III SA/Wa 1744/21

III SA/Wa 1744/21 - Postanowienie WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2021-11-30
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2021-07-23
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Jacek Kaute /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne
Odrzucenie skargi
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Odrzucono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2019 poz 2325
art. 3 par. 2 pkt 2, art. 58 par. 1 pkt 6
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Dz.U. 2020 poz 1325
art. 141 par. 1 i 2
Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - t.j.
Sentencja
Dnia 30 listopada 2021 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: , Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Kaute, po rozpoznaniu w dniu 30 listopada 2021 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K.S. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] maja 2021 r. nr [...] w przedmiocie uznania za nieuzasadnione ponaglenia złożonego w postępowaniu w sprawie o stwierdzenie nadpłaty w podatku od nieruchomości postanawia: 1. odrzucić skargę, 2. zwrócić stronie skarżącej kwotę 100 zł (słownie: sto złotych) uiszczoną tytułem wpisu od skargi.
Uzasadnienie
K.S. ("Skarżąca") pismem z 22 czerwca 2021r. wniosła skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] maja 2021 r. w przedmiocie uznania za nieuzasadnione ponaglenia złożonego w postępowaniu w sprawie o stwierdzenie nadpłaty w podatku od nieruchomości.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm. zwanej dalej "P.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej między innymi przez orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty.
Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. Sąd odrzuca skargę jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne.
W przedmiotowej sprawie zaskarżone zostało postanowienie wydane po rozpatrzeniu ponaglenia na podstawie art. 141 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2020 r., poz. 1325 ze zm., dalej "O.p"). Ponaglenie jest instytucją znajdującą zastosowanie w przypadku niezałatwienia sprawy przez organ podatkowy we właściwym terminie lub terminie ustalonym na podstawie
art. 140 O.p. Organ podatkowy uznając ponaglenie za uzasadnione wyznacza dodatkowy termin załatwienia sprawy oraz zarządza wyjaśnienie przyczyn i ustalenie osób winnych niezałatwieniu sprawy w terminie, a w razie potrzeby podejmuje środki zapobiegające naruszaniu terminów załatwiania spraw w przyszłości. Organ stwierdza jednocześnie czy niezałatwienie sprawy w terminie miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 141 § 2 O.p.). Należy podkreślić, że ponaglenie z art. 141 § 1 O.p. nie stanowi środka zaskarżenia, bowiem nie służy kontroli rozstrzygnięć podjętych w postępowaniu podatkowym, natomiast stanowi środek mający przeciwdziałać bezczynności czyli swego rodzaju milczeniu organu. Ponaglenie ma na celu spowodowanie, aby stosowne rozstrzygnięcia zostały wydane. Zastosowania do niego nie mają przepisy dotyczące zażaleń zamieszczone w art. 236-239 O.p. Postanowienie wydane w związku z rozpoznaniem wniesionego przez stronę ponaglenia nie należy do postanowień kończących postępowanie, dotyczy bowiem kwestii wpadkowej, tj. bezczynności organu lub przewlekłości postępowania zaistniałej w toku danej sprawy. Nie można uznać, że postanowienie wydane w oparciu o art. 141 O.p jest postanowieniem rozstrzygającym sprawę co do istoty, skoro jego celem jest spowodowanie jedynie tego, aby w sprawie zostało podjęte rozstrzygnięcie. Pogląd zgodnie z którym stanowisko organu wyższego wyrażone w trybie art. 37 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego ma charakter wpadkowy, a którego odpowiednikiem jest art. 141 O.p, postanowienie wydane w trybie art. 37 k.p.a. nie podlega kognicji sądów administracyjnych jest szeroko zaaprobowany przez orzecznictwo (postanowienie NSA z dnia 27 kwietnia 2012 r., sygn. akt I OSK 872/12, postanowienie NSA z 31 stycznia 2013 r., sygn. akt I OSK 74/13). Pogląd ten sformułowany na gruncie przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, znajduje pełne zastosowanie w niniejszej sprawie.
Reasumując należy zauważyć, że sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej przez orzekanie w sprawach skarg na postanowienia, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty. Z uwagi na to, że na zaskarżone postanowienie nie przysługuje zażalenie, a jak wykazano wyżej, nie jest to postanowienie kończące postępowanie, ani rozstrzygające sprawę co do istoty, należy uznać, że zaskarżono rozstrzygnięcie, które nie podlega kognicji sądu administracyjnego. W takiej sytuacji wniesienie skargi należy uznać za niedopuszczalne. Z tego względu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. skarga powinna zostać odrzucona.
Z uwagi na powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji. O zwrocie uiszczonego wpisu orzeczono w punkcie 2. sentencji na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 i § 2 P.p.s.a., zgodnie z którym sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego lub cofniętego do dnia rozpoczęcia rozprawy.