III SA/Wa 1770/20

III SA/Wa 1770/20 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2020-12-18
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2020-09-22
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Jarosław Trelka
Matylda Arnold-Rogiewicz /przewodniczący sprawozdawca/
Piotr Dębkowski
Symbol z opisem
6113 Podatek dochodowy od osób prawnych
Hasła tematyczne
Podatek dochodowy od osób prawnych
Podatkowe postępowanie
Sygn. powiązane
II FSK 841/21 - Wyrok NSA z 2024-04-10
Skarżony organ
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2019 poz 900
art. 47 par. 3, art. 51 par. 1, art. 53 par. 1 i 4, art. 55 par. 1, art. 55 par. 2, art. 21 par. 1 pkt 1
Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jedn.
Dz.U. 2019 poz 865
art. 27, art. 45
Ustawa z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych - tekst jedn.
Sentencja
Sygn. akt III SA/Wa 1770/20 W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 18 grudnia 2020 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Matylda Arnold – Rogiewicz (sprawozdawca) Sędziowie asesor WSA Piotr Dębkowski sędzia WSA Jarosław Trelka po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 18 grudnia 2020 r. sprawy ze skargi T. sp. z o.o. z siedzibą w J. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] lipca 2020 r. nr [...] w przedmiocie zaliczenia zwrotu podatku na poczet zaległości podatkowych w podatku dochodowym od osób prawnych za 2018 r. oddala skargę
Uzasadnienie
T. sp. z o.o. z siedzibą w P. (dalej "Skarżąca", "Strona", "Spółka") 1 kwietnia 2019 r. złożyła Naczelnikowi [...] Urzędu Skarbowego w R. (dalej: "Naczelnik", "NUS") zeznanie o wysokości osiągniętego dochodu {poniesionej straty) przez podatnika podatku dochodowego od osób prawnych za okres od 1 stycznia 2018 r. do 31 grudnia 2018r., w którym Spółka wykazała kwotę do zapłaty w wysokości 469.734,00 zł.
Szef Krajowej Administracji Skarbowej decyzją w sprawie porozumienia – porozumienie jednostronne z [...] lipca 2019 r. uznał porównywalność istotnych warunków ustalonych pomiędzy podmiotem krajowym Stroną a powiązanym z nim podmiotem T.(1) Limited z siedzibą w L. z warunkami jakie ustalają niezależne podmioty oraz potwierdził prawidłowość wyboru metody marży transakcyjnej netto w transakcji wynikającej z umowy o współpracy biznesowej w zakresie produkcji, sprzedaży i dystrybucji płyt kompaktowych, w której T.(1)Limited pełni funkcję związane z zarządzaniem relacjami z klientami, marketingiem i sprzedażą, za które otrzymuje wynagrodzenia od Strony, która działa jako producent kontraktowy.
Strona 25 października 2019 r. złożyła Naczelnikowi deklarację dla podatku od towarów i usług za wrzesień 2019 r., w której wykazała nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym w wysokości 9.055.102,00 zł oraz kwotę do zwrotu na rachunek wskazany przez podatnika w wysokości 9.055.102,00 zł.
Strona 19 listopada 2019 r. przedstawiła NUS korektę deklaracji CIT-8 za 2018 r., w której wykazała kwotę do zapłaty w wysokości 2.899.185,00 zł.
Spółka złożyła 19 listopada 2019 r. wniosek o zaliczenie zwrotu podatku VAT na poczet podatku dochodowego od osób prawnych za 2018 r. wynikającego ze złożonej 19 listopada 2019 r. korekty deklaracji C1T-8 za 2018 r. w kwocie 2.429.451,00 zł.
Postanowieniem z [...] grudnia 2019 r. wydanym na podstawie art. 76, art. 76a § 1, art. 76b ustawy z 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2019 r., poz. 900 ze zm., dalej również "O.p.") Naczelnik poinformował Spółkę o zaliczeniu kwoty 3.335.169,00 zł ze zwrotu podatku od towarów i usług z 25 października 2019 r. w kwocie 9.055.102,00 zł na poczet zaległości:
w podatku od towarów i usług za sierpień 2019 r, w tym: kwotę 10.398,00 zł na należność główną,
w zryczałtowanym podatku dochodowym od podatku dochodowego od osób prawnych niemających siedziby lub zarządu na terytorium Rzeczypospolitej za październik 2019r., w tym kwotę 106.760,00 zł na należność główną,
w podatku dochodowym od osób prawnych za 2018 r., w tym
kwotę 2.429.451,00 zł na należność główną,
kwotę 110.224,00 zł na odsetki za zwłokę liczone od 1 kwietnia 2019 r. do 25 października 2019 r.
w podatku dochodowym od osób fizycznych za październik 2019 r. w tym kwotę 678.336,00 zł na należność główną.
