III SA/Wa 171/09

III SA/Wa 171/09 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2009-05-29
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2009-01-26
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Hieronim Sęk /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne
Podatek od towarów i usług
Sygn. powiązane
I FSK 1535/09 - Postanowienie NSA z 2010-09-28
Skarżony organ
Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku
Stwierdzono nieważność decyzji I i II instancji
Powołane przepisy
Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
art. 70 par. 1, art. 59
Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Hieronim Sęk, Sędziowie Sędzia WSA Ewa Radziszewska-Krupa (sprawozdawca), Sędzia WSA Andrzej Góraj, Protokolant Ewa Chojnacka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 maja 2009 r. sprawy ze skargi N. sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] listopada 2008 r. nr [...] w przedmiocie określenia prawidłowej wysokości zobowiązania w podatku od towarów i usług 1) stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Naczelnika Urzędu Celnego [...] w W. z dnia [...] grudnia 2006 r., nr [...], 2) określa, że decyzje, których nieważność stwierdzono w punkcie 1), nie mogą być wykonane w całości, 3) zasądza od Dyrektora Izby Celnej w W. na rzecz N. sp. z o.o. z siedzibą w W. kwotę 5 600 zł (słownie: pięć tysięcy sześćset złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia [...] listopada 2008 r., wydaną na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926 ze zm.; dalej "O.p.") oraz art. 2 ust. 2, art. 6 ust. 7 i art. 15 ust. 4 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 11, poz. 50 ze zm.; dalej "ustawa o VAT z 1993 r."), a także art. 33 ust. 2 i art. 34 ust. 4 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.; dalej "ustawa o VAT z 2004 r."), Dyrektor Izby Celnej w W. (dalej: "DIC"), po rozpatrzeniu odwołania N. Spółki z o. o. z siedzibą w W. (dalej: "Spółka"), utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego [...] w W. (dalej: "NUC") z [...] grudnia 2006r. w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania w podatku od towarów i usług.
Z motywów zaskarżonej decyzji wynika, że organy celne (Naczelnik Urzędu Celnego [...] w W. decyzja z [...] sierpnia 2003r. oraz Dyrektor Izby Celnej w W. z [...] marca 2005r.) zakwestionowały wykazaną przez Spółkę w zgłoszeniu celnym z [...] maja 2001r. wartość celną dopuszczonych do obrotu towarów (farmaceutyków) oraz wysokość kwoty wynikającej z długu celnego, a następnie określiły prawidłową, uwzględniającą udzielone Spółce upusty, wartość zaimportowanych towarów, co miało wpływ na wysokość należnego podatku od towarów i usług. Decyzję ww. były przedmiotem kontroli Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który nie podzielił stanowiska Spółki i skargę oddalił (wyrok z 26 stycznia 2006r. sygn. akt V SA/Wa 1437/05, prawomocny od 3 lutego 2006r.). Dlatego też, po wszczęciu postępowania NUC [...] grudnia 2006r. wydał decyzję w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania w podatku od towarów i usług. Decyzję doręczono Spółce [...] lutego 2007r.
W odwołaniu od decyzji NUC z [...] grudnia 2006r. Spółka wniosła o jej uchylenie. Zarzuciła naruszenie:
- art. 7 Konstytucji RP oraz art. 120 O.p. przez niewłaściwe zastosowanie w sprawie przepisów art. 11 ust. 2, art. 11c ust. 2 i 4 ustawy o VAT z 1993 r. – bezpodstawne zastosowanie przez organ celny ww. przepisów pomimo ich nieobowiązywania w dacie wydania decyzji oraz dokonania zgłoszenia celnego;
- art. 7 Konstytucji RP oraz art. 120 Op, przez niewłaściwe zastosowanie przepisu art. 33 ust. 2 ustawy o VAT z 2004 r.;
- art. 15 ust. 4 ustawy o VAT z 1993 r., przez nieprawidłowe określenie przez organy celne podstawy opodatkowania w imporcie towarów, pomimo faktu, że podstawa opodatkowania została prawidłowo określona przez Spółkę w zgłoszeniu celnym.
Wskazała, że zaskarżona decyzja została wydana bez podstawy prawnej, gdyż w jej sentencji powołane zostały przepisy nieobowiązujące w dniu orzekania. Postawiła także szereg zarzutów dotyczących nieprawidłowego jej zdaniem określenia wartości celnej importowanych towarów, podtrzymując swoje stanowisko co do prawidłowości zadeklarowanych przez nią w zgłoszeniu celnym kwot.
