III SA/WA 1733/05

III SA/Wa 1733/05 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2006-04-06
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2005-07-05
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Marta Waksmundzka-Karasińska /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6539 Inne o symbolu podstawowym 653
Skarżony organ
Minister Gospodarki Pracy i Polityki Społecznej
Treść wyniku
Uchylono zaskarżone postanowienie
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący asesor WSA Marta Waksmundzka-Karasińska, , , po rozpoznaniu w dniu 06.04.2006 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi Specjalistycznego Rehabilitacyjno-Ortopedycznego Zespołu Opieki Zdrowotnej we W. na postanowienie Ministra Polityki Społecznej z dnia [...] maja 2005 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wyjaśnienia niezgodności we wnioskach o wypłatę dofinansowania WnD za okres sprawozdawczy listopad - grudzień 2004r. 1) uchyla zaskarżone postanowienie, 2) stwierdza, że uchylone postanowienie nie może być wykonane w całości, 3) zasądza od Ministra Pracy i Polityki Społecznej na rzecz strony skarżącej kwotę 100 zł (sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia [...] maja 2005 r. Minister Polityki Społecznej utrzymał
w mocy postanowienie Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych (dalej: "PFRON") z dnia [...] marca 2005 r. o odmowie Skarżącemu Specjalistycznemu Rehabilitacyjno-Ortopedycznemu Zespołowi Opieki Zdrowotnej we W. przywrócenia 7-dniowego terminu do wyjaśnienia niezgodności we wnioskach o wypłatę dofinansowania (Wn-D) z okres sprawozdawczy obejmujący miesiące listopad i grudzień 2004 r.
O przywrócenie terminu Skarżący wniósł pismem z dnia 10 lutego 2005 r. Uzasadniając wniosek Skarżący przyznał, że nie sprawdził w terminie odpowiedzi na wniosek o dofinansowanie z PFRON. Jak wskazał jednak, główną tego przyczyną był fakt ograniczonego dostępu do sieci komputerowej internet. Skarżący podniósł, że wielokierunkowość wykorzystywania komunikacji elektronicznej, a w efekcie istotne spiętrzenie zadań realizowanych z wykorzystaniem internetu spowodowały niemożność opanowania całokształtu tych zadań przez jedną osobę, zwłaszcza, że
z tytułu zasadniczych obowiązków służbowych koncentruje się ona na rozliczaniu kontraktów z zakresu podstawowej działalności medycznej. Nadto powołał się na krytyczną sytuację finansową ogółu zakładów publicznej służby zdrowia, uniemożliwiającą dokonywanie zakupów rzeczowych na potrzeby bieżącej administracji i zaznaczył, że w bieżącym miesiącu dokonał zakupu kolejnego zestawu komputerowego, dążąc do zapewnienia terminowego wypełniania obowiązków wobec PFRON. W rezultacie Skarżący wniósł o uwzględnienie, że przyczyną uchybienia terminowi były okoliczności przez niego niezawinione, a nadto że niewypłacona przez PFRON kwota ma dla Skarżącego i jego pracowników ogromne znaczenie. Podkreślił też społecznie istotny profil swojej działalności.
Odmawiając przywrócenia terminu PFRON powołał się na art. 58 § 1 k.p.a.
i wskazał, że zasadniczą przesłanką przywrócenia terminu, określoną w tym przepisie, jest brak winy po stronie wnioskodawcy. Stwierdził przy tym, że Skarżący we wniosku z dnia 10 lutego 2005 r. przyznał, iż niedochowanie terminu nastąpiło
z powodu braku dostatecznych umiejętności ze strony pracownika odpowiedzialnego za kontakty z organem. W ocenie PFRON Skarżący we wniosku nie przedstawił żadnych wyjaśnień, które spełniałyby przesłanki wymienione w art. 58 § 1 k.p.a. i tym samym umożliwiałyby przywrócenie terminu zgodnie z wnioskiem. Organ podkreślił, że samo wniesienie prośby nie jest wystarczającą przesłanką do przywrócenia uchybionego terminu, gdyż konieczne jest także uprawdopodobnienie, że niedochowanie terminu nastąpiło bez winy wnioskodawcy. Wskazał też, że od strony postępowania można oczekiwać i wymagać szczególnej staranności w zakresie prowadzenia swoich spraw, co winno być także kontekstem do oceny przesłanki braku winy w uchybieniu terminowi. W ocenie PFRON w przedmiotowej sprawie dochowanie należytej staranności powinno polegać na bieżącym monitorowaniu stanu dokumentów złożonych do Systemu Obsługi Dofinansowań i niezwłocznej reakcji na wezwanie do dokonania żądanych korekt.
