 12 sierpnia 2003 r. NrSP8-456/841-628/GN-628/03/ED. Minister Finansów stwierdził, podobnie jak Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów odpowiedzialny za nadzorowanie pomocy publicznej dla przedsiębiorców i przy akceptacji Komitetu Rady Ministrów, że "(...)mimo, iż ustawa o restrukturyzacji zwalnia małych przedsiębiorców od obowiązku przedkładania programów restrukturyzacyjnych, to jednak do restrukturyzacji prowadzonej na podstawie tej ustawy mają zastosowanie przepisy o warunkach dopuszczalności i nadzorowaniu pomocy publicznej dla przedsiębiorców, które nie przewidują odstępstw od obowiązku przedkładania planów restrukturyzacyjnych przez przedsiębiorców ubiegających się o udzielenie pomocy publicznej (...)".
Nie rozstrzygając o trafności zasygnalizowanych rozbieżności należy stwierdzić, że z treści art. 18 ust. 1 wynika, iż organ restrukturyzacyjny poddaje ocenie wniosek i wszystkie dokumenty załączone do wniosku, mając na względzie realizację celu ustawy, przedstawionego powyżej. Program restrukturyzacji jest tylko jednym z dokumentów poddawanych analizie. Ocena popełniona przez Dyrektora Izby Skarbowej i wnioski wyciągnięte z treści złożonych dokumentów, były w tym zakresie trafne i Sąd je podziela.
Mając na względzie powyższe, należało, na podstawie art. 151 .p.p.s.a. orzec, jak w sentencji wyroku.