DIC w zaskarżonej decyzji z [...] listopada 2008r. utrzymał w mocy decyzję NUC z [...] grudnia 2006r., powołał się na art. 6 ust. 7 ustawy o VAT z 1993 r. i wyjaśnił, że obowiązek podatkowy w imporcie towarów powstaje z chwilą powstania długu celnego. Natomiast w świetle obowiązujących przepisów celnych, wprowadzenie towaru na polski obszar celny lub jego wyprowadzenie z polskiego obszaru celnego powoduje z mocy prawa powstanie przewidzianych w tych przepisach obowiązków i uprawnień. Zgłaszający obowiązany jest do dokonania zgłoszenia celnego w formie pisemnej, deklarując właściwe dane stanowiące podstawę do określenia kwoty wynikającej z długu celnego (art. 64 § 1 Kodeksu celnego). Przyjęcie zgłoszenia celnego powoduje z mocy prawa objęcie towaru procedurą celną oraz określenie kwoty wynikającej z długu celnego (art. 65 § 3 Kodeksu celnego). Obowiązek w podatku VAT ciąży w takiej sytuacji na podatniku, który obowiązany jest do obliczenia i wykazania w zgłoszeniu celnym kwoty podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowego, z uwzględnieniem obowiązujących stawek. Jeżeli w wyniku weryfikacji zgłoszenia celnego organ celny stwierdzi, że kwoty podatku zostały wyliczone nieprawidłowo, naczelnik urzędu celnego wydaje decyzję określającą podatki w prawidłowej wysokości (art. 33 ust. 2 ustawy o VAT z 2004 r.). Zgodnie zaś z postanowieniami art. 15 ust. 4 ustawy o VAT z 1993 r., podstawą opodatkowania towaru w imporcie towarów jest wartość celna powiększona o należne cło. W sytuacji zatem, gdy prawomocnym orzeczeniem stwierdzono, że zarówno wartość celna towaru, jak i kwota cła, zostały w zgłoszeniu celnym wykazane nieprawidłowo, koniecznym stało się określenie prawidłowej wysokości zobowiązania podatkowego, powstałego z mocy prawa w chwili powstania długu celnego.
W związku z powyższym, zdaniem organu odwoławczego, NUC w rozpatrywanej sprawie zasadnie skorygował podstawę opodatkowania i określił
zobowiązanie w prawidłowej, niższej od deklarowanej kwocie, na podstawie przepisów obowiązujących w dniu powstania obowiązku podatkowego.
Zgadzając się z zarzutem nieprawidłowego powołania przez organ I instancji nieobowiązujących przepisów art. 11c ust. 2 i ust. 4 ustawy o VAT z 1993 r., organ odwoławczy stwierdził, że uchybienie to nie ma istotnego wpływu na wynik sprawy. W dniu orzekania obowiązywał bowiem stanowiący podstawę rozstrzygnięcia art. 34 ust. 2 i ust. 4 ustawy o VAT z 2004 r.
Odnośnie zarzutów co do prawidłowości określenia wartości celnej organ odwoławczy stwierdził, że mogły być one podnoszone w postępowaniu zakończonym ostateczną decyzją w sprawie określenia długu celnego, niniejsze postępowanie dotyczy zaś określenia zobowiązania podatkowego, dlatego odstąpił od uzasadnienia kwestii nie stanowiącej przedmiotu niniejszego postępowania.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Spółka wniosła o uchylenie decyzji DIC, a także poprzedzającej ją decyzji NUC oraz o zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania. Zarzuciła naruszenie:
1. art. 70 § 1 O.p. poprzez określenie w decyzji wysokości zobowiązania podatkowego pomimo upływu 5 letniego terminu licząc od końca roku kalendarzowego, w którym zobowiązanie podatkowe powstało;
2. art. 59 § 1 pkt 9 i art. 68 § 1 O.p. w związku z art. 20 § 1 i § 2 ustawy z dnia 12 września 2002r. o zmianie ustawy Ordynacja podatkowa oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. Nr 169, poz. 1387) przez określenie w decyzji wysokości zobowiązania podatkowego pomimo upływu 3 letniego terminu licząc od końca roku kalendarzowego, w którym powstał obowiązek podatkowy;
3. art. 11c ust. 1 ustawy o VAT z 1993 r. – w brzmieniu aktualnym na dzień powstania obowiązku podatkowego, przez ponowne ustalenie w decyzji wysokości podatku, pomimo braku ustalenia, iż pierwotnie ustalona jego wysokość był niższa od należnej;
4. art. 233 § 1 pkt 2 lit. a) O.p., przez utrzymanie w mocy decyzji I instancji, pomimo ustalenia, iż została ona wydana z naruszeniem prawa – w oparciu o błędną podstawę prawną;
5. art. 15 ust. 4 ustawy o VAT z 1993 r., przez nieprawidłowe określenie przez organy celne podstawy opodatkowania w imporcie towarów, pomimo faktu, że podstawa opodatkowania została prawidłowo określona przez Spółkę w zgłoszeniu celnym;
6. art. 33 i 34 ustawy o VAT z 2004 r. w zw. z art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. Prawo celne, w zw. z art. 121 § 1 i art. 125 § 1 O.p., przez ponowne zakwestionowanie dokonanego przez Spółkę zgłoszenia celnego, pomimo uprawomocnienia się zapadłej w odrębnym postępowaniu decyzji uznającej zgłoszenie celne za nieprawidłowe w zakresie wartości celnej i wymiaru cła.