Jednocześnie poinformowano Spółkę, że kwota 5.719.933,00 zł, wynikająca z różnicy pomiędzy wykazanym zwrotem podatku VAT a dokonanym zaliczeniem, została zwrócona na rachunek bankowy Spółki. Rozstrzygnięcie doręczono 7 stycznia 2020 r.
Na powyższe postanowienie Spółka złożyła 10 stycznia 2020 r. zażalenie, wnosząc o zmianę postanowienia poprzez usunięcie kwoty odsetek naliczonych w związku z korektą deklaracji CIT-8 za 2018 r. oraz ich zwrot na rachunek bankowy Spółki.
W uzasadnieniu zażalenia Spółka wskazała, że naliczone w postanowieniu odsetki są nienależne. Kwota podatku dochodowego od osób prawnych zapłacona w wyniku złożonej korekty nie jest bowiem zaległością podatkową w rozumieniu Ordynacji podatkowej. Strona zwróciła uwagę, że zgodnie z art. 51 O.p. zaległością podatkową jest podatek niezapłacony w terminie płatności. W tym przypadku brak jest terminu płatności kwoty objętej korektą. Kwota podatku dochodowego od osób prawnych do zapłaty wykazana w korekcie wynika z decyzji w sprawie porozumienia jednostronnego z 10 lipca 2019 r. dotyczącego uznania porównywalności istotnych warunków ustalonych pomiędzy Spółką a podmiotem powiązanym oraz potwierdzenia prawidłowości wyboru metody ustalania ceny transakcyjnej w uznanych warunkach, w transakcji wynikającej z umowy o współpracy biznesowej w zakresie produkcji, sprzedaży i dystrybucji płyt kompaktowych i obejmuje zakresem okres od 20 marca 2017 r. do 19 marca 2022 r. Strona podkreśliła, że stosownie do zapisów Porozumienia, w każdym roku objętym decyzją Strona zobowiązana była do osiągania minimalnego dochodu podatkowego, definiowanego jako podstawa opodatkowania po uwzględnieniu ewentualnych odliczeń straty z lat ubiegłych. Osiąganie wymaganego poziomu dochodu było dokonywane poprzez korektę ceny transferowej w transakcji, której dotyczy Porozumienie. Porozumienie nie wyznaczało terminu na dokonanie korekty dla lat podatkowych objętych porozumieniem, dla których roczne rozliczenie podatku dochodowego od osób prawnych zostało złożone przed dniem wydania Porozumienia. Wyznaczało taki termin tylko dla korekt dokonywanych za lata podatkowe kończące się po dniu wydania Porozumienia. Zdaniem Spółki, za termin płatności w tym przypadku nie może zostać uznany termin na złożenie rozliczenia rocznego podatku dochodowego od osób prawnych i zapłatę należnego podatku za 2018 r. W tym terminie Spółka nie posiadała Porozumienia. W przekonaniu Spółki brak jest zatem obowiązku naliczenia i zapłaty odsetek w związku z korektą. Odnosząc się do art. 53 O.p. dotyczącego naliczenia odsetek za zwłokę, Spółka wskazała, że aby naliczenie odsetek było możliwe oraz konieczne, niezbędne jest istnienie zarówno zaległości podatkowej, jak i terminu płatności podatku. Jak wskazano dla korekty za 2018 r. Porozumienie nie wyznaczyło terminu płatności. Zatem brak jest zaległości podatkowej oraz terminu, od którego można by naliczać odsetki.
