III SA/Wa 1676/18Oddalenie skargi na zajęcie nieruchomości w postępowaniu egzekucyjnym 11

Sprawa dotyczyła skargi spółki K. sp. j. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W., które utrzymało w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w W. o oddaleniu skargi na czynności egzekucyjne. Czynności te polegały na zajęciu nieruchomości spółki w celu wyegzekwowania należności z tytułu podatku od towarów i usług w kwocie ponad 2,6 mln zł. Spółka zarzucała organom naruszenie przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (u.p.e.a.), w tym art. 110c § 1 (błędna wykładnia i zastosowanie przy zajęciu nieruchomości) oraz art. 7 § 2 (naruszenie zasady stosowania najmniej uciążliwych środków egzekucyjnych). Dyrektor Izby Administracji Skarbowej, utrzymując w mocy postanowienie organu pierwszej instancji, wskazał, że skarga na czynności egzekucyjne nie jest uniwersalnym środkiem zaskarżenia i nie może służyć kwestionowaniu zasadności wszczęcia postępowania egzekucyjnego czy prawidłowości jego prowadzenia. Podkreślono, że zarzuty spółki dotyczyły właśnie tych kwestii, a nie samej formy i sposobu dokonania czynności egzekucyjnej. Organ egzekucyjny wykazał, że tytuł wykonawczy był prawidłowy, a spółka uchylała się od udzielenia informacji o swojej sytuacji finansowej i kontrahentach, co uzasadniało zastosowanie środka egzekucyjnego w postaci zajęcia nieruchomości. Ponadto, wskazano na bardzo wysokie zadłużenie spółki (ponad 96 mln zł) i dotychczasową niską skuteczność egzekucji (niecałe 6,4 mln zł wyegzekwowane). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, rozpoznając skargę, podzielił stanowisko organów administracji. Sąd podkreślił, że postępowanie egzekucyjne ma na celu przymusowe wykonanie obowiązków, a interes wierzyciela dominuje nad ochroną praw zobowiązanego. Skarga na czynności egzekucyjne (art. 54 u.p.e.a.) ma charakter subsydiarny i może dotyczyć jedynie konkretnych działań organu egzekucyjnego, a nie zasadności wszczęcia postępowania czy jego prowadzenia. Zarzuty spółki, dotyczące m.in. dopuszczalności egzekucji, braku ustalenia sytuacji finansowej czy stosowania zbyt uciążliwego środka, zostały uznane za niezasadne, ponieważ powinny być podnoszone w innych trybach (np. zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji, wniosek o umorzenie postępowania). Sąd stwierdził, że zajęcie nieruchomości było zgodne z prawem, a organ egzekucyjny działał prawidłowo, stosując środki egzekucyjne adekwatne do sytuacji finansowej spółki i jej zadłużenia.

Zagadnienia prawne (2)

Skład orzekający