Wskazała, że przepis art. 70 § 1 O.p. wprost wyklucza możliwość, w której organ podatkowy – pomimo upływu terminu przedawnienia – mógłby ponownie określać kwotę zobowiązania podatkowego. Przepis ten nie różnicuje przy tym, czy znajduje on zastosowanie jedynie w sytuacji, w której korekta pierwotnej wysokości zobowiązania podatkowego miałaby doprowadzić zobowiązanie podatnika do dokonania dopłaty, czy też sytuacji, w której organ dokonałby ustalenia nadpłaty. Upływ pięcioletniego terminu liczonego od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku, powoduje przekreślenie bytu prawnego przedmiotu, o którym mógłby orzekać organ podatkowy. Innymi słowy, jeśli organ podatkowy wszczyna postępowania zmierzające do zweryfikowania pierwotnie ustalonej wysokości zobowiązania podatkowego po upływie terminu wskazanego w art. 70 § 1 O.p., przedmiot ten "przestaje istnieć".
Ponadto Spółka podniosła, iż organ odwoławczy nie odnotował, iż w dacie zaistnienia zdarzenia stanowiącego podstawę do uiszczenia spornej należności nie obowiązywał art. 33 ust. 2 ustawy o VAT z 2004 r., a jego odpowiednik, tj. art. 11c ustawy o VAT z 1993 r. W konsekwencji więc zaskarżona decyzja, oraz poprzedzająca ja decyzja, została wydana z rażącym naruszeniem art. 11c ustawy o VAT z 1993 r., co miało bezpośredni wpływ na wynik niniejszej sprawy.
Kolejno Spółka wskazuje na brak konsekwencji organu odwoławczego, który z jednej strony zmienia podstawę prawną rozstrzygnięcia, a z drugiej w całości utrzymuje w mocy decyzje, wydane na odmiennej podstawie prawnej. W jej ocenie nawet jeśli przyjąć, iż dostrzeżone uchybienie nie miało charakteru kwalifikowanego (wada określona przepisem art. 156 k.p.a.), to i tak organ odwoławczy winien był uchylić decyzję I instancji, zmieniając ja przynajmniej w zakresie podstawy prawnej, zwłaszcza jeśli nie skorzystał z możliwości przykładowo sprostowania oczywistej omyłki, za którą notabene nie można potraktować świadomie wskazanej przez organ I instancji wadliwej podstawy wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia. Zdaniem Spółki każda decyzja organu administracji państwowej musi zawierać podstawę prawną. Sformułowanie "konkretny przepis" oznacza oczywiście również "poprawny przepis". Jeśli więc decyzja organu I instancji nie została oparta na poprawnym przepisie prawnym, a więc ewidentnie wydana została niezgodnie z art. 210 O.p., a organ odwoławczy nie sanował tego błędu (poprzez sposoby wskazane powyżej) – nie istnieje inna możliwość niż uchylenie tej decyzji. Przedmiotem badania przez sąd administracyjny jest przede wszystkim, czy decyzja wydana została zgodnie z wymogami art. 210 O.p., z kolei w przypadku stwierdzenia, że decyzja zostały wydana z naruszeniem tego przepisu (co niewątpliwie w tej sprawie miało miejsce) – zaskarżona decyzja powinna zostać uchylona.
W przekonaniu Spółki powody te są wystarczające do uchylenia tej decyzji ze względu na rażące naruszenie procedury przez organy obu instancji.
Dalej Spółka wskazała, iż możliwość wydania przez organ odwoławczy rozstrzygnięcia niezgodnego z zaskarżonymi decyzjami aktualizuje się wyłącznie w wypadku oparcia się o art. 233 § 1 pkt 2 O.p. i przynajmniej częściowego uchylenia zaskarżonego rozstrzygnięcia, w takim zakresie, w jakim organ odwoławczy dostrzega konieczność jego zmiany (przykładowo w zakresie podstawy prawnej). Reasumując Spółka wskazała, iż przepisy O.p. nie przewidują możliwości, w której organ odwoławczy dostrzegając uchybienia pierwotnego rozstrzygnięcia koryguje je, jednocześnie w całości utrzymując w mocy decyzję organu I instancji, opierając własne rozstrzygnięcie o przepis art. 233 § 1 pkt 1 O.p.