W zażaleniu na postanowienie PFRON Skarżący stwierdził, że powoływanie się przez organ na przepis art. 58 k.p.a. jest nietrafne, gdyż kodeks postępowania administracyjnego nie reguluje trybu załatwiania spraw w formie elektronicznej. Tymczasem w takiej właśnie formie składane są wnioski o dofinansowanie do wynagrodzeń osób niepełnosprawnych i w tej też formie są one załatwiane. Skarżący podkreślił, że ten sposób prowadzenia postępowania prowadzi do braku pouczenia strony o prawie oraz terminie do wniesienia odwołania i powołał się na orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego w zakresie skutków takiego braku. Nadto, powołując się na wyrok NSA z dnia 13 października 1999 r. sygn. akt I SA 459/99, Skarżący podniósł, że kolejną przesłanką przywrócenia terminu jest jednoczesne dopełnienie czynności, której nie dokonano w terminie. W ocenie Skarżącego spełnienie powyższej przesłanki w przyjętej formie elektronicznej jest niemożliwe, gdyż po upływie 7 dni, wyznaczonych przez przepis rozporządzenia Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z 30 grudnia 2003 r. w sprawie dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych (Dz. Nr 232, poz. 2330, ze zm.) - dalej powoływanego jako "rozporządzenie w sprawie dofinansowania", program elektroniczny nie przyjmuje korekty. Skarżący postawił także pytanie, w jaki sposób do obligatoryjnej formy elektronicznej zastosować art. 107 § 1 k.p.a. przewidujący wymóg zawarcia w decyzji administracyjnej pouczenia strony
o prawie i terminie do wniesienia odwołania. Zarzucił też tej formie naruszenie ogólnych zasad postępowania, określonych w k.p.a., w szczególności wynikającej
z art. 14 k.p.a. zasady pisemności. Skarżący stwierdził też, że nie bez znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy ma również wielkość błędu w jego wniosku (92 grosze), zaś pozbawienie go dofinansowania za okres dwóch miesięcy przy powyższej skali błędu narusza zasadę pogłębiania zaufania organu do Państwa, wyrażoną w art. 8 k.p.a.
Utrzymując w mocy postanowienie PFRON Minister Polityki Społecznej podzielił stanowisko organu pierwszej instancji i stwierdził, powołując się na literaturę, że przywrócenie terminu nie jest dopuszczalne, gdy strona dopuściła się lekkiego choćby niedbalstwa. Wskazując na treść zażalenia oraz akta sprawy Minister stwierdził, że wskazują one, iż strona z własnej winy uchybiła terminowi i nie przedstawiła wyjaśnień, które świadczyłyby o spełnieniu przesłanek wymienionych
w art. 58 § 1 k.p.a. W szczególności za takie organ nie uznał wyjaśnień Skarżącego, dotyczących braku sprzętu komputerowego. Odnosząc się do zarzutów zażalenia Minister za niezasadne uznał twierdzenie Skarżącego o niewłaściwym zastosowaniu
w sprawie art. 58 k.p.a. Podkreślił, że przepis art. 26c ust. 1a ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz. U. Nr 123, poz. 776, ze zm.) - dalej: "ustawa o rehabilitacji" nakłada na pracodawcę obowiązek przekazywania miesięcznych informacji i wniosku o wypłatę miesięcznego wynagrodzenia w formie dokumentu elektronicznego przez teletransmisję danych oraz pobieranie drogą elektroniczną potwierdzenia wysłanej informacji lub wniosku. Ponadto, wskazując na przepis § 3 ust 2 rozporządzenia
w sprawie dofinansowania, Minister stwierdził że niezachowanie 7-dniowego terminu do usunięcia nieprawidłowości w informacjach lub wnioskach powoduje ich pozostawienie bez rozpatrzenia. Z powyższego organ odwoławczy wywnioskował, że przy zachowaniu należytej staranności Skarżący winien zapoznać się w systemie obsługi dofinansowań z informacją o kwalifikacji jego wniosku do korekty.