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w W. ("Dyrektor IAS", "Dyrektor"), postanowieniem z [...] lipca 2020 r., utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika z [...] grudnia 2019 r. W uzasadnieniu po przywołaniu kolejno przepisów art. 78b, art. 76 § 1, art. 51 § 1, art. 53, art. 55 § 1 O.p., art. 27 ust. 1 ustawy z 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. z 2019 r., poz. 865 ze zm., dalej "u.p.d.o.p."), § 4 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia Ministra Finansów z 22 sierpnia 2005 r. w sprawie naliczania odsetek za zwłokę, oraz opłaty prolongacyjnej, a także zakresu informacji, które muszą być zawarte w rachunkach (Dz. U. Nr 165 poz. 1373 ze zm., dalej "rozporządzenie") Dyrektor podniósł, że w przedmiotowej sprawie przepisy, na podstawie których organ podatkowy pierwszej instancji naliczył Stronie odsetki za zwłokę, nie stanowią o powstaniu bądź niepowstaniu zaległości podatkowej oraz odsetek za zwłokę, tylko o sposobie zaliczania powstałego zwrotu podatku. Oznacza to, że w przypadku istnienia u podatnika zaległości podatkowej, jedynie zaliczenie wpłaty/nadpłaty czy zwrotu w kwocie odpowiadającej sumie zaległości podatkowej i przypadających do dnia zaliczenia odsetek od tej zaległości uwalnia podatnika od zobowiązania podatkowego, powodując jego wygaśnięcie.
Odnosząc się do stanowiska Strony o braku obowiązku naliczenia i zapłaty odsetek w związku z korektą, złożoną w oparciu o decyzję - Porozumienie, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w W. zauważył, że decyzje w sprawie porozumienia nie mają charakteru decyzji ustalających zobowiązanie podatkowe, gdzie termin płatności - ustalonego w decyzji zobowiązania podatkowego - wynosi 14 dni od dnia doręczenia tej decyzji (art. 47 § 1 O.p.). DIAS podkreślił, że decyzje w sprawie porozumienia rozstrzygają co do warunków rynkowych i zastosowanej metody ustalania cen transferowych. W przypadku, gdy Spółka dokonując korekty zeznania rocznego CIT-8. zastosowała się do decyzji w sprawie porozumienia, nie można twierdzić, że nastąpiło to w wyniku decyzji ustalającej zobowiązanie. Organ drugiej instancji jednocześnie zauważył, że przepisy Działu III, Rozdział 6 ustawy Ordynacja podatkowa (Odsetki za zwłokę i opłata prolongacyjna) nie regulują wpływu decyzji w sprawie porozumienia na naliczanie odsetek za zwłokę, w związku z czym odsetki te powinny być naliczane na zasadach ogólnych, chyba że przepisy porozumienia stanowią inaczej. W ocenie Dyrektora postanowienie NUS było prawidłowe w świetle obowiązujących przepisów.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na postanowienie Dyrektora Strona zaskarżyła to postanowienie w części dotyczącej naliczenia kwoty odsetek od złożonej korekty deklaracji podatku dochodowego od osób prawnych CIT-8 za 2018 r. w kwocie 110.224,00 zł. Wnosząc o uchylenie tego postanowienia w zaskarżonej części oraz poprzedzającego je postanowienia organu pierwszej instancji w zakresie zaliczenia podatku VAT na poczet powstałych zaległości w podatku dochodowym od osób prawnych za 2018 r., a także wnosząc o zwrot kosztów postępowania, zarzuciła naruszenie:
błąd w ustaleniach faktycznych polegający na nieprawidłowym przyjęciu, że Spółka zobowiązana jest do zapłaty odsetek wynikających ze złożonej korekty deklaracji CIT-8 za 2018 r. w podatku dochodowym od osób prawnych, podczas gdy obowiązek skorygowania deklaracji wynika z jednostronnego porozumienia, zgodnie z którym Spółka ma obowiązek utrzymania wymagalnego poziomu dochodu podatkowego, którego osiąganie dokonywane jest poprzez korektę ceny transferowej, której termin dokonania nie został zawarty w jednostronnym porozumieniu;