Strona wskazała również, uzasadniając zarzut naruszenia art. 15 ust. 4 ustawy o VAT z 1993 r., że dla kwestii ustalenia wartości celnej towaru znaczenie miał wyłącznie stan istniejący na dzień dokonania przez Spółkę zgłoszenia celnego. Jeżeli zaś z przepisów Kodeksu celnego jednoznacznie wynikało, że (w przypadku istnienia wartości transakcyjnej) wartością celną jest wartość transakcyjna, czyli cena towaru, to i ona musiała być ustalona ostatecznie według stanu na dzień przyjęcia zgłoszenia celnego - czyli dokładnie tak jak uczyniła to Spółka. W przypadku Spółki, w dniu dokonania zgłoszenia, cena uwidoczniona na fakturze handlowej załączonej do zgłoszenia celnego odpowiada wartości transakcyjnej importowanego towaru w rozumieniu ceny należnej za importowany towar, zgodnie z art. 23 § 1 Kodeksu celnego. Upust udzielony został Spółce już po dokonaniu odprawy celnej. Nie było zatem żadnych podstaw do kwestionowania ceny wskazanej na fakturze handlowej jako wartości transakcyjnej importowanych towarów. Wartość celna w dniu przyjęcia zgłoszenia celnego nie mogła uwzględniać ewentualnie udzielonych późniejszych upustów.
Ponadto Spółka dodała, iż w przedmiocie oceny konsekwencji wiążących Spółkę umów, stanowiących podstawę do korekty zgłoszeń celnych (tzw. rabaty postimportowe), miał okazję wypowiedzieć się już tutejszy Sąd, podzielając argumentację podnoszoną przez Spółkę w niniejszym postępowaniu.
W ocenie Spółki kontrola zgłoszenia celnego z punktu widzenia: wartości celnej i wymiaru cła oraz kwoty podatku są przedmiotowo odrębne to istnieje konieczność ich rozstrzygania w jednej decyzji. Samo zakwestionowanie wartości celnej nie implikuje wadliwości określenia przez stronę należnego podatku.
W odpowiedzi na skargę DIC podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Skarga jest zasadna.
Zdaniem Sądu zaistniały przesłanki nakazujące stwierdzenie nieważności zarówno zaskarżonej decyzji, jak i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji, a to z uwagi na rażące naruszenie przepisów regulujących przedawnienie zobowiązań podatkowych i jego skutki.
Stwierdzając zaś nieważność decyzji z uwagi na aspekty przedawnienia Sąd zważył, że stan faktyczny rozpatrywanej sprawy nie był między stronami sporny. W 2001 r. Spółka dokonała zgłoszenia celnego, w którym zadeklarowała między innymi podatek VAT należny z tytułu importu wykazanych w zgłoszeniu towarów (leków). Spółka uiściła zadeklarowany podatek.
Postanowieniem z [...] czerwca 2005 r. NUC wszczął z urzędu postępowanie podatkowe w sprawie określenia prawidłowej kwoty podatku VAT z tytułu importu towaru. Decyzją z [...] grudnia 2006 r. określił tenże podatek. Decyzja ta została doręczona Spółce [...] lutego 2007 r.
W takim stanie rzeczy koniecznym stało się przede wszystkim ustalenie, czy upływ czasu spowodował przedawnienie przedmiotowego zobowiązania podatkowego i czy możliwe było wydanie decyzji określającej wysokość podatku a wcześniej w ogóle wszczęcie postępowania w tym przedmiocie.
Zgodnie z art. 70 § 1 O.p. zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku.
Termin płatności podatku VAT z tytułu importu wykazanego przez Spółkę w zgłoszeniu celnym upłynął w 2001 r. Z akt sprawy nie wynika, aby wystąpiły zdarzenia skutkujące zawieszeniem lub przerwaniem biegu przedawnienia.
Przyjąć zatem należało, że termin przedawnienia obciążającego Spółkę zobowiązania, liczony stosownie do treści art. 70 § 1 O.p., upływał [...] grudnia 2006 r.
Wszczęcie postępowania podatkowego miało miejsce w czerwcu 2005 r., a wydanie decyzji pierwszoinstancyjnej w grudniu 2006 r., czyli przed upływem wskazanego terminu przedawnienia. Natomiast doręczenie decyzji Spółce nastąpiło dopiero w 2007 r., czyli bez wątpienia po wskazanej wyżej dacie przedawnienia zobowiązania podatkowego.
Organ odwoławczy stanął na stanowisku, że nie doszło do przedawnienia zobowiązania podatkowego, a to z uwagi na jego wcześniejsze wygaśnięcie w momencie zapłaty podatku. Z tą chwilą przestał bowiem biec termin przedawnienia. Tym samym po zapłacie podatku, w każdym czasie możliwym stało się wydanie decyzji określającej na nowo wymiar podatku (w kwocie nie wyższej niż zapłacił podatnik) i jej doręczenie. Uzasadniając ten pogląd organ odwoławczy wskazał, że wynika on z uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 października 2003 r., sygn. akt FPS 8/03 (ONSA 2004/1/7).