Na powyższe postanowienie Skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wnosząc o jego uchylenie jako naruszającego prawo, tj. art. 7 Konstytucji RP poprzez działanie organu w sposób niezgodny
z prawem, tzn. z przepisami art. 26c ustawy o rehabilitacji, poprzez zaniechanie obligatoryjnej w postępowaniu administracyjnym formy pisemnej załatwienia sprawy oraz uniemożliwienie stronie skarżącej złożenia korekty w terminie, o jakim mowa
w art. 26c ust. 4a ustawy o rehabilitacji, a także z przepisami art. 6, art. 7 oraz art. 14
§ 1 k.p.a. poprzez obrazę zasad praworządności, uwzględnienia słusznego interesu strony oraz wymogu załatwiania spraw w formie pisemnej. Ponadto Skarżący zarzucił organowi błędną interpretację art. 58 k.p.a. przez przyjęcie, że z własnej winy uchybił on terminowi do dokonania czynności, a także przez pominięcie pozostałych przesłanek z tego przepisu.
W uzasadnieniu skargi Skarżący wskazał, że jedynym argumentem podnoszonym przez organy obu instancji w sprawie niniejszej jest okoliczność nie odebrania przez niego dostarczonej mu drogą elektroniczną informacji o konieczności korekty wniosku, czego efektem jest skutek prawny w postaci pozostawienia sprawy bez rozpatrzenia. Z argumentem tym Skarżący się nie zgodził, kwestionując zarówno jego zasadność jak i legalność. Wskazał, że przyjmując za podstawę rozważenia spornej kwestii przepisy ustawy jako aktu wyższego rzędu niż rozporządzenie PFRON obowiązany był przekazać mu informację o saldzie (art. 26c ust. 3 ustawy
o rehabilitacji) drogą pisemną, wcale nie w formie elektronicznej. W ocenie Skarżącego kolejne ustępy omawianego artykułu nie pozostawiają wątpliwości co do tego, kiedy forma elektroniczna może być użyta. Do jej zastosowania nie upoważnia również zdaniem Skarżącego delegacja zawarta w art. 26c ust. 6 ustawy o rehabilitacji, ani mające zastosowanie w sprawie w związku z art. 66 ustawy o rehabilitacji, przepisy k.p.a., w szczególności wyrażona w jego art. 14 zasada pisemności.
Skarżący wskazał, że do rozważenia sądu administracyjnego pozostaje charakter prawny wydruku-informacji PFRON z dnia 9 lutego 2005 r. o przekroczeniu przez Skarżącego dopuszczalnego terminu złożenia dokumentu-korekty WnD, skoro informacja ta zawiera treść kończącą postępowanie w sprawie, nie będąc przy tym ani decyzją administracyjną ani postanowieniem, nie zawiera podpisu osoby, która dokument sporządziła, a także pozbawia stronę prawa, które nadal jej przysługuje,
a to z mocy art. 26c ust. 4a ustawy o rehabilitacji. Skarżący zaznaczył, że nie otrzymał decyzji, o której mowa w art. 26c ust. 4a ustawy o rehabilitacji.