naruszenie prawa materialnego, tj. art. 51 § 1, art. 52 § 1 pkt 2 w związku z art. 53 § 1 O.p., poprzez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na błędnym uznaniu, że kwota wynikająca ze skorygowanej deklaracji CIT-8 za 2018 r. jest zaległością podatkową w podatku dochodowym od osób prawnych i naliczeniu od niej odsetek, podczas gdy nie wystąpiła zaległość podatkowa, a zatem naliczone odsetki są nienależne;
naruszenie przepisów postępowania:
art. 120 O.p., poprzez błędne uznanie, że Skarżąca zobowiązana jest do zapłaty naliczonych odsetek w związku ze złożoną korektą deklaracji CIT-8 za 2018 r., polegające na niewskazaniu podstawy prawnej przyjętego przez organ stanowiska,
art. 121 § 1 O.p., poprzez arbitralne uznanie, że Skarżąca zobowiązana jest do zapłaty naliczonych odsetek w związku ze złożoną korektą deklaracji CIT-8 za 2018 r., podczas gdy organ w sposób niepełny uzasadnił stanowisko i nie wskazał w wystarczający sposób z czego ono wynika,
art. 124 O.p., poprzez niewystarczające odniesienie się przez organ drugiej instancji w zaskarżonym postanowieniu do zawartego przez Spółkę jednostronnego porozumienia w kontekście wynikających do zapłaty zaległości podatkowych.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor wniósł o jej oddalenie. Podtrzymał stanowisko zajęte w zaskarżonym postanowieniu i powtórzył przedstawione w nim argumenty. Zarzuty skargi uznał za niezasadne.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r., poz. 2167 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Ocenie sądu podlega zgodność aktów, w tym kończących postępowanie lub podlegających zaskarżeniu zażaleniem postanowień wydanych w postępowaniu administracyjnym lub egzekucyjnym, z prawem procesowym i materialnym, obowiązującym w dacie wydania postanowienia. Zgodnie natomiast z art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r, poz. 2325 ze zm., dalej "p.p.s.a."), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (z zastrzeżeniem nieistotnym dla sprawy).
Złożona w niniejszej sprawie skarga została rozpoznana przez Sąd na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, stosownie do przepisu art. 119 pkt 3 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy stronie zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie.
Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie, gdyż jest niezasadna.
Przedmiotem kontroli jest postanowienie Dyrektora z [...] lipca 2020 r. utrzymujące w mocy postanowienie Naczelnika z [...] grudnia 2019 r. w części dotyczącej zaliczenia kwoty 2.539.675,00 zł ze zwrotu podatku od towarów i usług z 25 października 2019 r. w kwocie 9.055.102,00 zł na poczet zaległości w podatku dochodowym od osób prawnych za 2018 r. oraz na odsetki za zwłokę.
Kwestią sporną w niniejszym postępowaniu jest zaliczenie zwrotu podatku od towarów i usług za wrzesień 2019 r. na odsetki za zwłokę naliczone od zaległości w podatku dochodowym od osób prawnych za 2018 r. Skarżąca stanęła na stanowisku, że naliczone w postanowieniu odsetki są nienależne, gdyż wynikająca z korekty kwota podatku dochodowego od osób prawnych za 2018 r. do zapłaty nie jest zaległością podatkową, jak też brak jest terminu płatności tego podatku, który miałby stanowić podstawę do wyliczenia kwoty odsetek. Organy podatkowe stanęły natomiast na stanowisku, że przepisy ustawy Ordynacja podatkowa nie przewidują zwolnienia z naliczania odsetek za zwłokę od zaległości wynikających z decyzji wydawanych przez Szefa Krajowej Administracji Skarbowej.
Zdaniem Sądu rację należało przyznać organom.