Stanowisko Skarżącej jest odmienne – jej zdaniem nastąpiło przedawnienie zobowiązania, co powinno skutkować umorzeniem wszczętego postępowania. Uchwała powyższa nie znajduje bowiem zastosowania w stanie faktycznym rozpatrywanej sprawy.
Zdaniem Sądu rację ma Spółka. NUC przed upływem terminu przedawnienia oprócz wydania decyzji określającej wysokość podatku powinien ją także podatnikowi skutecznie doręczyć. Doręczenie decyzji miało miejsce po blisko 6 latach od końca roku podatkowego, w którym dokonano czynności opodatkowanych i w którym upływał termin płatności podatku.
Do istoty prawa podatkowego należy ograniczona w czasie możliwość domagania się spełnienia zobowiązań przez podatników, jak i możliwość domagania się przez podatników uwzględnienia przez organy podatkowe przysługujących im praw. Wyrazem tego jest zamieszczenie w O.p. z jednej strony instytucji przedawnienia zobowiązania podatkowego (art. 70) oraz przedawnienia prawa do ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego (art. 68), z drugiej zaś – instytucji wygaśnięcia prawa do złożenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty (art. 79) oraz wygaśnięcia prawa do złożenia wniosku o zwrot nadpłaty (art. 80).
Skład orzekający Sądu podzielił stanowisko wyrażone w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 lipca 2008 r., sygn. akt III SA/Wa 528/08. W ww. wyroku Sąd stwierdził, że ani językowa, ani systemowa wykładnia przepisów regulujących instytucję przedawnienia w O.p. nie może prowadzić do tak radykalnych wniosków, jak te, że skoro zobowiązanie wygasło przez zapłatę, to termin przedawnienia przestał biec, a zatem nie ma przeszkody w postaci upływu terminu przedawnienia i możliwym staje się wszczęcie postępowania podatkowego w każdym czasie. Zaakceptowanie takiego poglądu oznaczałoby możliwość wszczęcia i prowadzenia postępowania podatkowego nawet po np. 15 czy więcej latach od zdarzenia podatkowego.
W tym zakresie podnieść szczególnie należy, że określenie zobowiązania podatkowego przez organ podatkowy może nastąpić wyłącznie w ramach postępowania podatkowego. To właśnie dopiero przeprowadzenie tego postępowania umożliwia organowi dokonanie ustaleń w przedmiocie nim objętym. Przed wszczęciem postępowania, w sytuacji działania ex oficio, organ nie może z góry założyć jego wyniku – iż doprowadzi ono do określenia niższej kwoty zobowiązania niż uiszczona przez podatnika. Podobnie, stwierdzeń takich organ pierwszej instancji nie może poczynić zanim nie zakończy postępowania wydaniem decyzji. W tej bowiem dopiero decyzji następuje jego określenie.
W konsekwencji stwierdzić należało, że NUC wprawdzie mógł wszcząć postępowanie podatkowe zmierzające do określenia zobowiązania w podatku VAT z tytułu importu dokonanego w 2001 r. Wszczęcie to nastąpiło bowiem przed dniem [...] grudnia 2006 r.
Niemniej jednak w sytuacji, gdy w trakcie trwania postępowania pierwszoinstancyjnego art. 70 § 1 O.p. zaczął wskazywać na upływ terminu przedawnienia, organ prowadzący postępowanie utracił możliwość jego kontynuowania. Zobowiązanie bowiem odnoszone do generującego je zdarzenia prawnopodatkowego (importu związanego z powstaniem długu celnego) uległo jako takie przedawnieniu, niezależnie od tego, czy na wcześniejszej deklaracji (w tym przypadku za taką można uznać zgłoszenie celne) wykazane ono zostało w wysokości prawidłowej, czy też nie. Z upływem terminu przedawnienia określonego w art. 70 § 1 O.p. przedawnia się zobowiązanie podatkowe takie, jakie z mocy prawa powstało, niezależnie od tego, czy podatnik w ramach samoobliczenia określił je we właściwej wysokości. Organowi pierwszej instancji upłynął termin przedawnienia zanim zdążył on doręczyć Spółce decyzję kończącą prowadzone przez siebie postępowanie.
W ocenie składu orzekającego w niniejszej sprawie niedopuszczalne było więc doręczenie decyzji określającej wysokość zobowiązania po upływie terminu przedawnienia, mimo prawidłowego wszczęcia postępowania.
W ślad za powyższym wyrokiem należy także stwierdzić, że O.p. wyróżnia pojęcia "wygaśnięcia zobowiązania podatkowego w całości lub w części" i "przedawnienia zobowiązania podatkowego". Każdemu z tych pojęć ustawodawca nadał inną normatywną treść.