Kolejnym argumentem podniesionym w skardze jest okoliczność braku przewidzianej w ustawie o rehabilitacji możliwości pozostawienia przez PFRON wniosku o dofinansowanie bez rozpatrzenia. Stosownie do omawianego wyżej przepisu PFRON obowiązany jest przekazać pracodawcy pisemną informację o saldzie w terminie 7 dni od daty otrzymania od niego wniosku. Z kolei na uzgodnienie salda ustawa o rehabilitacji przewiduje okres do końca miesiąca następującego po miesiącu, w którym pracodawca złożył wniosek o dofinansowanie. Odnosząc się do stanu faktycznego sprawy Skarżący wskazał, że okres ten kończył się z dniem 28 lutego 2005 r. i podkreślił, że już po dniu 24 stycznia 2005 r. nie było możliwe złożenie korekty ponieważ program informatyczny PFRON jej nie przyjmował. Skarżący oświadczył, że pomimo, iż w lutym 2005 był nadal w otwartym terminie do uzgodnienia salda, jednak został zobligowany przez PFRON do złożenia wniosku
o przywrócenie terminu, co uczynił w dniu 10 lutego 2005 r. Następnie organ odmówił Skarżącemu przywrócenia terminu, powołując się na argument winy Skarżącego
w uchybieniu terminowi. Zdaniem Skarżącego wobec niedochowania przez organ pisemnej formy powiadomienia o błędzie termin 7-dniowy do złożenia korekty
w ogóle nie rozpoczął biegu, a tym bardziej nie mógł zatem rozpocząć biegu 7-dniowy termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu.
Odnosząc się zaś do kwestii winy w uchybieniu terminowi Skarżący zaprzeczył jakoby można mu tę winę przypisać. Fakt posiadania przez Skarżącego tylko jednego stanowiska komputerowego z dostępem do internetu nie może w jego ocenie być mu poczytany za winę w zarządzaniu jednostką organizacyjną, mając na uwadze krytyczną sytuację finansową zakładów publicznej służby zdrowia. Skarżący podniósł, że przy tak głębokim niedofinansowaniu świadczeń zdrowotnych urządzenie drugiego stanowiska internetowego tylko dla potrzeb rozliczeń zdrowotnych z PFRON stanowiłoby niegospodarność w rozumieniu przepisów o finansach publicznych. Jednocześnie zaznaczył, że pracownik, korzystający z komputera w sieci internetowej, zajmuje się w zasadniczym zakresie swoich obowiązków, rozliczeniem udzielanych przez Skarżącego świadczeń zdrowotnych i w okresie, którego dotyczy sprawa niniejsza, tj. w okresie przełomu roku, jest on obciążony szczególnie dużą ilością pracy. W takim stanie rzeczy przepisy kodeksu pracy, mające w sprawie zastosowanie w związku z art. 66 ustawy o rehabilitacji, nie pozwalają na przyjęcie, że pracownik zaniedbał wykonania obowiązku służbowego, tj. sprawdzenia dodatkowo przychodzącej poczty elektronicznej.
W odpowiedzi na skargę Minister Polityki Społecznej wniósł o jej oddalenie.
Pismem z dnia 21 lipca 2005 r. Skarżący, wnosząc o rozpatrzenie sprawy
w postępowaniu uproszczonym, ponowił argumentację przedstawioną wcześniej
w skardze.
Rozpoznając sprawę w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - dalej: "p.p.s.a." Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Skarga jest zasadna i zasługuje na uwzględnienie.
Dokonując oceny zaskarżonej decyzji Sąd działał w zakresie kontroli sądowoadministracyjnej, wyznaczonej przepisem art. 1 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1271). Zgodnie z powyższą normą sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, której przejawem mogą być akty lub czynności wymienione w art. 3 § 2 p.p.s.a., pod względem ich zgodności z prawem. Wobec tego dla usunięcia z obrotu prawnego zaskarżonego aktu, wydanego przez organ administracyjny, konieczne jest stwierdzenie, że doszło przy jego wydawaniu do naruszenia przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawą do wznowienia postępowania, a zatem że spełniona została jedna z przesłanek, określonych w art. 145 § 1 lit. a - c p.p.s.a., lub, zgodnie z art. 145 §1 pkt 2 p.p.s.a., w sytuacji gdy zaskarżony akt dotknięty jest wadą nieważności.