Odnosząc się do wskazanego przez Skarżącego zarzutu błędu w ustaleniach faktycznych, polegającego na błędnym zinterpretowaniu charakteru złożonej korekty deklaracji CIT-8 za 2018 r. i naliczeniu odsetek od wynikającej z niej zaległości podatkowej, wskazać należy, że zarzut ten jest chybiony. Należy zauważyć, że termin płatności podatku dochodowego od osób prawnych (podobnie jak podatku dochodowego od osób fizycznych) określony został w art. 47 § 3 O.p., zgodnie z którym jeżeli podatnik jest obowiązany sam obliczyć i wpłacić podatek, za termin płatności uważa się ostatni dzień, w którym, zgodnie z przepisami prawa podatkowego, wpłata powinna nastąpić. Podkreślenia przy tym wymaga, że terminy płatności podatków, które podatnicy sami obliczają i wpłacają, są określone w ustawach regulujących te podatki. Są to terminy określone kalendarzowo, poprzez wskazanie dnia miesiąca, w którym podatek ten najpóźniej może być zapłacony. Przykładem takiego terminu jest termin określony w art. 45 u.p.d.o.f., z którego wynika, że podatnicy, na których ciąży obowiązek złożenia zeznania, wynikający z niego podatek mają wpłacić do 30 kwietnia roku następnego. Niniejsza sprawa dotyczy jednak podatku dochodowego od osób prawnych. W tym przypadku nieco inaczej określony został kalendarzowy termin wpłacenia podatku dochodowego od osób prawnych. Podatnicy, na podstawie art. 27 u.p.d.o.p., są zobowiązani wpłacić podatek do końca trzeciego miesiąca roku następnego (tj. następującego po upływie roku podatkowego) i w tym terminie wpłacić podatek należny albo różnicę między podatkiem należnym od dochodu wykazanego w zeznaniu a sumą należnych zaliczek za okres od początku roku. Taki sposób ustalenia terminu płatności wiąże się z tym, że rokiem podatkowym w tym podatku może być okres kolejnych 12 miesięcy wskazanych przez podatnika. W konsekwencji, jeżeli podatnik nie zastosuje się do przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, w tym nie zapłaci w terminie i w należnej wysokości danego podatku, to wówczas powstaje zaległość podatkowa.
W myśl art. 51 § 1 O.p. zaległością podatkową jest podatek niezapłacony w terminie płatności. Zaległość podatkowa powstaje zatem z mocy samego prawa. Sam fakt bezskutecznego upływu terminu płatności, bez konieczności wydawania w tym zakresie jakichkolwiek aktów władczych (decyzji lub postanowień), wiedzie do wystąpienia zaległości. Od zaległości podatkowych naliczane są odsetki za zwłokę od dnia następującego po dniu upływu terminu płatności podatku lub terminu, w którym płatnik lub inkasent był obowiązany dokonać wpłaty podatku na rachunek organu podatkowego (art. 53 § 1 i § 4 O.p.) do dnia, włącznie z tym dniem, zaliczenia zwrotu podatku na poczet zaległości podatkowej (§ 4 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia).
Artykuł 55 § 1 O.p. ustanawia obowiązek wpłacania przez podatnika odsetek za zwłokę bez wezwania organu podatkowego. Jeżeli zatem podatnik dokona wpłaty, która nie pokrywa kwoty zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę, wpłatę tę zalicza się proporcjonalnie na poczet kwoty zaległości podatkowej oraz kwoty odsetek za zwłokę w stosunku, w jakim, w dniu wpłaty, pozostaje kwota zaległości podatkowej do kwoty odsetek za zwłokę (art. 55 § 2 O.p.). W przypadku istnienia u podatnika zaległości podatkowej, jedynie wpłata przez podatnika kwoty odpowiadającej sumie zaległości podatkowej i przypadających do dnia wpłaty odsetek od tej zaległości uwalnia podatnika od zobowiązania podatkowego, powodując jego wygaśnięcie. Skarżąca wskazała, że zobowiązana była do przestrzegania warunków, jakie zostały zawarte w jednostronnym postanowieniu. Z warunków tych wynikało, że w każdym roku objętym decyzją Skarżąca zobowiązana była do osiągania minimalnego dochodu podatkowego, definiowanego jako podstawa opodatkowania po uwzględnieniu ewentualnych odliczeń straty z lat ubiegłych. Zgodnie z Jednostronnym porozumieniem osiąganie wymagalnego poziomu dochodu dokonywane będzie poprzez korektę ceny transferowej w transakcji, której dotyczy Jednostronne porozumienie. Skarżąca zwróciła uwagę, że ww. porozumienie nie wyznacza terminu na dokonanie korekt dla lat podatkowych objętych porozumieniem, dla których roczne rozliczenie podatku zostało złożone przez dniem jego wydania. Porozumienie wyznacza taki termin tylko dla korekt dokonywanych za lata podatkowe kończące się po dniu wydania Jednostronnego porozumienia. Podkreślić należy, że wśród przepisów Działu III, dotyczącego terminów płatności podatków powstających w myśl art. 21 § 1 pkt 1 O.p. oraz dotyczących zaległości podatkowych, a także w przepisach ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, brak jest przepisu, który określałby szczególne zasady liczenia terminów płatności w związku z wydaniem decyzji w sprawie porozumienia w sprawie cen transferowych. Oznacza to, że termin zapłaty podatku dochodowego od osób prawnych powinien być naliczany zgodnie z art. 27 u.p.d.o.p. w zw. z art. 47 § 3 O.p.