Zgodnie z art. 59 O.p. zobowiązanie podatkowe wygasa w całości lub w części wskutek enumeratywnie wymienionych w nim zdarzeń, do których należą między innymi zapłata podatku (art. 59 § 1 pkt 1) oraz przedawnienie (art. 59 § 1 pkt 9). Skutkiem wygaśnięcia zobowiązania jest niemożność domagania się od podatnika zapłaty podatku w części wygaszonej.
Przedawnienia zobowiązań podatkowych dotyczą następujące przepisy Ordynacji podatkowej:
- art. 70 określający termin przedawnienia oraz zdarzenia powodujące zawieszenie i przerwanie jego biegu, a także okoliczności sprawiające, że zobowiązanie podatkowe nie przedawnia się,
- art. 59 § 1 pkt 9 wskazujący, że funkcją przedawnienia jest wygaszanie zobowiązania podatkowego,
- art. 208 § 1 określający procesowe skutki przedawnienia, a mianowicie umorzenie postępowania.
Z powyższego wynika, co podkreślał również Sąd w ww. wyroku, że przedawnienie ukształtowane w O.p. wywiera skutki dwojakiego rodzaju, a mianowicie – materialnoprawny (art. 59 § 1 pkt 9 O.p.), polegający na wygaszaniu zobowiązań podatkowych, oraz procesowy (art. 208 § 1 O.p.), sprowadzający się do niemożności prowadzenia postępowania podatkowego i wydania decyzji określającej wysokość podatku, a w rezultacie powodujący konieczność umorzenia postępowania, jeśli takie zostało uprzednio wszczęte.
Wystąpienie każdego z tych skutków należy badać i oceniać odrębnie, ponieważ mogą zdarzyć się sytuacje, gdy spowodowane przedawnieniem "materialnym" wygaśnięcie zobowiązania uniemożliwi wszczęcie lub dalsze prowadzenie postępowania i wydanie decyzji "wymiarowej". Mogą zdarzyć się też sytuacje, w których do wygaśnięcia zobowiązania dojdzie na skutek zdarzeń innych niż przedawnienie i wówczas upływ terminu przedawnienia stanowi przeszkodę procesową do wszczęcia i prowadzenia postępowania, bądź też do samego już wydania decyzji "wymiarowej".
Dlatego też przypisanie "przedawnieniu" mocy wygaszania zobowiązań podatkowych nie uzasadnia wniosków prowadzących do odrzucenia utrwalonego w systemie prawa znaczenia "przedawnienia" jako instytucji wyznaczającej ramy czasowe dochodzenia roszczeń.
W wyroku z dnia 4 lipca 2008 r. Sąd przypomniał też, że instytucja przedawnienia występuje również w prawie cywilnym, gdzie ma ten skutek, że uniemożliwia skuteczne dochodzenie roszczeń przed sądem, chyba że zobowiązany zrzeknie się korzystania z zarzutu przedawnienia (art. 117 Kodeksu cywilnego). Skutek procesowy, uniemożliwiający badanie sprawy, ma również instytucja przedawnienia w sprawach karnych. Kodeks karny wyróżnia przedawnienie "karania" (art.105) oraz przedawnienie "wykonania kary" (art. 107). W przypadku upływu terminu z art. 105, w zasadzie nie jest możliwe wydanie wyroku w sprawie i postępowanie należy umorzyć (w świetle orzecznictwa Sądu Najwyższego wyjątkowo dopuszczalne jest wydanie wyroku uniewinniającego).
Przepis art. 208 § 1 O.p. aktualnie obowiązujące brzmienie uzyskał z dniem 1 września 2005 r. na mocy ustawy z dnia 30 czerwca 2005 r. o zmianie ustawy Ordynacja podatkowa oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 143 poz. 1199 ze zm.).
Zgodnie z tym przepisem, gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe, w szczególności w razie przedawnienia zobowiązania podatkowego [wyróżnienie Sądu], organ podatkowy wydaje decyzję o umorzeniu postępowania.
Zdaniem Sądu tak jednoznaczne wskazanie procesowego skutku przedawnienia zobowiązania podatkowego po pierwsze, podkreśla istnienie aspektu procesowego przedawnienia, po drugie, unormowanie skutków przedawnienia zobowiązania podatkowego czyni kompletnym. Na unormowanie to składają się art. 59 § 1 pkt 9 Ordynacji podatkowej (przepis materialnoprawny) oraz właśnie art. 208 § 1 tej ustawy (przepis postępowania).
W każdej dziedzinie prawa, w której występuje, instytucja przedawnienia stabilizuje stosunki prawne, osadzając działania ich podmiotów w ściśle zakreślonych ramach czasowych. Stwarza gwarancję, że z upływem wyznaczonego czasu określony stan rzeczy nie ulegnie zmianie, bezskutecznymi czyniąc działania podejmowane po upływie tego czasu.