W sprawie niniejszej w ocenie Sądu zaskarżone postanowienie Ministra Polityki Społecznej wydane zostało z naruszeniem przepisów postępowania w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy, a zatem że spełniona została przesłanka z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a.
Przedmiotem zaskarżenia w sprawie niniejszej jest postanowienie Ministra Polityki Społecznej utrzymujące w mocy postanowienie PFRON o odmowie Skarżącemu przywrócenia 7-dniowego terminu do wyjaśnienia niezgodności we wniosku o wypłatę dofinansowania (Wn-D) za okres sprawozdawczy listopad-grudzień 2004 r. Przedmiotowa kwestia procesowa uregulowana została w art. 58 k.p.a., zgodnie z którym termin, któremu uchybiono, organ przywraca na wniosek strony, jeżeli uprawdopodobni ona, że uchybienie nastąpiło bez jej winy (§ 1), zaś wniosek o przywrócenie złożono w terminie 7 dni od ustania przyczyny uchybienia terminowi i jednocześnie dopełniono czynności, dla której określony był termin (§ 2). Przytoczony wyżej przepis miał w sprawie niniejszej zastosowanie w związku
z odesłaniem ogólnym, zawartym w art. 66 ustawy o rehabilitacji, oraz w związku
z odesłaniem szczególnym do postępowania przed PFRON, zawartym w art. 45 ust 3a ustawy o rehabilitacji.
Odmawiając Skarżącemu przywrócenia terminu organy powołują się na okoliczność niewypełnienia przesłanki, wskazanej w art. 58 § 1 k.p.a., tj. na nieuprawdopodobnienie przez Skarżącego braku winy w uchybieniu terminowi.
W ocenie organów niedochowanie terminu spowodowane zostało nieodebraniem przez Skarżącego skierowanego do niego w formie elektronicznej wezwania do wyjaśnienia niezgodności w złożonym wniosku o dofinansowanie, stosownie do § 3 ust. 2 rozporządzenia w sprawie dofinansowania. W dacie wydania zaskarżonego postanowienia powyższy przepis stanowił, iż w przypadku stwierdzenia nieprawidłowości w informacjach lub wnioskach PFRON informuje o nich wnioskującego pracodawcę i wzywa do ich usunięcia w terminie 7 dni od otrzymania wezwania. Sąd podkreśla, że przytoczona regulacja nie określa w żaden sposób formy, w jakiej PFRON winien kierować do wnioskodawcy wezwanie do wyjaśnienia nieprawidłowości zawartych w złożonym wniosku. Prawodawca posłużył się w nim bowiem wyłącznie określeniem "wzywa". Niedopuszczalne jest natomiast przyjęcie, że fakt zobowiązania niektórych pracodawców do przesyłania informacji i wniosków za pomocą programu informatycznego, zwalnia organ administracji publicznej od obowiązku działania w zgodności z ogólnymi zasadami postępowania, wyrażonymi w k.p.a., w tym m.in. z zasadą pisemności postępowania i oficjalności doręczeń, określoną w art. 14 k.p.a.