Odnosząc się do stanowiska Skarżącej o braku obowiązku naliczenia i zapłaty odsetek w związku z korektą, złożoną w oparciu o decyzję – porozumienie, wskazać należy, że kwota zaległości podatkowej w podatku dochodowym od osób prawnych za 2018 r. powstała w związku ze złożeniem przez Skarżącą w dniu 19 listopada 2019 r. korekty deklaracji CIT-8 za 2018 r. Zauważyć przy tym należy, że decyzje w sprawie porozumienia nie mają charakteru decyzji ustalających zobowiązanie podatkowe, gdzie podatek do zapłaty wynika z decyzji ustalającej wysokość zobowiązania podatkowego i wówczas termin do zapłaty podatku wynosi 14 dni od dnia doręczenia tej decyzji (art. 47 § 1 O.p.). Decyzje w sprawie porozumienia rozstrzygają co do warunków rynkowych i zastosowanej metody ustalania cen transferowych. W przypadku, gdy Skarżąca, dokonując korekty deklaracji CIT-8, zastosowała się do decyzji w sprawie porozumienia, nie można twierdzić, że nastąpiło to w wyniku decyzji ustalającej zobowiązanie.
Nie można tracić z pola widzenia, że wśród przepisów Działu III, Rozdział 6 Ordynacji podatkowej (Odsetki za zwłokę i opłata prolongacyjna) brak jest przepisu, który określałby szczególne zasady naliczania odsetek za zwłokę od zaległości powstałych w związku z wydaniem decyzji w sprawie porozumienia. Oznacza to, że odsetki te powinny być naliczane na zasadach ogólnych.
Z uwagi na to niezasadne są również zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego. Zdaniem Sądu zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie NUS jest zgodne z art. 51 § 1, art. 52 § 1 pkt 2 oraz art. 53 § 1 O.p.
W ocenie Sądu przeprowadzone w sprawie postępowanie nie narusza również zasad wynikających z art. 120, art. 121 § 1 i art. 124 O.p., tj. zasady działania na podstawie przepisów prawa (art. 120 O.p.), zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych (art. 121 § 1 O.p.) oraz zasady wyjaśniania stronom zasadności przesłanek, którymi kierują się organy, przy załatwianiu sprawy (art. 124 O.p.).
Realizacja zasady wyrażonej w art. 120, art. 121 § 1 i 124 O.p. przejawia się w starannym i merytorycznie poprawnym prowadzeniu postępowania. W ocenie Sądu Dyrektor wyjaśnił w sposób klarowny, dlaczego utrzymał w mocy postanowienie organu pierwszej instancji. Postanowienie zawiera uzasadnienie faktyczne i prawne, w którym organ wyjaśnia podstawy rozstrzygnięcia i przywołuje argumenty przemawiające za utrzymaniem w mocy postanowienia NUS w przedmiocie zaliczenia kwoty 3.335.169,00 zł ze zwrotu podatku od towarów i usług z [...] października 2019 r. w kwocie 9.055.102,00 zł na poczet zaległości m.in. w podatku dochodowym od osób prawnych za 2018 r., w tym kwoty 2.429.451,00 zł na należność główną oraz kwoty 110.224,00 zł na odsetki za zwłokę liczone od 1 kwietnia 2019 r. do 25 października 2019 r.
Należy podkreślić, że ocena zebranego materiału dowodowego uzasadnia stanowisko organu. Wnioski nieodpowiadające oczekiwaniom podatnika, ale znajdujące oparcie w materiale sprawy, nie mogą same w sobie godzić w zasadę zaufania do organów podatkowych lub w zasadę prawdy obiektywnej.
Z tych względów, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd oddalił skargę.