W prawie podatkowym upływ terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego wyznacza granicę czasową, poza którą niemożliwa staje się egzekucja zobowiązania podatkowego, a jego dobrowolne uiszczenie powoduje powstanie nadpłaty. Co więcej, upływ tego terminu uniemożliwia skuteczne zakwestionowanie wysokości zobowiązania zadeklarowanego przez podatnika, a jeżeli podatnik nie wywiązał się z obowiązku zadeklarowania zobowiązania – uniemożliwia określenie wysokości zobowiązania.
W wyroku z dnia 4 lipca 2008 r. na potwierdzenie poglądu, że obowiązki nakładane przez państwo na podatnika winny być badane i oceniane we właściwym terminie, albowiem leży to w interesie obrotu gospodarczego i porządku prawnego, Sąd wskazał przepisy art. 86 oraz art. 88 O.p., nakładające na podatników obowiązek przechowywania ksiąg podatkowych oraz związanych z ich prowadzeniem dokumentów, a także rachunków i kopii rachunków tylko do czasu upływu przedawnienia. Jeśli natomiast przyjąć, iż po zapłacie podatku instytucja przedawnienia zobowiązania "nie działa", wówczas obowiązkiem podatnika byłoby dożywotnie przechowywanie wskazanej dokumentacji podatkowej, albo też przechowywanie jej tylko do daty zapłaty podatku. Oba wnioski rażą jednak swoją irracjonalnością i choćby z tej przyczyny nie sposób wywodzić, iż wykładnia prowadząca do ich wysnucia jest prawidłowa.
Skład orzekający w niniejszej sprawie podzielił również wyrażony w ww. wyroku pogląd, że rozróżnienie dwóch równoległych i niekonkurencyjnych aspektów instytucji przedawnienia jest konieczne także z uwagi na specyficzny ingerencyjny, charakter prawa podatkowego, z którym wiąże się powinność takiego ich wykładania, aby wątpliwości rozstrzygane były na korzyść podatnika.
Zdaniem Sądu niedopuszczalne jest przyjęcie, jak to uczyniły organy podatkowe w rozpatrywanej sprawie, że zapłata podatku przez podatnika pozwala organom podatkowym kwestionować wysokość zadeklarowanego przez podatnika zobowiązania (lub wysokość tę określać, jeżeli nie zostało ono zadeklarowane) praktycznie w nieograniczonym czasie.
Jak to wskazano w wyroku z dnia 4 lipca 2008 r. efekt ekonomiczny takiego działania państwa jest ujemny, rodząc po stronie organu tylko koszty, a jednocześnie prowadząc do braku pewności porządku prawnego, co nie powinno być akceptowane w demokratycznym państwie prawnym.
Dodać należy, iż podatnik ma prawo oczekiwać, że instytucja przedawnienia zobowiązań podatkowych zgodnie ze swą istotą definitywnie kończy rozliczenia podatkowe za dany okres.
W ww. wyroku Sąd stwierdził, że O.p. wyodrębnia dwie różne instytucje: wygaśnięcia zobowiązania podatkowego i przedawnienia zobowiązania podatkowego. Każdej z nich należy przypisać inną normatywną treść.
Skład orzekający w niniejszej sprawie pogląd ten podziela. Zgadza się również z oceną znaczenia, jakie należy przypisać twierdzeniu, że jeśli zobowiązanie wygasło przez zapłatę, to nie może wygasnąć przez przedawnienie.
Oznacza ono w istocie tyle, że z upływem terminu przedawnienia nie powtórzy się skutek w postaci wygaśnięcia zobowiązania. Jednakże w przypadku wygaśnięcia zobowiązania podatkowego termin przedawnienia biegnie nadal (oczywistym jest, że nie dotyczy to wygaśnięcia zobowiązania przez przedawnienie), a jego upływ stanowi procesową przeszkodę do weryfikacji zobowiązania podatkowego. Organ podatkowy pierwszej instancji nie może już wszcząć postępowania podatkowego w przedmiocie "wymiaru" podatku, a jeżeli upływ przedawnienia nastąpi w trakcie postępowania – obowiązany jest postępowanie to umorzyć, zgodnie z nakazem wynikającym z art. 208 § 1 O.p.