Mając też na względzie okoliczność, że przepisy ustawy o rehabilitacji nie zawierają żadnych szczegółowych regulacji w tym zakresie, które - jako przepisy aktu tej samej rangi - mogłyby stanowić wyjątek od unormowań zawartych w k.p.a., Sąd stwierdził, że należy przyjąć, iż w sprawie miały zastosowanie ogólne zasady dotyczące formułowania wezwań w postępowaniu administracyjnym, zawarte
w przepisach Rozdziału 9 Działu I k.p.a. Zgodnie z art. 50 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej może wzywać osoby do udziału w podejmowanych czynnościach i do złożenia wyjaśnień lub zeznań osobiście, przez pełnomocnika lub na piśmie, jeżeli jest to niezbędne dla rozstrzygnięcia sprawy lub dla wykonywania czynności urzędowych. Niezbędne elementy takiego wezwania określa natomiast art. 54 § 1 i § 2 k.p.a., który stanowi, że w wezwaniu wskazać należy nazwę i adres organu wzywającego, imię i nazwisko wzywanego, w jakiej sprawie oraz w jakim charakterze i w jakim celu zostaje wezwany, czy wezwany powinien się stawić osobiście lub przez pełnomocnika, czy też może złożyć wyjaśnienie lub zeznanie na piśmie, termin, do którego żądanie powinno być spełnione, albo dzień, godzinę i miejsce stawienia się wezwanego lub jego pełnomocnika, skutki prawne niezastosowania się do wezwania,
a nadto winno być opatrzone podpisem pracownika organu wzywającego, z podaniem imienia, nazwiska i stanowiska służbowego podpisującego.
Nie ulega wątpliwości Sądu, że skierowane do Skarżącego wyłącznie w formie elektronicznej wezwanie do wyjaśnienia niezgodności we wniosku o dofinansowanie powyższych wymogów nie spełniało. Z akt sprawy, w których znajduje się wydruk komputerowy wezwania, wynika, że nie zostało ono opatrzone właściwymi podpisami. Nadto nie zostało ono doręczone Skarżącemu w sposób zgodny z ogólnymi zasadami doręczeń, określonymi w art. 39 k.p.a. Przepis ten przewiduje dla doręczenia pism
w postępowaniu administracyjnym wyłącznie formę przesyłki pocztowej za potwierdzeniem odbiór, doręczenie przez pracownika lub inne upoważnione osoby albo organy. Nie przewiduje on natomiast doręczenia pism stronie za pośrednictwem poczty elektronicznej.
Tym samym zasadne jest zawarte w skardze twierdzenie, że w sprawie niniejszej nie doszło do uchybienia terminowi do złożenia wyjaśnień, a tym samym, że zachodziła wskazana w art. 26c ust. 4a przesłanka odmowy dofinansowania, gdyż
w istocie termin ten nie rozpoczął biegu, ponieważ nie nastąpiło skuteczne doręczenie wezwania stronie postępowania.
Podobną ocenę prawną wyraził już Wojewódzki Sąd Administracyjny
w Warszawie w wyroku z dnia 28 czerwca 2005 r. sygn. akt III SA/Wa 1042/05, zaś sąd orzekający w sprawie niniejszej pogląd wyrażony w powyższym wyroku w pełni podziela.
Na marginesie Sąd zauważa, że w sprawie niniejszej doszło także do naruszenia przepisów postępowania przy wydaniu postanowienia przez organ pierwszej instancji. Postanowienie to wydane zostało bowiem z naruszeniem art. 124 § 1 k.p.a., określającego niezbędne elementy postanowienia administracyjnego. Jednym z wymienionych w tym przepisie elementów jest oznaczenie organu administracji publicznej, który postanowienie wydał. Sąd stwierdził, że postanowienie z dnia
[...] marca 2005 r. takiego oznaczenia nie zawiera. Okoliczność tę winien uwzględnić organ drugiej instancji, dokonując ponownego rozpatrzenia sprawy.
W tej sytuacji Sąd stwierdził naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 50, art. 54 oraz art. 58 k.p.a. mające istotny wpływ na wynik sprawy. W tym samym stopniu naruszone zostały przepisy art. 6 i 7 k.p.a. statuujące zasadę praworządności oraz zasadę nadzoru i kontroli nad przestrzeganiem prawa. Naruszony został również przepis art. 14 § 1 k.p.a. ustanawiający zasadę pisemności, z której wynika obowiązek organu załatwienia sprawy w formie pisemnej. .
Mając powyższe na uwadze Sąd stwierdził, iż wypełniona została przesłanka, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a.. Sąd działając na podstawie powyższego przepisu oraz na podstawie art. 152 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji. Orzekając w przedmiocie zasądzenia kosztów Sąd działał na podstawie art. 200 p.p.s.a.