Zdaniem Sądu uzasadnienia stanowiska organu podatkowego w rozpatrywanej sprawie nie dostarcza uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 października 2003 r., sygn. akt FPS 8/03, zgodnie z którą zobowiązanie podatkowe przedawnia się, jeżeli termin przewidziany w art. 70 § 1 O.p. upłynął przed wydaniem decyzji organu odwoławczego. Natomiast w uzasadnieniu uchwały, Naczelny Sąd Administracyjny poczynił zastrzeżenie następującej treści: "Należy jednak podkreślić, że przytoczone wyżej wywody dotyczą stanu faktycznego, w którym nie doszło do zapłaty podatku w toku postępowania podatkowego. Zapłata podatku przed upływem przedawnienia powoduje wygaśnięcie zobowiązania podatkowego na podstawie art. 59 § 1 pkt 1 O.p. Zobowiązanie, które wygasło na skutek zapłaty, nie może wygasnąć po raz drugi na skutek przedawnienia. Oznacza to, że po zapłacie podatku termin przedawnienia już nie biegnie, a organ odwoławczy w czasie praktycznie nieograniczonym może wydać jedną z decyzji wymienionych w art. 233 § 1 i 2 tej ustawy, umożliwiając podatnikowi uzyskanie zwrotu nadpłaconego podatku".
Po pierwsze, uchwała ta podjęta została w całkowicie odmiennym stanie faktycznym, a mianowicie w sytuacji, gdy upływ terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego nastąpił po wydaniu i doręczeniu decyzji przez organ pierwszej instancji, a przed wydaniem decyzji przez organ odwoławczy. Decyzja organu pierwszej instancji wydano i doręczono tu zatem przed upływem przedawnienia. Nie stało więc ono na przeszkodzie ani prowadzeniu postępowania przez ten organ ani wydaniu decyzji merytorycznej. Innymi słowy istniała – wydana przed upływem terminu przedawnienia – decyzja organu pierwszej instancji, do której mógł się odnieść organ odwoławczy.
Po drugie, stan prawny na tle którego uchwała ta została podjęta był inny niż właściwy w rozpatrywanej sprawie, w szczególności inne było brzmienie art. 208 § 1 O.p.
Po trzecie, żadne ze stwierdzeń tej uchwały nie odnosi się do możliwości wydania decyzji przez organ pierwszej instancji, gdy upłynął termin przedawnienia. Przeciwnie – Naczelny Sąd Administracyjny wypowiadał się co do możliwych sposobów postępowania organu odwoławczego.
Kwestii wygaśnięcia zobowiązania podatkowego jako skutku zapłaty zaległości w podatku VAT, w świetle art. 59 § 1 pkt 1 O.p. w brzmieniu obowiązującym w 2002 r., poświęcona jest uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 października 2007 r. sygn. akt I FPS 4/07 (ONSAiWSA 2008/1/4). Sąd ten uznał, że zapłata zaległości podatkowej powoduje wygaśnięcie zobowiązania podatkowego także wtedy, gdy następuje w wyniku wykonania nieostatecznej decyzji organu pierwszej instancji określającej wysokość zobowiązania podatkowego. Jednakże w uzasadnieniu uchwały Sąd zaznaczył, iż poza granicami przedstawionego zagadnienia prawnego pozostają kwestie związane z wygaśnięciem zobowiązania podatkowego na skutek przedawnienia i to, jakie znaczenie dla dalszego toku postępowania podatkowego ma upływ terminu przedawnienia po wydaniu decyzji przez organ pierwszej instancji.
Zdaniem Sądu nie budzi żadnych wątpliwości, że decyzję NUC doręczono po upływie terminu przedawnienia przedmiotowego zobowiązania podatkowego, który upłynął z końcem 2006 r. Przed upływem tego terminu do konieczne było doręczenie, a nie tylko samo wydanie decyzji, rozumiane jako jej sporządzenie, opatrzenie datą i podpisanie przez uprawnioną osobę.
Zignorowanie upływu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego oznacza rażące naruszenie przepisu prawa materialnego, tj. art. 70 § 1 O.p. oraz przepisu postępowania, a mianowicie art. 208 § 1 tejże ustawy.
Takiego samego naruszenia art. 70 § 1 O.p. dopuścił się również organ odwoławczy.
Rażące naruszenie prawa stanowi przesłankę stwierdzenia nieważności decyzji, przewidzianą w art. 247 § 1 pkt 3 O.p.
Stwierdzenie nieważności decyzji z powodów wyżej wskazanych bezprzedmiotowym czyni rozpatrywanie pozostałych zarzutów skargi oraz ocenę prawidłowości merytorycznego stanowiska wyrażonego w zaskarżonej decyzji.
W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a., Sąd stwierdził nieważność zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji. Zakres, w jakim decyzje, których nieważność stwierdzono, nie podlegają wykonaniu określono zgodnie z art. 152 P.p.s.a.
Sąd zasądził na rzecz Skarżącej koszty postępowania sądowego zgodnie z art. 200 w związku z art. 205 § 2 p.p.s.a. w kwocie równej sumie uiszczonego przez nią wpisu (2.000 zł) oraz kosztów zastępstwa procesowego (3.600 zł) zgodnie z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. a) w związku z § 6 pkt 6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz.U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.).